Πλανήτες και τεχνολογία

Στο πλαίσιο του σχεδίου εργασίας” οι πλανήτες” τα παιδιά έχουν γνωρίσει τα ονόματα των πλανητών καθώς εργάστηκαν ομαδικά για την κατασκευή ομαδικού κολάζ.

Έτσι αποφασίσαμε να κάνουμε το ίδιο στον υπολογιστή.Στην αρχή εξοικειώθηκαν με την χρήση του ποντικιού στο πρόγραμμα της ζωγραφικής δημιουργώντας κύκλους σε διάφορα μεγέθη και χρώματα.

Στην συνέχεια παρουσιάσαμε στα παιδιά το λογισμικό ΤUX PAINT και εξηγήσαμε τις δυνατότητες που έχει σαν μέσο αισθητικής και καλλιτεχνικής έκφρασης ,αλλά και εξοικείωσης  με τα γράμματα και τους αριθμούς.Με σκοπό την γνωριμία των παιδιών με το πρόγραμμα χρησιμοποιώντας από  τα γεωμετρικά σχήματα  τον κύκλο, το γέμισμα για να χρωματίσουν και τις στάμπες του αστροναύτη, του πυραύλου και των αστεριών δημιούργησαν το δικό τους σύμπαν.

Τέλος βλέποντας τα ονόματα των πλανητών προσπάθησαν να τα γράψουν στο πληκτρολόγιο και να τα βάλουν σε κάθε πλανήτη.Το αποτέλεσμα τα ενθουσίασε.

Ζωγραφίζοντας την Άνοιξη

Mε αφορμή την ιστορία “Το σπίτι του Μάρτη”από το βιβλίο” Τα παιδιά της Άνοιξης”μιλήσαμε για τον άστατο καιρό του Μάρτη που όπως λέει η παροιμία “Μάρτης είναι πότε κλαίει και πότε γελάει.

Ένας μύθος που δικαιολογεί την παραπάνω παροιμία είναι “Το βαρέλι των δώδεκα μηνών”

Τον παλιό καιρό οι δώδεκα μήνες είχαν ένα βαρέλι γεμάτο κρασί.Το βαρέλι εκείνο είχε δώδεκα πίρους δηλ.κάνουλες που τις ανοίγουμε και τρέχει το κρασί.Οι πίροι ήταν ο ένας πάνω από τον άλλο.

Όταν τους μοίραζαν ο πονηρός Μάρτης λέει στους άλλους.Δεν μου αφήνετε εμένα τον κάτω κάτω πίρο γιατί είμαι γέροντας και δεν μπορώ να ανεβαίνω ψηλά.Οι άλλοι καλόπιστα το δέχτηκαν και του

το άφησαν.Τότε ο καλός σου ο Μάρτης άνοιξε τον δικό του κι άρχισε να πίνει σιγά σιγά ενώ οι άλλο ι φύλαγαν το δικό τους μερίδιο.

Πέρασε καιρός και θέλησαν και οι άλλοι να πιουν το κρασί τους.Ανοίγει ο ένας τον πίρο του τίποτα.Ανοίγει ο άλλος τίποτα.Τότε κατάλαβαν ότι ο πονηρός γέρος τους ξεγέλασε και αποφάσισαν να τον δικάσουν.

Στον δρόμο που τον πήγαιναν την μια έλεγαν να τον κρεμάσουν κι αυτός έκλαιγε και την άλλη έλεγαν να τον συγχωρήσουν κι αυτός γελούσε.Γι αυτό ο Μάρτης είναι άστατος και την μια κλαίει και την άλλη γελάει.

πηγή “Με τους μήνες συντροφιά ζωντανεύω τα παλιά.”

Τα παιδιά ζωγράφισαν τα δύο πρόσωπα του Μάρτη.

Ο Μάρτης όμως είναι ένα από τα παιδιά της Άνοιξης της ωραιότερης εποχής που έχει γίνει θέμα πολλών ζωγράφων.

Αφού παρατήρησαν τα παιδιά τους παρακάτω πίνακες προσπάθησαν να κάνουν ομαδικά τα δικά τους έργα τέχνης.

Η Φλόγα της αγάπης!

Με αφορμή το βιβλίο “Η ζήλια”από την σειρά των συναισθημάτων ξεκίνησε συζήτηση με τα παιδιά έτσι ώστε μέσα από δικές τους εμπειρίες να κατανοήσουν την έννοια της λέξης “ζηλεύω”.Να συνειδητοποιήσουν ότι μετά την ζήλια πολλές φορές έρχεται θυμός για το πρόσωπο που ζηλεύουν.

Tα περισσότερα παιδιά απάντησαν στην ερώτηση πότε ζηλεύουν χωρίς να δυσκολευτούν.

Ζηλεύω όταν ένα παιδάκι έχει ένα καινούριο παιχνίδι.

Όταν η μαμά αγαπάει την αδερφή μου πιο πολύ από μένα.

Όταν μου πάρουν το παιχνίδι και παίξουν.

Όταν κάποιος βγει πρώτος.

Όταν οι άλλες έχουν ωραία ρούχα και εγώ δεν έχω.

Όταν κάποιος παίζει με το αγαπημένο μου παιχνίδι.

Είπαμε ότι όλα τα συναισθήματα είναι φυσιολογικό να τα έχουμε όμως όταν ζηλεύουμε νιώθουμε το σώμα μας και το πρόσωπο σφιγμένα και δεν αισθανόμαστε ωραία.

Σχολιάζοντας την ζήλια για την αγάπη της μαμάς σε κάποιο άλλο αδερφάκι τους είπαμε ότι και τα δύο ή περισσότερα αδελφάκια είναι εξίσου σημαντικά για τους γονείς.

Για να το κατανοήσουν καλύτερα καθισμένα σε κύκλο μοιράσαμε σε όλα τα παιδιά φαναράκια.Στην συνέχεια ανάψαμε ένα κερί και αφού χαλάρωσαν συζητήσαμε για το τι αισθανόμαστε όταν το παρατηρούμε.

Η φλόγα λαμπερή ,φωτεινή χαλαρωτική, μας δίνει ζεστασιά και την παρομοιάσαμε με την αγάπη.

Η πραγματική αγάπη σαν αυτή που έχουν οι γονείς για τα παιδιά τους ή οι δάσκαλοι για τα παιδιά της τάξης τους μοιάζει με την φλόγα.Είναι ίδια για όλους.Δεν τελειώνει ποτέ.

Ανάβοντας το φαναράκι κάθε παιδιού ρωτάμε τα παιδιά αν λιγόστεψε η φλόγα του κεριού μετά από κάθε άναμμα.Το ίδιο ρωτάμε και αφού έχουν ανάψει όλα τα φαναράκια.

Έτσι βλέπουν πόσο μαγική είναι η πραγματική αγάπη και πως όσο και να δίνει δεν λιγοστεύει καθόλου.

πηγή:”Βήματα για την ζωή”Π.Τ.Ν. Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Η ΖΗΛΙΑ


Τόσο συχνά και ίσως τόσο άδικα κατηγορούμε τα παιδιά ότι ‘ζηλεύουν’. Τι είναι αυτό λοιπόν που τους καταλογίζουμε και γιατί;

Ξεκινώντας θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στο νου μας ότι η ζήλια είναι ένα από τα τόσα φυσιολογικά συναισθήματα που κατακλύζουν μικρούς αλλά και μεγάλους. Όπως η χαρά, η έκπληξη, η λύπη και ο θυμός, έτσι και η ζήλια, ξυπνάει μέσα μας έπειτα από συγκεκριμένα γεγονότα. Και δε διαφέρει σε τίποτα από τα υπόλοιπα συναισθήματα καθώς και αυτό εξαρτάται από τον τρόπο έκφρασής του στο κατά πόσο πρέπει να κατακριθεί ή όχι.

Ας ξεκινήσουμε όμως από τις αιτίες της ζήλιας των μικρών παιδιών.

Σχεδόν κάθε παιδί αναπτύσσει συναισθήματα ζήλιας και απόρριψης όταν έχει να συναγωνιστεί ένα νέο μέλος στην οικογένεια, ένα μωρό ή ένα πιο ζωηρό παιδάκι, το οποίο μονοπωλεί την προσοχή της οικογένειας. Επικρατεί η αντίληψη ότι είναι κυρίως τα μεγαλύτερα παιδιά που συχνά ζηλεύουν επειδή τα μικρότερα αναπόφευκτα λαμβάνουν περισσότερη προσοχή από τους γονείς. Όμως, δεν είναι πάντα έτσι. Συχνά, τα μικρότερα παιδιά μπορεί να ζηλέψουν την ήδη κατοχυρωμένη θέση των μεγαλύτερων αδερφών τους. Είναι λοιπόν τόσο η ηλικία και η σειρά των παιδιών όσο και ο χαρακτήρας τους που παίζει σημαντικό ρόλο στην εκδήλωση ζήλιας μεταξύ τους. Δεν επιτρέπεται όμως να παραβλέψουμε τον καθοριστικό ρόλο των γονέων στην ανάπτυξη αντιζηλιών μεταξύ των παιδιών και αυτό γιατί οι συγκρίσεις που πιθανόν μπορούν να κάνουν οι γονείς συμβάλουν στην ανάπτυξη του αισθήματος της ζήλιας, αντιπαλότητας και συναγωνισμού.

Γνωρίζοντας λοιπόν τους παράγοντες που επηρεάζουν την παρουσία αντιζηλίας μεταξύ παιδιών μπορούμε να δούμε τους τρόπους εκδήλωσης αυτής.

Η ζήλια στα παιδιά μπορεί να εκδηλωθεί με τους εξής τρόπους:

Όταν ένα παιδί …γίνεται επιθετικό απέναντι στο αδερφάκι του ή ακόμα και στους γονείς, πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Βρίσκοντας παράλογες και ασήμαντες δικαιολογίες δείχνει τον εκνευρισμό του, χτυπάει, βρίζει, τραβάει τα μαλλιά των άλλων και δαγκώνει. Δυσκολεύεται να προσαρμοστεί και υιοθετεί αντικοινωνική συμπεριφορά. Αρνείται πεισματικά να πάει στο σχολείο, να συμμετάσχει σε κοινωνικές εκδηλώσεις και εξόδους. Αρνείται πεισματικά να φάει, δείχνει ανόρεκτο αποκτά ιδιοτροπίες και καπρίτσια στο φαγητό και αδυνατίζει.

Παρουσιάζει διαταραχές στον ύπνο του. Αρνείται ή δυσκολεύεται να κοιμηθεί, ξυπνάει στη μέση της νύχτας, απαιτεί να κοιμηθεί στο δωμάτιο των γονιών του ή λερώνει το κρεβατάκι του… λερώνει το βρακάκι του ακόμα και στη διάρκεια της ημέρας, μιλάει και κλαίει σαν μωρό, γενικότερα υιοθετεί συμπεριφορά μικρότερου παιδιού.

Ο τρόπος που εκδηλώνεται η ζήλια και πάλι επηρεάζεται από τα ατομικά χαρακτηριστικά των παιδιών, τη λειτουργικότητα της οικογένειας, την συμπεριφορά και την κατανόηση των γονέων καθώς και τα παραδείγματα που βλέπουν τα παιδιά στην τηλεόραση, τα οποία συμβάλλουν στην δημιουργία καταστάσεων ζήλιας.

Τι μπορούμε, όμως, σαν γονείς να κάνουμε για να αντιμετωπίσουμε αλλά και να μειώσουμε το συναίσθημα της ζήλιας;

  • Ø Ανάλογα με την ηλικία του εκάστοτε παιδιού μπορούμε να μιλήσουμε στο παιδί για τη γέννηση και τον ερχομό του αδερφού τους. Έτσι τα παιδιά νιώθουν ότι συμμετέχουν στο σημαντικό νέο γεγονός για την οικογένεια που θα αλλάξει την κατάσταση. Μπορούμε επίσης να ζητήσουμε την βοήθεια του παιδιού σε τυχόν ετοιμασίες. Είναι σημαντικό να κάνουμε το ‘μεγάλο’ παιδί να νιώσει ότι έχει μεγαλώσει και έχει πλέον το ρόλο του βοηθού. Με το να συμμετέχει στις προετοιμασίες για το νέο παιδί, για την κούνια και τα ρούχα του, λαμβάνοντας μέρος στις συζητήσεις για το τι θα κάνει η οικογένεια όταν θα έρθει το αδερφάκι, τα κάνει να μη νιώθουν ότι παραμερίζονται ή ότι χάνουν κάτι.
  • Ø Μπορούμε επίσης να δούμε φωτογραφίες των μεγαλύτερων παιδιών όταν γεννήθηκαν και οι γονείς να διηγούνται αυτά που έκαναν όταν γεννήθηκαν τα πρώτα παιδιά. Οι κινήσεις αυτές βοηθούν τα παιδιά στο να νιώσουν ότι η σημασία και το ενδιαφέρον που δίνονται προς αυτά, δεν μειώνεται, αλλά αντίθετα, το κάθε παιδί παίρνει όλη την αγάπη των γονιών του.
  • Ø Εκτός όμως από τις τεχνικές που μπορούν να ακολουθήσουν οι γονείς όταν περιμένουν κάποιο νέο μέλος στην οικογένεια, είναι σημαντικό να έχουν πάντα στο νου τους ότι τα παιδιά χτίζουν την σχέση τους από εξαιρετικά μικρή ηλικία. Γι’ αυτό είναι βασικό να μην τιμωρούμε κανένα παιδί λόγω της συμπεριφοράς του στο αδερφάκι του…το μόνο που μπορεί να καταφέρουμε με μεμονωμένες τιμωρίες καθώς και υιοθετώντας το ρόλο του διαιτητή είναι να αυξήσουμε τη ζήλια που βιώνει το εκάστοτε παιδί.

από την ψυχολόγο Έλλη Τριανταφύλλουhttp://georma.gr

Καλωσορίζουμε την άνοιξη με χελιδονίσματα!

Χελιδονίσματα

Σε πολλές περιοχές της χώρας μας, την πρώτη Μαρτίου ή στις 21 Μαρτίου, ημέρα της εαρινής ισημερίας, τα παιδιά γυρνάνε στα σπίτια κρατώντας ένα αρθρωτό ομοίωμα χελιδονιού, την «χελιδόνα», και τραγουδούν ένα είδος καλάντων, τα χελιδονίσματα. Το έθιμο της χελιδόνας, έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα, και επιβιώνει μέχρι τις μέρες μας σε πολλά μέρη της Ελλάδας όπως Ήπειρο, Μακεδονία, Θράκη και Δωδεκάνησα.

Την «χελιδόνα» σε κάποιες περιοχές την στολίζουν με φύλλα κισσού, που είναι χαρακτηριστικό της αειθαλούς βλάστησης, σε άλλες, με ζουμπούλια ή άλλα ανοιξιάτικα λουλούδια, κι αλλού της κρεμούν κουδουνάκια και πολύχρωμα χαρτιά.

Οι «Χελιδονιστές», οι οποίοι ήταν κυρίως παιδιά αλλά και σε κάποιες περιπτώσεις ενήλικες, γυρίζουν από σπίτι σε σπίτι τραγουδώντας τραγούδια για τον ερχομό των χελιδονιών. Παλιά, οι νοικοκυρές έδιναν στα παιδιά λάδι, κρασί, αλεύρι, σιτάρι, αυγά και σε λίγες περιπτώσεις χρήματα. Τα λεφτά καθώς και ότι προϊόντα μάζευαν τα παιδιά τα αφιέρωναν στην εκκλησία.

Κάποια «χελιδονίσματα» χαιρετίζουν το έαρ, την άνοιξη και απαγγέλλουν στίχους, για να διώξουν τον χειμώνα ή τον τελευταίο μήνα του, τον Φλεβάρη

πηγές:

http://www.matia.gr/7/77/77_1_6.html

http://30dim-athin.att.sch.gr/ta_xelidonismata.htm

Με λίγες ημέρες καθυστέρηση λόγω του καιρού αποφασίσαμε κρατώντας τα χελιδόνια μας και ένα στολισμένο καλάθι από φύλλα κισσού και άνθη αμυγδαλιάς να επισκεφθούμε το γειτονικό μας νηπιαγωγείο το 9ο για να καλωσορίσουμε μαζί τους την άνοιξη.

Τους είπαμε ένα χελιδόνισμα και έβαλαν στο καλάθι μας καραμέλες.

Ήρθε ήρθε χελιδόνα

ήρθε και άλλη μεληδόνα

κάθησε και λάλησε

και γλυκά κελάηδησε:

“Μάρτη, Μάρτη μου καλέ,

και Φλεβάρη φοβερέ.

κι αν φλεβίσεις κι αν τσικνίσεις

καλοκαίρι θα μυρίσεις.

Κι αν χιονίσεις κι αν κακίσεις,

πάλιν άνοιξη θ’ ανθίσει


Με  λίγες  ημέρες  καθυστέρηση  λόγω του καιρού αποφασίσαμε  κρατώντας τα χελιδόνια  μας και  ένα στολισμένο καλάθι από φύλλα κισσού και άνθη αμυγδαλιάς να επισκεφθούμε το γειτονικό μας νηπιαγωγείο το 9ο για να καλωσορίσουμε μαζί τους την άνοιξη.

Τους είπαμε ένα  χελιδόνισμα και έβαλαν στο καλάθι μας καραμέλες.


Με  λίγες  ημέρες  καθυστέρηση  λόγω του καιρού αποφασίσαμε  κρατώντας τα χελιδόνια  μας και  ένα στολισμένο καλάθι από φύλλα κισσού και άνθη αμυγδαλιάς να επισκεφθούμε το γειτονικό μας νηπιαγωγείο το 9ο για να καλωσορίσουμε μαζί τους την άνοιξη.

Τους είπαμε ένα  χελιδόνισμα και έβαλαν στο καλάθι μας καραμέλες.Γνωρίσαμε καινούρια παιδιά,τα παιδιά συζήτησαν μεταξύ τους και υποσχέθηκαν να ξανασυναντηθούμε.

Επιστρέφοντας στο σχολείο επηρεασμένοι από τις μυρωδιές  της Άνοιξης φτιάξαμε με κανέλες την Αμυγδαλιά μας.

Καλώς ήρθες Άνοιξη!



ΚΑΛΗ ΣΑΡΑΚΟΣΤΗ!

Ενα έθιμο που εχει σχεδόν χαθεί ειναι αυτό της Κυρά Σαρακοστής. Την χρησιμοποιούσαν σαν ενα ιδιόμορφο ημερολόγιο για να μετράνε τις βδομάδες της νηστείας.

40 μέρες κράταγε η νηστεία πριν το Πάσχα, επειδή τόσες νήστεψε και ο Χριστός στην έρημο.

Παλιά, μερικές γυναίκες, τις τρεις πρώτες μέρες της Σαρακοστής δεν έβαζαν στο στόμα τους τίποτα, ούτε καν ψωμί ή νερό. Την τέταρτη έτρωγαν μόνο ειδικά φαγητά – καρυδόπιτα, σούπα με φασόλια, πετιμέζι.

Η “κυρά Σαρακοστή” ήταν το ημερολόγιό τους.

Την παρίσταναν ως καλογριά. Έπαιρναν μια κόλλα χαρτί και σχεδίαζαν μια γυναίκα. Δεν της έκαναν στόμα γιατί συνέχεια νήστευε και τα χέρια της ήταν σταυρωμένα γιατί όλο προσευχόταν. Είχε 7 πόδια, τις 7 βδομάδες της Σαρακοστής. Κάθε Σάββατο έκοβαν και ένα πόδι. Αυτό το κομμάτι χαρτί το κρύβουν ή σε ένα ξερό σύκο ή στο ψωμί της Ανάστασης. Σε όποιον τύχαινε έφερνε γούρι!!!!

Σε κάποια μέρη την έκαναν και πάνινη την “κυρά Σαρακοστή” τους και τη γέμιζαν με πούπουλα.

Την Κυρά Σαρακοστή

που ‘ναι έθιμο παλιό οι γιαγιάδες μας την φτιάχναν

με αλεύρι και νερό.

Για στολίδι της φορούσαν
στο κεφάλι εναν σταυρό
μα το στόμα της ξεχνούσαν
γιατι νήστευε καιρό.
Και τις μέρες της μετρούσαν
με τα πόδια της τα επτά.
Κόβαν ένα την βδομάδα
μέχρι ‘νάρθει η Πασχαλιά.
 
H Σαρακοστή μας

Αν ήμουν χαρταετός…..

Ο χαρταετός

Το πέταγμα του χαρταετού είναι επινόηση των αρχαίων λαών της Άπω Ανατολής. Φαίνεται να άνοιξε τα πολύχρωμα και εύθραυστα φτερά του πριν από τρεις χιλιάδες χρόνια, περίπου στα 1.000 π.Χ., στην Ανατολή. Στη Κίνα φτιάχνεται από μετάξι και μπαμπού, με τη μορφή του δράκου.
Στην Ιαπωνία, παίρνει τη μορφή των Σαμουράι !
Στην Ελλάδα, πολύ πριν τον 4ο π.Χ. αιώνα, συναντάμε αητούς σε απεικονίσεις αγγείων οι όποίοι μάλλον φτιάχνονταν από πανί.
Πολύ πολύ αργότερα, θα έρθει ο χαρταετός στη Μεσαιωνική Ευρώπη από τον εξερευνητή Μάρκο Πόλο.
Το πέταγμα του χαρταετού συμβόλιζε την κάθαρση της ψυχής μετά το ξεφάντωμα της Αποκριάς.
Ο χαρταετός στο παρελθόν χρησιμοποιήθηκε για :
– μέτρηση της θερμοκρασίας
– μέτρηση της ταχύτητας των ανέμων
– για μελέτες της ατμόσφαιρας
– για μελέτη του ηλεκτρισμού
– για αεροφωτογραφίσεις
Επίσης, έχουμε μαρτυρίες ότι χαρταετοί έσωσαν ναυαγούς.
Παλιότερα στον τόπο μας , οι χαρταετοί κατασκευάζονταν πάντα από παιδιά με υλικά από χαρτί, καλάμι, σπάγκο και εφημερίδες ή από αποκριάτικες κορδέλες.
Σήμερα, αντί γι αυτά, αγοράζονται έτοιμοι, πλαστικοί … χαρταετοί .
 
 
 
 

Tο Παιδί κι ο Χαρταετός (ή Το Παιδί και το Αεροπλάνο*)

[* Οι λέξεις “χαρταετός” και “αεροπλάνο” είναι ίδιες στα Αραβικά.] 

του Marcel Khalife, απόδοση στα ελληνικά: thalassaki

Ήταν κάποτε ένα μικρό αγόρι
Έπαιζε στο χωριό, ψάχνοντας για σπάγγο να πετάξει χαρταετό
Κοίταξε τριγύρω και είπε, “δεν ξέρω τι ‘ναι αυτό που λάμπει”
“Δείτε, κοιτάξτε ένα χαρταετό”
“Έρχεται προς τα εμένα”

“Είναι μεγάλος χαρταετός, δε χρειάζομαι σπάγγο”
“Κι έχει φτερά πιο μεγάλα απ’ το σπίτι του γείτονα”
Τρεμούλιασε η καρδιά του, πέταξε στα φτερά του χαρταετού
Κι ολάκερος ο ουρανός τού ‘πε τα μυστικά του

Σταμάτησε στην πλατεία και φώναξε τους φίλους
Ο βρυχηθμός του αεροπλάνου πιο δυνατός απ’ όλες τις φωνές

Μαζευτήκαν τα παιδιά κι έπαψαν το παιχνίδι
Τραντάχτηκε ο τόπος, μια ιστορία σαν ψέμα
Κι ο βρυχηθμός έγινε σύννεφο καπνού, δεν ξέρω τι συνέβη
Ακούστηκε σειρήνα
Το αεροπλάνο που μετέφερε ιστορίες και ποιήματα
Έβαλε φωτιά στη γη και κατέστρεψε το σπίτι
Κατέστρεψε το σπίτι, το σπίτι

Και πέταξε μακριά, ίσια μες στα σύνορα
Τα σύνορα που με γέννησαν, αστραπές βροντές βομβάρδισαν τον κόσμο
Το παιχνίδι πέταξε, μαζί του η ιστορία
Κι έγιναν τα παιδιά της ιστορίας θραύσματα

Της ιστορίας που γράφτηκε στα πεζούλια του χωριού
Ταπεινό χωριό που άναψε σαν το κερί

Και το κερί άναψε λαμπρό, κι η κραυγή αντήχησε…

 

 
 Αφού μιλήσαμε για την ιστορία του χαρταετού και τα παιδιά  είπαν τις δικές τους εμπειρίες από το πέταγμα του, αποφασίσαμε να φτιάξουμε τον δικό μας χαρταετό .

Έβαλαν την φαντασία τους και ξεκίνησαν.

Κάποιο παιδι την ώρα που εργαζόταν είπε:

Θα ήθελα να ήμουν χαρταετός για να πετούσα πάνω από τα σύννεφα και να έβλεπα τον κόσμο.

Έτσι πήραμε το ερέθισμα και ρωτήσαμε όλα τα παιδιά  πως θα ένιωθαν αν ήταν χαρταετοί.

Τα συναισθήματα των παιδιών ήταν διαφορετικά.

Θα μου άρεσε να πετάω και να βλέπω τον ήλιο.

Θα ήμουν χαρούμενη γιατι θα πέταγα σαν τα πουλιά.

Θα ένιωθα χαλιά γιατι θα με πέταγαν στα σκουπίδια.

Αν δεν είχε αέρα θα ήμουν λυπημένη γιατι θα έπεφτα και θα σκιζόμουν.

Δεν θα μου άρεσε γιατι ένα παιδάκι θα με κατέβαζε στην γη.

Θα ήμουν χαρούμενη γιατι θα με κρατούσε ένα παιδάκι.

Θα έβλεπα όλο τον κόσμο και τον ουρανό

ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Η λέξη Αποκριά σημαίνει αποχή από το κρέας και σηματοδοτεί την έναρξη της τυρινής εβδομάδας στην οποία επιτρέπονται, κατά τη θρησκεία μας, μόνο τα γαλακτοκομικά προϊόντα. Οι Απόκριες αποτελούν ουσιαστικά την εισαγωγή στην περίοδο της νηστείας και προετοιμασίας για τη μεγαλύτερη γιορτή της χριστιανοσύνης, το Πάσχα. Συνώνυμη της λέξης Αποκριά είναι και η λέξη Καρναβάλι (Carnival) που προέρχεται από το λατινικό carnem levare (αποχή από το κρέας).

 Οι ρίζες των εκδηλώσεων αυτών βρίσκονται στην αρχαία Ελλάδα, στη Διονυσιακή λατρεία. Ο Διόνυσος, κατά το δωδεκάθεο, ήταν ο θεός της γονιμότητας και οι αρχαίοι `Ελληνες τον τιμούσαν με μεγάλους εορτασμούς, τα Διονύσια. Κατά τους εορτασμούς αυτούς, στην αρχαία Αθήνα, γινόταν παρέλαση άρματος . Το άρμα ακολουθούσαν χορευτές και τραγουδιστές μεταμφιεσμένοι με προσωπίδες που τραγουδούσαν σατυρικά τραγούδια. Οι εορτασμοί αυτοί, πέρασαν από πολιτισμό σε πολιτισμό δεχόμενοι επιρροές από διάφορες κουλτούρες.

Παλιότερα στη χώρα μας , τον εορταστικό τόνο έδιναν οι παρέες των μεταμφιεσμένων, που κυκλοφορούσαν στους δρόμους και γύριζαν τα βράδια στις γειτονιές τραγουδώντας. Αυτού του είδους, όμως, οι καρναβαλικές εκδηλώσεις χάθηκαν σε μικρό ή μεγάλο βαθμό με το πέρασμα του χρόνου για να επικρατήσουν οργανωμένες από τις τοπικές κοινωνίες και τυποποιημένες εορταστικές εκδηλώσεις με αποκριάτικες στολές και άρματα.

Το καρναβάλι όμως είναι στενά συνδεμένο με την πολιτισμική κληρονομιά κάθε περιοχής της Ελλάδας. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα γίνεται προσπάθεια να αναβιώσουν παραδοσιακά αποκριάτικα έθιμα σε πολλά μέρη της χώρας. Κυρίαρχα στοιχεία σε αυτά αποτελεί η σάτιρα, η οποία συνδέεται άμεσα με τα τοπικά δρώμενα ή επικεντρώνεται σε επίκαιρα θέματα .

   

  

ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ ΒΛΑΧΙΚΟΥ ΓΑΜΟΥ

Βλάχικος Γάμος στη Θήβα

Στη Θήβα την Καθαρή Δευτέρα αναβιώνει ένα από τα πιο παλιά έθιμα της πατρίδας μας, ο Βλάχικος γάμος. Είναι ένα παλιό και ζωντανό ελληνικό έθιμο, που διατηρήθηκε στις ορεινές περιοχές της Μακεδονίας, της Ηπείρου, της Θεσσαλίας και της Ρούμελης, και μεταφέρθηκε στη Νότιο Ελλάδα, μετά την απελευθέρωση, γύρω στα 1830, από τους ίδιους τους Βλάχους, οι οποίοι, εγκαταλείποντας την άγονη περιοχή τους, κατέβηκαν νοτιότερα. Την Τσικνοπέμπτη το βράδυ “πιάνονται τα προζύμια”, γλεντοκόπι και ξενύχτι για τις χαρούμενες μέρες που θα ‘ρθουν.
Την Κυριακή της Τυρινής, οι “Καπεταναίοι” με τον “Πανούση” (υπηρέτη), το φλάμπουρο και τα τοπικά όργανα (νταούλι και πίπιζα), φέρνουν βόλτα στα βλάχικα κονάκια και συναθροίζουν τα παλικάρια του “μπουλουκιού”, τους βλάχους Μακεδόνες και Λιάπηδες. Συγκεντρώνονται τα “μπουλούκια” στους κεντρικούς δρόμους και στην πλατεία και χορεύουν.
Το βράδυ της Κυριακής, στο δρόμο του Επαμεινώνδα, γίνονται το “προξενιό” και τα “αρραβωνιάσματα”, και ο χορός και το τραγούδι συνεχίζονται μέχρι τα χαράματα της άλλης μέρας.
Το πρωί της Καθαρής Δευτέρας ” σκούζει ο σκάρος” (εγερτήριο) και κάθε μπουλούκι χωριστά ανάβει τη φωτιά του όπου και ψήνεται η “προπύρα” (πίτα) της νύφης ενώ τα παλικάρια χορεύουν τον “Πυρρίχιο” χορό.
Το μεσημέρι της ίδιας μέρας τα “μπουλούκια” που στο μεταξύ έχουν συγκεντρωθεί στο εξωκλήσι της Αγίας Τριάδας, ξεκινούν την “πομπή” για το κέντρο της Θήβας όπου και θα γίνει ο γάμος.
Αφήνονται τα “προικιά” της νύφης στην πλατεία , τα “μπουλούκια” αρχίζουν το χορό και αρχίζει το ξύρισμα του γαμπρού.
Ακολουθεί ο “Βλάχικος γάμος” και “ο χορός του πεθαμένου” (προχριστιανικό κατάλοιπο).
Το ξεφάντωμα της χαράς (κέφι – γλέντι – χορός) κρατάει μέχρι τα ξημερώματα της Τρίτης.

 

 

 

 

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ!

Το καρναβάλι


Έφτασε και φέτος πάλι
το τρελό το καρναβάλι.
Όλοι ας μασκαρευτούμε
και στους δρόμους να βρεθούμε !

Κάθε χρόνο μια φορά,
φτάνει τούτη η χαρά
και γι’ αυτό ας τη χαρούμε
όσο πιο πολύ μπορούμε !

Ας χορέψουμε με κέφι,
με νταούλια και με ντέφι
κι ας μας διώξει μακριά
κάθε λύπη η αποκριά

Μπαίνοντας στο κλίμα της αποκριάς  διαβάσαμε την συγκινητική  ιστορία του αρλεκίνου που η αγάπη της μητέρας του τον έκανε τον βασιλιά του καρναβαλιού.

Η ιστορία του Αρλεκίνου

Μια φορά κι έναν καιρό στην πόλη με τις γόνδολες, τη Βενετία, ζούσε ένα φτωχό παιδάκι, ο Αρλεκίνος. Τις μέρες της Αποκριάς, στη Βενετία γιορτάζουν το καρναβάλι με παρελάσεις και γιορτές. Όλοι ντύνονται μασκαράδες και κρυμμένοι πίσω από τις μάσκες τους γλεντάνε μέχρι το πρωί.
Ο μικρός Αρλεκίνος, κάθε απόγευμα, καθόταν στο παράθυρο, έβλεπε τους γελαστούς μασκαράδες που περνούσαν παρέες παρέες κάτω από το σπίτι του και μερικές φορές ένα δάκρυ κυλούσε στο μαγουλάκι του.  Θυμόταν πώς ντυνόταν κι αυτός μασκαράς μαζί με τον πατέρα του και τη μητέρα του και κάνανε βόλτες στην πλατεία το Αγίου Μάρκου με τα περιστέρια.  Τώρα πια όλα ήταν διαφορετικά ! Ο πατέρας είχε πεθάνει και η καημένη η μητέρα του με μεγάλη δυσκολία κατάφερνε να πληρώνει τα έξοδά τους.  Σκούπιζε, λοιπόν, το δάκρυ του και χαιρετούσε τους γελαστούς μασκαράδες που του φώναζαν να κατέβει μαζί τους στο γλέντι.
Η μαμά του είδε το κρυφό δάκρυ του Αρλεκίνου και ανέβηκε στη σοφίτα αποφασισμένη να βρει κάτι, έστω κι ένα παλιό ρούχο, για να μασκαρέψει το λυπημένο παιδί της. Κάτι μικρά κουρελάκια από υφάσματα της έδωσαν την ιδία ! Τα μάζεψε όλα, πήρε τα ραφτικά της και δούλεψε  μέχρι το πρωί. Ένωσε τα μικρά κομματάκια, έκανε ένα μεγάλο πολύχρωμο πανί και μ’ αυτό έραψε μια φανταχτερή στολή, που άλλη δεν είχε ξαναγίνει !
Ξύπνησε χαρούμενη το Αρλεκίνο και τον έντυσε με τη στολή. Φούντωσε τα κατσαρά καστανά μαλλάκια του παιδιού και, σαν τελευταία πινελιά, άνοιξε δυο τρύπες με το ψαλίδι της σε μια μαύρη βελούδινη λωρίδα και την έδεσε στα μάτια του παιδιού για μάσκα ! Το αποτέλεσμα ήταν θαυμάσιο !
Ευτυχισμένος ο Αρλεκίνος, με τα δάκρυα απ’ τα παράπονα να λάμπουν στα ματάκια του, έδωσε ένα σκαστό φιλί στη μανούλα του και έτρεξε στην πλατεία.
Τα πυροτεχνήματα έλαμπαν στον ουρανό και τα παιδιά μάζευαν καραμέλες και σοκολάτες που  πετούσαν οι άρχοντες από τα μπαλκόνια.
Όταν έφτασε στην πλατεία ο Αρλεκίνος, όλοι θαύμαζαν τη φορεσιά του, κι εκείνος χαρούμενος άρχισε να χορεύει χωρίς να φανερώνει ποιος είναι.
Ποιος είσαι; τον ρωτούσαν πολλοί. Είσαι από τη Βενετία; Που αγόρασες αυτή τη θαυμάσια στολή;
Ο Αρλεκίνος χαμογελούσε και κρατούσε καλά φυλαγμένο το μυστικό του, ώσπου μια κοπελίτσα τού άρπαξε τη μάσκα.
Είναι ο Αρλεκίνος ! φώναξαν κάποιοι ξένοι. Αυτός είναι ο βασιλιάς του καρνάβαλου, φώναξαν όλοι μαζί και του πρόσφεραν φρούτα και γλυκά χορεύοντας χαρούμενοι γύρω του.
Ο Αρλεκίνος χόρεψε ξέφρενα όλη νύχτα και το πρωί γύρισε στο σπίτι του φορτωμένος με γλυκά.
Ένας χρόνος πέρασε.  Την επόμενη χρονιά, μόλις πλησίαζε η Αποκριά, όλοι έτρεξαν στη μητέρα του Αρλεκίνου και πλήρωναν όσο όσο για να ράψουν μια πολύχρωμη φορεσιά αρλεκίνου!

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Τα παιδιά  ενθουσιασμένα  από την ιστορία θέλησαν να φτιάξουμε τον αρλεκίνο για να στολίσουμε το σχολείο. Έτσι αφού ζωγραφίσαμε το περίγραμμα του σώματος ενός παιδιού ξεκινήσαμε. Με πινέλο ζωγράφισαν το πρόσωπο και το σώμα Του έβαλαν ένα καπέλο και μια μάσκα σαν του αρλεκίνου. Στην συνέχεια χρησιμοποίησαν τον ρόμβο από το οικοδομικό υλικό και το σχεδίασαν πάνω σε κόλες γλασέ   διαφόρων  χρωμάτων. Τα εκοψαν και τα κόλλησαν πάνω στο σώμα του φτιάχνοντας του μια υπεροχή στολή.