Feed
Άρθρα
Σχόλια

Του Θοδωρή Αγγελόπουλου

Χτες έκανα τη δεύτερη δόση του εμβολίου. Την ώρα που η ευγενέστατη νοσοκόμα έβαζε τη σύριγγα καρφωμένη στο μπράτσο μου, ένας χείμαρρος από σκέψεις κατέκλυζαν το μυαλό μου.  Πρώτα απ όλα η τεράστια συζήτηση που άνοιξε με την παρέμβαση του προέδρου των ΗΠΑ Μπάιντεν, την απόρριψη της από την Μέρκελ και την ανεκδιήγητη στάση της Ούρσουλα με Φον, παρακαλώ.

Έχω ταξιδέψει και πολλοί ακόμη θα ταξιδεύουν σε χώρες και ηπείρους όπου ακόμη και αυτές οι αποφάσεις του Μπάιντεν δεν θα φτάσουν ποτέ.

Εάν δεν επενδύσουμε σε προσιτές δόσεις, ολόκληρες περιοχές του κόσμου θα αποκλειστούν και δε θα μπορέσουν να σταματήσουν τη διάδοση του Covid. Οπότε, τι; Η κόρη μου για παράδειγμα, και η κάθε κόρη, θα είναι εκτεθειμένη σε νέες εκρήξεις, νέα lockdown, νέα οικονομική καταστροφή, νέα κύματα ανεργίας και πάλι από την αρχή.

Εμβόλια, λοιπόν, για όλους. Ένα θεμελιώδες δικαίωμα είναι η προσβασιμότητα στη χρήση. Τα συντάγματα όλων των Ευρωπαϊκών χωρών προστατεύουν την υγεία ως δικαίωμα για κάθε άτομο, θεμελιώδες δικαίωμα.

Χρειάστηκε μια πανδημία όπως αυτή που βιώσαμε, για να κατανοήσουμε βαθιά την αξία των εμβολίων. Ατελείωτοι θάνατοι, ο πόνος εκείνων που παραμένουν, ένα οικονομικό και κοινωνικό τσουνάμι.  Έκρηξη της φτώχειας. Δεκάδες ιοί έχουν χτυπήσει την πόρτα μας τα τελευταία χρόνια. Αλλά σε μας φάνταζαν μακρινοί. Ήμασταν σχεδόν πεπεισμένοι ότι δε μας αφορούσαν.

Κι όμως,  μας ήρθε.  Βιώνουμε μια τραγική πραγματικότητα. Καταλάβαμε πώς τα εμβόλια είναι όχημα και εγγύηση ζωής. Ελευθερία κινήσεων. Ελευθερία μελέτης και εργασίας. Ελευθερία σχέσεων. Ελευθερία να αγκαλιάζεις και να φιλάς αγαπημένους. Τους φίλους μας. Ο μαζικός εμβολιασμός έχει μειώσει σοβαρές επιπτώσεις και σχεδόν εξαλείψει τους θανάτους.

Συμβαίνει  όμως αυτό παντού; Δυστυχώς όχι. Οι ανισότητες μεταξύ χωρών είναι τεράστιες. Έχουμε το «προνόμιο» της δημοκρατίας, που μας προστατεύει. Αλλά ακριβώς για αυτόν τον λόγο, εμείς και άλλες δημοκρατικές χώρες πρέπει να κάνουμε κάτι για εκείνους που δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Και δεν μπορούν να έχουν πρόσβαση στο εμβόλιο. Ακριβώς γι’ αυτό αυτοί που έχουν τα οικονομικά μέσα πρέπει να το κάνουν, θέτοντας τους πόρους τους σε δράση για την παγκόσμια υγεία.

Αντιληφτήκαμε πως η επένδυση στην έρευνα είναι θεμελιώδης. Υπάρχει, όμως, ένα πρόβλημα στην παραγωγή και διανομή εμβολίων, που δημιουργεί μεγάλη ανισότητα μεταξύ χωρών και μεταξύ διαφορετικών περιοχών στις ίδιες χώρες: η  αλυσίδα από τη παραγωγή μέχρι τη χρήση των εμβολίων  στους -70 C.

Σκέφτομαι τους πληθυσμούς που ζουν στην Αφρική ή την Ασία σε περιοχές με ελλιπές ή ακόμη και χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Πώς θα διατηρηθούν τα εμβόλια σε τόσο υψηλές θερμοκρασίες; Πώς θα τα μεταφέρουν χωρίς να τα καταστρέφουν; Οι γυναίκες αναγκάζονται να μεταφέρουν τα παιδιά τους και να ταξιδεύουν για χιλιόμετρα, χωρίς επαρκή μέσα μεταφοράς για να τα εμβολιάσουν. Και πόσοι δεν εμβολιάζονται;

Γιατί, λοιπόν, δεν παράγονται θερμοσταθερά και ίσως αυτοδιαχειριζόμενα εμβόλια; Όχι μόνο για το Covid, αλλά για όλες τις ιϊκές ασθένειες.  Θα ήταν πραγματική επανάσταση αν επενδύαμε στην έρευνα για την παραγωγή εμβολίων που μπορούν να αποσταλούν και να αποθηκευτούν ακόμη και σε υψηλές θερμοκρασίες.

Πολλοί ερευνητές έχουν θέσει ανοιχτά το πρόβλημα. Η έρευνα δεν έχει αναπτυχθεί προς αυτή την κατεύθυνση, γιατί το πρόβλημα δεν αφορά τις προηγμένες χώρες. Αλλά εάν δεν επενδύσεις σε έρευνα για καινοτόμα και προσβάσιμα εμβόλια, ολόκληρες περιοχές του κόσμου θα αποκλειστούν από την ελευθερία να ζουν. Δεν θα είναι σε θέση να καταπολεμήσουν την εξάπλωση των ιών. Και ο πιο εξελιγμένος κόσμος θα έχει αρνητικές επιπτώσεις, όπως ήδη βλέπουμε, γιατί τώρα είμαστε όλοι αλληλένδετοι και αλληλοεξαρτώμενοι.

Η επένδυση σε αυτή τη κατεύθυνση θα σώσει πολλές ανθρώπινες ζωές από τον θάνατο. Θα είναι μια πράξη δικαιοσύνης. Μια προσφορά σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Μια προσφορά σε εμάς τους ίδιους. Μπορούμε να το κάνουμε τώρα ή να περιμένουμε την επόμενη πανδημία;

Για την Ημέρα της Μητέρας θα πω μόνο αυτό για μια μητέρα που με έχει σκλαβώσει από τότε που τη γνώρισα.

Γιορτή της Μητέρας: Για τη Νίκη η υιοθεσία δεν ήταν σωτηρία, αλλά οικογένεια (Ladylike, 9/5/2021)

«Απροσδόκητη βοήθεια: Γυναίκες και ετερόθρησκοι φιλέλληνες»

Το making off μιας γιορτής

Eισήγηση του «Βλέμματος εφήβων» στο διαδικτυακό μαθητικό συνέδριο «21 ερωτήματα για το ’21» Διοργάνωση: Ελληνογαλλική Σχολή Ευγένιος Ντελακρουά υπό την αιγίδα της Δ.Δ.Ε. Β’ Αθήνας, Τρίτη, 23/3/2021

Με τη στήριξη των Εκδόσεων Μεταίχμιο και του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου

Το πρόγραμμα έχει ενταχθεί στις δράσεις για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση, που σχεδίασε το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ιστορική Έρευνα, Διδακτική και Νέες Τεχνολογίες» του Ιονίου Πανεπιστημίου σε συνεργασία με την επιστημονική ένωση «Νέα Παιδεία».

Όλη η Ελλάδα, ένας Κυνόδοντας.

Παρακάτω θα βρείτε την εισήγηση και την καταγραφή του εργαστηρίου «Γράφοντας με την κάμερα: ένα δείγμα μεταφοράς λογοτεχνικού έργου στον κινηματογράφο», όπως παρουσιάστηκαν και υλοποιήθηκαν στο Forum Νέων Επιστημόνων, 4-7/12/2008, σε διοργάνωση του Εργαστηρίου Τέχνης και Λόγου του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Συνηθίζονται οι απολογισμοί ανά 12 μήνες, ιδίως φέτος, σε μια προσπάθεια να μην ακυρωθεί οτιδήποτε θετικό μπροστά σε ογκώδη αρνητικά. Υπάρχουν, όμως, πολλά δηλητηριώδη, που δε θα εξαλειφθούν νοερά ούτε μόνο με τον αναστοχασμό. Την ανάλυση, όταν δεν οδηγεί σε παράλυση, την κυρώνει η εφαρμογή, η δράση. Και οι δικαστικές αποφάσεις.

Ορόσημο, η καταδίκη της «Χρυσής Αυγής». Στοίχημα, η αναχαίτιση των  όμορων «ιδεολογιών». Οι συνθήκες εξαιτίας του Covid-19 μπορεί να είναι για εμάς πρωτόγνωρες. Ο αντισημιτισμός, η ακροδεξιά, ο φασισμός, ο λαϊκισμός και τα συμπαρομαρτούντα τους, όχι. Όσοι τα έχουν ζήσει και υποστεί στο ιστορικό παρελθόν είναι ακόμα στη ζωή και μιλούν γι’ αυτά.

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στη σελίδα της «Νέας Παιδείας».

 

Οι εννιά επιβάτες συνεχίζουν να ταξιδεύουν στον ωκεανό των συνθέσεων του Θάνου Μικρούτσικου, με το ατμόπλοιο S/S «Μουσικές Ιστορίες», τιμώντας τον ένα χρόνο από την αναχώρησή του. Σήμερα είναι η σειρά μου: Ο Σταυρός του Νότου.

 

Οι έφηβοι απέναντι στην Ιστορία: 

200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση

Το φετινό μεγάλο στοίχημα από το «Βλέμμα εφήβων» στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Το Covid-19 free πρόγραμμα θεατρικής παιδείας «Βλέμμα εφήβων» για τη χρονιά 2020-2021 περιλαμβάνει εργαστήρια Ιστορίαςεργαστήρια Θεάτρου, μαθητική θεατρική παράσταση (documentary theatre) και συζήτηση-συμπόσιο γύρω από τον προβληματισμό που αναδεικνύεται από το φετινό θέμα.*

  • Πώς διδάσκεται η περίοδος προετοιμασίας και το ίδιο το ιστορικό γεγονός στο σχολείο;
  • Τι αποσιωπάται;
  • Τι προβάλλεται;
  • Πόσο εμβαθύνουμε στη σχολική τάξη σε ακανθώδη ζητήματα της Επανάστασης;
  • Καλλιεργείται η ιστορική συνείδηση ή η διδασκαλία διολισθαίνει σε άλλα μονοπάτια;

Πληροφορίες για το πρόγραμμα, τις συναντήσεις, τα δίδακτρα, στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.

Η παράσταση έχει ήδη ενταχθεί στις δράσεις για τον εορτασμό των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση, που σχεδίασε το Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών «Ιστορική Έρευνα, Διδακτική και Νέες Τεχνολογίες» του Ιονίου Πανεπιστημίου σε συνεργασία με την επιστημονική ένωση «Νέα Παιδεία».

Θα προστεθούν και άλλες δράσεις υπό την προϋπόθεση της άρσης των περιοριστικών μέτρων λόγω πανδημίας.

Φωτογραφία: Γεωργία Οικονόμου (2019)

Αν πεθάνω,
δε θα ξανάρθει ο ταχυδρόμος
δε θα μου στείλεις πια βιβλία
ή την καρδιά σου σ’ ένα φάκελλο
δε θα σε δω να φεύγεις
ή να έρχεσαι

δε θα καθίσω πια ποτέ στο μπαρ
και συ στο πλάι μου
ή απέναντι κατάμονος
να με κοιτάς.

Τασία – έναν καφέ παρακαλώ

Θ’ ανάψω τη ζωή μου
και θα κάψω τα βιβλία

τι όμορφα που καίγεται
η φράση «σ’ αγαπώ» – αναδιπλώνεται στον εαυτό της
σαν να βάζει στο πρόσωπο το χέρι της
από ντροπή

λίγο νερό παρακαλώ
και πλένε το ποτήρι μου καλύτερα
κυρά μου

εγώ έριξα προχθές νερό
κι έσβησα τα όνειρά μου

ο καφές σας κύριε

η στάθμη της αγάπης σου
κατέρχεται
διψάω

λίγο νεράκι κύριοι
λίγο νερό καλοί μου κύριοι

και είναι λέει ποιητής

η ποίηση φίλε πέθανε

βρέχει
πότε θα πάψει πια να βρέχει;
αφ’ ότου έφυγες
δεν έπαψε να βρέχει

ήσουν περίεργος να μάθεις
τι υπάρχει πίσω από το θάνατο

θάνατος
τι άλλο θέλεις να υπάρχει;

Κώστας Ταχτσής

Σαν σήμερα, το 1988, έφυγε από τη ζωή.
…………………………………………………………………………………………………..
Απόσπασμα από το ποίημά του «Η συμφωνία του ‘Μπραζίλιαν‘»

Παλιότερα Άρθρα »

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων