– Έλα, μπαμπά, έλα, μια κουταλιά ακόμη. Τα φάρμακα…
Σώμα μισό, τώρα σχηματίζεται. Μικρό, σχεδόν διάφανο και τρισδιάστατο. Διακρίνεις τα όργανα με τον υπέρηχο του βλέμματος. Τη φόδρα της ζωής. Πώς έρχεσαι και πηγαίνεις.
Πού πηγαίνεις;
– Να πάω μια βόλτα, μανάρι μου;
– Ναι, μπαμπά.
Τώρα, νυφούλα μου χρυσή, που βγαίνεις απ’ το σπίτι σου…
Το σπίτι. Ο κήπος. Το σχολείο. Μέσα σ’ ένα τρίγωνο, σπορές αγάπης.
– Μπαμπά, είμαι έγκυος!
Αύριο ένας πατέρας παντρεύει κόρη.
Φρεσκολουσμένο το κορμί, καινούργιο το φουστάνι σου,
βγαίνεις από το σπίτι σου στην εκκλησιά να πας.
Όλα τα σπουδαία, καλοκαίρι. Μη διαταράξεις το σχολικό έτος.
Οι Όμιλοι Ιστορίας και Σύγχρονου Θεάτρου του Γυμνασίου της Νέας Γενιάς Ζηρίδη για δεύτερη χρονιά ασχολούνται με το Θέατρο Τεκμηρίωσης ως μέσο διδακτικής προσέγγισης της Σύγχρονης Ιστορίας και της ιστορίας του παρόντος χρόνου.
Φέτος οι μαθητές ερεύνησαν την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου με επίκεντρο κυρίως την Ευρώπη. Η έρευνά τους στράφηκε, πέρα από τα ιστορικά δεδομένα, στους τομείς της επιστήμης, του διαστήματος και των εξοπλισμών, της κατασκοπείας και της κρυπτογραφίας, των τεχνών, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της διαφήμισης και της προπαγάνδας.
Η παράσταση πλαισιώνεται από συνεντεύξεις με τους Άλκη Ζέη, Αναστασία Κουμίδου και Λυκούργο Κουρκουβέλα, καθώς και από οπτικοακουστικά τεκμήρια της περιόδου, αντλημένα από το διαδίκτυο.
Μετά το τέλος της παράστασης θα ακολουθήσει συζήτηση με τους συντελεστές.
Ανέστης Ελμάς, καθηγητής πληροφορικής, εκπαιδευτικός, ΝΓΖ
Γραφιστικά:
Τάσος Παπατσώρης, εικαστικός, εκπαιδευτικός, ΝΓΖ
Ευχαριστούμε θερμά για την εμπιστοσύνη και τη στήριξη την κ. Ξένια Καλδάρα, αντιπρόεδρο και γενική διευθύντρια του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης, και την κ. Δάφνη Βρέλλη, υπεύθυνη προώθησης παιδικού βιβλίου, εκδόσεις Μεταίχμιο, για τη μεσολάβησή της να συναντηθούμε με την κ. Ζέη.
“Ο παππούς ο Βάιος, ήταν ο πρώτος που με κράτησε στα χέρια του όταν γεννήθηκα και μετά τη μάνα μου, ο πρώτος που αντίκρισα. Εκείνος που μ’ έμαθε να λέω βρόμικα ανέκδοτα, ν’ αγαπώ τους αριθμούς και τις λέξεις, να σπάω καρύδια με την ψίχα ατόφια, να ρουφάω τον χυμό απ’ το καρπούζι με το καλαμάκι, να σφυρίζω με τα δάχτυλα, να μη φοβάμαι το σκοτάδι, να σέβομαι τα ζώα. Μαζί του έμαθα και ποδήλατο αλήτικο, αυθάδικο, επικίνδυνο και σχεδόν ποτέ καθιστό, κάργα στις ορθοπεταλιές και τα απαγορευμένα, αλλά με κάποιο περίεργο τρόπο, αξιοπρεπές και με σεβασμό στον κίνδυνο.”
Το διήγημα απέσπασε το 1ο ΒΡΑΒΕΙΟ στον 5ο Διασχολικό Διαγωνισμό Πολυτροπικού Διηγήματος με τίτλο «Ξετυλίγοντας το νήμα της δικής σου ιστορίας με λέξεις, εικόνες κι αριθμούς», που διοργάνωσαν τα εκπαιδευτήρια «Νέα Γενιά Ζηρίδη», το ΠΙΟΠ και οι Εκδόσεις Κέδρος το σχολικό έτος 2017-2018. Δείτε πληροφορίες ΕΔΩ.
Είδαμε το Proofτου David Auburn σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μυλωνά την Κυριακή, 17/12/2017 με μια μεγάλη ομάδα μαθητών, γονείς και εκπαιδευτικούς.
Στο έργο ο συγγραφέας πραγματεύεται κυρίως τις ανθρώπινες σχέσεις όπως διαμορφώνονται μέσα από την αγωνία της πρωταγωνίστριας Κάθριν αν μαζί με τη μαθηματική ευφυΐα του πατέρα της έχει κληρονομήσει και την ψυχική του διαταραχή. Η σκηνοθεσία ανέδειξε με εύγλωττο τρόπο αυτές τις «ακροβασίες» στις σχέσεις των προσώπων ενώ ταυτόχρονα κράτησε τις ισορροπίες ανάμεσα στα έντονα συναισθήματα και τις λογικές αποδείξεις.
Οι μαθητές μας είχαν από πριν στη διάθεσή τους εκπαιδευτικό υλικό (με ελεύθερη και για εσάς πρόσβαση) σχεδιασμένο ειδικά για την παράσταση, το οποίο περιελάμβανε σύντομες αναλύσεις και ερμηνείες βασικών όρων.
(Και, ναι, ήμαστε 122 άτομα. Καμία θέση άδεια. Sold out!)
Credits: Ανέστης Ελμάς
“Στα Μαθηματικά, η απόδειξη μοιάζει με ευδιάκριτο αστερισμό. Στη ζωή, με νεφέλωμα στον Γαλαξία. Ζητάμε αποδείξεις για την ταυτότητά μας, την αγάπη των άλλων, την ψυχική μας ισορροπία, την ύπαρξη ενός σταθερού μέλλοντος, την αφοσίωση και τη συντροφικότητα, την κατανόηση και την αποδοχή. Είναι ένας τρόπος να επιβεβαιώσουμε ότι όλα ερμηνεύονται λογικά, ότι τιθασεύουμε το απροσδόκητο και ότι ελέγχουμε ακόμα και το αναπόφευκτο. Στην προσπάθειά μας να πείσουμε και να πειστούμε για την ορθότητα των ισχυρισμών μας, λησμονάμε ότι και οι βεβαιότητες κλονίζονται. Ένα βλέμμα δυσπιστίας, ένα ερωτηματικό αμφισβήτησης στη φωνή, η στιγμιαία απώλεια της συνείδησης, μια προδοσία, η απώλεια ενός ανθρώπου. Οι ανατροπές στη ζωή και στο έργο, πολλές, για να αγκαλιάσουμε το απροσδόκητο. Αν, βέβαια, θέλει ο καθένας μας να ζήσει συμφιλιωμένος με την αγωνία του δικού του αναπόδραστου.”
Κλήθηκα σήμερα να σας μιλήσω για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου. Ειλικρινά, νιώθω αμήχανη, γιατί τα γεγονότα είναι ήδη γνωστά και οι έπαινοι οικείοι. Δε θα μπορούσα να πω πολλά. Θα ήθελα, απλώς, να σας υπενθυμίσω πως σήμερα πανηγυρίζουμε ένα «όχι». Σπανίως πλέον γιορτάζουμε τα «όχι» μας, ίσως γιατί ζούμε στην εποχή του «βεβαίως», του «οπωσδήποτε», του «ναι, ευχαρίστως». Ευγενική εποχή και με τρόπους, δε λέω, αλλά επικίνδυνα χαλαρή έως άτεχνα υποχωρητική. Άλλωστε, είναι τέχνη να αρνείσαι.
Στις μέρες μας, θεωρητικά τουλάχιστον, βιώνουμε τη συναδέλφωση των λαών και την κατάργηση κάθε λογής συνόρων. Πρακτικά, οι μικρές και οικονομικά ασθενείς χώρες σφαγιάζονται καθημερινά στη διεθνή αγορά. Οι δυνάμεις του Άξονα λέγονται πια Bosch, Volkswagen, Artisti και Fiat. Ο πόλεμος άλλαξε χώρο κι εμφάνιση. Η μία του πλευρά έγινε πιο καθώς πρέπει και προσαρμόστηκε στις νέες, clean cut απαιτήσεις. Η άλλη συνεχίζει ακάθεκτη και απαράλλαχτη στο Σεράγεβο, τη Ρουάντα ή όπου αλλού.
Κάποιοι υποστηρίζουν, με φιλοσοφικά μάλιστα επιχειρήματα, πως μόνο έτσι προάγεται η ανθρωπότητα, πως μόνο μέσα από τον πόλεμο επιτυγχάνεται κι επιταχύνεται η πρόοδος και η ανάπτυξη. Είναι, αναμφισβήτητα, ένας τρόπος ν’ αποφεύγεται η στασιμότητα. Ενδεχομένως, έχουν εν μέρει δίκιο. Δε σκοπεύω να εξετάσω εδώ αν ο πόλεμος είναι καλός ή κακός, απαραίτητος ή περιττός. Αυτό που ζητά διευκρίνιση είναι το αντικείμενο της αντιδικίας και οι εκάστοτε αντίπαλοι. Για τι πολεμάμε -αν πολεμάμε- κι εναντίον τίνος;
Το 1940 οι όροι ήταν πιο ξεκάθαροι. Οι Έλληνες αντιμετώπισαν τις δυνάμεις του Άξονα. Για όσους έζησαν αυτόν τον πόλεμο η εμπειρία ήταν συγκλονιστική και τους ευχαριστούμε που τη διαφυλάσσουν μέχρι σήμερα. Εμείς οφείλουμε να σεβαστούμε το παρελθόν των δικών μας ανθρώπων. Επειδή, όμως, οι εμπειρίες ούτε δανείζονται ούτε μεταβιβάζονται, καλούμαστε να βιώσουμε τις δικές μας, ν’αρθρώσουμε τα δικά μας «όχι» στον βαθμό και στο μέτρο που μπορεί ο καθένας.
Φαίνεται, εν τούτοις, πως τα μέτωπα της αντίστασης είναι πολλαπλά, φανερά και κρυφά, μέσα κι έξω από τη χώρα. Στο εσωτερικό, έχουμε ν’ αντιταχθούμε στην ελαφρότητα, τη φλυαρία, την ομογενοποίηση, το εφήμερο, τη χαρακτηριστική «κούραση» του νεοέλληνα, την αδράνεια σε κάθε επίπεδο. Στο εξωτερικό, έχουμε να αντιμετωπίσουμε τις ποικίλες επεκτατικές τάσεις διαφόρων χωρών, οι οποίες, ομολογουμένως, δεν εκδηλώνονται πάντα με τον παλιό παραδοσιακό τρόπο. Πώς ν’ αντισταθεί, άραγε, κανείς στα Mc Donald’s; Το χειρότερο, όμως, όλων είναι ότι πάντα αντιλαμβανόμαστε τον κίνδυνο την ώρα της κρίσης, τρομάζουμε κι έπειτα ξεχνάμε. Ίσως επειδή έτσι συνηθίσαμε ή επειδή έτσι μας συμφέρει. Αυτό, βέβαια, δε συνιστά πράξη αντίστασης, πόσο μάλλον ηρωισμού.
Είναι, τελικά, δύσκολο να δώσει κανείς τον ορισμό του ηρωισμού σήμερα. Σύμφωνα με το λεξικό, είναι η υπέρμετρη γενναιότητα, η αυτοθυσία για έναν ευγενικό σκοπό, η ατρόμητη αντιμετώπιση του κινδύνου. Επιτρέψτε μου να διαφοροποιηθώ κάπως. Ηρωισμός είναι να διατηρεί κανείς τη μνήμη του, να προβληματίζεται, να ερευνά και ν’ αναζητά την ουσία, να εμβαθύνει, να υπερασπίζει την ποιότητα έναντι της ποσότητας, να μιλά για αξίες και να τις εφαρμόζει, γιατί η προσωπική εφηρμοσμένη ηθική βαρύνει περισσότερο από την εφηρμοσμένη τεχνολογία. Ηρωισμός, με δυο λόγια, είναι ν’ αντιτάσσεται ο παραλογισμός του ενός στη λογική των πολλών.
Η αλήθεια είναι πως ο καιρός μας δεν προσφέρεται για τέτοιας ποιότητας πράξεις. Είναι έκδηλα ανηρωικός και αντιηρωικός. Είναι η εποχή που, όπως επεσήμανε κάποιος μελετητής, δε δίστασε να μετατρέψει τον Αίαντα και ό,τι αυτός εκπροσωπεί σε ομάδα ποδοσφαίρου και απορρυπαντικό οικιακής χρήσης. Μετέτρεψε το μεγαλειώδες σε κάτι ευτελές κι εξαγοράσιμο, άρα χειραγωγήσιμο, δηλαδή ακίνδυνο. Άραγε, πόσα «όχι» μπορεί να πει κανείς σε μια τέτοια παράλογη ζωή, όπου το μόνο που μεγεθύνεται είναι η λεπτομέρεια στις τεράστιες οθόνες της τηλεόρασης; Πόσους πολέμους έχει τη δύναμη να φέρει εις πέρας; Κι από πού ν’ αντλήσει αυτή τη δύναμη όταν κάθε ηρωική πράξη, έστω και στο πλαίσιο της καθημερινότητας, είτε γελοιοποιείται είτε κρίνεται επιεικώς ανόητη; Όταν ο κάθε τηλεπαρουσιαστής σχολιάζει αβίαστα την αυτοχειρία ευτελίζοντάς τη κι αφαιρώντας κάθε ίχνος αξίας και βαθύτερης σημασίας; Όλοι πια έχουν άποψη για όλα κι όποιος τολμήσει να παραπέμψει σε έναν παλιό κώδικα τιμής, υφίσταται ανυπεράσπιστος την κριτική των πολλών. Αυτή την τύχη φαίνεται να επιφυλάσσει η εποχή μας σε κάθε τι ηρωικό.
Λυπάμαι που αυτό που μου έχει απομείνει μετά από τόσους εορτασμούς επετείων είναι μια πικρία. Δε νομίζω, όμως, ότι ευθύνομαι εγώ γι’ αυτό. Είμαι παιδί του καιρού μου. Μου είναι αδύνατο να αποδώσω το πνεύμα εκείνης της εποχής όπως και να καταλήξω σε οποιοδήποτε συμπέρασμα. Η σύντομη διάγνωση ζωής που έχω κάνει με οδήγησε σε μια διαπίστωση. Το μόνο για το οποίο αξίζει να παλέψει κανείς σήμερα είναι το βαθιά ανθρώπινο αίτημα για σεβασμό κι αξιοπρέπεια.
ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗΣ: Εκεί που γράφεται και διδάσκεται η Ιστορία
Παρουσίαση στο επιστημονικό συνέδριο«Γλώσσα, Ιστορία, αξίες και πολιτισμός στο σύγχρονο σχολείο: Αναζητώντας δρόμους ανανέωσης των φιλολογικών μαθημάτων» του αποτελέσματος της συνεργασίας των Ομίλων Ιστορίας και Σύγχρονου Θεάτρου του Γυμνασίου της ΝΓΖ για το σχολικό έτος 2016-2017.
Η παράσταση θεάτρου τεκμηρίωσης Μόνο ένα άσπρο φως πραγματευόταν το θέμα της διεθνούς τρομοκρατίας από την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους μέχρι σήμερα και παρουσιάστηκε στο Ίδρυμα “Μιχάλης Κακογιάννης” στις 16 Ιουνίου 2017.
Το συνέδριο οργανώθηκε από τα εκπ. Αυγουλέα-Λιναρδάτου σε συνεργασία με το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα «Ιστορική Έρευνα, Διδακτική και Νέες Τεχνολογίες» του Ιόνιου Πανεπιστημίου και την Επιστημονική Ένωση και το περιοδικό Νέα Παιδεία.
Θερμές ευχαριστίες στους διοργανωτές για την πρόσκληση.
Τα Εκπαιδευτήρια «Νέα Γενιά Ζηρίδη», το Πολιτιστικό Ίδρυμα της Τράπεζας Πειραιώς (ΠΙΟΠ) και οι Εκδόσεις Κέδρος προκηρύσσουν διαγωνισμό ΠΟΛΥΤΡΟΠΙΚΟΥΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ με τίτλο:
«Ξετυλίγοντας το νήμα της δικής σου ιστορίας με λέξεις, εικόνες κι αριθμούς»
Στο πλαίσιο της ένταξης της δημιουργικής γραφής στο Πρόγραμμα Σπουδών του Γυμνασίου αλλά και της πολυτροπικότητας όπως διδάσκεται στο μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας, οι μαθητές καλούνται να συνθέσουν με λόγο και εικόνα τα δικά τους πολυτροπικά διηγήματα.
«Ζούμε σ’ ένα κόσμο όπου όλες οι πλευρές συνδέονται.» (Dewey, 1990). Ένας από τους άξονες του φετινού διαγωνισμού είναι η διαθεματικότητα. Ο μαθητής θα αντιληφθεί πως ό,τι γνωρίζει και δημιουργεί συνδέεται πάντα με την κοινωνική και φυσική πραγματικότητα στην οποία ζει καθημερινά. Επομένως, η συγγραφή μαθητικών διηγημάτων μέσα από το πρίσμα διαφόρων επιστημών (Μαθηματικά, Φυσικές Επιστήμες) -ή αλλιώς η συγγραφή μιας ιστορίας που θα προκύψει από τη μελέτη και τη σύνδεση διαφόρων επιστημονικών πεδίων- αναδεικνύει την οργανική ενότητα της γνώσης και κατ’ επέκταση την έννοια του όλου.
Ο διαγωνισμός απευθύνεται σε μαθητές των Γυμνασίων νομού Αττικής.
Καταληκτική ημερομηνία υποβολής των έργων: 8 Απριλίου 2018
Περισσότερες πληροφορίες στην ανακοίνωση και στο paramythi@ziridis.gr.
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
