30 ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

Το εργαστήρι αυτό έχει  βασικό στόχο να μάθουμε να αναγνωρίζουμε τα συναισθήματα μας, να κατανοήσουμε ότι οι άλλοι έχουν διαφορετικά συναισθήματα από εμάς και να καταλάβουμε ότι τα συναισθήματα τα νιώθουμε όλοι και τα διαχειριζόμαστε με διαφορετικό τρόπο.

Τα παιδιά χορεύουν μόνα τους ακολουθώντας τη μουσική. Ακούγονται διάφορα κομμάτια που  παραπέμπουν σε ανάλογα συναισθήματα( χαρούμενη μουσική κτλ). Στο στοπ της μουσικής τα παιδιά λένε πως νιώθουν ακούγοντας τη συγκεκριμένη μουσική.

Αρχικά, τα παιδιά σηκώνονται ένα – ένα, τραβούν μια φατσούλα- καρτελάκι και κάνουν παντομίμα το συναίσθημα που τους έτυχε. Η υπόλοιπη ομάδα προσπαθεί να ανακαλύψει το συναίσθημα. Τα συναισθήματα που πρέπει να μαντέψουμε είναι η χαρά, η λύπη, ο φόβος, ο θυμός , η έκπληξη. Γίνεται συζήτηση στην ολομέλεια και ανακαλύπτουμε μαζί τα συναισθήματά μας.

Στη συνέχεια τα παιδιά τραβούν μια κάρτα και λένε τι μπορεί να τους κάνει να νιώθουν το ανάλογο συναίσθημα.

Ύστερα παρακολουθούμε ένα βίντεο από την ταινία «τα μυαλά που κουβαλάς» και προσπαθούμε να μαντέψουμε τα συναισθήματα. Ήταν πολύ διασκεδαστικό και μας άρεσε πολύ!

Διαβάζουμε στα παιδιά το παραμύθι ” Το τερατάκι των χρωμάτων ” και στη συνέχεια χωριζόμαστε σε 5 ομάδες ( μια για κάθε συναίσθημα) . 

Η κάθε ομάδα ζωγραφίζει στο χρώμα του συναισθήματος που έχει.

Στο τέλος, οι ομάδες παρουσιάζουν την εργασία τους και κάθε παιδί λέει πότε νιώθει το αντίστοιχο συναίσθημα.

Οι στόχοι του συγκεκριμένου εργαστηρίου είναι οι μαθητές να κατανοήσουν τις συνέπειες του ψέματος,  και να βρουν εναλλακτικούς τρόπους αντιμετώπισης μιας παρεξήγησης.

Για το δέσιμο της ομάδας ζητάμε από τα παιδιά να παίξουμε ένα παιχνίδι. Κλείνουμε τα μάτια και σκεφτόμαστε ότι είμαστε στο δάσος. Στη συνέχεια η νηπιαγωγός λέει ένα ζωάκι που μένει στο δάσος και τα παιδιά θα πρέπει να κάνουν όπως αυτό. ( αλεπού, λύκος, αρκούδα, πουλί, ελάφι, βάτραχος, πεταλούδα, αράχνη).

Αρχικά, διαβάζουμε το παραμύθι «ο Γελαστός και η Ζωηρούλα , μια ιστορία αληθινής φιλίας». γνωρίζουμε τους ήρωες και συζητάμε για την ιστορία που ακούσαμε. Μιλάμε για τους φίλους μας, τί μας αρέσει σε αυτούς και τι όχι, πώς νιώθουμε αν ο φίλος μας μας πει ψέματα κτλ.

Στη συνέχεια, τα παιδιά κάθονται σε κύκλο. Η νηπιαγωγός κρατάει ένα κουβάρι με νήμα και το δίνει σε ένα παιδί. Στη συνέχεια κάθε παιδί λέει μια όμορφη κουβέντα για το φίλο του και του δίνει το νήμα. Μόλις όλα τα παιδιά έχουν πει κάτι δημιουργείται ο ιστός της φιλίας.

Τελειώνοντας, κάθε παιδί ζωγραφίζει τον εαυτό του σε ένα χαρτί. Στη συνέχεια απλώνουμε ένα μεγάλο χαρτόνι στο πάτωμα και κολλάμε τους εαυτούς μας γύρω γύρω. Ενώνουμε τους εαυτούς μας με ένα «ιστό» . Τα παιδιά λένε λέξεις που βοηθούν στη φιλία και τις γράφουμε. Κολλάμε στον τοίχο τον ιστό για να ανατρέχουμε σε αυτόν όταν έχουμε μια διαμάχη στην τάξη μας!

Τέλος ζωγραφίσαμε τον καλύτερο μας φίλο!

Στο εργαστήριο αυτό οι μαθητές θα πρέπει να μάθουν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως άτομο ξεχωριστό με ιδιαίτερες ικανότητες και αξίες .

Αφηγούμαστε στα παιδιά μια ιστορία:

Ένας ανθρωπολόγος προτείνει το ακόλουθο παιχνίδι σε μια ομάδα παιδιών μιας φυλής στην Αφρική. Τοποθέτησε ένα καλάθι ένα καλάθι γεμάτο ζουμερά φρούτα δίπλα σε ένα δέντρο και είπε στα παιδιά ότι όποιο από αυτά φτάσει πρώτο στο καλάθι θα πάρει όλα τα φρούτα. Όταν τους έδωσε το σινιάλο να τρέξουν, πιάστηκαν χέρι χέρι και ξεκίνησαν να τρέχουν όλα μαζί.., ύστερα κάθισαν σε ένα κύκλο για να φάνε τα φρούτα. Όταν ρώτησε τα παιδιά γιατί το έκαναν αυτό αφού κάποιο από αυτά θα μπορούσε να είχε καρπωθεί όλα τα φρούτα, τα παιδιά απάντησαν UBUNTU.. που σημαίνει «δεν μπορούμε να είμαστε χαρούμενοι αν έστω ένα από εμάς είναι στενοχωρημένος!».                                                                         

Η λέξη UBUNTU στη γλώσσα τους σημαίνει : «Υπάρχω γιατί υπάρχουμε».

Στη συνέχεια καθόμαστε με τα παιδιά σε κύκλο. Στο κέντρο του κύκλου έχουμε χάρτινα μήλα κομμένα . Ζητάμε από τα παιδιά να αφηγηθούν ένα κατόρθωμα τους , κάτι για το οποίο είναι υπερήφανα.

Καθώς ακούμε τα παιδιά γράφουμε με απλές λέξεις την ικανότητα που ένα παιδί είναι υπερήφανο. Π.χ. κάνω ωραίες ζωγραφιές, κάνω ποδήλατο χωρίς βοηθητικές κτλ. Σηκώνονται στη συνέχεια και κάθε παιδί κολλάει στη μηλιά της υπερηφάνειας το φρούτο του. Έτσι ολοκληρώνεται η ομαδική εργασία με τίτλο: « η μηλιά της υπερηφάνειας της αμάδας μας».