Στις 23 Απρίλη 2013 οι μαθητές του πολιτιστικού προγράμματος «Ιστολόγιο του 2ου» συναντήθηκαν με τον συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη, στο χώρο του σχολείου. Στη συνομιλία του με τους μαθητές ο κύριος Μακριδάκης αποκάλυψε έναν εαυτό αληθινό, συναισθηματικό, ανθρώπινο.
Αφορμή στάθηκε η ανάγνωση του βιβλίου του «Η δεξιά τσέπη του ράσου».Στην ερώτηση των μαθητών «Τι τον ενέπνευσε να γράψει αυτό το βιβλίο» απάντησε ότι του αρέσει να γράφει για ανθρώπους λοξούς και ευαίσθητους. Πιστεύει πως οι άνθρωποι, όταν γεννιούνται και έως κάποια ηλικία αποφασίζουν με το συναίσθημα. Όσο ,όμως, μεγαλώνουν, το μυαλό παίζει κυρίαρχο ρόλο στις αποφάσεις τους. Εν τούτοις υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αποφασίζουν με βάση το συναίσθημα. Τον ίδιο τον εμπνέουν οι άνθρωποι με συναίσθημα που είναι μοναχικοί. Γιατί, όταν κανείς πηγαίνει κόντρα στο ρεύμα, τότε είναι μόνος. Οι περισσότεροι φοβούμενοι τη μοναξιά γίνονται όμοιοι με τους πολλούς.
Στην ερώτηση των μαθητών πώς επέλεξε να μην ασκήσει το επάγγελμα για το οποίο σπούδασε, απάντησε πως ο ίδιος δεν μπορεί να ζήσει χωρίς να γράφει. Σπούδασε μαθηματικός και εργάστηκε δυο χρόνια ως μαθηματικός. Πιστεύει πως η μαθηματική σκέψη είναι θεμέλιο των τεχνών. Ωστόσο, μέσα στο διάστημα που δίδαξε προέκυψε η ανάγκη για ζωή. Συνειδητοποίησε πως δεν του αρέσουν τελικά τα μαθηματικά, αφού η λογική τον παρότρυνε να γίνει μαθηματικός, ενώ η καρδιά του, το συναίσθημα τού έλεγε πως η ζωή είναι κάτι άλλο, βρίσκεται κάπου αλλού. Ο άνθρωπος, λέει, είναι ψυχή. Πρέπει να αναζητάμε τι νιώθουμε, τι θέλουμε. Εκείνος ήθελε να φωτογραφίζει και να ακούει ιστορίες από ηλικιωμένους ανθρώπους. Ανέκαθεν υπήρχε διαρκής μάχη ανάμεσα στο «σκέφτομαι» και το «νιώθω».Στο βιβλίο « Η δεξιά τσέπη του ράσου» ο συγγραφέας θέτει το δίπολο του «νιώθω» και «σκέφτομαι», του «σημαντικού» και του «ασήμαντου», του «φαίνεσθαι» και του «είναι».Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα των προαναφερθέντων είναι ο θάνατος του αρχιεπισκόπου, του ανθρώπου με κύρος και όχι απαραιτήτως με ουσία και ο θάνατος μιας σκυλίτσας, ενός πλάσματος που οδηγείται από το ένστικτο, το συναίσθημα. Η κατάληξη της νουβέλας ή αλλιώς το ηθικό δίδαγμα που προκύπτει είναι πως οι άνθρωποι στη δεξιά τους τσέπη έχουν κάτι. Μια ελπίδα, ένα συναίσθημα, κάτι που θα τους βοηθήσει να προχωρήσουν.
Στην ερώτηση αν πιστεύει σε κάτι ανώτερο, σ ’έναν θεό ο συγγραφέας απάντησε πως πιστεύει σε μια ανώτερη δύναμη, που είναι η φύση και ότι ο θεός βρίσκεται στα σποράκια της γης που φυτεύονται. Ο πλούτος βρίσκεται στην παραγωγή και όχι στο χαρτονόμισμα, που έχει την πραγματική αξία του χαρτιού(0,10 €)Ο ίδιος θεωρεί πως η μοναδική οικονομία είναι η φύση. Γι’ αυτό επέλεξε να ζήσει στη φύση, όπου ζει με ό,τι παράγει η φύση, την οποία καλλιεργεί και φροντίζει. Δεν είχε ασχοληθεί με τη γεωργία, πριν εγκατασταθεί μόνιμα στη Χίο.Με προσωπική αναζήτηση κατάφερε να μάθει όσα μπορούσε, καθώς υποστηρίζει πως την αγροτική γνώση δεν μπορείς να την κατακτήσεις εξ ολοκλήρου. Δεν καταναλώνει βιομηχανικά προϊόντα και αντί να πληρώνει, όπως ο άνθρωπος της πόλης, είναι ο ίδιος πλούσιος με όσα φυσικά προϊόντα του προσφέρονται πλουσιοπάροχα. Εξάλλου οι βιομηχανικές τροφές είναι βλαβερές για την υγεία του ανθρώπου, η προώθησή τους είναι κερδοσκοπική και δείχνει ότι μας αντιμετωπίζουν ως αναλώσιμους. Γι΄αυτό είναι αναγκαίο να επιστρέψει ο άνθρωπος στο φυσικό τρόπο ζωής και να δώσει αξία σε απαξιωμένες αξίες με αντάλλαγμα την ευτυχία του.
Κλείνοντας θα ήθελα να αναφέρω μια φράση του συγγραφέα που αντηχεί στ’αυτιά μου: «Από τη ζούγκλα που καλούμαστε να ζήσουμε πρέπει να φύγουμε» και ακόμη μία που είναι κίνητρο και ελπίδα: «Ξυπνάω κάθε πρωί και είμαι ευτυχισμένος».
Ευχαριστούμε πολύ τον κύριο Μακριδάκη που μας χάρισε ένα τόσο όμορφο και γόνιμο πρωινό. Ευχαριστούμε επίσης την κυρία Μαρία Μανωλέλη, καθηγήτρια Αγγλικής, η οποία διευκόλυνε την επικοινωνία μας με τον συγγραφέα.
Εκ μέρους όλης της ομάδας
Μαρίλια Σκούφου- Αθανασία Κόκλα
