Κοιταχτήκαμε στον καθρέφτη και μετά ζωγραφίσαμε τα πορτραίτα μας τα οποία θα διακοσμήσουν φέτος τα εξώφυλλα  των φακέλων μας

Καλοκαίρι μου μυρίζει….. Η πιο κατάλληλη εποχή να μιλήσουμε για τη θάλασσα και τους κατοίκους της. Τα ζώα της θάλασσας λοιπόν μέσα από ελεύθερες δημιουργίες των παιδιών.

Επιστροφή ξανά στην τάξη με ανοιξιάτικες δημιουργίες. Τα Ηλιοτρόπια του Βαν Γκόνκ, ο Μάιος εμπνευσμένος από τους πίνακες της Φρίντα Κάλο κι άλλα πολλά.

Η ηλεκτρονική μας τάξη άνοιξε ξανά….

Γεια σας και πάλι μέσα από την ηλεκτρονική μας τάξη (λόγω των έκτακτων συνθηκών που δημιουργεί η πανδημία).

Πάσχα

Έντομα

Άνοιξη

Λαοί του κόσμου

Η γιορτή των τριών Ιεραρχών αύριο και αφού μάθαμε ποιοι ήταν και ποια τα έργα τους τους τιμήσαμε με μια απλή κατασκευή.

Κρύο, χιόνια, παγωνιά κι η νυφούλα του χιονιά άνθισε ξανά στου χειμώνα την καρδιά.

Οι παλιοί έλεγαν, ότι όταν η αμυγδαλιά ανθίζει τον Γενάρη, ο χειμώνας θα συνεχιστεί βαρύς, με πολλά χιόνια και κρύα.

Η Αμυγδαλιά είναι συνδεδεμένη με διάφορους μύθους και παραδόσεις πολλών λαών.
Στην ελληνική μυθολογία υπάρχει ένας όμορφος μύθος που συνδέεται με το δέντρο: Μας μιλά για μια όμορφη πριγκίπισσα που ονομαζόταν Φυλλίς, και που ήταν θυγατέρα ενός βασιλιά της Θράκης. Αυτή ερωτεύτηκε τον γιο του Θησέα τον Δημοφώντα. Ο νέος αυτός βρέθηκε στα μέρη της καθώς επέστρεφε με το καράβι του από την Τροία και ο βασιλιάς του έδωσε ένα μέρος του βασιλείου του και την θυγατέρα του για γυναίκα. Μετά από κάποιο διάστημα ο Δημοφών νοστάλγησε την πατρίδα του την Αθήνα τόσο πολύ που ζήτησε να πάει εκεί για λίγο διάστημα. Η Φυλλίς συμφώνησε αφού της υποσχέθηκε ότι θα γύριζε πίσω σύντομα και έτσι εκείνος μπήκε στο καράβι του και απέπλευσε. Η Φυλλίς έμεινε πίσω περιμένοντας τον, στον τόπο της τελετής του γάμου της. Τα χρόνια όμως περνούσαν και ο Δημοφώντας δεν επέστρεφε. Απελπισμένη η βασιλοπούλα που τον έχασε για πάντα πήγε και κρεμάστηκε σ’ ένα δέντρο. Το δέντρο κράτησε την ψυχή της κι από τότε δεν ξανάβγαλε φύλλα ούτε άνθισε πια. Κάποτε με τα χιόνια του Γενάρη γύρισε ο γιος του Θησέα. Σαν έμαθε τον τραγικό χαμό της αγαπημένης του πήγε, αγκάλιασε το δέντρο και αυτό άρχισε να βγάζει τρυφερά φύλλα και άνθη. Η ψυχή της βασιλοπούλας ένιωσε χαρά με το γυρισμό του Δημοφώντα μα δεν ξαναπήρε την ανθρώπινη μορφή της. Έμεινε δέντρο και κάθε χρόνο το Γενάρη, στολίζεται με κάτασπρα λουλούδια. Έτσι η αμυγδαλιά, έγινε σύμβολο της ελπίδας, δείχνοντας ότι η αγάπη δεν μπορεί να νικηθεί από το θάνατο.

Σήμερα στο σχολείο μας κόψαμε τη βασιλόπιτα που μας χορήγησε ο σύλλογος γονέων και οι τυχεροί που κέρδισαν το φλουρί ήταν από το πρώτο τμήμα (πρωινό & ολοήμερο) η Χριστίνα-Πορφυρία και από το δεύτερο τμήμα (πρωινό) ο Νίκος. Πάντα τυχεροί και καλότυχοι να είναι.

Άλλοι παίζουν με το χιόνι κι άλλοι ζουν στο χιόνι. Χιονισμένα χωριουδάκια, χιονάνθρωποι και ζώα των πόλων. Μάθαμε για τα ζώα των πόλων, που ζουν, τι τρώνε κλπ. και με αφορμή τα παραμύθια “Ένας πιγκουίνος όχι και τόσο τέλειος” και “Ο μεγάλος χνουδωτός” φτιάξαμε πιγκουίνους και πολικές αρκουδίτσες.

2021 ευχές για μια χρονιά γεμάτη 2021 αγκαλιές και 2021 φιλιά…