Έναν ξεχωριστό περίπατο μυστηρίου στο παλιό Δημοτικό Σχολείο Σορωνής πραγματοποίησαν την Τετάρτη 7 Οκτωβρίου οι μαθητές και οι μαθήτριες της Ε΄ τάξης του Δημοτικού Σχολείου Σορωνής, στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος «Ένα σχολείο θυμάται…».

Με τη συμμετοχή του δημοσιογράφου και συγγραφέα κ. Κώστα Στοφόρου, συνεργάτη του Μουσείου Σχολικής Ζωής και Εκπαίδευσης, της εκπαιδευτικού της τάξης κας Μαρίας Χατζηνικόλα, της εκπαιδευτικού παράλληλης στήριξης κας Ιφιγένειας Μαραγκουδάκη και γονέων των μαθητών, τα παιδιά περιηγήθηκαν στο ιστορικό νεοκλασικό κτίριο, λύνοντας γρίφους και αναζητώντας κρυμμένα αντικείμενα σε χώρους που συνδέονται με τη σχολική ζωή προηγούμενων γενεών.

Το θεατράκι, η παλιά αίθουσα διδασκαλίας –που σήμερα φιλοξενεί την Κοινοτική Βιβλιοθήκη Σορωνής–, ο πλακόστρωτος διάδρομος και ο προαύλιος χώρος έγιναν σταθμοί μιας βιωματικής εξερεύνησης. Τα παιδιά γνώρισαν στοιχεία από την καθημερινότητα του παλιού σχολείου, όπως ο ανθόκηπος, ο λαχανόκηπος, οι περιστερώνες, οι γυμναστικές επιδείξεις και η καθημερινή προσευχή.

Οι γρίφοι και τα αντικείμενα που ανακάλυψαν αποτέλεσαν την αφορμή για τη δημιουργία από τα ίδια τα παιδιά μιας δικής τους ιστορίας μυστηρίου, με φόντο την εποχή της Ιταλοκρατίας στα Δωδεκάνησα. Η ιστορία μυστηρίου συνδέθηκε και με τη μνήμη της εβραϊκής κοινότητας της Ρόδου, μέσα από την ιστορία της Στέλλας Λεβί, μιας Εβραιοπούλας που επέζησε από το Ολοκαύτωμα, και τους δεσμούς της οικογένειάς της με τη Σορωνή. [Frank, M. (2025). Εκατό Σάββατα: Η Στέλλα Λεβή και η αναζήτηση ενός χαμένου κόσμου (Σ. Κουλούρης, Μετ.). Ίκαρος].

Η δράση ανέδειξε με δημιουργικό και βιωματικό τρόπο τη σύνδεση των μαθητών με την τοπική ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά της Σορωνής, ενώ παράλληλα ενίσχυσε τη συνεργασία σχολείου και τοπικής κοινότητας.

Το Δημοτικό Σχολείο Σορωνής ευχαριστεί θερμά τον κ. Κώστα Στοφόρο και το Μουσείο Σχολικής Ζωής αι Εκπαίδευσης για την πολύτιμη συμβολή τους, καθώς και την Τοπική Κοινότητα Σορωνής για το άνοιγμα και την υποστήριξη της δράσης στον ιστορικό χώρο του παλιού σχολείου.

Γιατί ένα σχολείο μπορεί να αλλάζει μορφή μέσα στον χρόνο, αλλά οι ιστορίες και οι μνήμες του συνεχίζουν να διδάσκουν τις επόμενες γενιές.