Η δημιουργία τεχνητού RNA (ριβονουκλεϊκό οξύ), αδελφού μορίου του DNA, το οποίο εμφανίζει μέσα στον εργαστηριακό σωλήνα τη βασική ιδιότητα της ζωής, την αυτοαναπαραγωγή, είναι το τελευταίο θεαματικό βήμα της γενετικής επιστήμης.
Η ανακάλυψη έγινε στο Ινστιτούτο Ερευνών Scripps της Καλιφόρνιας.
Όπως αναφέρουν στις ιστοσελίδες τους τα επιστημονικά περιοδικά ?Live Science? και ?New Scientist?, η ανακάλυψη έγινε στο Ινστιτούτο Ερευνών Scripps της Καλιφόρνιας από ερευνητική ομάδα υπό το βιοχημικό Τζέραλντ Τζόις. Όπως επισημαίνεται, στην εποχή μας το μόριο του DNA, το “λογισμικό της ζωής”, μεταφέρει τη γενετική αλληλουχία των εξελιγμένων οργανισμών (δηλαδή τις πληροφορίες και το σχέδιο για την ανάπτυξή τους), ενώ το RNA εξαρτάται από το τελευταίο, για να επιτελέσει τις λειτουργίες του, όπως τη δημιουργία των πρωτεϊνών. Όμως οι περισσότεροι επιστήμονες εκτιμούν πλέον ότι η αρχική μορφή της ζωής εμφανίσθηκε και αποθήκευσε τις πληροφορίες της στο RNA και όχι στο DNA, το οποίο ακολούθησε αργότερα, καθώς τα μόρια RNA (που μπορούν να λειτουργήσουν τόσο ως γονίδια όσο και ως ένζυμα) είναι σε θέση να αποτελέσουν καταλύτες για τις χημικές αντιδράσεις που οδήγησαν στη ζωή. Άρα το RNA εκτιμάται ότι ήταν το αρχικό μόριο της ζωής. Ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε δειχθεί σε κάποιο εργαστήριο ότι τα μόρια του RNA μπορούσαν μόνα τους, χωρίς οποιαδήποτε βοήθεια, να αναπαραχθούν. Αντί να αρχίσει με ριβοένζυμα (καταλυτικό RNA), που βρίσκονται ήδη σε άλλους οργανισμούς, η ομάδα του Τζόις στο ινστιτούτο Scripps δημιούργησε το δικό της μόριο RNA, με την ονομασία R3C, τελείως από το μηδέν. Το μόριο αυτό κατόρθωσε να εκτελέσει μια απλή αλλά κρίσιμη για τη ζωή λειτουργία: να συνδέσει μεταξύ τους δύο μικρότερα μόρια RNA, ώστε να δημιουργήσει ένα αντίγραφο του εαυτού του. Μέσα από εργαστηριακές βελτιώσεις, οι επιστήμονες πέτυχαν το συγκεκριμένο μόριο να αυτοαναπαράγεται ταχύτερα, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι απέκτησε ζωή. Το “ανάγκασαν” επίσης να εξελιχθεί μέσω μιας μορφής φυσικής επιλογής, δημιουργώντας διάφορες παραλλαγές του μορίου, από τις οποίες επικράτησε αυτή που αυτοαναπαραγόταν ταχύτερα. Το σύστημα, σύμφωνα με τους ερευνητές, μπορεί να κρατήσει τη μοριακή πληροφορία (ένα είδος κληρονομικότητας) και ταυτόχρονα να παράγει ποικιλίες (μεταλλάξεις) του εαυτού του (ένα είδος δαρβινικής εξέλιξης). Φυσικά, όπως παραδέχτηκε ο Τζόις, τα μόρια αυτά δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ζωντανά απλώς επειδή μπορούν να αυτοαναπαραχθούν καλύτερα σε σχέση με τα άλλα μόρια γύρω τους, όμως έχουν ορισμένες από τις ιδιότητες της ζωής. Η αναπαραγωγή ίσως είναι η ισχυρότερη βιολογική ορμή, όμως ακόμη και οι απλούστεροι οργανισμοί στον πλανήτη επιδεικνύουν σαφώς πιο πολύπλοκες λειτουργίες.
Του Κωνσταντίνου Τριανταφυλλίδη, ομότιμου καθηγητή Γενετικής ΑΠΘ
Είναι πολύ σημαντικό επειδή μιλάμε για δημιουργία ζωής, έστω και σε εισαγωγικά, στο εργαστήριο. Μέχρι τώρα γνωρίζαμε ότι οι πληροφορίες της ζωής εμπεριέχονται στο DNA μας. Το DNA έχει την ικανότητα να αυτοαναπαράγεται, να μεταλλάσσεται, και να δίνει μέσω του RNA τις πληροφορίες για τη βιοσύνθεση πρωτεϊνών, των απαραίτητων συστατικών για τη ζωή μας. Οι επιστήμονες στο εργαστήριο της Καλιφόρνιας μπόρεσαν να συνθέσουν, όχι πλέον DNA, ούτε καν RNA από το DNA, αλλά RNA στο εργαστήριο από νουκλεοτίδια, τα δομικά συστατικά του DNA και του RNA. Το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό το τεχνητό μόριο του RΝΑ έχει την ικανότητα να αυτοδιπλασιάζεται και ταυτόχρονα να λειτουργεί ως καταλύτης και να συναρμολογεί το ένα το άλλο. Δηλαδή μπόρεσαν να δημιουργήσουν τεχνητό RNA το οποίο έχει τις κληρονομικές πληροφορίες, τις πολλαπλασιάζει, έχει την ικανότητα επίσης να εξελιχθεί, που είναι πάρα πολύ σημαντικό, και μάλιστα στο εργαστήριο επικράτησαν οι μορφές οι οποίες πολλαπλασιάζονται γρηγορότερα. Είναι ένα σημαντικό βήμα για να εξηγηθεί το πώς προήλθε η ζωή πάνω στον πλανήτη. Το επόμενο πιο σημαντικό βήμα, που πιστεύω ότι διερευνούν πάρα πολλοί επιστήμονες, είναι να αποκωδικοποιήσουν και το τρίτο σκέλος της εξίσωσης ?DNA δίνει RNA και αυτό δίνει πρωτεΐνη?, να μπορέσουν να δημιουργήσουν πρωτεΐνες που θα έχουν την ικανότητα να αυτοδιπλασιάζονται και να είναι φορείς κληρονομικών συστατικών και να δίνουν RNA ή DNA. Τότε ίσως λυθεί το μυστήριο της προέλευσης της ζωής πάνω στον πλανήτη.
Μπορεί το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου να μην έχει ανακοινώσει ακόμη το πρόγραμμα εκδηλώσεων για το έτος Ρίτσου, καθώς φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη γέννησή του, όμως η Μακεδονική Καλλιτεχνική Εταιρεία “Τέχνη” φρόντισε και ετοίμασε την πρώτη ίσως εκδήλωση τιμής για το μεγάλο ποιητή.
Στις 8.30 σήμερα το βράδυ στο αμφιθέατρο του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης ο Νικηφόρος Παπανδρέου θα παρουσιάσει τον τρόπο με τον οποίο ο Γιάννης Ρίτσος μεταπλάθει με τη δική του ματιά το μύθο των Ατρειδών στο σημαντικό κύκλο ποιημάτων του που σχηματίζουν τη συλλογή ?Τετάρτη Διάσταση?. Μύθος αιώνιος που απασχόλησε τόσους και τόσους συγγραφείς, φιλόσοφους και εικαστικούς, ερμηνεύτηκε και από τον Ρίτσο με τρόπους που θα παρουσιάσει ο θεατρολόγος Νικηφόρος Παπανδρέου, ενώ τα αποσπάσματα από το ποιητικό κείμενο θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Έφη Σταμούλη και Δημήτρης Ναζίρης.
Ο Ρίτσος είναι ένας ποιητής που συνέδεσε τη ζωή του με το έργο του. Ενεργός πολίτης, ακολούθησε τα πολιτικά οράματά του χωρίς πισωγυρίσματα. Ταλαιπωρημένος από σοβαρά προβλήματα υγείας, υπέστη διώξεις για τα φρονήματά του και οδηγήθηκε στην εξορία, αλλά κέρδισε και την αναγνώριση από το μεγάλο κοινό με όχημα κυρίως τη μουσική συνθετών όπως ο Μίκης Θεοδωράκης. Όμως το έργο του, πελώριο σε όγκο και σημαντικότατο ως ποιητική δημιουργία, ίσως δεν έχει ακόμη μελετηθεί στην έκταση που του αρμόζει.
Γεννημένος στη Μονεμβασιά το 1909, έζησε μία ζωή σημαδεμένη από οικογενειακές τραγωδίες, σοβαρά προβλήματα υγείας αλλά και με μεγάλη δημιουργική ορμή, που τον έκανε να δουλέψει στο θέατρο, να ασχοληθεί με την πολιτική και κυρίως να γράφει διαρκώς. Γνώρισε διεθνή αναγνώριση, διώχθηκε ανελέητα. Έναν χρόνο μετά την πτώση της χούντας ανακηρύχθηκε επίτιμος διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, για να ακολουθήσει το 1987 η ανακήρυξή του σε διδάκτορα και από το Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πέθανε το 1990 και η σορός του ενταφιάστηκε στη Μονεμβασιά.
Η πρώτη ποιητική συλλογή με την υπογραφή του κυκλοφόρησε το 1934. Είναι τα ?Τρακτέρ?. Ακολούθησαν δεκάδες άλλες, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται οι συλλογές ?Σονάτα του σεληνόφωτος?, ?Ρωμιοσύνη?, ?Ο τοίχος μέσα στον καθρέφτη?, ενώ ενδεικτικό του ενδιαφέροντός του για την αιωνιότητα των κλασικών μύθων είναι ότι μεταξύ των συλλογών του περιλαμβάνονται τίτλοι όπως ?Χρυσόθεμις?, ?Ορέστης?, ?Φιλοκτήτης?. Ο Ρίτσος έγραψε ακόμη μελέτες και θεατρικά έργα και ασχολήθηκε και με τη μετάφραση.
Επιστήμονες του Πανεπιστημίου Νορθγουέστερν των ΗΠΑ κατόρθωσαν να παρασκευάσουν λιποπρωτεΐνη υψηλής πυκνότητας (HDL), τη λεγόμενη και “καλή” χοληστερόλη.
Η ανακάλυψη μπορεί να αποτελέσει σημαντικό όπλο για τη μείωση της υψηλής συνολικής χοληστερίνης και των καρδιακών κινδύνων που τη συνοδεύουν. Η συνθετική χοληστερόλη βασίζεται σε νανοσωματίδια χρυσού και είναι παρόμοια σε μέγεθος με τη φυσική HDL, μιμούμενη τη σύνθεση της επιφάνειάς της.
Τα φάρμακα και η κατάλληλη δίαιτα μπορούν να μειώσουν την “κακή” χοληστερόλη (LDL), όμως είναι δύσκολο να αυξηθεί η “καλή” HDL, καθώς η λήψη φαρμακευτικών ουσιών οδηγεί συχνά σε παρενέργειες, δήλωσαν οι ερευνητές, που εξέφρασαν την ελπίδα ότι μελλοντικά η συνθετική χοληστερόλη τους θα αποτελέσει τη βάση για ακίνδυνα και αποτελεσματικά φάρμακα που θα αυξάνουν την ΗDL
Νέο σύστημα ανακύκλωσης, που θα παρέχει ένα είδος «επιβράβευσης» του πολίτη, θεσπίζεται με απόφαση που υπέγραψε χθες ο υπουργός ΠΕΧΩΔΕ. Θα είναι συμπληρωματικό με τους μπλε κάδους, που θα συνεχίσουν να λειτουργούν, ενώ προβλέπεται η ενίσχυση των δήμων ώστε να μην καταλήγει το περιεχόμενό τους στα… απορριμματοφόρα, όπως ισχύει σήμερα σε σημαντικό ποσοστό.
Επειτα από αίτημα της Κεντρικής Ενωσης Δήμων και Κοινοτήτων (ΚΕΔΚΕ), που είχε αποδεχθεί ο κ. Σουφλιάς τον περασμένο Μάιο, η αυτοδιοίκηση αποκτά το δικαίωμα να δημιουργήσει Κέντρο Ανταποδοτικής Ανακύκλωσης. Οπως εξήγησε στην «Ε» ο Γ. Δημόπουλος, αρμόδιος αντιδήμαρχος της Αθήνας, έχουν τοποθετηθεί σε 25 σημεία της πρωτεύουσας μεταλλικά συστήματα, ανάλογα με αυτά που λειτουργούν σε ορισμένα σούπερ μάρκετ, τα οποία δέχονται υλικά συσκευασίας, όπως κουτάκια αναψυκτικών, φιάλες και χαρτόνια. Από τα υπάρχοντα στοιχεία, σε κάθε «κουτί» συγκεντρώνονται κάθε μήνα 15.000 τόνοι υλικών από περίπου 26.000 πολίτες.
Ο πολίτης ρίχνει τα προς ανακύκλωση υλικά στην ειδική υποδοχή και ο μηχανισμός που υπάρχει στο εσωτερικό του «κουτιού» κάνει την πρώτη επεξεργασία. Ως συμβολική ανταμοιβή, λαμβάνει ένα λεπτό (0,01 ευρώ) για κάθε συσκευασία. Εχει δύο επιλογές: να διαθέσει το ποσό που δικαιούται σε κοινωφελείς σκοπούς ή να παραλάβει ένα εκπτωτικό κουπόνι για αγορές σε συμβεβλημένες επιχειρήσεις.
Στην Αθήνα τέτοια κουτιά έχουν τοποθετηθεί σε κεντρικά σημεία, όπως στην Ομόνοια, το Θησείο, τις διασταυρώσεις Κηφισίας-Αλεξάνδρας, Μεσογείων-Κατεχάκη κ.α. Με τη νέα ρύθμιση θα αυξηθούν τα σημεία συγκέντρωσης, ενώ το σύστημα θα εφαρμοστεί πιλοτικά σε άλλους πέντε δήμους, Πειραιά, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Βόλο και Ηράκλειο Κρήτης. Στη συνέχεια θα επεκταθεί σε όλη τη χώρα.
Ενισχύονται επίσης για πρώτη φορά οι δήμοι για τη αποκομιδή των υλικών που ρίχνονται στους μπλε κάδους. Η διάθεσή τους γίνεται από το σύστημα «ΕΕΑΑ-Ανακύκλωση», που χρηματοδοτείται από επιχειρήσεις οι οποίες οφείλουν, με βάση τις κοινοτικές οδηγίες, να ανακυκλώνουν τα υλικά συσκευασίας. Δεν υπήρχε όμως κάλυψη για τα λειτουργικά έξοδα και τη μισθοδοσία του προσωπικού αποκομιδής. Με βάση την απόφαση του υπουργού ΠΕΧΩΔΕ, οι δήμοι θα επιδοτούνται ανάλογα με τις ποσότητες που αποδίδουν στο σύστημα. Σύμφωνα με πληροφορίες, για ποσότητες έως 8 κιλά ανά κάτοικο τον χρόνο ο δήμος θα επιδοτείται με 30 ευρώ τον τόνο. Η επιδότηση θα κλιμακώνεται όσο αυξάνει το ποσοστό της ανακύκλωσης ανά κάτοικο και θα φτάνει έως τα 70 ευρώ τον τόνο. Σήμερα υπολογίζεται ότι κατά μέσο όρο συγκεντρώνονται ποσότητες που αντιστοιχούν σε 20-25 κιλά ανά κάτοικο τον χρόνο και το κόστος αποκομιδής αγγίζει τα 50-60 ευρώ τον τόνο.
Ο κ. Σουφλιάς, που έχει ανακηρύξει το 2009 έτος ανακύκλωσης, διαβεβαίωσε ότι ώς το 2012 οι δήμοι θα ενισχυθούν με 8 εκατ. ευρώ, με στόχο να συγκεντρώνονται μέσω των μπλε κάδων 200.000 τόνοι τον χρόνο. Την περασμένη χρονιά το ποσοστό ανακύκλωσης έφτασε το 25%, μόλις 1% πάνω σε σχέση με το 2007. Η χώρα μας πάντως φιλοδοξεί να φτάσει το 2012 στο 33%, ποσοστό που αντιστοιχεί στον σημερινό ευρωπαϊκό μέσο όρο. *
Στην πρώτη παγκόσμια ύφεση της εποχής του Διαδικτύου, οι καταναλωτές φαίνεται να μην έχουν διάθεση να αποκτήσουν κάθε προϊόν τεχνολογίας που κυκλοφορεί.
Πολλοί είναι οι χρήστες που επιδιώκουν την κατάργηση υπηρεσιών που αλληλοκαλύπτονται, αναζητώντας πακέτα που προσφέρουν συνδυασμό επικοινωνιακών υπηρεσιών. Σε αυτό συμβάλλουν συσκευές όπως τα iPod, οι υπολογιστές πολυμέσων, παρέχοντας οικονομικά συμφέρουσες επιλογές αντικατάστασης της καλωδιακής, της συνδρομητικής ή της δορυφορικής τηλεόρασης.
Τηλεοπτικά προγράμματα προσφέρονται από πολλές διαδικτυακές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο, όπως το YouTube της Google, το Daily Motion, το Joost ή το Hulu στις ΗΠΑ.
Μελέτη που δημοσιεύτηκε την περασμένη εβδομάδα από την Deloitte, σχετικά με τις τηλεοπτικές προτιμήσεις και συνήθειες καταλήγει ότι η μετάβαση στην ψηφιακή τηλεοπτική πραγματικότητα μπορεί να συντελείται ήδη μπροστά στα μάτια μας.
Η έρευνα, που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο, βρήκε ότι μεγάλη μερίδα καταναλωτών χρησιμοποιούν ήδη τους προσωπικούς τους υπολογιστές ως μέσο ψυχαγωγίας, αντί της τηλεόρασης. Τα δεδομένα προέρχονται από μελέτη σε 9.000 καταναλωτές από πέντε χώρες που τόνιζε την τάση χρήσης άλλων μέσων τηλεθέασης εκτός της τηλεόρασης, όπως η τηλεόραση στα κινητά τηλέφωνα, κυρίως εκτός των ΗΠΑ. Στη Βραζιλία, οι καταναλωτές περνούν 19,3 ώρες την εβδομάδα παρακολουθώντας σειρές και προγράμματα στον υπολογιστή τους, σε αντίθεση με τις 9,8 ώρες που κάθονται μπροστά στην τηλεόραση. Στις ΗΠΑ, τα τρία τέταρτα των νεαρών καταναλωτών ηλικίας 14 έως 198 ετών, δήλωσαν ότι τα PC προσφέρουν καλύτερη και περισσότερη ψυχαγωγία από την τηλεόραση.
Η συγκεκριμένη ομάδα, περνά 18,8 ώρες την εβδομάδα στο Διαδίκτυο, σχεδόν διπλάσιες από τις ώρες που βλέπουν τηλεόραση. Παρακολουθούν DVD στον υπολογιστή και έχουν πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να ακούσουν μουσική χρησιμοποιώντας έναν υπολογιστή ή mp3 player, παρά στο ραδιόφωνο.
Ψηφιακά υποκατάστατα
Υποχρεωμένοι να αναθεωρήσουν τις δαπάνες τους, οι καταναλωτές φαίνεται να θεωρούν ότι η δικτύωση τους στο Ίντερνετ είναι ο καλύτερος τρόπος μείωσης των εξόδων διασκέδασης και επικοινωνίας. Αναλυτές αγορών έχουν ήδη παρατηρήσει μεταβολή στις καταναλωτικές συμπεριφορές, καθώς μειώνονται οι νέες συνδρομές σε premium τηλεοπτικές και συνδρομητικές υπηρεσίες προβολής ταινιών.
Όπως εξηγεί ο αναλυτής της Gartner, Μάικ Μαγκουάιρ, οι νέοι με πιο σύγχρονους υπολογιστές χρησιμοποιούν όλο και περισσότερο τις λειτουργίες δικού τους προγραμματισμού των ωρών που θα αφιερώσουν στην τηλεθέαση, δεδομένου του μεγάλου όγκου περιεχομένου που μπορούν να βρουν στο Διαδίκτυο και να παρακολουθήσουν σε πραγματικό χρόνο ή να κατεβάσουν στον υπολογιστή τους.
Η τηλεόραση στο Ίντερνετ έχει ήδη κάνει την άφιξη της, με πολύ πιο διακριτικό τρόπο που ζήσαμε την μεταφορά της μουσικής στο Ίντερνετ. Αυτό φαίνεται να αντιλαμβάνονται οι παραδοσιακοί παραγωγοί περιεχομένου. Στη Βρετανία, η υπηρεσία iPlayer του BBC δίνει τη δυνατότητα στους χρήστες του Διαδικτύου να παρακολουθήσουν τα προγράμματα του καναλιού με καθυστέρηση μιας εβδομάδας, και σήμερα βρίσκεται στη δεύτερη θέση των πιο δημοφιλών υπηρεσιών πολυμέσων στο Ίντερνετ, πίσω από το YouTube.
Αν και η «live TV» είναι ακόμη μια διαδικασία που εξελίσσεται στο Διαδίκτυο, μια μεγάλη ποσότητα ειδήσεων και περιεχομένου ψυχαγωγίας βρίσκεται διαθέσιμο προς τηλεθέαση, μέσω laptop ή μικρών ψηφιακών τηλεοράσεων συνδεδεμένων στον υπολογιστή. Μπορεί από άποψη ποιότητας εικόνας να μην είναι εφάμιλλες των ταινιών υψηλής ευκρίνειας, το πακέτο ωστόσο είναι εξόχως ελκυστικό σε όρους τιμής.
Οι συσκευές τρισδιάστατης οπτικοποίησης έχουν κατακλύσει τη φετινή Έκθεση Καταναλωτικών Ηλεκτρονικών (CES). Από κάμερες web μέχρι βιντεοπαιχνίδια και συστήματα home theater, πολλοί κατασκευαστές τηλεοράσεων στοιχηματίζουν ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη εξέλιξη από την εποχή των τηλεοράσεων υψηλής ευκρίνειας.
Στη φετινή CES φιλοξενήθηκε η πρώτη τρισδιάστατη μετάδοση ενός μεγάλου αθλητικού γεγονότος, του ποδοσφαιρικού αγώνα ανάμεσα στα κολέγια της Οκλαχόμα και της Φλόριδα.
Το επί δεκαετίες φλερτ του Χόλιγουντ με την τρίτη διάσταση συνοψίζεται στη δήλωση του βραβευμένου με Όσκαρ σκηνοθετη, Τζέιμς Κάμερον: «Μη ξεγελιέστε, το 3D δεν είναι πια κάποιο κόλπο» κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του οικιακού συστήματος ψυχαγωγίας της Panasonic, που περιλαμβάνει home theater και τηλεόραση τρισδιάστατης τεχνολογίας, υψηλής ευκρίνειας. Στα τέλη του 2009, ο Κάμερον θα παρουσιάσει το Avatar, τη νέα του ταινία, εξ’ ολοκλήρου γυρισμένη σε 3D.
Όλο και περισσότερες κινηματογραφικές αίθουσες στις ΗΠΑ εξοπλίζονται με μηχανήματα προβολής τρισδιάστατων ταινιών, αν και η επέκταση της τεχνολογίας αυτής στο οικιακό περιβάλλον ενδέχεται να απέχει αρκετά ακόμη από την εμπορική αξιοποίηση της. Ένας από τους λόγους της καθυστέρησης είναι η απουσία ενός σταθερού τρόπου κωδικοποίησης του τρισδιάστατου περιεχομένου, γεγονός που αποτρέπει τα κινηματογραφικά στούντιο από την μαζική παραγωγή τρισδιάστατων ταινιών.
Η τηλεόραση 3D υψηλής ευκρίνειας, 103 ιντσών, της Panasonic απέσπασε διθυραμβικές κριτικές στη φετινή έκθεση, η εταιρεία ωστόσο δεν έχει ανακοινώσει ακριβή ημερομηνία κυκλοφορίας της τηλεόρασης. «Εξαρτάται από το πόσο σύντομα θα καθιερωθεί ένα ενιαίο format», δήλωσε ο Νταν Ταργουότερ. «Η Panasonic ενδιαφέρεται να κυκλοφορήσει την αγορά την τηλεόραση με συγκεκριμένα πρότυπα. Αυτό προϋποθέτει τη συνεργασία όχι μόνο των κατασκευαστών, αλλά και των παραγωγών του περιεχομένου».
Επιπλέον, υπάρχει το μικρό πρόβλημα με τα γνωστά τρισδιάστατα γυαλιά. «Δε νομίζω ότι η τεχνολογία αυτή θα αναπτυχθεί σε εμπορικό επίπεδο μέχρι οι εταιρείες να παράγουν τέτοιο περιεχόμενο χωρίς να χρειάζονται τα γυαλιά» ανέφερε ο Πόλ Γκανιόν, αναλυτής της εταιρείας ερευνών αγοράς DisplaySearch. «Έχουμε δει κάποια demos χωρίς γυαλιά, υπάρχουν όμως μεγάλα περιθώρια βελτίωσης».
Η φετινή CES συνέπεσε με μια άλλη μεγάλη πρωτοβουλία τρισδιάστατης τεχνολογίας, τη μετάδοση του ποδοσφαιρικού αγώνα Οκλαχόμα – Φλόριδα σε τρισδιάστατο περιβάλλον, σε περίπου 80 κινηματογραφικές αίθουσες σε 35 πολιτείες των ΗΠΑ. «Χρειαστήκαμε οκτώ χρόνια» δήλωσε ο Μπαντ Μάγιο, διευθύνων σύμβουλος της Cinedigm Digital Cinema Corp., μιας εταιρείας που επιδιώκει τη μετατροπή των κινηματογραφικών αιθουσών σε κέντρα ψυχαγωγίας τριών διαστάσεων, όπου θα προβάλλονται αθλητικοί αγώνες, συναυλίες και άλλα γεγονότα σε τρεις διαστάσεις.
“Έχουμε επενδύσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια στη μετατροπή των αιθουσών σε όλη τη χώρα, και έχουμε κατασκευάσει δορυφορικό δίκτυο που θα επιτρέψει την ανάπτυξη αυτής της τεχνολογίας».
Τα εισιτήρια στις 80 αίθουσες που προβλήθηκε ο αγώνας είχαν εξαντληθεί πολύ πριν την πραγματοποίηση του, αν και κανείς δεν μπορεί να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα για την μελλοντική του επιτυχία.
Το μέλλον είναι λιγότερο αβέβαιο όμως για την αγορά των βιντεοπαιχνιδιών. «Φέτος είναι η χρονιά που η τεχνολογία 3D θα γίνει η επικρατούσα τάση», δήλωσε ο Ούγιες Ντεσάι, αντιπρόεδρος της εταιρείας Nvidia, εταιρείας παραγωγής των διάσημων καρτών γραφικών GeForce. «Νομίζω ότι το 3D έχει μεγάλη ευκαιρία να καταστεί κυρίαρχη τεχνολογία, κυρίως στο gaming».
Ο Τζον Τζέικομπς, αναλυτής της αγοράς φορητών υπολογιστών της DisplaySearch, συμφώνησε ότι η τρισδιάστατη τεχνολογία είναι «οπωσδήποτε εντυπωσιακή». «Η πρόκληση για εμένα είναι η δημιουργία μεγάλων αγορών για επενδύσεις. Η πρόκληση είναι η απήχηση στο ευρύ κοινό».
www.kathimerini.gr με πληροφορίες Γαλλικό Πρακτορείο
Τα λάθη, σοβαρά ή επιπόλαια, εκ παραδρομής ή αδικαιολόγητα, ανέκαθεν συνόδευαν την έκδοση των σχολικών βιβλίων. Δεν είναι ασύνηθες το φαινόμενο. Ωστόσο, στο πλαίσιο της δεύτερης σοβαρής προσπάθειας μετά τη Μεταπολίτευση (με δεδομένη τη μεγάλη αλλαγή του 1984-85) για την ανανέωση των σχολικών βιβλίων, ο «κανόνας» αυτός αποκτά άλλη βαρύτητα. Ειδικά, όταν η αλλαγή φέρει και τη νέα αντίληψη για τη γλωσσική διδασκαλία. Η κριτική για τις επιλογές αλλά και για τα λάθη, ιδίως αυτά που επηρεάζουν το αποτέλεσμα του (νέου) συστήματος, αποκτά άλλη διάσταση.
Είναι πυκνή η σύνοψη των αδυναμιών που εντοπίζονται στα νέα βιβλία της γλώσσας. Ανάμεσα στις βασικές επισημάνσεις: ασυμβατότητα της ύλης από τάξη σε τάξη, πολλές και συμπυκνωμένες ενότητες, λιγότερα λογοτεχνικά κείμενα ή κοινωνικές παρεμβάσεις, γνωστικά αντικείμενα συνοδευόμενα από διαφημίσεις αγαθών, άμεσες ή έμμεσες, δυσνότητες έννοιες κ.ά.
Αρκετά, πάντως, αναγνωρίζονται και από το ίδιο το Π.Ι. Εξ ου και τα παροράματα, τα οποία φέτος είναι πολυσέλιδα. Βέβαια, δεν φτάνουν σε μεγάλο βάθος παραδοχής, ωστόσο επιβεβαιώνουν αρκετούς από τους καταλογισμούς. Προχειρότητα, σε ορισμένες δε περιπτώσεις ανεπίτρεπτη ανεπάρκεια.
Κορυφαίο παράδειγμα: στη Γλώσσα Στ’ Δημοτικού (Α’ τεύχος, σελίδα 78), στην ενότητα για το Πολυτεχνείο προτείνεται συμπληρωματικό υλικό για την αναζήτηση περαιτέρω πληροφοριών. Ανάμεσα στον κατάλογο των τραγουδιών που είτε συνδέθηκαν με την εξέγερση του Πολυτεχνείου είτε γράφτηκαν ειδικά γι’ αυτήν, περιλαμβάνεται και το «Ενα το χελιδόνι». Στην ταυτότητα των δημιουργών αναφέρεται: στίχοι Γ. Ρίτσος, μουσική Μ. Θεοδωράκης.
Το Π.Ι. σπεύδει να περισώσει την αξιοπρέπειά του στα παροράματα: «Ενα το χελιδόνι», στίχοι Οδ. Ελύτης.
*Αλλα λάθη ντροπής ή… δυστυχίας (και όχι μόνο για τους δημιουργούς αλλά και για τους αποδέκτες τους):
– Στη Δ’ Δημοτικού (Β’ τεύχος, σελίδα 23): Σε άσκηση σχετικά με τα αριθμητικά και τον διαχωρισμό ανάμεσα στο δισ- και το δυσ- αναφέρεται η παρατήρηση: «Δεν πρέπει να μπερδεύουμε το μόριο δισ-, πρώτο συνθετικό του δύο (δίποντο, δισέγγονος), με το αχώριστο μόριο δυσ- που σημαίνει δύσκολα, άσχημα (δύστυχος, δύσμορφος, δυσάρεστος).
Στο νέο παρόραμα, περιλαμβάνεται ο ορθός κανόνας: «Τα σύνθετα με το αριθμητικό δύο σχηματίζονται όχι με το δύο αλλά με το δι- και δισ- ενώ τα παράγωγα του δύο γράφονται με δυ, π.χ. δυάρι, δυάδα. Θυμόμαστε ότι οι λέξεις που έχουν ως πρώτο συνθετικό το δυσ- δεν έχουν καμία σχέση με το δύο αλλά δηλώνουν δυσκολία ή κακό αποτέλεσμα, π.χ. δυστυχία».
– Στη Γλώσσα της Γ’ Δημοτικού (β’ τεύχος, σελίδα 70): «Μερικές λέξεις μπορεί να ακούγονται το ίδιο, αλλά διαφέρουν στην ορθογραφία και τη σημασία τους» – αναφέρεται στον ορισμό των ομώνυμων λέξεων. Δύο χρόνια μετά την έκδοση των νέων βιβλίων, το Π.Ι. φέτος διορθώνει: «Αυτές οι λέξεις ονομάζονται ομόηχες».
– Ακόμα, στη Γλώσσα Δ’ Δημοτικού, (Τετράδιο Εργασιών, τεύχος α’, σελίδα 46), σωστές ασκήσεις αντικαθίστανται χωρίς λόγο από άλλες, ενώ ορισμένες διορθώνονται με λανθασμένες.
Ητοι, σε άσκηση για τη συμπλήρωση προτάσεων με ρήματα παράγωγα των λέξεων που παρατίθενται σε παρακείμενο ένθετο, προτείνεται η αντικατάσταση τριών εκ των προτάσεων. Πρόκειται για τις εξής προτάσεις: «Η Στέλλα και ο Χρήστος … πρώτοι το πρόβλημα», «Πότε θα … το χριστουγεννιάτικο δέντρο;» και «Η μητέρα … τις στολές μας για τη γιορτή του σχολείου». Οι παρατιθέμενες παράγωγες λέξεις είναι αντιστοίχως: «λύση», «στολίδι», «σίδερο».
Το Π.Ι. τις αντικαθιστά ως εξής: «Η Στέλλα και ο Χρήστος βρήκαν πρώτοι τη … (λύνω) του προβλήματος», «Ο πατέρας της Βαρβάρας είναι καπετάνιος και … (ταξίδι) συχνά σε ξένες χώρες» και «Τον τελευταίο καιρό, ο Νίκος … (αρχή) να προσέχει περισσότερο την ορθογραφία του».
Οπως είναι προφανές, την πρώτη πρόταση οι μαθητές καλούνται να τη συμπληρώσουν όχι με ρήμα, όπως ζητάει η άσκηση, αλλά με ουσιαστικό! Για τις επόμενες δύο, το Π.Ι. ξέρει καλύτερα. Και δεν το λέει.
*Υπάρχουν, όμως, και «ευρύματα» που ανήκουν σε ειδικές κατηγορίες.
Στη Γλώσσα της Ε’ Δημοτικού, (Γ’ τεύχος, σελίδα, 54), παρατίθεται κείμενο σχετικά με τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 και ειδικότερα την τηλεοπτική τους κάλυψη.
Το Π.Ι., φέτος, ζητεί την απάλειψη της πηγής του κειμένου. Είναι η ιστοσελίδα athens. indymedia.org, στην οποία φιλοξενούνται απόψεις των λεγόμενων αντιεξουσιαστών. Να το πούμε υπερπροστατευτισμό;
* Μάθαμε όμως και κάτι. Ο Στιγμιαίος Μέλλοντας που μέχρι τώρα ξέραμε, ονομάζεται πλέον «Συνοπτικός Μέλλοντας» (Γλώσσα, Γ’ Δημοτικού).
* Για το κλείσιμο, ορισμένες από τις «σφραγίδες» της νέας αντίληψης. Στη Γλώσσα της Στ’ Δημοτικού, υπάρχει ένα δισέλιδο παρουσίασης (με φωτογραφία) μιας καφετιέρας. Εχει μεταφερθεί αυτούσιο το εγχειρίδιο και όλες οι πληροφορίες που αναγράφονται πάνω στη συσκευή.
Είναι, πράγματι, σύγχρονη και ρεαλιστική η επιλογή του γνωστικού αντικειμένου (ενότητα «Συσκευές»). Ωστόσο, έχει ασκηθεί κριτική για τη χρησιμότητα της εμβάθυνσης στο ζήτημα.
– Ομοίως, αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας έχει χαρακτηριστεί, στο ίδιο βιβλίο, η κριτική προσέγγιση των διαφημίσεων καθώς στο σχετικό πληροφοριακό υλικό έχουν συμπεριληφθεί φωτογραφίες από συγκεκριμένα προϊόντα ευρείας κατανάλωσης. Ο κίνδυνος για το αντίστροφο αποτέλεσμα βρίσκεται στο επίκεντρο του προβληματισμού. *
Πώς γίνεται, αλήθεια, το μάθημα της γλώσσας μέσα σε μια τάξη δημοτικού; Μια συνηθισμένη σκηνή είναι η εξής: «Τώρα θα διαβάσουμε ένα κείμενο», λέει ο δάσκαλος. «Γιατί να το διαβάσω;» αναρωτιούνται, πιθανώς με δυσφορία, κάποιοι από τους μαθητές. Μαθητές είναι, πρέπει να το κάνουν, απαντά κοφτά η πραγματικότητα που οριοθετείται από το διδακτικό τρίπτυχο «ανάγνωση, ερωτήσεις, ασκήσεις (κυρίως γραμματικής)».
Τώρα ας φανταστούμε την ίδια σκηνή διαφορετικά: «Ωρα να διαλέξουμε το θέμα για ένα σχέδιο εργασίας», λέει ο δάσκαλος και όλα αλλάζουν άρδην. Ο ίδιος συζητεί με τα παιδιά, εκείνα συζητούν μεταξύ τους, συνεργάζονται, αξιολογούν ευρήματα, φθάνουν σε συμπεράσματα. «Και γιατί να γίνει όλο αυτό, και μάλιστα στην καθημερινή διδασκαλία;» μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος. «Η εντύπωση είναι ότι ο μαθητής δεν κάνει το μάθημα της γλώσσας. Παρ’ όλα αυτά, είναι η πιο σημαντική σπουδή για την κατανόησή της», απαντούν οι ειδικοί της διδακτικής της γλώσσας, μηδέ εξαιρουμένου του κατ’ εξοχήν υπεύθυνου Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, αν λάβουμε υπ’ όψιν τις διακηρυκτικές του θέσεις. Οι δύο κυριότερες καινοτομίες του νέου συστήματος είναι η διαθεματικότητα και ο επικοινωνιακός προσανατολισμός της γλωσσικής διδασκαλίας. Τόσο στο πρόγραμμα σπουδών όσο και στα βιβλία του δασκάλου, υπάρχουν ρητές αναφορές για την υιοθέτηση της επικοινωνιακής-λειτουργικής προσέγγισης. Ωστόσο, τα νέα βιβλία, κατά την απογοητευτική διαπίστωση της εκπαιδευτικής κοινότητας, αν και δημιουργήθηκαν με σκοπό να εισαγάγουν αυτή τη νέα αντίληψη στα σχολεία, εν τέλει δεν βοηθούν. Τουλάχιστον όχι όσο διακηρύσσεται. Ναι μεν είναι σύγχρονα, ρεαλιστικά και ανταποκρίνονται στις επιταγές των καιρών μας, όμως το αποτέλεσμα δεν είναι αντίστοιχο.
«Η γλώσσα είναι κομμάτι της ψυχής του παιδιού. Μ’ αυτήν παίζει, μ’ αυτήν τσακώνεται, μ’ αυτήν επικοινωνεί. Οταν όμως μπαίνει στο σχολείο, τότε η γλώσσα στέκεται απέναντι», επισημαίνει ο καθηγητής της Διδακτικής της Γλώσσας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Αγαθοκλής Χαραλαμπόπουλος, υποστηρικτής της προωθημένης μορφής διδασκαλίας. Αλλωστε, είναι δική του η εκτίμηση ότι πρόκειται για «την πιο σημαντική σπουδή στην κατανόηση της γλώσσας».
Είναι ωστόσο κοινή η εκτίμηση πως, με καλύτερη διαχείριση των βιβλίων και περισσότερο ειδική επιμόρφωση των εκπαιδευτικών, θα μπορούσε στο επίκεντρο της διδασκαλίας να είναι πράγματι η επικοινωνία και η κατανόηση του τρόπου με τον οποίο οι μαθητές μπορούν να αξιοποιήσουν τα γλωσσικά μέσα.
Δεν είναι τυχαία η πρόταση Μπαμπινιώτη για μονοετή φοίτηση των φοιτητών Παιδαγωγικής σε ειδικό τμήμα επιμόρφωσης. Ούτε οι κριτικές για αόριστη και υποθετική σύνδεση της διδασκαλίας με την επικοινωνιακή διαδικασία.
«Πρόκειται για πρακτικές που προσεγγίζουν τη γλώσσα ως γνωστικό αντικείμενο, όπου οι μαθητές καλούνται να μάθουν για τις γραμματικές δομές ή για τα χαρακτηριστικά του κειμένου, αλλά η σύνδεση όλων αυτών με την επικοινωνιακή διαδικασία είναι αόριστη και υποθετική. Εχουμε δηλαδή να κάνουμε με διδασκαλία για απόκτηση γνώσεων για τη γλώσσα και όχι διδασκαλία της χρήσης της γλώσσας και μέσω αυτής κατανόηση της λειτουργίας της», υπογραμμίζει ο κ. Χαραλαμπόπουλος και παραθέτει τα ακόλουθα παραδείγματα:
* «Στη Γλώσσα της Ε’τάξης (α’ τεύχος) στη 2η ενότητα “Η ζωή στην πόλη” υπάρχει η υποενότητα “Η γειτονιά της πόλης” (σ. 25-27). Αρχίζει με ένα κείμενο πλαισιωμένο από δύο φωτογραφίες που δείχνουν όψεις μιας γειτονιάς της πόλης παλαιότερα και σήμερα και ακολουθούν πέντε ασκήσεις.
-Η πρώτη είναι άσκηση κατανόησης κειμένου και παραγωγής προφορικού λόγου. Συμπληρώνεται με την προσθήκη ενός πλαισίου με δύο στήλες, όπου στη στήλη τού “άλλοτε” δίνονται χαρακτηριστικά της παλιάς γειτονιάς, ενώ στη στήλη του “τώρα” οι μαθητές πρέπει να συμπληρώσουν τα κενά με χαρακτηριστικά που δηλώνουν τις αλλαγές που συντελέστηκαν στη σύγχρονη γειτονιά. Ετσι όπως είναι δομημένη η άσκηση, δεν δημιουργεί προϋποθέσεις για γνήσια προφορική έκφραση των μαθητών. Η μεταξύ τους συζήτηση θα εξαντληθεί στο να αναζητήσουν με τι θα συμπληρώσουν τη στήλη τού “τώρα”.
-Με τη δεύτερη άσκηση (γραμματικής), οι μαθητές καλούνται να αντικαταστήσουν τις εγκλίσεις των ρημάτων σε προτάσεις-οδηγίες για την καταπολέμηση της ηχορύπανσης, σύμφωνα με παράδειγμα που δίνεται.
Σε χρωματιστό πλαίσιο εξηγείται ότι, όταν χρησιμοποιούμε ενεστώτα, ζητάμε από κάποιον με ευγενικό τρόπο να κάνει αυτό που λέει η οδηγία, ενώ, όταν χρησιμοποιούμε ενεστώτα ή αόριστο προστακτικής ή υποτακτικής, του λέμε με άμεσο τρόπο να το κάνει.
Επικοινωνιακό πλαίσιο, και επομένως εμπλοκή των μαθητών σε επικοινωνιακή χρήση της γλώσσας, θα είχαμε αν δημιουργούνταν η περίσταση ώστε να απευθυνθούν σε πραγματικούς διαφορετικούς αποδέκτες και να τους κάνουν συστάσεις. Αφού θα έγραφαν τις οδηγίες, οι οποίες πράγματι θα διέφεραν ανάλογα με τον αποδέκτη και τη σχέση του με αυτόν που την έγραψε, θα διαβάζονταν στην τάξη και θα σχολιάζονταν, οπότε, παρατηρώντας πώς η διαφορετική περίσταση υποχρέωσε σε επιλογή διαφορετικής έγκλισης, θα συνειδητοποιούσαν και τη σχέση ανάμεσα στις συγκεκριμένες γλωσσικές επιλογές και στο επικοινωνιακό αποτέλεσμα.
*Στην Υποενότητα «Διαδρομές στην πόλη» (σ. 33-35).
-Στην άσκηση 1 δίνεται στους μαθητές ένα τμήμα του χάρτη της Αθήνας (το κέντρο της πόλης) μαζί με το υπόμνημα, ενώ ακολουθούν τρεις ερωτήσεις που καλούν τους μαθητές να εντοπίσουν συγκεκριμένα στοιχεία στον χάρτη. Δηλαδή, ο χάρτης και το υπόμνημα προσκομίζονται μόνο και μόνο για να απαντήσουν οι μαθητές στις τρεις ερωτήσεις. Ομως πρόκειται για ένα πολυτροπικό κείμενο. Τα γλωσσικά μέσα εδώ κατανοούνται μόνο σε συσχετισμό με τα γραφικά μέσα. Κι όμως, δεν γίνεται τίποτα. Ακόμα, η ενασχόληση των μαθητών με αυτό το κείμενο δεν γίνεται στο πλαίσιο κάποιας επικοινωνιακής συνθήκης. Θα ήταν επικοινωνιακή η χρήση του αν π.χ. επρόκειτο να πάνε μια εκδρομή στην Αθήνα και στο πλαίσιο της προετοιμασίας τους αναζητούσαν στον χάρτη μέρη, διαδρομές και συγκοινωνιακά μέσα.
-Στην άσκηση 2, το κείμενο που ζητείται από τους μαθητές είναι επίσης ψευτοεπικοινωνιακό, δεδομένου ότι στα καλά καθούμενα καλούνται να υποθέσουν ότι κάποιος θα τους επισκεφθεί και τον κατατοπίζουν πώς θα τους βρει. Αντιδρά όμως κανείς και συμπεριφέρεται εντελώς διαφορετικά όταν εμπλέκεται σε πραγματικά επικοινωνιακά γεγονότα».
Η συνομιλία μας με την εκπαιδευτική κοινότητα κατέδειξε πως ακόμα κι αν υπερβούμε την προβληματική για την εισαγωγή της νέας αντίληψης στη γλωσσική διδασκαλία παραμένουν πολλές οι ενστάσεις σε πολλά άλλα πεδία. Προς επίρρωσιν, ο αναθεωρήσεις του ίδιου του Π.Ι.
«Μην κάνετε όλες τις ασκήσεις. Είναι πολλές» ή «Μην ακολουθείτε τη χρονική σειρά των ενοτήτων, αν δεν προλαβαίνετε» είναι ορισμένες από τις επαναλαμβανόμενες παρατηρήσεις προς τους εκπαιδευτικούς. Και δεν αφορούν τα παλιά, αλλά τα νέα βιβλία, που δημιουργήθηκαν με σκοπό να ανατρέψουν αυτές τις πρακτικές του παρελθόντος. Ακόμα, αρκετές από τις καινοτομίες καθίστανται άστοχες. Οπως η πρόταση για τη λεγόμενη σπειροειδή διάταξη της ύλης. Σε πολλές περιπτώσεις εφαρμόζεται με επιτυχία και αποτελεσματικότητα. Σε άλλες, όμως, αναιρείται στην πράξη και αντί να διευκολύνει στην κατανόηση της κατά κοινής ομολογίας πιο δύσκολης -πλέον- ύλης την κάνει ακόμη δυσκολότερη.
*Ενα από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα, η διάρθρωση της ενότητας «Πάμε για ψώνια» στη Γλώσσα της Β’ δημοτικού (α’ τεύχος). Στην πέμπτη από τις οκτώ ενότητες, τα παιδιά καλούνται να μάθουν τους μήνες. Οι τρεις πυκνές σχετικές σελίδες μεταφράζονται σε δύο ημερών ενασχόληση με το θέμα. Μέσα σ’ αυτό το διάστημα θα πρέπει να έχουν μάθει καλά τους μήνες και να έχουν λύσει τις ασκήκεις του βιβλίου του τετραδίου εργασιών. Ακολουθεί ένα «φορτωμένο» δισέλιδο με τις ημέρες της εβδομάδας και ταυτοχρόνως τους διφθόγγους -αυ και -ευ και τέλος μια διδακτική «ριπή» για το πώς χωρίζονται οι λέξεις όταν αλλάζουν σειρά. Σε μια σελίδα στο βιβλίο και μια μόνο άσκηση στο τετράδιο εργασιών. Γιατί τόσο γρήγορα; Διότι πρόκειται περί «γνώσης» που την έχουν ήδη κατακτήσει. Οχι σε προηγούμενη ενότητα, ούτε καν στην πρώτη του ίδιου τεύχους, αλλά την προηγούμενη χρονιά, στην Α’δημοτικού!
Ομως, βάσει του κανόνα της σπειροειδούς διάταξης, τα «δευτεράκια», παρά την παρέλευση ενός ολόκληρου καλοκαιριού και του πρώτου σχολικού τριμήνου, θυμούνται καλά πώς χωρίζονται οι λέξεις. Και επειδή το έχουν εμπεδώσει, δεν χρειάζονται παρά μόνο μία άσκηση.
Με τον σταυρό της «Παναγίας Παμμακαρίστου» τίμησε τον ελληνικής καταγωγής κοσμοναύτη της Ρωσίας, Θεόδωρο Γιουρτσίχιν-Γραμματικόπουλο, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.
Ο αστροναύτης Γραμματικόπουλος επισκέφθηκε σήμερα το Οικουμενικό Πατριαρχείο μαζί με τον Ολυμπιονίκη Βαλέριο Λεωνίδη, τον πρωθυπουργό της Καρνάσιο-Τσερκεζικής τοπικής Δημοκρατίας της ρωσικής Ομοσπονδίας, Βλαδίμηρο Κάϊσεβ, πρώην υπουργό Γεωργίας της Ρωσίας.
«Παρηκολουθήσαμεν μετ’εξαιρετικού ενδιαφέροντος τάς αστροναυτικάς σας επιδόσεις, αγαπητέ κ.Θεόδωρε Γιουρτσίχιν-Γραμματικόπουλε, τα επιτεύγματα, τα οποία όχι μόνον σας κατέστησαν διακεκριμένον μεταξύ των συναδέλφων σας, αλλά και οδήγησαν την πολιτικήν ηγεσίαν της Ρωσίας να σας ανακηρύξει επαξίως «Ήρωα της Ρωσίας», είπε ό Οικουμενικός Πατριάρχης.
Αφού ευχαρίστησε τον ομογενή αστροναύτη και την συνοδεία του για την επίσκεψη τους στο Φανάρι, ο Πατριάρχης κ.Βαρθολομαίος είπε: «Ως Ελληνες καμαρώνουμε ότι το Γένος μας αναδεικνύει τέτοιες προσωπικότητες που τιμούν όχι μόνον αυτό αλλά και την Ορθοδοξίαν, της οποίας είστε πιστά τέκνα».
Ο κ. Γραμματικόπουλος εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του στον Οικουμενικό Πατριάρχη για την τιμητική διάκριση που του απένειμε. Φορώντας τον επιστήθιο σταυρό που του προσέφερε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος, είπε ότι και κατά τη διάρκεια των διαστημικών ταξιδιών του πάντοτε φοράει το σταυρό του. «Με το θέλημα του Θεού θέλω να ξαναπάω στο διάστημα», είπε.
Η συγκινητική τελετή πραγματοποιήθηκε στην αίθουσα του Θρόνου στον Πατριαρχικό Οίκο, στο Φανάρι.
«Για εμάς τους Έλληνες της Ρωσίας είναι μεγαλή τιμή να βρισκόμαστε εδώ. Ήταν ένα πολύ μεγάλο όνειρο και το οποίο πραγματοποιήθηκε. Σας μεταφέρουμε την αγάπη όλου του ρωσικού λαού καθώς και του προέδρου της ρωσικής Ομοσπονδίας Νμτίτρι Μεντβέντεφ, ο οποίος προσωπικά σας στέλνει τις ευχές και τους θερμούς χαιρετισμούς του», επισήμανε στη σύντομη ομιλία του, ο πρωθυπουργός της Καρνάσιο-Τσερκεζικής τοπικής Δημοκρατίας Βλαδίμηρος Κάϊσεβ.
Οι χαμηλού κόστους παραγωγές σάρωσαν τις Χρυσές Σφαίρες την Κυριακή, σε βάρος των μεγάλων στούντιο: η αισθηματική ταινία «Slumdog Millionaire» καταμετρά τέσσερα βραβεία, συμπεριλαμβανομένου και αυτού της καλύτερης δραματικής ταινίας, κερδίζοντας έτσι ένα ισχυρό προβάδισμα στα Όσκαρ.
Για το «Slumdog», που διηγείται την ιστορία ενός Ινδού που αναζητά την αγάπη και διαγωνίζεται για το χρηματικό βραβείο ενός τηλεοπτικού σόου, βραβείο κέρδισε και ο σκηνοθέτης του Ντάνι Μπόιλ, ο σεναριογράφος Σάιμον Μποφόι και ο συνθέτης Α. Ρ. Ράχμαν για το καλύτερο μουσικό θέμα.
Ο Μπόιλ ευχαρίστησε την Ένωση Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ, που απονέμει τις Χρυσές Σφαίρες, για την υποστήριξή της στην ταινία που αντικατοπτρίζει τον φρενήρη ρυθμό ζωής στο Μουμπάι. «Η ταινία έγινε πραγματικά από καρδιάς», είπε ο Μπόιλ. «Ποτέ δεν περιμέναμε ότι θα έφτανε εδώ».
Στις υπόλοιπες κατηγορίες ξεχώρισαν η «Βίκυ Κριστίνα Μπαρσελόνα» ως η καλύτερη κομεντί, ο Γούντι Άλλεν ωστόσο δεν βρισκόταν εκεί για να παραλάβει το βραβείο.
Η μεγάλη έκπληξη της βραδιάς ήρθε όταν η Κέιτ Γουίνσλετ απέσπασε δύο Χρυσές Σφαίρες, καθώς είναι μόλις η τρίτη φορά στην ιστορία του θεσμού που ηθοποιός κερδίζει δύο βραβεία ερμηνείας. Της απονεμήθηκε το βραβείο καλύτερου α’ γυναικείου ρόλου για το ρόλο της απελπισμένης νοικοκυράς στο «Revolutionary Road» και το βραβείο καλύτερου β’ γυναικείου ρόλου για το ρόλο της Γερμανίδας με το κρυφό παρελθόν στην ταινία «The Reader» (Σφραγισμένα Χείλη).
«Είναι απλά απίστευτο, τελείως απίστευτο. Δεν μπορεί να συμβαίνει», δήλωσε στα παρασκήνια η Γουίνσλετ για την επιτυχία της.
Επιτυχημένη αποδείχθηκε και η επιστροφή του «τρομερού παιδιού» Μίκι Ρουρκ, ο οποίος απέσπασε το βραβείο καλύτερου ηθοποιού για την ερμηνεία του στην ταινία «The Wrestler» (Ο πυγμάχος). «Ο δρόμος της επιστροφής ήταν μακρύς για μένα», δήλωσε ο ίδιος ο Ρουρκ.
Ο Κόλιν Φάρελ απέσπασε τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου κωμικού ηθοποιού για το ρόλο του εκτελεστή στην ταινία «In Bruges» (Αποστολή στη Μπριζ), ενώ η Σάλι Χόκινς βραβεύθηκε ως καλύτερη ηθοποιός στην ίδια κατηγορία για το ρόλο της αισιόδοξης καθηγήτριας στην ταινία «Happy-Go-Lucky» (Τυχερή και Ευτυχισμένη).
Συγκινητική ήταν η απονομή του καλύτερου β’ αντρικού ρόλου: το βραβείο απονεμήθη, μετά θάνατον, στο Χιθ Λέτζερ για το ρόλο του κακού Τζόκερ στην ταινία «Dark Night» (Σκοτεινός Ιππότης). Τη Χρυσή Σφαίρα παρέλαβε ο σκηνοθέτης της ταινίας Κρίστοφερ Νόλαν, ο οποίος δήλωσε ότι ο χαμός του Χιθ Λέτζερ ήταν σαν μια «τρύπα στο πανί του σύγχρονου κινηματογράφου».
«Όλοι όσοι δουλέψαμε μαζί του, δεχόμαστε το βραβείο αυτό με ένα δυσάρεστο αίσθημα λύπης, αλλά και απίστευτης περηφάνιας. Θα μας λείπει πάντα, αλλά δεν θα τον ξεχάσουμε ποτέ», κατέληξε ο Νόλαν.
Η ταινία κινουμένων σχεδίων «Wall-E», η τεράστια εμπορική επιτυχία του καλοκαιριού με εισπράξεις που έφτασαν τα 523 εκατ. δολάρια παγκοσμίως, κέρδισε το βραβείο καλύτερης ταινίας κινουμένων σχεδίων, ενώ το «Waltz With Bashir» (Βαλς με τον Μπασίρ) από το Ισραήλ κέρδισε το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας.
Οι Χρυσές Σφαίρες απονέμονται από περίπου 90 μέλη της Ένωσης Ξένων Ανταποκριτών του Χόλιγουντ και παρακολουθούνται με μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς θεωρούνται προάγγελοι των βραβείων Όσκαρ, ενώ περιλαμβάνουν και κατηγορία τηλεοπτικών βραβείων.
Το αληθινό και το δίκαιο έχουν απ' τη φύση μεγαλύτερη δύναμη από το ψέμα και το άδικο
Αριστοτέλης
Το να λες την αλήθεια είναι πάντοτε η καλύτερη μέθοδος και ασφαλέστερος δρόμος για τη ζωή
Μένανδρος
Αν δεν μπορείς να πείς την αλήθεια, δεν είσαι υποχρεωμένος να πείς ψέμα. Ανάμεσα τους υπάρχει η διέξοδος της σιωπής.
