Το Τμήμα Θεολογίας Α.Π.Θ. για την Αγία Σοφία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Τμήμα Θεολογίας του Α.Π.Θ., εκφράζει την έντονη αποδοκιμασία του για τις μεθοδεύσεις της τουρκικής ηγεσίας να εδραιώσει το σχεδιαζόμενο χαλιφάτο της στην απαράμιλλου κάλλους εκκλησία της Χριστιανοσύνης, την Αγία Σοφία. Η κίνηση αυτή στηριγμένη στο θράσος και την αυθαιρεσία προσβάλλει το Ισλάμ και τη Χριστιανοσύνη. Καλεί τους οπαδούς του Ισλάμ να προσευχηθούν στον ιερό χώρο μιας άλλης θρησκείας και με τη διαπεραστική φωνή του μουεζίνη επιδιώκει να σφραγίζει τα αυτιά τους να μην ακούν την οκτώηχη ασματική υμνολογία. Αυτή που έχει διαποτίσει τα μάρμαρα, τα ψηφιδωτά, τους θόλους και τον επιβλητικό τρούλο της Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας.

Με αυτόν τον αλαζονικό τρόπο που τυφλώνει τους ταραξίες της ιστορίας, οι αποφάσεις ακυρώνουν το Μπλε Τζαμί και τους προγόνους των Τούρκων που το έκτισαν, για να έχουν ένα δικό τους μεγαλοπρεπή χώρο λατρείας. Υποκλέπτουν ό,τι δεν τους ανήκει, διότι δεν εκφράζει τη δική τους πίστη, εφόσον η Αγία Σοφία αναφέρεται στον Χριστό που οι ίδιοι δεν τον πιστεύουν ως Θεό. Περιφρονούν ένα θρησκευτικό μνημείο της παγκόσμιας κληρονομιάς, ένα αρχιτεκτονικό μεγαλούργημα με μία εξαίσια εικαστική τέχνη που αποτύπωσε τη χριστιανική πίστη και αδιαφορούν για τις αξίες της πολιτιστικής ετερότητας και της ανοχής λαών και θρησκειών.

Οι πρόσφατες πολιτικές αποφάσεις της Τουρκίας πλήττουν τον διαθρησκειακό διάλογο, περιθωριοποιούν τις ειρηνικές πτυχές του Ισλάμ, αναχαιτίζουν τις πολιτιστικές και ακαδημαϊκές προσπάθειες για τη συνεργασία και συνύπαρξη λαών και πολιτισμών. Προ πάντων εμποδίζουν τον ισλαμικό κόσμο να συνειδητοποιήσει ότι, «Το λάδι της θρησκείας είναι αμαρτία και λάθος να χρησιμοποιείται, για να ανάβει και να εξυπηρετεί εθνικιστικούς σκοπούς. Ο ευγενής σκοπός της θρησκείας είναι να απαλύνει τις πληγές και να ειρηνεύει τις ψυχές των ανθρώπων» (Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος).

ΠΗΓΗ

ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΠΘ. Τμήμα Θεολογίας

ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ. Ένα νέο επιστημονικό ηλεκτρονικό περιοδικό κι ένα ενδιαφέρον άρθρο για τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας Αναστάσιο (Γιαννουλάτο)

Του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΤΣΙΡΕΒΕΛΟΥ

Το Theology & Culture αποτελεί ένα νέο επιστημονικό ηλεκτρονικό περιοδικό, το οποίο δημοσιεύεται από το Τμήμα Θεολογίας και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Logos. Το περιοδικό διακρίνεται για την καλαισθησία του. Στο πρώτο του τεύχος φιλοξενεί κείμενα νέων συγγραφέων, τα οποία ανταποκρίνονται στις σύγχρονες θεολογικές αναζητήσεις.
Σε αυτό το πρώτο τεύχος υπάρχει και το δικό μου άρθρο με τίτλο «Christian Witness, Communication and Education: The example of Archbishop of Tirana, Durres and all Albania Anastasios (Yannoulatos)». Το άρθρο αυτό ερευνά με βάση το παράδειγμα του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου τη στενή σχέση μεταξύ του ιεραποστολικού κηρύγματος και της εκπαίδευσης.
Καλοτάξιδο το νέο περιοδικό!
Μπορείτε να διαβάσετε το περιοδικό στους παρακάτω συνδέσμους:
Το άρθρο μου με τίτλο: «Christian Witness, Communication and Education: The example of Archbishop of Tirana, Durres and all Albania Anastasios (Yannoulatos)», μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:

ΠΗΓΗ

Η τέχνη του θεολογείν ή αλλιώς… Η χριστιανική θεολογία σε διάλογο με το σύγχρονο κόσμο

Υπάρχει 1821 χωρίς το 1453; Ένα σχόλιο για την αφωνία της «Επιτροπής για τo 1821»

Του ΒΛΑΣΗ ΑΓΤΖΙΔΗ

Θα περίμενε κανείς μια ανακοίνωση για την Άλωση της Πόλης από τη λαλίστατη κυβερνητική Επιτροπή για τους εορτασμούς για τη συμπλήρωση των 200 χρόνων από την Επανάσταση του 1821.  Η αφορμή δεν ήταν ασήμαντη! Τόσο γιατί χωρίς την Άλωση του 1453 δεν θα υπήρχε η ανάγκη της εξέγερσης το 1821, όσο και γιατί εκτός από τη σημασία του ιστορικού  γεγονότος, υπήρξε αυτή η προσβλητική για τους σύγχρονους Έλληνες  -αναγκαστικούς και μοναδικούς απόγονους των Βυζαντινών Ρωμαίων- χρήση της Άλωσης από τους ισλαμοεθνικιστές του Ερντογάν. 

Βεβαίως το γεγονός δεν ευνοούσε μια προσέγγιση σαν αυτές που μας είχε συνηθίσει η Επιτροπή, είτε χαρακτηρίζοντας δικτάτορα τον Καποδίστρια, είτε αναδεικνύοντας τον Καραϊσκάκη ως έναν σημαντικότατο φαλοκράτη της εποχής του. Και ίσως επειδή το γεγονός της Άλωσης δεν ευνοούσε μια τέτοια προσέγγιση, ίσως γι’ αυτό υπήρξε η αφωνία.

Ας δούμε όμως πως συνδέονται αυτές οι δύο ημερομηνίες με έναν ακατάλυτο δεσμό.

Από το 1453 στο 1821

Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς το 1453 έκλεισε οριστικά μια μεγάλη ιστορική περίοδο που ξεκίνησε με την ίδρυση της Κωνσταντινούπολης από το Μεγάλο Κωνσταντίνο και χαρακτηρίστηκε από τον  βαθμιαίο εξελληνισμό της ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Η Άλωση της Πόλης το 1453 και λίγο αργότερα η κατάληψη της Πάτρας (1458), του Μυστρά (1460), και η κατάλυση της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας στο Μικρασιατικό Πόντο (1461), επιβεβαίωσαν την οριστική κυριαρχία ενός άλλου πολιτισμικού μοντέλου που είχε γεννηθεί αιώνες πριν στις ερήμους της Αραβίας: του Ισλάμ.

Αυτή η νέα κατάσταση συνετέλεσε στο να σταματήσει η διαδικασία του αναγέννησης των γραμμάτων μέσα από τη γέννηση του Νέου Ελληνισμού από τον 13ο αιώνα και της εμφάνισης πρώιμων θεωρήσεων που θα τις συναντήσουμε και πάλι με την εμφάνιση του ευρωπαϊκού διαφωτισμού. Για να κατανοήσουμε την έναρξη της ελληνικής εθνογένεσης τον 13ο αιώνα αρκεί να διαβάσουμε μια απάντηση του  Ιωάννη Βατάτζη, αυτοκράτορα της Νίκαιας της Βιθυνίας μετρά το 1204, προς τον Πάπα Γρηγόριο. Στην απάντηση αυτή αναπτύσσεται με τον πλέον επίσημο τρόπο ότι ο Μέγας Κωσταντίνος κληροδότησε στο «γένος των Ελλήνων» τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ο Βατάτζης χρησιμοποιεί τον όρο «γένος» στη θέση του σύγχρονου όρου «έθνος» και όχι αναπαριστώντας μια  θρησκευτική ομάδα: «Γράφεις στο γράμμα σου ότι στο δικό μας γένος των Ελλήνων η σοφία βασιλεύει…   Αλλά πώς συμβαίνει να αγνοείς ότι μαζί με τη βασιλεύουσα Πόλη  και η βασιλεία σ’ αυτόν τον κόσμο κληροδοτήθηκε στο δικό μς γένος από το Μέγα Κωνσταντίνο. Υπάρχει μήπως κανείς που αγνοεί ότι η κληρονομιά της δικής του διαδοχής πέρασε στο δικό μας γένος και εμείς είμαστε οι κληρονόμοι και διάδοχοί του;…»

Κατά συνέπεια, όποιος αποκόπτει τις εξελίξεις στο ελληνικό κόσμο μετά τη Γαλλική Επανάσταση, αγνοώντας την ιδεολογική κληρονομιά του Νέου Ελληνισμού, διαπράττει μέγα ολίσθημα. Γιατί εκτός από την κορύφωση εκείνου του πνεύματος και της αναγέννησης που σημειώθηκε στη Νίκαια τον 13ο αιώνα και συνεχίστηκε στον Μυστρά, την Τραπεζούντα και την Κωνσταντινούπολη μέχρι και την  πλήρη επικράτηση του Οθωμανικού Ισλάμ. Ο απόηχος εκείνος θα παραμείνει ζωντανός στη Διασπορά μετά την  Άλωση και θα γονιμοποιήσει το επαναστατικό πνεύμα, μόλις διαμορφώθηκαν οι κατάλληλες συνθήκες μετά το 1789.

Η Επανάσταση του 1821 δεν ήταν ένα τοπικό γεγονός, αλλά είχε παγκόσμια σημασία. Υπήρξε μια πρώιμη εθνική επανάσταση, βασισμένη σε υπαρκτές κοινωνικές διακρίσεις, εμπνευσμένη από το πρότυπο της Γαλλικής, ενάντια στην ισλαμική κυριαρχία στο χώρο της Ανατολής. Ήταν μια επανάσταση που είχε ως γενέθλια ημερομηνία την 22α Φεβρουαρίου του 1821, όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης πέρασε τον Προύθο, ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης και δύο μέρες μετά εξέδωσε την προκήρυξη-κάλεσμα «Μάχου υπέρ πίστεως και πατρίδος». Αυτό ήταν το γεγονός που πυροδότησε τις ελληνικές εξεγέρσεις σε διάφορα μέρη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με πιο πετυχημένη απ’ όλες αυτή του Μοριά.

Ιδού πως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης το εκλάμβανε αυτή τη συνέχεια μεταξύ του 1453 και του 1821, την οποία τα μέλη της κυβερνητικής «Επιτροπής για το 1821» δείχνουν να αγνοούν:   «Όταν επήραμε το Ναύπλιο, ήλθεν ο ‘Αμιλτον να με ιδεί. Μου είπε ότι: «Πρέπει οι Έλληνες να ζητήσουν συμβιβασμό, και η Αγγλία να μεσιτεύσει». Εγώ του αποκρίθηκα «Αυτό δεν γίνεται ποτέ, ελευθερία ή θάνατος. Εμείς, καπιτάν ‘Αμιλτον, ποτέ συμβιβασμό δεν εκάμαμε με τους Τούρκους. ‘Αλλους έκοψε, άλλους σκλάβωσε με το σπαθί και άλλοι, καθώς ημείς, εζούσαμε ελεύθεροι από γενεά εις γενεά. Ο βασιλεύς μας εσκοτώθη, καμμία συνθήκη δεν έκαμε, η φρουρά του είχε παντοτινό πόλεμο με τους Τούρκους και δύο φρούρια ήτον πάντοτε ανυπότακτα». Με είπε: «Ποία είναι η βασιλική φρουρά του, ποία είναι τα φρούρια;» – «Η φρουρά του βασιλέως μας είναι οι λεγόμενοι Κλέφται, τα φρούρια η Μάνη και το Σούλι και τα βουνά». Έτσι δεν με ομίλησε πλέον.»  (Ἅπαντα Τσερτσέτη, τ. Γ΄, σσ. 149-150).

Εν κατακλείδι

Φαίνεται ότι για την Επιτροπή υπό την κ. Αγγελοπούλου, το 1821 είναι ένα ορόσημο εν ιστορικώ κενώ. Δεν μπορώ να υποθέσω κάτι διαφορετικό, εφόσον ουδεμία ανακοίνωση εκδόθηκε για την επέτειο, που έλαβε ιδιαίτερη σημασία λόγω της ισλαμο-εθνικιστικής φιέστας περί την Αγία Σοφία.

Τελικά, η νεοφιλελεύθερη Δεξιά έχει μια κάποια παράξενη ιδιαιτερότητα στις ιστορικές και κοινωνικές της  προτιμήσεις της!!!

ΠΗΓΗ

Ένα Blog του Βλάση Αγτζίδη

Οι Νταήδες της πίστεως

Της ΑΓΓΕΛΙΚΗΣ ΖΙΑΚΑ / Καθηγήτριας στη Θεολογική Σχολή ΑΠΘ

Δύο αιτήσεις ακυρώσεως της Εισαγωγικής Κατεύθυνσης Μουσουλμανικών Σπουδών του ΑΠΘ εκδικάστηκαν από το ΣτΕ τις προηγούμενες ημέρες. Η μια κατατέθηκε από ομάδα καθηγητών του ΑΠΘ (εκ της αιτήσεως τους συνάγεται ότι αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί) και η άλλη από έναν Έλληνα πολίτη (εκ της αιτήσεως του συνάγεται ότι αυτοπροσδιορίζεται ως μουσουλμάνος), με σκοπό να σταματήσει η λειτουργία του προπτυχιακού Προγράμματος των Μουσουλμανικών Σπουδών, του πρώτου σε ανώτατο ίδρυμα της Ελλάδας με αντικείμενο την ακαδημαϊκή μελέτη του Ισλάμ.

Οι πρώτοι και ο δεύτερος έχουν μια απολύτως κοινή θέση, κατά τι ζηλωτική: ότι η πίστη (η αλήθεια) ανήκει μόνον σε αυτούς, τους Νταήδες (hamalat al-‘ilm -για τους φοιτητές μας-, τους “φορείς της γνώσεως”), και ότι μόνον ως τέτοια μπορεί και πρέπει να διδάσκεται ή να μη διδάσκεται καθόλου, αν δεν ομολογεί την πίστη, ακόμη και στο δημόσιο πανεπιστήμιο.

Θα δούμε λοιπόν, εντός των επομένων ημερών, αν η Εισαγωγική Κατεύθυνση Μουσουλμανικών Σπουδών είναι κάτι περισσότερο από αριθμοί συνεδριάσεων, εγγράφων και καταγγελιών, κι αν κάποτε αυτή η χώρα, η μικρή που νιώθει όμως τρανή, αφήσει το φως που την περιλούζει άπλετα και προκλητικά να τη φωτίσει και προς άλλες κατευθύνσεις. Λίγο να απελευθερωθεί από τους “εχθρούς” της.

Οφείλω ευχαριστίες στους φοιτητές που εντόπισαν τη φαιδρή για το ζήτημα αρθρογραφία των ημερών, άρχισαν να σχολιάζουν, να αντιδρούν και να προβληματίζονται.

Υστερόγραφο: Νταής, αυτός που καλεί σε ντάουα (κλήση “στην ιερά αποστολή”) με σκοπό την υπεράσπιση και διάδοση των δικαίων θέσεών του και των αληθειών της πίστεώς του. Το ενδιαφέρον είναι ότι στο Κοράνιο, σε διάφορα χωρία, σημειώνεται εμφατικά ότι η ντάουα οφείλει να γίνεται με λεπτό/μη καταναγκαστικό στην εκφορά της λόγο, επιχειρήματα και πράξεις.

ΠΗΓΗ

Angeliki Ziaka

Μην πυροβολείτε τον πιανίστα. Περί Θρησκευτικών…

Του ΑΝΔΡΕΑ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΥ

Κατά καιρούς έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για να πληγεί το μάθημα των Θρησκευτικών. Ίσως είναι το μόνο που έχει αμφισβητηθεί τόσο τα τελευταία 60 χρόνια από ανθρώπους όλου του πολιτικού φάσματος (στη χούντα π.χ., κανείς θεολόγος δε διορίστηκε). Καλοκαίρι του 2000… ένα από τα γνωστά πάρτυ έχει ξεκινήσει… κάποιοι ζητούν έντονα την κατάργησή του στο Λύκειο. Ένα μικρό κειμενάκι  – παρέμβασή μου στην έγκυρη Ελευθεροτυπία.Το ξετρύπωσα σήμερα μετά από χρόνια. Η καψούρα μας με το μάθημα κρατάει χρόνια…


Λήψη αρχείου

ΠΗΓΗ

Η Θεολογία Μεσοπέλαγα

Ανοιχτή επιστολή περιοδικών, ενώσεων και ιδρυμάτων για τη μάστιγα της λογοκλοπής στην Ελλάδα

Από την Πρωτοβουλία κατά της λογοκλοπής

«ΓΙΑΤΙ ΕΝΑΣ ΣΟΒΑΡΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ μιας σοβαρής εφημερίδας δεν ασχολείται σοβαρά με το θέμα της λογοκλοπής στην Ελλάδα; Γιατί η Εταιρεία Συγγραφέων σιωπά;» Αυτά τα ερωτήματα απεύθυνε τις προάλλες στο facebook ο ποιητής Ντίνος Σιώτης. Αφορμή βεβαίως η αποκάλυψη του συγγραφέα Νίκου Σαραντάκου ότι το δημοσιευμένο στο Βήμα άρθρο του Αλέξη Σταμάτη, απόσπασμα του οποίου τέθηκε στις φετινές Πανελλήνιες Εξετάσεις, είναι προϊόν λογοκλοπής. Μια μέρα αργότερα, ο ίδιος έφερε στο φως και άλλη λογοκλοπή του Σταμάτη, για άλλο άρθρο του στην ίδια εφημερίδα.

Ας αναλογιστούμε μια στιγμή ποιοι και πόσοι θεσμοί εκτίθενται εδώ. Πρώτα απ’ όλα βεβαίως εκτίθεται η εφημερίδα που εξέλαβε και δημοσίευσε τα κλοπιμαία κείμενα ως πρωτότυπα. Ασφαλώς δεν γνώριζε την προέλευσή τους. Παρ’ όλα αυτά, δεν χρωστά μια συγγνώμη στους αναγνώστες της; Ύστερα, προφανώς, εκτίθενται οι θεματοθέτες των εξετάσεων και το Υπουργείο Παιδείας που τις διοργανώνει. Δεν οφείλουν μια εξήγηση σε γονείς, δασκάλους και μαθητές για τη φτωχή τους κρίση; Κατόπιν, οι θεσμοί που έχουν να κάνουν με τη λογοτεχνία και το βιβλίο στη χώρα μας: οι ενώσεις των συγγραφέων όπως η Εταιρεία Συγγραφέων και οι ενώσεις των εκδοτών. Δεν κατανοούν πόσο βαριά είναι η σκιά της δυσπιστίας που πέφτει πάνω σε όλα τα μέλη τους, σε κάθε άνθρωπο που εργάζεται έντιμα και δημιουργικά στο πεδίο της γραφής; Τέλος, εκτίθεται ο Τύπος, μικρός και μεγάλος, της χώρας. Πώς είναι δυνατόν εφημερίδες, ειδησεογραφικοί ιστότοποι, λογοτεχνικά περιοδικά τόσες μέρες τώρα, στη συντριπτική τους πλειονότητα, να κάνουν ωσάν να μη συνέβη τίποτε; Και αντί για έρευνες διαφωτιστικές του ζητήματος να δημοσιεύουν ρεπορτάζ με τον Σταμάτη να δηλώνει… συγκινημένος και υπερήφανος που το «κείμενό του» επελέγη για τις εξετάσεις; (Έως τη στιγμή αυτή, μόνον η Καθημερινή, προς τιμήν της, έχει αναφερθεί στο ζήτημα).

Η περίπτωση του Σταμάτη είναι δυστυχώς μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Προ ημερών, το Κρατικό Βραβείο Ποίησης απονεμήθηκε σε βιβλίο του Χάρη Βλαβιανού. Κανείς Έλληνας συγγραφέας δεν έχει καταγγελθεί τόσες φορές στο παρελθόν, από τόσο πολλούς και με τόσο πολλά και αδιάσειστα πειστήρια, για την ακατάπαυστη λογοκλεπτική του δράση. Ο λαός λέει ότι πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς: τα μέλη της κριτικής επιτροπής των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας και το Υπουργείο Πολιτισμού που τα εποπτεύει, τα συνυπολόγησαν όλα αυτά στην κρίση τους; Προστάτευσαν τον εαυτό τους, έκαναν έστω έναν προληπτικό έλεγχο; Ή μήπως προσχώρησαν και αυτά στην κλεπτοκρατική θεωρία ορισμένων απολογητών της λογοκλοπής που βλέπουν στην πράξη της υπεξαίρεσης του ξένου κόπου και της εξαπάτησης του αναγνώστη ένα θεμιτό διακειμενικό παίγνιο;

Σε χώρες του εξωτερικού που σέβονται τον αναγνώστη, η κατακραυγή είναι τέτοια που οι αποδεδειγμένα λογοκλόποι (πολλώ δε μάλλον οι κατ’ επανάληψιν) είναι αδύνατο να εξακολουθήσουν να επαγγέλλονται σοβαρά τον συγγραφέα. Στη Γερμανία, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, σε όλο σχεδόν τον κόσμο, μεγαλόσχημοι πολιτικοί, ιεράρχες, πολυβραβευμένοι δημοσιογράφοι, για ατοπήματα κάποτε λιγότερο σοβαρά αναγκάστηκαν να παραιτηθούν από τη θέση τους και να ζητήσουν δημοσίως συγγνώμη. «Πρόσφατα, εισήγαγα στίχους άλλων ποιητών στα έργα μου. Ήταν λάθος μου. Το παραδέχομαι», έγραφε σε μια τέτοια δημόσια απολογία του προ ετών ο Αυστραλός ποιητής Άντριου Σλάττερυ. Και αναγνώριζε τις συνέπειες της πράξης του: «Αποδέχομαι ότι δεν θα ξαναδημοσιεύσω κανένα ποίημα και ακόμη περισσότερο καμία ποιητική συλλογή σε αυτή τη χώρα.»

Στην Ελλάδα, αντίθετα, οι λογοκλόποι όχι μόνο δεν λογοδοτούν και δεν μετανοούν για τις πράξεις τους, αλλά τιμώνται και προβάλλονται. Συμπαρασύροντας στη γελοιοποίηση τους θεσμούς μας και εκθέτοντας τους συγγραφείς μας στην ανυποληψία.

Ώς πότε;

Αθήνα, 26. 6. 2020,
τα υπογραφόμενα περιοδικά, ιδρύματα και ενώσεις

Αντίφωνο
Άρδην
δέ(κατα)
Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου
Δημοσιογραφία
Εμβόλιμον
Ένεκεν
Ερατώ / Erato
Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών
Εύλογον
Θυρίδες
Νέο Επίπεδο
Νέο Πλανόδιον
Νέος Ερμής ο Λόγιος
Nomas Magazine
Οικολογείν
Ο Φαρφουλάς
Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών
Πλανόδιον / Ιστορίες Μπονζάι
(.poema..)
Poetix
Poetry Athens
Σημειώσεις
Σίσυφος
Στέγη Γραμμάτων Κωστής Παλαμάς
στίγμαΛόγου
Το Κοινόν των Ωραίων Τεχνών
Το Κοράλλι
Tranzito
Fractal

~ . ~ 

Για την περίπτωση Αλέξη Σταμάτη, τεκμήρια εδώ.

Για την περίπτωση Χάρη Βλαβιανού, τεκμήρια εδώ.

ΠΗΓΗ

ΑΡΔΗΝ

«Φταίει ο Χάρι Πότερ»· Δέκα τακτικές σύγχρονου διωγμού, εν τη Εκκλησία

Του Επισκόπου Αρσινόης ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

Ο «διωγμός» των πιστών από την Εκκλησία έχει αρχίσει δεκαετίες πριν την πανδημία και τις ΚΥΑ, που προληπτικά επέβαλε η Ελληνική Πολιτεία προς ανάσχεση του φονικού ιού.

Το παρόν άρθρο αναφέρεται σε αυτόν ακριβώς τον αόρατο «διωγμό», που όντως υφίσταται εν τη Εκκλησία, και όχι σε αυτόν που εσχάτως διάφοροι ταλιμπανίζοντες υπέρ Ορθόδοξοι, κακοπροαίρετα επινόησαν, προσπαθώντας να πείσουν αδαείς ό,τι η Εκκλησία βρίσκεται εν διωγμώ από «σκοτεινά κέντρα».

Η προσωπική σχέση του ανθρώπου με το Θεό δεν είναι δεδομένη και δεν υπάρχει καμιά εγγύηση για σταθερότητα, πρόοδο ή διάρκεια. Ό ιερέας μπορεί να ξεκινήσει με πνευματικό ενθουσιασμό το ιερατικό του λειτούργημα, αλλά μετά από λίγα χρόνια να «αδειάσει» ολοκληρωτικά από τη Χάρη του Θεού.

Οι αδυναμίες της ανθρώπινης φύσης, οι δυσκολίες του έγγαμου βίου και οι αντιξοότητες της καθημερινότητας, μπορούν να συντρίψουν ακόμη και τον πιο καλοπροαίρετο πιστό. Η μόνη δυνατότητα πνευματικής επιβίωσης είναι να αποδεχτεί κανείς ταπεινά την αναξιότητά του και να προσφέρει τον συντετριμμένο του εαυτό στο Χριστό.

Αν ο ιερέας δεν μπορέσει να αναφέρει την οδύνη και την αποτυχία του στο Χριστό θα οδηγηθεί σε αδιέξοδο. Για τον ιερέα η πορεία πνευματικής ωρίμανσης είναι υπαρξιακός μονόδρομος. Αν δεν προχωρήσει πνευματικά θα καταρρακωθεί υπαρξιακά. Για να ξεφύγει από τη θλίψη της απουσίας του Θεού θα εκκοσμικευθεί. Από ιερουργός θα καταντήσει ηθοποιός.

Ο ιερέας, ο οποίος είναι βεβαρημένος από το σκοτάδι της υπαρξιακής του παρακμής, δεν έχει το κέφι και το μεράκι να ασχολείται με τις «λεπτομέρειες» της εκκλησιαστικής-λειτουργικής ζωής. Σε πολλούς Ορθόδοξους ναούς τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές, η σύναξη των πιστών θυμίζει κακόγουστη θεατρική παράσταση. Κατά τη διάρκεια των Ιερών Ακολουθιών ο πιστός αντί να ησυχάζει και να γεμίζει τις πνευματικές του «μπαταρίες», δοκιμάζει τις ψυχοσωματικές του αντοχές, βασανίζει τα αισθητικά του κριτήρια και βάζει σε πειρασμό τις πνευματικές του δυνατότητες.

Ο κλινικός ψυχολόγος κ. Νικήτας Καυκιός, εύστοχα αναλύει τις «Λειτουργικές παρενέργειες της Ιερατικής ακηδίας» και στις παραγράφους που ακολουθούν, επιχειρεί να σχολιάσει δεικτικά και υπό μορφήν «υποδείξεων», ορισμένες πολύ συχνές συμπεριφορές και τακτικές των εφημεριών, που όλοι, στον ένα ή άλλο βαθμό έχουμε βιώσει και που ταλαιπωρούν, ενοχλούν και απωθούν τους συνειδητά πιστούς από τον Εκκλησιασμό.

•Αργύρια. Με κάθε ευκαιρία να ζητάς χρήματα από το εκκλησίασμα. Τοποθέτησε μεγάλα κουτιά πάνω στο παγκάρι με επιγραφές που να εξηγούν για ποιο σκοπό μαζεύονται τα χρήματα. Στη Θεία Λειτουργία κάνε περιφορά δίσκων. Βγάλε τους δίσκους στην πιο κατανυκτική στιγμή της Ακολουθίας, ώστε οι πιστοί συγκινημένοι να δώσουν περισσότερα. Όταν πηγαίνεις στα σπίτια για ευχέλαιο ή αγιασμό να παίρνεις χωρίς συστολή τα χρήματα που σου προσφέρουν. Πίστεψε ότι δικαιούσαι να αμείβεσαι για τις υπηρεσίες που προσφέρεις. Μη ξεχνάς ότι στη συνείδηση της πλειοψηφίας των πιστών δεν υπάρχει ούτε καν η υποψία πως οι παπάδες είναι φιλοχρήματοι…

•Συμπεριφορά. Στα σημαντικά σημεία της Θείας Λειτουργίας, όπως στο Χερουβικό Ύμνο ή στον Καθαγιασμό των Τιμίων Δώρων ή πριν από τη Θεία Μετάληψη, δώσε με αυστηρό τόνο συστάσεις ευπρέπειας και καλής συμπεριφοράς στο εκκλησίασμα. Αν κάποιο παιδάκι κλάψει, τρέξει ή φωνάξει, σύστησε με αυστηρό τρόπο στη μητέρα του να το βγάλει αμέσως έξω ή να το ησυχάσει.

•Κήρυγμα. Βγάλε λόγο ακριβώς πριν από τη Θεία Μετάληψη, πριν από το «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε». Φρόντισε ο λόγος σου να έχει μεγάλη διάρκεια και να ξεφεύγει από την εμπειρική νηπτική βίωση της καθημερινής ζωής. Άσκησε θεωρητική κριτική σε κοινωνικά, εθνικά και πολιτικά θέματα, και υπογράμμισε την παρακμή και την αμαρτωλότητα του σύγχρονου κόσμου. Δώσε με νευρικό τρόπο συμβουλές ηθικής συμπεριφοράς στο εκκλησίασμα. Φρόντισε να δείχνεις αγανακτισμένος από την επικράτηση της αμαρτίας στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα. Υπογράμμισε την εγωκεντρική τάση για καλοπέραση του μέσου ανθρώπου, συγκρίνοντάς την άμεσα με την ασκητική ζωή των Πατέρων της ερήμου. Προσπάθησε να πείσεις τους πιστούς ό,τι ο λόγος που δεν προχωρούν πνευματικά είναι πως δεν προσπαθούν όσο θα έπρεπε. Να μιλάς με βροντερή – απειλητική φωνή ώστε να γίνεις περισσότερο πιστευτός.

•Άμφια. Στη Θεία Λειτουργία να φοράς άμφια με χτυπητά χρώματα και πολλά ψεύτικα στολίδια. Προσπάθησε να φαίνεσαι φανταχτερός. Νιώσε ανωτερότητα και καμάρι για την εμφάνισή σου.

•Εκφωνήσεις. Να εκφωνείς τις ευχές σαν να βγάζεις άναρθρες κραυγές, ώστε κανείς να μην καταλαβαίνει αυτό που λες. Να ψέλνεις επιτηδευμένα και επιδεικτικά, σαν να τραγουδάς σε κέντρο διασκέδασης. Ξέχνα ό,τι απευθύνεσαι στο Θεό και φρόντισε να αρέσεις στους ακροατές και στον εαυτό σου. Φόρτωσε τη φωνή σου με ασύστολη ένταση και πίστεψε πως με αυτό τον τρόπο θα προκαλέσεις κατάνυξη.

•Ακουστική. Βάλε τα μεγάφωνα στη διαπασών, ώστε να μην μπορεί κανείς να ησυχάσει, να συγκεντρωθεί ή να νιώσει κατάνυξη. Τοποθέτησε μεγάφωνα και έξω από το ναό, ώστε να αγανακτούν οι γείτονες και να μην βρίσκουν ησυχία οι εκκλησιαζόμενοι, ούτε στον περίβολο του ναού. Φρόντισε το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα να θυμίζει γύφτο, που γυρνά στις γειτονιές με το φορτηγάκι του για να πουλήσει πατάτες ή χαλιά.

•Φωτισμός. Έχε αναμμένους τους πολυελέους της Εκκλησίας σε κάθε Ακολουθία. Σε περίπτωση που δεν ανάψεις τον πολυέλαιο, άναψε ένα δυνατό ηλεκτρικό φως σε κάποιο σημείο του ναού, που να θυμίζει προβολέα αστυνομικής ανάκρισης.

•Στη Θεία Μετάληψη σε καμία περίπτωση μην προσφωνήσεις το όνομα του πιστού που μεταλαμβάνει. Αδιαφόρησε για το ό,τι κρατάς στα χέρια σου τον ίδιο το Θεό. Να προσφέρεις το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου σου με προχειρότητα, σαν να κερνάς κάποιο γλυκό. Φρόντισε να συνεχιστεί η ροή της Ακολουθίας, ενώ οι πιστοί μεταλαμβάνουν, ώστε να ακούνε το «Είδομεν το φως το αληθινό» πριν μεταλάβουν.

•Ζητιάνοι. Τις Κυριακές και τις μεγάλες εορτές επέτρεψε στους ζητιάνους να ζητιανεύουν ακριβώς έξω από την πόρτα της Εκκλησίας, ώστε όποιος μπαίνει στο ναό να παίρνει μια γερή δόση μιζέριας, φρίκης, ψευτιάς και αγανάκτησης. Με αυτό τον τρόπο οι πιστοί που σπάνια εκκλησιάζονται και έχουν μια επιφανειακή σχέση με το Θεό ,θα μπορέσουν συνδέσουν βιωματικά τον εκκλησιασμό με αρνητικά συναισθήματα.

•Προβληματικοί συνεργάτες. Φρόντισε να επιλέξεις εγωκεντρικούς, πικρόχολους και οξύθυμους συνεργάτες -επιτρόπους. Βοήθησέ τους να αισθάνονται αρχηγοί στο χώρο της Εκκλησίας και πείσε τους να συμπεριφέρονται ως εξουσίαν έχοντες. Ανάθεσέ τους το ρόλο της αστυνόμευσης των πιστών μέσα στο ναό. Που και που να τσακώνεσαι μαζί τους μπροστά στους πιστούς.

Όταν θα έχεις εφαρμόσει όλες τις παραπάνω τακτικές και θα έχεις πετύχει να έρχονται στις Κυριακάτικες Θείες Λειτουργίες μόνο 2-3 άγιες γιαγιάδες, τότε να πιστεύεις και να διαδίδεις ό,τι ο κόσμος δεν πατάει στην Εκκλησία για τους τρεις παρακάτω λόγους:

  • H κοινωνία έχει «χαλάσει».
  • Το μόνο που ενδιαφέρει το σύγχρονο άνθρωπο είναι το χρήμα, η κατανάλωση και η καλοπέραση.
  • Η τηλεόραση και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης διαστρέφουν και αποπροσανατολίζουν.

Για την αποχή των νέων παιδιών από το ναό μπορείς να χρησιμοποιήσεις τρία επιπλέον επιχειρήματα ώστε να αποποιηθείς την ευθύνη, να απωθήσεις την ενοχή και να αναπαύσεις τη συνείδησή σου:

  • Φταίνε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το Ίντερνετ.
  • Φταίνε οι γονείς και οι δάσκαλοι που δεν δίνουν σωστή αγωγή.
  • Φταίει ο Χάρι Πότερ.

ΠΗΓΗ
ΤΟ ΝΗΣΙ

Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Αμερική κατά του ρατσισμού


Λήψη αρχείου

ΤΑ ΝΕΑ, (20/06/2020)