Ειρήσθω…

Υλικό για τα φιλολογικά μαθήματα γυμνασίου και λυκείου

Γ. Βιζυηνού «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον»

Ιαν 20173

πατήστε εδώ

Αλ. Παπαδιαμάντη, «Θέρος Έρος»

Ιαν 20173

για να διαβάσετε το διήγημα πατήστε εδώ

Γ. Βιζυηνού «Ποιος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου»

Ιαν 20173

Για να διαβάσετε το διήγημα πατήστε εδώ

Γ. Βιζυηνού «Το αμάρτημα της μητρός μου»

Ιαν 20173

Για να διαβάσετε το διήγημα πατήστε εδώ

Βιογραφία Σεφέρη

Δεκ 201627

Βιογραφία Καραγάτση

Δεκ 201627

Βιογραφία Βιζυηνού

Δεκ 201627

Βιογραφία Ρίτσου

Δεκ 201627

Βιογραφία Παπαδιαμάντη

Δεκ 201627

Γενιά του ’20 – «Μια λύπη»

Δεκ 201626

                                               ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ(1900-1943)
                                                                         Μια λύπη
Είναι βαριά, πολύ βαριά, σα σύγνεφο η λύπη, σύγνεφο χινοπωρινό που βρίσκει αραξοβόλι, πάνω απ’ το ήσυχο χωριό κι απ΄ την πολύβουη πόλη με μια βροχούλα σιγανή να πει το καρδιοχτύπι.
Να ποτιστεί απ΄ το δάκρυ του και το έρμο περιβόλι, τα παραθύρια να χτυπά και από το τζάμι οι χτύποι να φέρνουν μες στην κάμαρη τη μνήμη αυτού που λείπει Κι έτσι η μια λύπη να σκορπά και να την νιώθουν όλοι.
Και πάει σ’ όλα τα πρόσωπα και στέκεται σαν άχνα και τα ματάκια υγραίνουνε και νιώθουνε τα σπλάχνα τον πόνο το γλυκόπικρο που φέρνει εκείνη η λύπη.
Κι είναι τα πάντα πένθιμα, τα πάντα λυπημένα στο καρδιοχτύπι που σκορπά η λύπη αυτού που λείπει κι είν’ όλα γνώριμα και κλαίν τη λύπη μου κι εμένα.
Μήτσος Παπανικολάου, Τα ποιήματα, Πρόσπερος, 1979

« Παλιότερα άρθρα

Kατηγορίες



Top
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων