Πριν από μερικούς αιώνες, ο δυτικοευρωπαϊκός χριστιανικός κόσμος, σύσσωμος σχεδόν, είχε εξαπολύσει διωγμούς εναντίον των Εβραίων. Χιλιάδες είχαν φύγει, με προορισμό τα εδάφη που κρατούνταν από μουσουλμάνους: οθωμανούς και άραβες, όπου αντιμετωπίζονταν με μεγαλύτερη ανεκτικότητα. Στα δυτικοκρατούμενα νησιά μας οι Εβραίοι ζούσαν σε γκέτο. Στο γκέτο της Ζακύνθου μάλιστα υπήρχε η εξής επιγραφή πάνω από τη σιδερόπορτά του: “In cruce quia crucifixerunt” (Οι σταυρώσαντες σταυρωθήτωσαν). Ο δυτικός μας πολιτισμός δεν μπορούσε να αντέξει μια μερίδα ανθρώπων που μπορούσαν να ζήσουν πιο ελεύθερα, λογου χάρη, στην οθωμανοκρατούμενη Θεσσαλονίκη. Σήμερα, μερικούς αιώνες μετά, οι μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι μισιούνται θανάσιμα – και τα χριστιανικά έθνη, αν δεν βρίσκονται ανοιχτά στο πλευρό του κράτους του Ισραήλ, κάνουν τουλάχιστο τα στραβά μάτια όταν εκείνο «αμύνεται» (όπως θέλει να ονομάζει την εξώφθαλμα ιμπεριαλιστική πολιτική του.

Το πιο τραγικό είναι ότι όλες οι πλευρές πνίγονται από το δίκιο. Είναι πεπεισμένοι όλοι ότι πράττουν το σωστό. Αν όλοι έχουν δίκιο, αν όλοι πράττουν ορθώς, τότε γιατί τόσα νεκρά παιδιά; Γιατί τόσο αίμα; Δεν μπορώ να κατανοήσω, δεν μπορώ καν να συλλάβω όλη αυτή τη βία. Ούτε την τυφλή ούτε την προσχεδιασμένη «χειρουργική» που σχεδιάζεται στα επιτελεία.  Lifo