Συναδέλφισσες, συνάδελφοι
Η κυβέρνηση με πρόσφατες υπουργικές αποφάσεις που δημοσιεύτηκαν στο ΦΕΚ 1420 (8/8/2007) επαναπροσδιορίζει το ωρολόγιο πρόγραμμα των Νηπιαγωγείων, επεκτείνει το σχολικό ωράριο και ρυθμίζει την λειτουργία την οργάνωση και λειτουργία των Νηπιακών τμημάτων εντός του δικτύου των Παιδικών Σταθμών. Οι ρυθμίσεις αυτές όσο και να φαίνονται ότι επιχειρούν να λύσουν προβλήματα που ανέκυψαν από τη θέσπιση της μονοετούς υποχρεωτικής προσχολικής αγωγής, στην ουσία αποτελούν σταθερά και μεθοδικά βήματα για την αποκέντρωση της εκπαίδευσης, όπως όλα τα στοιχεία προαναγγέλλουν και επιβεβαιώνουν. Ήδη από το καλοκαίρι η επιχείρηση «ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ» ενισχύθηκε με τη συμπαράσταση και τις προτάσεις διάφορων φορέων, Δήμοι, ΚΕΔΚΕ, ΟΚΕ , ΕΠΕΑΕΚ (2007-2013) που διατυμπανίζουν και σχεδιάζουν πανηγυρικά τη συνολική αποκέντρωση ? ιδιωτικοποίηση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης.

Πιο ειδικά οι ρυθμίσεις αυτές δείχνουν:

· Την επιδίωξη της επέκτασης του σχολικού ωραρίου με πρώτο θύμα το Νηπιαγωγείο μέσα από την αύξηση του κατακτημένου ωραρίου των νηπιαγωγών και την ταυτόχρονη διεύρυνση των ωρών λειτουργίας του κλασσικού και ολοήμερου Νηπιαγωγείου. Είναι ολοφάνερο ότι επιδιώκεται η μεταφορά των όρων λειτουργίας των Παιδικών Δημοτικών και Ιδιωτικών σταθμών στα Δημόσια Νηπιαγωγεία. Να λειτουργούν δηλαδή όλα με ιδιωτικά οικονομικά κριτήρια όπως ακριβώς γίνεται στους δήμους που λειτουργούν σαν ιδιώτες- εργοδότες. Έτσι, μελλοντικά γίνεται πιο εύκολη η εξολοκλήρου υπαγωγή της προσχολικής αγωγής και της υποχρεωτικής εκπαίδευσης στην Τ.Α.

· Ενώ στην αρχή ορίζεται η διάρκεια του διδακτικού έτους ρητά (11/9-15/6) για τα Νηπιακά τμήματα που θα λειτουργούν στους δημοτικούς Παιδικούς σταθμούς στη συνέχεια αναιρείται με την ξεκάθαρη διατύπωση ότι πριν την έναρξη και μετά τη λήξη του, όπως και στις διακοπές και στις αργίες, οι δημοτικοί παιδικοί σταθμοί ρυθμίζουν ζητήματα λειτουργίας και απασχόλησης των τμημάτων Νηπιαγωγείων με αποφάσεις των ΟΤΑ. Αυτό σημαίνει ότι, με άλλοθι τη δημιουργική απασχόληση των νηπίων, επεκτείνεται η διάρκεια της φοίτησης ώστε να αποκτήσει όλα τα αντιπαιδαγωγικά χαρακτηριστικά της φύλαξης, όπως στα ολοήμερα σχολεία, δικαιολογείται η αύξηση του ωραρίου των Νηπιαγωγών και τα Νηπιαγωγεία αρχίζουν να μπαίνουν στη δίνη του ανταγωνισμού και της διαφοροποίησης ?ανάμεσα σε αυτά του ΥΠΕΠΘ και με εκείνα των Νηπιακών τμημάτων των Παιδικών Σταθμών – με τον κίνδυνο μάλιστα όλα αυτά τα αντιπαιδαγωγικά και αντιδραστικά μέτρα να φανούν στην κοινή γνώμη σαν φιλολαϊκά και προοδευτικά.

· Επιδιώκεται γενικά να προχωρήσει η αποκέντρωση μέσα από μια δέσμη μέτρων και μελλοντικών, πιστών στις ευρωπαϊκές προδιαγραφές, όπως για παράδειγμα μέσα από ένα «σφιχτό» ωρολόγιο πρόγραμμα σε συνάρτηση με το ωρολόγιο πρόγραμμα του Νηπιαγωγείου να δημιουργεί ένα μαθησιακό περιβάλλον και κλίμα δεξιοτήτων στην προσχολική αγωγή με κεντρικό στόχο την προετοιμασία και τον εθισμό των νηπίων για την ένταξή τους σε ένα αντίστοιχο διαφοροποιημένο και ταξικά κατηγοριοποιημένο, ευέλικτο σχολείο ρηχών μαθήσεων και χρηστικών δεξιοτήτων, με φανερή την κατεύθυνση για συντόμευση του χρόνου σπουδών με 5χρονο Δημοτικό, για την πιο πρόωρη ταξική επιλογή και μαζική στροφή των παιδιών της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων στην ψευτοκατάρτιση με στόχο να γεμίσουν αύριο τις δεξαμενές των ελαστικών απασχολήσιμων- ανέργων, όπως προωθούν και εφαρμόζουν σταδιακά τα κόμματα της πλουτοκρατίας, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.

Σοβαρότατες ευθύνες έχει και η ηγεσία της ΔΟΕ που για άλλη μια φορά απέφυγε να καταδικάσει την ουσία του προβλήματος, την Αποκέντρωση, το θεσμικό πλαίσιό της και όποια άλλα μέτρα την επιταχύνουν όπως και τις πολιτικές δυνάμεις που την υλοποιούν και την έχουν στα προεκλογικά τους φυλλάδια.

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι

μπροστά σε όλα αυτά χρειάζεται να μην περιοριστούν οι όποιες αντιστάσεις στο χώρο μόνο των Νηπιαγωγείων με αποτέλεσμα να εκτονωθούν σε ανώδυνα για το σύστημα κανάλια. Και αυτό γιατί τα συγκεκριμένα μέτρα είναι γενική πρόβα για το τι θα επακολουθήσει και στις άλλες βαθμίδες. Να μη διεκδικούμε το απόλυτα εξειδικευμένο και δίκαιο αίτημα χωρίς να βλέπουμε την λαίλαπα των αντιδραστικών μέτρων που παίρνουν οι Κυβερνήσεις του δικομματισμού γιατί με αυτό τον τρόπο κατακερματίζονται οι αγώνες, αποπροσανατολίζονται οι συνειδήσεις και ευνουχίζεται η ταξική πάλη. Με τις σημαίες και μέσα από τις γραμμές του ΠΑΜΕ να αντεπιτεθούμε συνολικά.

· Παλεύουμε ανυποχώρητα για

την ακύρωση της αποκέντρωσης και την ανατροπή του εργασιακού μεσαίωνα σε μετωπική σύγκρουση και ρήξη με το σύνολο των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων σε όλους τους τομείς.

· Παλεύουμε για

την καθιέρωση δίχρονης υποχρεωτικής δημόσιας και δωρεάν προσχολικής αγωγής και του Ενιαίου 12χρονου Βασικού υποχρεωτικού σχολείου. Παράλληλα, απαιτούμε την κατάργηση των νόμων 2218 και 2240/94 που στρώνουν το δρόμο για την προώθηση της αποκέντρωσης, τη διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων των νηπιαγωγών, προσλήψεις νηπιαγωγών, και προσλήψεις βοηθητικού προσωπικού για όλη την Εκπαίδευση.

Όλοι μαζί για μιαν άλλη παιδεία και κοινωνία.

Σεπτέμβρης 2007

Μια άλλη ματιά για το νέο βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού πριν και μετά την αναθεώρηση του μας δίνει η ιστοσελίδα “Σαλάτα εποχής”. Απολαύστε τη χωρίς άλλα σχόλια.

Αναθεωρείται το βιβλίο της ΣΤ? Δημοτικού

Ανακοινώθηκαν εσπευσμένα, λόγω προεκλογικής περιόδου οι αλλαγές στο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ? Δημοτικού. Στις διορθώσεις έχουν ληφθεί υπόψιν οι παρατηρήσεις επιστημονικών φορέων όπως η Ακαδημία Αθηνών, η Αρχιεπισκοπή, το ΛΑΟΣ, το Τηλετώρα, η Εθνική Ένωση Ελλήνων Τηλεπαρουσιαστών, ο Σύλλογος για την Διάσωση και Διατήρηση του Στέλιου Παπαθεμελή, η Ένωση Εφέδρων Καταδρομέων, η Λιάνα Κανέλη, οι παπαροκάδες, ο Κώστας Ζουράρις, και ο Κώστας Λαλιώτης.

Σύμφωνα με δηλώσεις της υπουργού Παιδείας κα Μαριέτα Γιαννάκου, βασικές διορθώσεις στο βιβλίο είναι:
Απαλείφονται οι αμφιλεγόμενες αναφορές για συνεργασία του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης με τον Σουλτάνο κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας. Επανέρχεται η ορθή ιστορική εκτίμηση ότι αμέσως μετά την Άλωση το Πατριαρχείο κήρυξε ανένδοτο αγώνα και βγήκε στο βουνό όπου και παρέμεινε μέχρι την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Ελληνικού Κράτους, (οπότε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη).
Επανέρχεται η πολιτικώς ορθή ιστορική αφήγηση για τα Κρυφά Σχολειά, τα Κρυφά Γυμνάσια, αλλά και τα Κρυφά ΙΕΚ, ΑΕΙ και ΤΕΙ, τα οποία είχε ιδρύσει η εκκλησία επί τουρκοκρατίας. Παρατίθενται ιστορικές πηγές για τις κρυφές Πανελλαδικές Εξετάσεις που διεξήχθησαν, καθώς και για τα Κρυφά Μεταπτυχιακά, στους τομείς του μεσαιωνικού σκοταδισμού, των θρησκευτικών προκαταλήψεων και της αποτροπής κοινωνικών μεταρρυθμίσεων.
Αποκαθίσταται η ιστορική άποψη ότι ο Ελληνικός Διαφωτισμός είναι υπερτιμημένος. Ξεκαθαρίζεται ότι ο Ρήγας Φεραίος ήταν ένας γραφικός χαλβάς που έγραφε κακά ποιήματα, η συμβολή του Κοραή ήταν κυρίως στην νεοελληνική γραμματική και το συντακτικό, ενώ η εχθρότητα της εκκλησίας προς τους παραπάνω δικαιολογείται ως παρεξήγηση, λόγω φόρτου εργασίας από την εμπλοκή του ιερατείου στον απελευθερωτικό αγώνα.
Η επίμαχη λέξη «συνωστισμός», απαλείφεται από την περιγραφή της Μικρασιατικής Καταστροφής και μεταφέρεται αυτούσια στην περιγραφή της Μακρονήσου.
Επίσης αποκαθίστανται και άλλες ιστορικές αλήθειες που είχαν παραλειφθεί στην αρχική έκδοση, όπως ότι ο πληθυσμός της Μακεδονίας υπήρξε αμιγώς ελληνικός από εξαφανίσεως των δεινοσαύρων, ότι ο Μεταξάς ήταν εκλεγμένος, ότι η Εθνική Αντίσταση στην γερμανική κατοχή διεξήγετο στο Κάιρο, ότι η εβραϊκή κοινότητα στη Θεσσαλονίκη πήγαινε γυρεύοντας και ότι το πραξικόπημα στην Κύπρο είναι κατασκεύασμα της εχθρικής προπαγάνδας.

«Με τις αλλαγές αυτές, επιτυγχάνεται μια δημιουργική σύνθεση του ιστορικού διδακτικού μεταμοντερνισμού με εθνικιστικές προκαταλήψεις δεκαετιών», δήλωσε η υπουργός παιδείας, ενώ διαβεβαίωσε τους ανησυχούντες ότι ουδέποτε το βιβλίο είχε ως στόχο την προώθηση της κριτικής σκέψης στα σχολεία.

Σπηλαιογραφία της προϊστορικής εποχής

Άρθρο του ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟΥ

«Εκείνα που δίδασκα

τα εφαρμόζω πρώτος εγώ»

Νίκος Πλουμπίδης

Τα ξημερώματα της 14^ης Αυγούστου 1954 έπεφτε νεκρός από τα πυρά του εκτελεστικού αποσπάσματος ο Νίκος Πλουμπίδης. Δεν ήταν ο πρώτος κομμουνιστής που εκτελούσε το μετεμφυλιακό κράτος. Μερικούς μήνες πριν, την ίδια τύχη είχε και ο φίλος και συναγωνιστής του Νίκος Μπελογιάννης. Ωστόσο η περίπτωση του Πλουμπίδη ήταν ιδιόμορφη καθώς βάδισε το δρόμο της θυσίας ζητωκραυγάζοντας το κόμμα του, το ΚΚΕ, το οποίο, με τα παραπλανητικά στοιχεία που διέθετε εκείνη τη στιγμή, τον κατήγγειλε ως χαφιέ και προδότη.

Ποιος ήταν.

Ο Νίκος Πλουμπίδης γεννήθηκε στα Λαγκάδια Αρκαδίας το 1902. Μεγάλωσε μέσα στη φτώχεια και τις στερήσεις μιας φτωχής αγροτικής οικογένειας. Έγινε δάσκαλος και ανέπτυξε συνδικαλιστική και πολιτική δράση. Το 1926 έγινε μέλος του ΚΚΕ και πολύ σύντομα άρχισε να ανεβαίνει στην κομματική ιεραρχία. Το 1929, όταν συνελήφθη, οι γιατροί διαπίστωσαν πως έπασχε από φυματίωση και του έδωσαν έξι μήνες ζωή. «Αφού πρόκειται να πεθάνω σε έξι μήνες, ας τους ζήσω όσο μπορώ πιο έντονα, πιο αγωνιστικά», ήταν η απάντηση του. Το 1931 απολύθηκε από δάσκαλος επειδή αρνήθηκε να υπογράψει τη δήλωση νομιμοφροσύνης που ζητούσαν από τους δημόσιους υπαλλήλους για να τους διατηρήσουν στη θέση τους. Από τότε αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στην κομματική δουλειά.

Εκλέχθηκε μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Συνομοσπονδίας των Δημοσίων Υπαλλήλων και μέλος της Γραμματείας της Ενωτικής ΓΣΕΕ. Τον Αύγουστο του 1935 πήρε μέρος στο 7ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Στο 6ο Συνέδριο του ΚΚΕ εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ και το 1938 μέλος του ΠΓ. Το Μάη του ’39 ο Μπάρμπας, (όπως ήταν το ψευδώνυμο της παρανομίας) πιάστηκε και εξορίστηκε. Δραπέτευσε, με εντολή του ΚΚΕ, και πήρε ενεργό μέρος στην Εθνική Αντίσταση. Ως μέλος του ΠΓ καθοδηγούσε την Κομματική Οργάνωση Αθήνας (ΚΟΑ) του ΚΚΕ και οργάνωσε την εξέγερση του αθηναϊκού λαού στις 5 Μάρτη 1943, με γενική πολιτική απεργία και παλλαϊκή διαδήλωση που ματαίωσε τα σχέδια των Γερμανών και των κουίσλινγκς να στείλουν Έλληνες εργάτες στα γερμανικά εργοστάσια. Στη διάρκεια του εμφυλίου δούλεψε στην Αθήνα, παράνομα.

Μετά την ήττα του ΔΣΕ παρέμεινε στην Αθήνα ως επικεφαλής του μεγαλύτερου παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ. Υπήρχε κι ένας δεύτερος με επικεφαλής τον Σταύρο Κασιμάτη ανώτατο στέλεχος της ΕΠΟΝ (γνωστό με τα ψευδώνυμα «Ορέστης» και «Λευτέρης Σταθάς») και τον Κώστα Φιλίνη. Και οι δυο μηχανισμοί δέχονται πολλαπλά χτυπήματα από την Ασφάλεια. Αυτό το γεγονός, σε συνδυασμό με την πρακτοροφοβία που συνοδεύει τους παράνομους, δημιουργεί υπόνοιες πως υπάρχουν πράκτορες του εχθρού μέσα σε έναν ή και τους δυο μηχανισμούς.

Η υπόθεση Μπελογιάννη.

Το 1950 η ΚΕ του ΚΚΕ αποφασίζει να στείλει το Νίκο Μπελογιάννη στην Ελλάδα με εντολή να ανασυγκροτήσει, σε συνεργασία με τον Πλουμπίδη, τον παράνομο μηχανισμό. Όμως, λίγους μήνες αργότερα, ο Μπελογιάννης συλλαμβάνεται τυχαία. Όταν οι αρχές ανακαλύπτουν ποιον έχουν στα χέρια τους τον δικάζουν ως επικεφαλής του παράνομου κομμουνιστικού μηχανισμού. Για να μπορέσουν όμως να τον εκτελέσουν του φορτώνουν την κατηγορία της κατασκοπίας (παράβαση του μεταξικού Αναγκαστικού Νόμου 375 περί κατασκοπίας). Με βάση το ψυχροπολεμικό κλίμα της εποχής, ο Μπελογιάννης είναι καταδικασμένος σε θάνατο παρά τις διεθνείς εκκλήσεις χάριτος. Εκείνη τη στιγμή εμφανίζεται ως από μηχανής θεός ο «Μπάρμπας». Ο Πλουμπίδης στέλνει ιδιόχειρη επιστολή στην Ασφάλεια δηλώνοντας πως αρχηγός του παράνομου μηχανισμού του ΚΚΕ (άρα και «υπεύθυνος» για τις κατηγορίες της «κατασκοπίας») είναι ο ίδιος κι όχι ο Μπελογιάννης. Προσφέρεται να παραδοθεί και να (κατα)δικαστεί μόλις μετατραπεί η θανατική ποινή του Μπελογιάννη. Οι σκοποί του Πλουμπίδη είναι ξεκάθαροι: θέλει να γλυτώσει το Μπελογιάννη που είναι νέος και υγιής (ήταν μόνο 33 ετών) και στη θέση του να πεθάνει εκείνος που, έτσι ή αλλιώς, βρίσκεται μεταξύ ζωής και θανάτου από τη φυματίωση. Δυστυχώς, οι συνθήκες παρανομίας δεν του δίνουν τη δυνατότητα να ενημερώσει την ηγεσία του ΚΚΕ η οποία ξαφνιάζεται. Μέσα στην αμηχανία των στιγμών, ο ραδιοσταθμός «Ελεύθερη Ελλάδα» χαρακτηρίζει αρχικά την επιστολή Πλουμπίδη ως «χαφιέδικο κατασκεύασμα» προσθέτοντας πως ο Πλουμπίδης βρίσκεται στο εξωτερικό. Όταν αποδεικνύεται η γνησιότητα της, χαρακτηρίζει τον Πλουμπίδη πράκτορα της Ασφάλειας που δρούσε μέσα στις γραμμές του κόμματος. Στηρίζεται σε εκθέσεις του Κασιμάτη (ο οποίος χρόνια αργότερα θα ισχυριστεί πως «αναγκάστηκε» να τις γράψει σε μια προσπάθεια να αποσείσει από πάνω του τις ευθύνες). Είναι χαρακτηριστικό πως ο Ν. Ζαχαριάδης ακόμα και στις τελευταίες του στιγμές, ενώ αναγνωρίζει πολλές κινήσεις του ως λαθεμένες, εμμένει στην πεποίθηση πως ο Πλουμπίδης ήταν πράκτορας (τόσο πειστικά πρέπει να ήταν τα «στοιχεία» που του παρουσιάστηκαν). Τελικά, ο Μπελογιάννης εκτελείται.

Οι μεθοδεύσεις της Ασφάλειας.

Η Ασφάλεια πανηγυρίζει με την τροπή της υπόθεσης Πλουμπίδη. Αρχικά, διοχετεύει «πληροφορίες» που μεγαλώνουν τη καχυποψία του ΚΚΕ εναντίον του Μπάρμπα. Στις 16 Μαρτίου του 1952, οι εφημερίδες δημοσίευσαν την επιστολή που έστειλε στην Ασφάλεια. Μια βδομάδα μετά, στις 22 Μαρτίου 1952, ο αστυνομικός διευθυντής στο υπουργείο Εσωτερικών Ι. Πανόπουλος με δηλώσεις προς τον Τύπο, υποστήριξε πως η επιστολή ήταν γνήσια και εκθείασε, προβοκατόρικα, τον Πλουμπίδη για την πράξη του. Τον εμφάνισε ως μεγάλο εσωκομματικό αντίπαλο του Ν. Ζαχαριάδη, με μεγάλη, τάχα, επιρροή, υπογραμμίζοντας με έμφαση: «Το αληθές και βαθύτερον, λοιπόν, νόημα της χειρονομίας του Πλουμπίδη είναι η επίθεσις κατά του Ζαχαριάδη». Τέλος, ισχυρίστηκε ότι ο Ζαχαριάδης θα επιχειρούσε να εξοντώσει με συκοφαντίες τον Πλουμπίδη ή θα τον πρόδιδε στην Ασφάλεια, γιατί έτσι «θα απηλλάσσετο ενός επικινδύνου εχθρού» του (Ολόκληρες οι δηλώσεις Πανόπουλου στο «ΒΗΜΑ» της 23^ης 3/1952). Εκ των υστέρων, φαίνεται πως υπήρχε συγκεκριμένο σχέδιο παρεμβάσεων στα εσωτερικά του ΚΚΕ στο οποίο σκόπιμα ενέταξαν τον Πλουμπίδη, εμφανίζοντας τον ως άνθρωπό τους, για να σπείρουν σύγχυση.

Στις 25 Νοεμβρίου του 1952, ο Πλουμπίδης συλλαμβάνεται στον Κολωνό. Η Ασφάλεια πιστεύει πως ό,τι κι αν γίνει στη δίκη, θα είναι προς όφελος της. Στο βιογραφικό του συλληφθέντος που δίνει στον Τύπο σημειώνει ότι «κατά τη διάρκεια του ελληνο- ιταλικού πολέμου ο Πλουμπίδης έλαβεν την αντίθετον προς τον Ζαχαριάδην θέσιν… Ο Ζαχαριάδης κατά το 7ον συνέδριον του ΚΚΕ, το 1945, του έκαμε δριμυτάτην κριτικήν, παρά ταύτα όμως (ο Πλουμπίδης) εξελέγη εκ νέου μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ» («Προοδευτική Αλλαγή» 26/11/1952). Αφήνει να εννοηθεί ότι στην ουσία έχει στα χέρια της τις «ομολογίες του» κατά του Ν. Ζαχαριάδη. Άλλωστε, καθ’ υπόδειξή της, ο Τύπος σχολιάζει τη σύλληψή του ως εξής: «Αι αστυνομικαί αρχαί αναμένουν ότι ο Πλουμπίδης μετά τη σύλληψίν του θα προβή εις ομολογίας εις βάρος του Ζαχαριάδη, αι οποίαι – κατά την αστυνομίαν – θα είναι συντριπτικαί διά τον Ζαχαριάδη και θα κρίνουν την τύχην του τελευταίου ως αρχηγού του ΚΚΕ» (εφημερίδες, της 26^ης/11/1952). Στον Τύπο διοχετεύονται έντεχνα ειδήσεις ότι σχεδιάζεται η δημιουργία ενός νέου ΚΚΕ, απαλλαγμένου από τον Ν. Ζαχαριάδη και την ηγετική ομάδα γύρω από αυτόν.

Λίγο πριν αρχίσει η δίκη του Πλουμπίδη, τα δημοσιεύματα τον εμφανίζουν ως τον υπ’ αριθμόν 2 στο ΚΚΕ, που ανταγωνίζεται τον υπ’ αριθμόν 1, Ν. Ζαχαριάδη. «Υπ’ αριθ. 2 θεό των εντοπίων κομμουνιστών», τον χαρακτηρίζει η «Αθηναϊκή», (25/7/1953). Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Είκοσι μέρες πριν τη δίκη του, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Προοδευτική Αλλαγή» (4/7/1953) ότι οι αρχές είχαν πληροφορίες πως η ηγεσία του ΚΚΕ θα επιχειρούσε να δολοφονήσει τον Ν. Πλουμπίδη: «…το Κομμουνιστικόν κόμμα έχει ζωτικόν συμφέρον να ματαιώση διά δολοφονίας, την εμφάνισιν του Πλουμπίδη εις το ακροατήριον του στρατοδικείου». Στο ίδιο δημοσίευμα, ο Πλουμπίδης φέρεται να έχει κάνει δηλώσεις κατά της ηγεσίας του ΚΚΕ σε εκπρόσωπο της στρατιωτικής δικαιοσύνης.

Η δίκη.

Μέσα σ? αυτό το κλίμα, ο Μπάρμπας ακροβατεί σε λεπτές ισορροπίες. Από τη μια να υπερασπιστεί το κόμμα του κι από την άλλη τον εαυτό του. Σε συντρόφους του γράφει: «Τιμή μου εγώ, πάνω απ’ όλα έχω την τιμή του Κόμματος (…) Εγώ, εκείνα που δίδασκα τα εφαρμόζω πρώτος εγώ. Ήμουν πιστός στο Κόμμα τότε που με περιέβαλε με στοργή και με ανέβαζε στα ανώτερα αξιώματά του, είμαι πιστός και τώρα που -καλά ή κακά, δίκαια ή άδικα- με κατηγορεί και με στιγματίζει. Θα παραμείνω για πάντα πιστός και θα πεθάνω κομμουνιστής. Ο εχθρός δουλεύει και δουλεύει με πολλά μέσα για να διαλύσει το Κόμμα, να σπείρει σύγχυση στις μάζες και να στρέψει τα στελέχη του Κόμματος ενάντια στην ηγεσία. Κρατιέμαι με τα δόντια στη ζωή για να δώσω ακόμα δύο μάχες. Τη μάχη της δίκης και τη μάχη του εκτελεστικού αποσπάσματος. Θα προφθάσω; Θα μ’ αφήσουν;».

Την πρώτη μέρα της δίκης του, με ιδιόχειρη επιστολή προς τον Τύπο, απάντησε στο προβοκατόρικο δημοσίευμα: «Το δημοσίευμα δεν είναι έργον συντάκτου, αλλά επιτελικά οργανωμένο σχέδιο των σκοτεινών κύκλων που ενδιαφέρονται να πλήξουν το λαό και να παρουσιάσουν εμένα σαν προδότη, τη δε ηγεσία του κόμματός μου σαν δολοφόνους και ν’ αποδώσουν σ’ αυτή ό,τι τυχόν μέλλει να μου συμβή (…) Το δημοσίευμα έχει σκοπό να μειώση το κόμμα που έχει βαθιές ρίζες στο λαό. Δεν έκανα σε κανένα τις συκοφαντικές δηλώσεις που βάζουν στο στόμα μου. Εις απάντησιν δηλώνω τα ακόλουθα: 1) Το ΚΚΕ είναι τόσο ισχυρό, ώστε δεν μπορεί να το διασπάσει κανείς. 2) Δε φοβάται τις αποκαλύψεις κανενός είδους προδότη, γιατί οι σκοποί και οι επιδιώξεις του είναι καθαρές σαν κρύσταλλο. 3) Δε με χωρίζει καμιά διαφορά με την ηγεσία του κόμματός μου. Η ανακοίνωσι του κόμματος περί αποκηρύξεώς μου είχε σκοπό να προφυλάξη το κόμμα από έναν υποτιθέμενο εχθρό και οφείλεται σε σφαλερές ενδείξεις και υποβολιμαίες πληροφορίες. Πάντως, πιστεύω ότι το κόμμα θα επανεξετάση εν καιρώ το ζήτημα. Η απόφασι του κόμματος, οποιαδήποτε κι αν είναι, θα είναι για μένα σεβαστή. 5) Δεν είμαι προδότης, αλλά ήμουν, είμαι και θα είμαι πιστός στο κόμμα» («Προοδευτική Αλλαγή» 25/7/1954).

Σ’ όλη τη διάρκεια της δίκης, ο Ν. Πλουμπίδης δίνει τη μάχη του ως στέλεχος του ΚΚΕ. Απαντώντας στους ασφαλίτικους ισχυρισμούς ότι συνελήφθη γιατί τον πρόδωσε το ΚΚΕ, τονίζει: «Γνωρίζω ποιος με πρόδωσε, αλλά δε χρειάζεται να το αποκαλύψω. Πάντως, δεν είναι το Κόμμα. Γιατί το Κόμμα δεν προδίδει ποτέ, ακόμη κι αυτούς τους προδότες του. Τους αφήνει στη λάσπη της ιστορίας περιφρονημένους». Προσθέτει: «Σήμερα, κύριοι, δε δικάζετε άτομα. Δικάζετε το ΚΚΕ. Και επ’ αυτού δηλώνω, παρόλο ότι σήμερα όχι μόνο δεν έχω την τιμή να εκπροσωπώ το Κόμμα μου, αλλά έχω και πολεμική εναντίον μου, δηλώνω, ότι αναλαμβάνω πλήρως τις ευθύνες για την πολιτική του Κόμματός μου». «Ματαιοπονείτε, αν πιστεύετε ότι θα με κάνετε να στραφώ ενάντια στο Κόμμα μου», απάντησε στον πρόεδρο του δικαστηρίου με σταθερή φωνή, όταν αυτός προσπαθούσε να τον φέρει σε αντιπαράθεση με το ΚΚΕ. Κι όταν τον ειρωνεύτηκε ο βασιλικος επίτροπος «Τι αγωνίζεσαι Πλουμπίδη; Χαφιέ σε λέει ο Ζαχαριάδης» κείνος απάντησε: «Έχει εσφαλμένες πληροφορίες ο αρχηγός του Κόμματος». Ο επίτροπος συνέχισε να προκαλεί: «Σε εξευτέλισαν Πλουμπίδη» για να πάρει την απάντηση: «Τιμή μου είναι η τιμή του Κόμματός μου».

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν η αναμενόμενη. Ο Πλουμπίδης και η υπόλοιπη ηγεσία του ΚΚΕ (Ν. Ζαχαριάδης, Γ. Ιωαννίδης, Β. Μπαρτζιώτας, Μ. Πορφυρογένης, Π. Ρούσος, Λ. Στρίγγος, Δ. Βλαντάς, Γ. Βοντίτσιος – Γούσιας κ.ά.), που δικαζόταν ερήμην, καταδικάζονται δις εις θάνατο. Στις 5.25 το πρωί της 14^ης Αυγούστου του 1954 ο Μπάρμπας εκτελείται στο Δαφνί παρουσία δημοσιογράφων. Τα τελευταία του λόγια ήταν: «Υπήρξα τίμιος αγωνιστής, πάλεψα για το καλό του λαού και για το κόμμα μου. Και αφήνω στο γιο μου φεύγοντας ένα τίμιο όνομα. Νάστε πάντα καλά. Βλέπετε, εγώ σε λίγο φεύγω με ψεύτικες και άδικες κατηγορίες. Το κόμμα μου, το ξέρω, θα βρει την αλήθεια και θα με δικαιώσει. Γεια χαρά παιδιά. Ζήτω το ΚΚΕ».

Κι αλήθεια. Η 9^η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ το 1958 τον αποκατάστησε ως αγωνιστή του ΚΚΕ σημειώνοντας πως «δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να στηρίζει την κατηγορία του προβοκάτορα και χαφιέ».

Αντί επιλόγου.

Κάποιοι θέλουν να παρουσιάζουν τον Πλουμπίδη ως τον άνθρωπο που βρέθηκε στο εδώλιο του κατηγορουμένου και μπρος στο εκτελεστικό απόσπασμα, κυνηγημένος από εχθρούς, φίλους και συντρόφους. Και το κάνουν εκείνοι που έχοντας ξεκόψει από το δρόμο του επαναστατικού αγώνα, βρίσκουν στην περίπτωσή του το άλλοθι της υποχώρησής τους. Θέλουν από τον αγωνιστή Πλουμπίδη να θεμελιώσουν την αντίστροφη πορεία τους.

Στην πραγματικότητα, το πώς θα δει κανείς τον Πλουμπίδη εξαρτάται από τις επιλογές ζωής που κάνει και αυτό ισχύει ως το θάνατο. Αυτή την απάντηση έδωσε ο ίδιος ο Πλουμπίδης, με τη στάση του και το παράδειγμα του αγωνιστή, χωρίς να έχει τίποτε το διαφορετικό που να τον κάνει να ξεχωρίζει απ’ όλους τους άλλους αγωνιστές. Ο «κόκκινος δάσκαλος» με τη ζωή και το θάνατο του δίδαξε ήθος κάνοντας πράξη όλα όσα κήρυττε. Ο Νίκος Πλουμπίδης έζησε και πέθανε κομμουνιστής βάζοντας πάνω κι από τη ζωή του την τιμή τη δική του και του κόμματος του. Γι’ αυτό ακούγεται σαν επιβεβαίωση αυτής της στάσης η φράση του (δήθεν «αντιπάλου» του) Νίκου Ζαχαριάδη πως «την τιμή κανένας δε μπορεί να σου την αφαιρέσει. Την τιμή μπορείς μονάχα να τη χάσεις».

Σε τούτη την πατρίδα τι γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτοριανούς;
Τη δόξα σου γονατιστός να ζητιανεύω
και να χτυπώ την πόρτα σου στους ουρανούς;

Σαν ψίχουλα είναι τούτα τα στιχάκια
από συμπόσια και ξενύχτια ποιητών.
Τα ψιθυρίζουν οι χαφιέδες στα σοκάκια,
εκεί που πάω σαν το ψάρι να πιαστώ.

Σε τούτη την πατρίδα τι γυρεύω,
με μισθοφόρους και πραιτοριανούς;

Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου

Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος

Τραγούδι: Μαρία Δημητριάδη

free player from mysplayer.com

του Μάκη Μαΐλη

«Η ουσία του βιβλίου δεν πρόκειται να αλλάξει», είχε δηλώσει πριν από μήνες η υπουργός Παιδείας, συμπληρώνοντας ότι βεβαίως θα παρθούν υπόψη παρατηρήσεις, ενώ θα γίνουν και διορθώσεις όπου υπήρξαν λάθη ή αβλεψίες.
Δε χρειαζόταν η προειδοποίηση. Ήταν βέβαιο ότι δεν επρόκειτο να αλλάξει η ουσία ενός βιβλίου που αποτελεί ακόμα πιο βαριά βολή στη συνείδηση της νεολαίας, ένα βιβλίο που εντάσσεται στο «νέο» παιδαγωγικό πλαίσιο, όπως και όλα τα άλλα σχολικά βιβλία. Επομένως, ήταν αναμενόμενο ότι οι διορθώσεις θα αφορούσαν σε πολύ επιμέρους πλευρές του βιβλίου, καθώς και σε ανακρίβειες που εξέθεταν τη συγγραφική ομάδα… Όπερ και εγένετο.
Δε χρειάζεται να δούμε το σύνολο των διορθώσεων και αλλαγών που γίνονται στο βιβλίο μετά τις παρατηρήσεις της Ακαδημίας Αθηνών. Το συγκεκριμένο Ίδρυμα είχε δημοσιοποιήσει τις απόψεις του, που κατά την υπουργό έγιναν δεκτές. Άρα είναι γνωστές. Κινούνται και αυτές στην πεπατημένη.
Το βιβλίο παρουσιάστηκε με το περιτύλιγμα του βιβλίου «Ματωμένα Χώματα», για να τονίζεται η «προοδευτικότητά» του. Κι αυτό, δίχως να εξηγείται από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, πώς συμβαίνει οι μαθητές της ΣΤ΄ Δημοτικού, από τη μία να χρειάζονται «ελαφρά» κείμενα όπως διατείνεται και από την άλλη να «φορτώνονται» με ένα βιβλίο που μόνο ο όγκος του είναι μεγαλύτερος από το βιβλίο της Ιστορίας. Δε λέμε ότι κακώς θα δοθεί, απλώς υπογραμμίζουμε την αντίφαση, καθώς και την αντίφαση ανάμεσα στη χορήγηση του «Ματωμένα Χώματα» και στο γενικό εξοβελισμό της λογοτεχνίας από το σχολείο…
Βεβαίως, από αυτή την κίνηση κάθε άλλο παρά απουσιάζει και η καθαρά προεκλογική σκοπιμότητα, για να ικανοποιηθούν διάφοροι που εντυπωσιάζονται από την επιφάνεια, δίχως να μπαίνουν στο βάθος του θέματος. Προεκλογική σκοπιμότητα υπάρχει και με την επαναδιατύπωση ορισμένων σημείων (Μικρασιατική εκστρατεία, Κυπριακό κ.ά.), προς άγραν δυσαρεστημένων ψηφοφόρων της ΝΔ που πιθανόν κοιτάζουν προς τον ΛΑ.Ο.Σ.
Πάνω απ’ όλα, όμως, προστατεύτηκε ο ταξικός χαρακτήρας του βιβλίου στην ακόμα πιο αντιδραστική εκδοχή του.
Πώς τοποθετήθηκαν τα κόμματα; Πλην του ΚΚΕ, ξετυλίχτηκε και πάλι η σύγκρουση εθνικισμού και κοσμοπολιτισμού του κεφαλαίου. Ξαναβγήκαν στα κανάλια γραφικοί του εθνικισμού και πολύξεροι του κοσμοπολιτισμού με το ύφος του εκδικητή. Για να ξαναζήσουμε τις ίδιες σκηνές, που κινούνται μακριά από την ουσία του βιβλίου. Οι κομμουνιστές, δίχως να το θέλουν, απουσίασαν… Ενώ ο δικομματισμός έριξε τους τόνους…
Με τη θέση της ΝΔ συμφώνησε το ΠΑΣΟΚ, που θεώρησε επιπλέον ότι δικαιώθηκε! Και εδώ η σύμπλευση είναι παραπάνω από φανερή.
Ο ΣΥΝ είχε εξαρχής συμφωνήσει με το βιβλίο. (Το μόνο άγνωστο είναι τι θα πει ο ΣΥΡΙΖΑ…). Αλλά ο ΣΥΝ άσκησε και «κριτική», όχι στο περιεχόμενο του βιβλίου, αλλά στη διαδικασία! Θεώρησε, διά στόματος Αλαβάνου, ότι προσβάλλεται η ελευθερία της συγγραφικής ομάδας… Κατά τα άλλα συμφωνεί με τη ΝΔ και με το ΠΑΣΟΚ.
Το ποιος αποφασίζει για ένα βιβλίο Ιστορίας, έχει τεθεί κατ’ επανάληψη. Το βιβλίο, βεβαίως, δεν μπορεί παρά να γραφτεί από ειδικούς. Αυτό, ωστόσο, δε σημαίνει ότι οι ειδικοί μπορούν ή πρέπει να βρίσκονται στο απυρόβλητο, μόνο και μόνο επειδή είναι ειδικοί.
Το βιβλίο κρίνεται από τους πάντες. Πρώτα και κύρια από την εργατική τάξη, από το λαό, που ενδιαφέρεται (ή πρέπει να ενδιαφέρεται) για το τι μαθαίνουν τα παιδιά του. Κρίνεται και από τα κόμματα.
Από την άλλη, υπάρχουν ειδικοί που είναι μαρξιστές και ειδικοί που προσβλέπουν στο κεφάλαιο και την ΕΕ. Για ποιους γίνεται ο λόγος από τον Α. Αλαβάνο, είναι φανερό…
Η θέση αυτών των κομμάτων απέναντι στο βιβλίο Ιστορίας πρέπει να αποτελέσει κριτήριο ψήφου στις βουλευτικές εκλογές, μαζί με τις άλλες θέσεις τους. Το ίδιο και του εθνικιστικού ΛΑ.Ο.Σ., που η κριτική του δημοκοπεί από τη σκοπιά της πατριδοκαπηλίας.
Έχουν σημασία δύο σημεία των τοποθετήσεων της καθηγήτριας Ρεπούση για το βιβλίο. Δήλωσε πολλές φορές ότι «δε θέλουμε ένα βιβλίο με αίμα»! Ακόμα, ότι «δεν μπορεί οι Έλληνες να εμφανίζονται διαρκώς ως αδικημένοι», ότι αιωνίως περιτριγυρίζονται από εχθρούς.
Ζήτημα πρώτο: Τι θα πει «δε θέλουμε ένα βιβλίο με αίμα»; Μας αφήνει αδιάφορους το τι θέλει ή δε θέλει η κυρία Ρεπούση και η ομάδα της, καθώς και οι ενσωματωμένοι κράχτες της κυρίαρχης πολιτικής ομοϊδεάτες της.
Η ιστορία δε γράφεται με βάση το τι θέλει ο καθένας ή με βάση το τι λέει το νομοθετικό πλαίσιο. Η ιστορία γράφεται με βάση αυτό που έγινε. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.
Αλλά το βαθύτερο νόημα των λόγων της καθηγήτριας είναι τούτο: Το ανάθεμα στην επαναστατική πάλη ανά τους αιώνες και η υπεράσπιση της «κοινωνικής συναίνεσης». Γι’ αυτό και τα μεγάλα ιστορικά γεγονότα, όπως η Γαλλική Επανάσταση, η Οχτωβριανή κ.ά., είτε αντιμετωπίζονται στο βιβλίο απερίφραστα καταδικαστικά και λασπολογικά, είτε αποσιωπούνται. Αυτή είναι η απουσία του αίματος…
Ζήτημα δεύτερο: Η έννοια του διαρκώς αδικημένου ελληνισμού, ασφαλώς και δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Διότι, κατ’ αρχήν, δεν υπάρχει γενικά ελληνισμός. Υπάρχουν η αστική τάξη και η εργατική, τα λαϊκά στρώματα, για να μείνουμε μόνο στα τελευταία 150 χρόνια. Η αστική τάξη της Ελλάδας, όπως όλες οι αστικές τάξεις της Γης, διέπραξε εγκλήματα σε βάρος της εργατικής και των λαϊκών στρωμάτων της Ελλάδας, αλλά και σε βάρος άλλων λαών. Με την εκστρατεία στη Μικρά Ασία, για παράδειγμα, η αστική τάξη της Ελλάδας στρεφόταν και κατά του τουρκικού λαού, όχι μόνο του ελληνικού που τον έστειλε κατά χιλιάδες στο σφαγείο της τουρκικής αστικής τάξης.
Δεν ευθύνονται, λοιπόν, οι λαοί. Και είναι λάθος να θεωρεί κάθε εργαζόμενος ότι αποτελεί αιώνιο θύμα. Εχθρός του είναι η αστική τάξη «του», γενικά ο ιμπεριαλισμός.
Όμως η τέτοια μεθοδολογική ανάλυση αντιστρατεύεται την αντίστοιχη του βιβλίου Ιστορίας. Την εξοβελίζει και η κυρία Ρεπούση, μιλώντας γενικά για τους Έλληνες.
Τι θέλει να πει με αυτά; Θέλει να εκφράσει (δικαιολογήσει) την ιμπεριαλιστική προσέγγιση ανάμεσα στην Ελλάδα και στην Τουρκία (και όχι μόνο). Μια προσέγγιση που ήδη ευνοείται και προωθείται από την κεφαλαιοκρατία των δύο χωρών και από τις ΕΕ – ΝΑΤΟ, που δεν αναγνωρίζουν σύνορα στο Αιγαίο.
Η πάλη κατά του βιβλίου Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού – καθώς και κατά των άλλων αντιπαιδαγωγικών βιβλίων – έχει μόλις αρχίσει. Η πιο δύσκολη φάση της θα συνεχιστεί στα σχολεία. Οι εκπαιδευτικοί, πρωταρχικά οι κομμουνιστές, αλλά και όσοι σέβονται την ιστορική αλήθεια, έχουν χρέος να τη διδάξουν στα παιδιά. Και πρέπει να εξοπλιστούν ακόμα περισσότερο, τόσο γιατί ο εθνικισμός χρησιμοποιεί το θρησκευτικό συναίσθημα, πατώντας σε αυτό, για να παρουσιάσει τα γεγονότα από τη σκοπιά του, όσο και γιατί οι του κοσμοπολιτισμού κτυπούν με το βιβλίο ορισμένες σκουριασμένες αντιλήψεις και ψεύτικα γεγονότα, προκειμένου να περάσουν τη «μεταμοντέρνα» άποψη για την Ιστορία.
Το βιβλίο δεν μπορεί να διορθωθεί. Πραγματική διόρθωση σημαίνει ξαναγράψιμο σε επιστημονική βάση, δηλαδή απόσυρση. Αυτό, ο σημερινός συσχετισμός δυνάμεων δεν το επιτρέπει. Ωστόσο, ακριβώς επειδή ο συσχετισμός των δυνάμεων θα αλλάζει θετικά στη βάση της αντιπαράθεσης της επιστήμης με το σκοταδισμό και τις «μοντέρνες» θεωρίες, γι’ αυτό και στην ιδεολογική διαπάλη αποτελεί όρο εκ των ων ουκ άνευ η απειθαρχία στην αντιλαϊκή πολιτική των κυρίαρχων.

Δημοσιεύτηκε στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη της 5/8/2007

Αποθήκευσε το σαν έγγραφο

Οι εκλογές τέλειωσαν. Τα αποτελέσματα είναι ήδη γνωστά σε όλους. Οι δυνάμεις που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στηρίζουν την αντιεκπαιδευτική πολιτική πέτυχαν εν μέρει το στόχο τους: εξευτέλισαν και απαξίωσαν κάθε έννοια μαζικής διαδικασίας ώστε να μη συζητηθούν ενοχλητικά ζητήματα για τις θέσεις και το ρολό τους. Έτσι, η παρωδία της Γενικής Συνέλευσης τελείωσε με συνοπτικές διαδικασίες. Αντίθετα, στο εκλογικό κέντρο ήταν από νωρίς όλοι εκεί για να παίξουν το ρόλο που ξέρουν καλά: του πολιτικάντη αλιέα ψήφων.

Μέσα σ? αυτή την κατάσταση πολιτικής αφασίας κατάφεραν οι μεν να κρατήσουν δυνάμεις και οι δε να κάνουν ένα καλοκαιρινό δώρο στην πολιτική τους προϊσταμένη η οποία θα μπορεί εκ του ασφαλούς να λέει πως μετά από μεγάλους απεργιακούς αγώνες η φιλοκυβερνητική παράταξη δεν εισέπραξε το κόστος.

Μέσα σ? αυτές τις αντίξοες συνθήκες οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ κατάφεραν να βγουν ενισχυμένες χάρη στις ξεκάθαρες θέσεις μας αλλά και την συνεπή στάση μας σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε.

Η άνοδος της Ταξικής Ενότητας Εκπαιδευτικών, εκτός των άλλων, ήταν κι ένα ράπισμα σε όλους τους ψιθυριστές που υπόγεια διέδιδαν φήμες εναντίον του ΠΑΜΕ είτε προσπαθούσαν να εμφανιστούν εκείνοι ως? εκπρόσωποι του για να ψαρέψουν σε θολά νερά.

Σε πείσμα αντιπάλων και «φίλων» η Ταξική Ενότητα Εκπαιδευτικών κερδίζει σταθερά έδαφος και την αποδοχή των συναδέλφων.

Μετά από χρόνια εξέλεξε αντιπρόσωπο στη ΓΣ της ΔΟΕ.

Η για λίγους ψήφους απώλεια της έδρας στο ΔΣ δεν μας πτοεί καθώς έχουμε αποδείξει πως από οποιαδήποτε θέση δίνουμε όλες μας τις δυνάμεις για την αλλαγή πορείας του κλάδου σε αγωνιστική-διεκδικητική κατεύθυνση. Κι αυτό θα κάνουμε με ακόμα μεγαλύτερη ένταση τη χρονιά που έρχεται.

Θα θέλαμε να χαιρετίσουμε τους συναδέλφους που έδωσαν μαζί μας τη μάχη της αλλαγής των συσχετισμών και να τους καλέσουμε να πυκνώσουν τις γραμμές μας. Χαιρετίζουμε επίσης όλους εκείνους που καλοπροαίρετα εναπέθεσαν την εμπιστοσύνη τους σε άλλα «λιμάνια» και τους θυμίζουμε πως δεν αρκούν οι κορώνες περί «ενότητας» και «αγωνιστικότητας», χρειάζεται καθημερινά και η απόδειξη (η οποία για άλλη μια φορά δεν ήρθε). Όλους αυτούς τους θεωρούμε εν δυνάμει συμμάχους μας.

Ας είναι βέβαιοι πως θα μας βρουν και πάλι δίπλα τους στους μικρούς ή μεγάλους αγώνες.

ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Ιούνης 2007

Αποθήκευσε το σαν έγγραφο

ΟΤΑΝ

αποκαλύπταμε ποια εκπαίδευση επιβάλλει η ΕΕ στις «πειθαρχημένες» κυβερνήσεις μας, ΟΛΟΙ μάς απαντούσαν: «Είστε υπερβολικοί?».

ΟΤΑΝ,

πρωτοστατώντας στους αγώνες, αποκαλύπταμε ότι η απεργία ήταν «μοντελάκι» για τα παιχνίδια των δημοτικών εκλογών, ΟΛΟΙ, ομόφωνα, αναφωνούσαν: «Τορπιλίζετε τον αγώνα?».

ΣΗΜΕΡΑ

όμως, όλα φάνηκαν καθαρά όπως τα έλεγε το Π.Α.ΜΕ:

Η ΑΠΕΡΓΙΑ χρησιμοποιήθηκε για τις προεκλογικές ανάγκες του ΠΑΣΟΚ.
Αμέσως μετά τις εκλογές, ο ρόλος της έληξε!!!

ΔΑΚΕ και ΠΑΣΚ έκαναν τη δουλειά τους. Η Ν.Δ και το ΠΑ.ΣΟ.Κ, το βράδυ των εκλογών, δήλωναν αμφότεροι νικητές!

Η «Αγωνιστική Συσπείρωση» (ΝΑΡ-ΣΕΑΜ) και η «Ένωση Εργαζομένων» (ΚΟΕ), αφού στήριξαν σθεναρά και το πλαίσιο της ΠΑΣΚ και το προεδρείο της στο Σύλλογο, «μετρούν» τις τηλεοπτικές εμφανίσεις και τις φωτογραφίες τους σε «πρώτο πλάνο». Πολλά λόγια για ηρωισμούς, λίγα για την ταμπακέρα ?

Η ΠΑΙΔΕΙΑ

τώρα έχει καθαρό στόχο: Αυτόν που θέλουν οι μεγάλες επιχειρήσεις:

Φτηνούς και «ευέλικτους» εργάτες!!!

ΜΟΡΦΩΣΗ; ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ; ΑΠΟΨΗ; = επικίνδυνα για τα κέρδη!!!

Όλα τα μέτρα του υπουργείου εκεί στοχεύουν:

ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ = ιδιωτικοποίηση, δηλαδή:

Χρηματοδότηση Σχολείων από Δήμους- Γονείς- Επιχειρήσεις.

Τα Προγράμματα θα είναι τοπική υπόθεση ( άλλο στη

Δραπετσώνα, άλλο στην Εκάλη-άλλο στον Πελεκάνο, άλλο στα Ζαρουχλέικα) και όπως ορίζει ο χρηματοδότης!!!

Διορισμοί, από τους Δήμους (με το απαραίτητο ρουσφέτι)

ΔΙΑΘΕΜΑΤΙΚΗ = λίγο απ? όλα.

«πληροφορία», αντί για γνώση.

« επικοινωνία», αντί για μόρφωση και σκέψη.

«απασχόληση» (κάπου- κάπου), αντί για σταθερή εργασία, μεροκάματο και

ασφάλιση.

ΕΥΕΛΙΚΤΗ ΖΩΝΗ = είσοδος των επιχειρήσεων στην εκπαίδευση (με το αζημίωτο φυσικά)

ΝΕΑ ΒΙΒΛΙΑ = μελετημένα γι? αυτό το σκοπό. Αντιεπιστημονικά και επιζήμια. Στόχος: η «οικειοθελής» εγκατάλειψη του Σχολείου για τα παιδιά των φτωχών οικογενειών
Η διαμόρφωση υποτακτικών συνειδήσεων στο κεφάλαιο.

?όταν όλα κραυγάζουν για το πού πάμε:

Τα ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΑ, με την εντατικοποίηση και την ιδιωτικοποίηση, ακολουθούν την πορεία των παιδικών σταθμών (πέρασαν στους ΟΤΑ απ? το 2001).

O ΘΕΣΜΟΣ των ΩΡΟΜΙΣΘΙΩΝ , επεκτείνεται ραγδαία, κι αύριο θα είναι ο κανόνας. (Σε αυτούς που ΠΑΣΚ ? ΔΑΚΕ ? Συνεργασία στερούν να ψηφίσουν στη ΔΟΕ και στο Σύλλογο Δασκάλων στην Πάτρα, δεν τους θεωρούν συναδέλφους).

Τα ΧΡΗΜΑΤΑ των ασφαλιστικών ταμείων κλέβονται με τους νόμους που ψήφισαν οι γαλαζοπράσινες κυβερνήσεις. Όλοι τους συμφωνούν (στην ΑΔΕΔΥ μόνο το Π.Α.ΜΕ είπε όχι σε κάθε μορφής τζόγο).

Το ΑΡΘΡΟ 16. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ είναι υπέρ της κατάργησης του. Ο ΣΥΝ κατά της κατάργησης, αλλά ΥΠΕΡ της αναγνώρισης των ΚΕΣ (παραρτημάτων των ξένων πανεπιστημίων) ως ιδιωτικών ΑΕΙ. Δηλαδή, και στο ληστή ψωμί και στο χωροφύλακα χαμπέρι?!!!

Συνάδελφοι,

Μας γνωρίζετε. Από πολλά χρόνια,

για τις ολοκληρωμένες θέσεις μας για την Παιδεία, με βάση τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες.
για την πολιτική μας στάση και τοποθέτηση σταθερά δίπλα στους εργαζόμενους και το λαό,
για τον πάντα καθαρό και ανοιχτό μας λόγο.

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΜΑΣ ΠΡΟΪΟΝ ΑΓΩΝΩΝ, ΜΕ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΠΑΙΔΕΙΑ:

1. ΕΝΑΣ λαός, ΜΙΑ Παιδεία. Ίδια για όλους, χωρίς διαχωρισμούς.

2. ΣΧΟΛΕΙΟ ενιαίο 12/χρονο υποχρεωτικό. Αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν. ΜΟΡΦΩΣΗ πρώτα και ύστερα επάγγελμα.

3. ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ 2/χρονο. Υποχρεωτικό, δωρεάν, με δίκτυο ΔΗΜΟΣΙΩΝ παιδικών κέντρων.

4. 15% του προϋπολογισμού για την παιδεία?ΟΧΙ λόγια.

5. ΣΤΑΘΕΡΗ εργασία για όλους. Κατάργηση του θεσμού των αναπληρωτών και ωρομισθίων. Διορισμοί με νέα ενιαία επετηρίδα. Μείωση ωραρίου.

6. ΔΑΣΚΑΛΟΣ καλά αμειβόμενος. (=καλή παιδεία).Πρώτος μισθός 1800, 30 χρόνια εργασίας. Σύνταξη 55 για τις γυναίκες ? 60 για τους άνδρες.

7. ΔΑΣΚΑΛΟΣ μορφωμένος. (=καλή παιδεία). Επιμόρφωση 7000 το χρόνο ΑΝΤΙ για αξιολόγηση- υποτέλεια.

8. ΑΚΥΡΩΣΗ των σημερινών μέτρων που δημιουργούν ΗΜΙΜΑΘΕΙΣ, «ευέλικτους» εργάτες (αποκέντρωση-διαθεματική-ευέλικτη ζώνη), ΑΠΟΣΥΡΣΗ των νέων βιβλίων. Αντικατάσταση τους με βιβλία που να υπηρετούν την επιστήμη και τις λαϊκές ανάγκες.

Η μόνη ΑΛΗΘΕΙΑ:

Μόνο με μια πολιτική που υπηρετεί τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, είναι δυνατό να γίνουν πράξη στο σύνολό τους τέτοια μέτρα. ΑΝΟΙΧΤΑ και ΚΑΘΑΡΑ.

ΕΔΩ να πάρει θέση ο καθένας. ΕΤΣΙ να κριθεί.

Όλα όσα αναφέραμε δείχνουν ότι σε αυτή τη μάχη ενάντια στην πολιτική κυβέρνησης– ΠΑΣΟΚ-ΕΕ δεν υπάρχει μέσος δρόμος.

Αυτό τον προσανατολισμό έρχεται να κάνει πράξη το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, πρωτοστατώντας στην οργάνωση της πάλης των εκπαιδευτικών, στην κοινή δράση με όλη την εργατική τάξη και το λαό.

Στις 6 Ιούνη η ενίσχυση του ΠΑΜΕ, η εκλογή αντιπροσώπων της Ταξικής Ενότητας Εκπαιδευτικών στη ΔΟΕ και η εκπροσώπηση στο ΔΣ του Συλλόγου δε θέλουν?συζήτηση!

ΕΚΛΟΓΕΣ 6 ΙΟΥΝΗ 2007

Για το Σύλλογο Δασκάλων & Νηπιαγωγών Πάτρας

ΨΗΦΟΔΕΛΤΙΟ

ΚΑΤΑΠΤΥΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΑΚΕ ? ΠΑΣΚ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ.

Στη συνεδρίαση της 16^ης/5/2007 του Δ.Σ. της ΔΟΕ, η ΠΑΣΚ και η ΔΑΚΕ, με κοινή τους απόφαση, απαγορεύουν στους ωρομίσθιους εκπαιδευτικούς να είναι ισότιμα μέλη με δικαίωμα εκλέγειν και εκλέγεσθαι στους δασκαλικούς συλλόγους.

Συγκεκριμένα οι εκπρόσωποι αυτών των παρατάξεων, απέρριψαν την πρόταση για ισότιμη συμμετοχή των ωρομισθίων στα σωματεία των δασκάλων ? Νηπιαγωγών που κατέθεσε ο εκπρόσωπος της ΕΣΑΚ ? ΔΕΕ, επικαλούμενοι αστήρικτα επιχειρήματα και απειλώντας ότι ενδεχόμενη τέτοια συμμετοχή των ωρομισθίων θα την πολεμήσουν καταφεύγοντας σε ενστάσεις. Εμμέσως δηλαδή θέτουν ζήτημα ενστάσεων για όλους που δεν πληρούν τους τυπικούς νομικούς όρους για συμμετοχή στους συλλόγους όπως είναι οι αναπληρωτές που με βάση το νόμο 1264 δεν είναι μόνιμοι και συνεπώς δεν έχουν τυπικά το δικαίωμα να είναι μέλη των συλλόγων. Στην πράξη όμως και μετά από επιμονή της ΕΣΑΚ ? ΔΕΕ εδώ και 25 χρόνια οι αναπληρωτές de facto και παρά την αντίρρηση και τότε αυτών των ίδιων παρατάξεων, είναι ισότιμα μέλη των συλλόγων και καλώς είναι.

Έτσι αυτές οι παρατάξεις όχι μόνο αποκαλύπτονται ως οι κατ? εξοχήν διασπαστές της ενότητας των συναδέλφων, σιγοντάροντας της κυβέρνηση στο αντεργατικό ??διαίρει και βασίλευε?? αλλά και γίνονται και κυβερνητικοί αβανταδόροι στην πολιτική ομηρία και στην πολύμορφη στυγνή εκμετάλλευση των ωρομισθίων που εργάζονται με μεσαιωνικούς εργασιακούς όρους.

Εμείς, οι ταξικές δυνάμεις του ΠΑΜΕ, καλούμε τους ωρομίσθιους, παραμερίζοντας τις αντεργατικές αποφάσεις των ΔΑΚΕ ΠΑΣΚ, de facto να συμμετάσχουν με δικαίωμα ψήφου στις εξελισσόμενες τώρα εκλογοαπολογιστικές Γενικές Συνελεύσεις των συλλόγων γιατί για μας αυτό που προέχει είναι η ουσιαστική ενότητα όλων αλλά και γιατί οι περισσότερο θιγόμενοι συνάδελφοι μας ωρομίσθιοι δικαιούνται και να έχουν πλήρη συνδικαλιστικά δικαιώματα μέσα σε ενιαία συνδικαλιστικά όργανα που θα πρωτοστατούν για το δικαίωμα στη σταθερή μόνιμη με πλήρη δικαιώματα εργασία για όλους τους συναδέλφους και πρώτα και κύρια για τους ωρομίσθιους.

Άλλωστε εκτός από την ουσιαστική πλευρά του ζητήματος που θέσαμε παραπάνω και η ΑΔΕΔΥ στο προηγούμενο συνέδριο της αλλά και στην πρόσφατη οργανωτική διάσκεψη της, σε σχετική πρόταση των ταξικών δυνάμεων του ΠΑΜΕ, αποφάσισε, έστω ως κατεύθυνση, την εγγραφή όλων των εργαζομένων στο δημόσιο, ανεξάρτητα από εργασιακή σχέση, στα ενιαία σωματεία των μονίμων δημοσίων υπαλλήλων ως ισότιμα μέλη τους.

Τα ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζόμενους συνάδελφους μόνιμους και συμβασιούχους, αναπληρωτές και ωρομίσθιους, όλους που πονούν για την πραγματική ενότητα του κλάδου, να καταδικάσουν αυτές τις αντεργατικές, συντεχνιακές, ελιτίστικες, και διασπαστικές και εχθρικές πρακτικές των ΔΑΚΕ ? ΠΑΣΚ, υπερψηφίζοντας τις ταξικές δυνάμεις του ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών για να δυναμώσει και για να γίνει πιο αποτελεσματική η πάλη μας και για το δικαίωμα της μόνιμης με πλήρη δικαιώματα εργασίας για όλους.

ΠΑΜΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ

Μάης 2007

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΚΡΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ

Η ΕΣΑΚ – ΔΕΕ τα τελευταία χρόνια κατήγγειλε με τον πιο έντονο τρόπο την άρνηση ουσιαστικά των πλειοψηφιών σε ΔΟΕ και ΟΛΜΕ να δεχτούν στους Διδασκαλικούς Συλλόγους και στις ΕΛΜΕ ως μέλη, με πλήρη δικαιώματα, τους ωρομίσθιους συναδέλφους.

Θεωρήσαμε και θεωρούμε απαράδεκτη αυτή τη στάση που, εκτός των άλλων, αντιμετωπίζει τους ωρομίσθιους συναδέλφους ως εκπαιδευτικούς β΄ κατηγορίας, υπονομεύει την ενότητα του συνδικαλιστικού κινήματος, διευκολύνει την κυβέρνηση στην υλοποίηση του δόγματος «διαίρει και βασίλευε» στο χώρο των εκπαιδευτικών και καλλιεργεί συντεχνιακές αντιλήψεις, διασπώντας και αποδυναμώνοντας τους αγώνες. Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις που στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν μια τέτοια στάση αναλαμβάνουν τεράστιες και ιστορικές ευθύνες.

Στην 73η Γ.Σ. της ΔΟΕ (Ιούνης 2004) καταθέσαμε την παρακάτω πρόταση με την υπογραφή 120 περίπου αντιπροσώπων:

?Οι ωρομίσθιοι συνάδελφοι είναι εκπαιδευτικοί, κατεξοχήν θύματα της ίδιας αντιεκπαιδευτικής – αντιλαϊκής πολιτικής την οποία βιώνουμε όλοι (μόνιμοι, αναπληρωτές, ωρομίσθιοι, αδιόριστοι), όπως και το Δημόσιο Σχολείο, στο οποίο η μόρφωση υποβαθμίζεται για λογαριασμό της κατάρτισης, η γνώση εξοβελίζεται σε όφελος των ασύνδετων πληροφοριών με τις οποίες βομβαρδίζονται οι μαθητές, ο λειτουργικός αναλφαβητισμός καλπάζει, οι εργασιακές σχέσεις ανατρέπονται και η μονιμότητα αμφισβητείται, υπονομεύεται και σιγά – σιγά καταργείται. Απαιτείται λοιπόν να παλέψουμε ενωμένοι για την κατάργηση των ωρομισθίων και αναπληρωτών, εναντίον του συνόλου της αντιεκπαιδευτικής και αντιλαϊκής πολιτικής, την προβολή και διεκδίκηση των αιτημάτων που πηγάζουν από τις σύγχρονες λαϊκές ανάγκες, τις δικές μας ανάγκες και απαιτήσεις.

Με βάση τα παραπάνω, οι αντιπρόσωποι της 73ης ΓΣ της ΔΟΕ αποφασίζουν:

Η Γ.Σ. με ευθύνη των ηγεσιών της πλειοψηφίας απέρριψε την πρόταση και παρέπεμψε το θέμα στις?καλένδες: Αποφάσισε δηλ. τον ορισμό διαπαραταξιακής επιτροπής για την περαιτέρω ?διερεύνηση του θέματος!!..

Στο 32^ο Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ στην ομιλία του ο εκπρόσωπος της ΤΑΞΙΚΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ τόνισε:

«Σήμερα έρχεται εδώ μια εισήγηση από την πλειοψηφία που κάνει μισό βήμα σε σχέση με την εγγραφή των εργαζομένων στα σωματεία. Κάνει μισό βήμα. Εμείς θέλουμε και θα επιμείνουμε και θα το βάλουμε πρόταση ξανά, να εγγράφονται άπαντες, ωρομίσθιοι εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι με μερική απασχόληση, με ευέλικτες εργασιακές σχέσεις, να εγγράφονται όλοι αυτοί οι εργαζόμενοι στα σωματεία, να έχουν το δικαίωμα να επιλέγουν το σωματείο τους» (πρακτικά 32^ου οργανωτικού καταστατικού συνεδρίου ΑΔΕΔΥ, σελίδα 21).

Με βάση και την προηγούμενη τοποθέτηση κατατέθηκε για ψηφοφορία η παρακάτω πρόταση από την παράταξή μας στην ΑΔΕΔΥ:

«Δικαίωμα εγγραφής στα δημοσιοϋπαλληλικά συνδικάτα έχουν όλοι οι εργαζόμενοι σε εργασιακούς χώρους του δημοσίου, στους εποπτευόμενους απ? το δημόσιο εργασιακούς χώρους, στα Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου και στους ΟΤΑ, ανεξάρτητα από τις εργασιακές σχέσεις και την μορφή απασχόλησής τους». (πρακτικά 32ου οργανωτικού καταστατικού συνεδρίου ΑΔΕΔΥ, σελίδα 49).

Αυτή η πρόταση της παράταξής μας στην ΑΔΕΔΥ, καταψηφίστηκε από ΠΑΣΚ ? ΔΑΚΕ ? ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Έτσι όλοι αυτοί αποκάλυψαν για μια ακόμα φορά την ταύτισή τους με όλους εκείνους που θέλουν τους εργαζόμενους διαιρεμένους και χωρίς δικαιώματα για να μπορούν να τους ελέγχουν και να τους χειραγωγούν.

Η πρόφασή τους γι αυτήν την καταψήφιση, ήταν η απαγορευτική διάταξη όσον αφορά στο δικαίωμα του συνδικαλίζεσθαι που υπάρχει στον νόμο 1264/1982 για τους μη μόνιμους εργαζόμενους. Πρόκειται όμως για πρόφαση γιατί όταν υπάρχει η πολιτική βούληση, τέτοιες αντεργατικές διατάξεις ξεπερνιούνται, όπως συνέβη και με τους αναπληρωτές συναδέλφους που, αν και γι αυτούς ισχύει η ίδια απαγορευτική διάταξη εντούτοις, με πολιτικοσυνδικαλιστική απόφαση, είναι ντε φάκτο μέλη των Συλλόγων μας. Και τότε, γι αυτήν την απόφαση, είχε πρωτοστατήσει η παράταξή μας που απειθαρχώντας στο νόμο, προώθησε εγγραφές αναπληρωτών σε μια σειρά Συλλόγους. Και τώρα στην πράξη μπορούμε και πρέπει να υπερβούμε τις νομικές απαγορεύσεις για τους ωρομίσθιους.

Η ΕΣΑΚ – ΔΕΕ αμετακίνητη στη θέση της για κατάργηση των ωρομισθίων και αναπληρωτών και μαζικούς – μόνο μόνιμους – διορισμούς στην εκπαίδευση από την επετηρίδα, για κάλυψη του συνόλου των σύγχρονων λαϊκών αναγκών, επιμένει στην πρόταση εγγραφής, ως μελών με πλήρη δικαιώματα, στα πρωτοβάθμια σωματεία των ωρομισθίων συναδέλφων.

ΟΙ ΩΡΟΜΙΣΘΙΟΙ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΜΕΛΗ ΤΩΝ ΣΥΝΔΙΚΑΤΩΝ ΤΩΡΑ – ΜΕ ΠΛΗΡΗ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΠΑΠΛΩΜΑΤΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

Μέλος του Δ.Σ. της ΔΟΕ

Σε πρόσφατη ανακοίνωσή τους οι Παρεμβάσεις ?Κινήσεις ?Συσπειρώσεις Π.Ε. που αυτοχαρακτηρίζονται «ανεξάρτητες, αυτόνομες, αγωνιστικές» κ.ά. επανέρχονται δριμύτερες στις εκτιμήσεις τους και αυτοδιαψεύδονται. Πιο συγκεκριμένα επισημαίνουμε τα εξής:

· Ματαίωση της αναθεώρησης του άρθρου 16: όπως είναι γνωστό η παρούσα βουλή δεν αποφασίζει τις αναθεωρήσεις, απλά ψήφισε αναθεωρητικές διατάξεις για την επόμενη. Κατά συνέπεια δεν μπορεί κανείς να μιλάει για ματαίωση της αναθεώρησης του άρθρου 16, αφού αυτή θα ακυρωθεί από τους επικείμενους αγώνες, που πρέπει κατά τη γνώμη μας να έχουν παλλαϊκά χαρακτηριστικά και συμμετοχή για να μπορούν να ακυρώσουν συνολικά τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Παρεμβάσεις θεωρούν νίκη του εκπαιδευτικού κινήματος τους τακτικούς ελιγμούς του ΠΑΣΟΚ και τα υποτιθέμενα ρήγματα στο μέτωπο κυβέρνησης -αντιπολίτευσης.

· Για να μπορέσουν οι αγώνες να είναι πολιτικά και κοινωνικά αποτελεσματικοί και στην ουσία ανατρεπτικοί, θα πρέπει να στρέφονται με τα αιτήματά τους κατά της πολιτικής της Ε.Ε., της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ που την υλοποιούν πιστά. Κάτι τέτοιο, δε συνέβη με τον δυναμικό αγώνα του κλάδου, αφού δεν αναδείχτηκαν τα μεγάλα ζητήματα της αποκέντρωσης, της ευέλικτης ζώνης, του περιεχομένου των νέων βιβλίων, της αξιολόγησης της σχολικής μονάδας, των ευρωπαϊκών προγραμμάτων και άλλων ταξικών μέτρων διαφοροποίησης των σχολείων και αλλαγής του όποιου ενιαίου περιεχομένου της γνώσης, που έρχεται να υποκατασταθεί από τις χρηστικές, ευέλικτες πολυδιαβαθμισμένες δεξιότητες, που η Ε.Ε. προωθεί σε όλο το φάσμα των εκπαιδευτικών συστημάτων των χωρών μελών της.

· Οι εκτιμήσεις της ανακοίνωσης κινούνται και πάλι στη λογική του αντινεοφιλελεύθερου μετώπου, στη θριαμβολογία για ρωγμές στο μπλοκ εξουσίας, στην αδιέξοδη τακτική: «μαζί με την ΠΑΣΚ για να επανέλθει ο πολιτικός της φορέας στην κυβερνητική εξουσία για να εφαρμόζει μιαν άλλη εκδοχή της ίδιας αντιλαϊκής- αντιεκπαιδευτικής πολιτικής».

· Δεν αρκεί να ζεις στιγμές μιας απεργίας από το μέλλον, αλλά επιβάλλεται να προετοιμάζεις μεθοδικά τους μετωπικούς αγώνες του μέλλοντος για πραγματική σύγκρουση και ανατροπή.

· Η ανακοίνωση βέβαια δεν ξεχνά να επιτεθεί στην ΕΣΑΚ -ΠΑΜΕ και να την κατηγορεί για υπονόμευση των αγώνων και αδιέξοδα με πινελιές για τα δομημένα ομόλογα. Απομονωμένες και εχθρικές τελικά είναι οι δυνάμεις αυτές που πολύ όψιμα επικαλούνται τα ζητήματα της αποκέντρωσης (μη χάσουν την πελατεία στα νηπιαγωγεία), το πόρισμα του ΕΣΥΠ, τις ΣΔΙΤ, την ευέλικτη ζώνη, τους χορηγούς, την αξιολόγηση ,τα νέα βιβλία, ζητήματα που το ΠΑΜΕ Εκπαιδευτικών, πρωτεργάτης των αγώνων και αιμοδότης της απεργίας, πάλεψε και παλεύει ανυποχώρητα στις απεργιακές Γενικές Συνελεύσεις και μαζικούς φορείς προσπαθώντας να αλλάξει το πλαίσιο και το περιεχόμενο των αγώνων. Δυστυχώς, είναι πολύ πικρό να δικαιώνεται τώρα, που η αποκέντρωση χτυπά την πόρτα των νηπιαγωγείων και τα νέα βιβλία δημιουργούν αναστατώσεις, ενώ το ευέλικτο ταξικό μοντέλο εκπαίδευσης προχωρά. Είναι πολύ σκληρό να ομολογείς ότι οι σχετικές με τα παραπάνω θέματα πρωτοβουλίες του ΠΑΜΕ κατά την διάρκεια του απεργιακού αγώνα συνάντησαν την αδιαφορία ή και την εχθρότητα των Παρεμβάσεων. Εκ των υστέρων αυτές δείχνουν να μετανοούν και να θέλουν να απεγκλωβιστούν από την ΠΑΣΚ και το κοινό εκπτωτικό τους πλαίσιο, μόλις τώρα, λίγο πριν την 76^η Γ.Σ. του κλάδου για ευνόητους λόγους. Εξάλλου στην ΟΛΜΕ η ΠΑΣΚ και όχι μόνο (ΣΥΝ- ΠΑΡ)τηρούσαν στάση παρατηρητή επί μήνες και συναισθηματικά μόνο στήριξαν τον αγώνα των δασκάλων και αυτό σκόπιμα. Οι ίδιες δυνάμεις στις δυο Ομοσπονδίες σε άλλη στάση και διάταξη. Και αυτό, ας γίνει μάθημα σε αυτούς που συμμαχούν με το μη κυβερνητικό πόλο του δικομματισμού αναπαράγοντας τα αδιέξοδα και διευκολύνοντας έτσι το μπλοκ εξουσίας. Βέβαια, η απόλυτη αυτονομία ορισμένων οδήγησε πρόσφατα στην αποπομπή των πολιτικών κομμάτων από το συνέδριο της ΔΟΕ, προς δόξαν και πάλιν της ακομμάτιστης και υπερκομματικής ΠΑΣΚ και των ανεξάρτητων από όλα Συσπειρώσεων.

Οι λογαριασμοί στο εκπαιδευτικό και συνολικά στο εργατικό κίνημα είναι ανοιχτοί και οι αγώνες που έρχονται θα ξεσπάσουν με άλλους όρους και χαρακτηριστικά, είτε το θέλουν μερικοί, είτε όχι. Πέρα από μεγαλοστομίες και φιλολογίες, μακριά από απεργιακά ένσημα παρατάξεων, με την ένταση της ταξικής πάλης και του αντίστοιχου πλαισίου προχωράμε στους αγώνες του μέλλοντός μας.

Έργο-λόγος-νόημα

Τα τελευταία χρόνια, στη συνδικαλιστική και εκπαιδευτική αρθρογραφία πολύ συχνά χρησιμοποιείται ο όρος «περιτύλιγμα» με διάφορους επιθετικούς προσδιορισμούς όπως φανταχτερό, λαμπερό κ.ά. Η συχνή χρήση της λέξης αποδεικνύει ότι ζούμε σε μια εποχή στην οποία «το παλιό και αντιδραστικό επανέρχεται περίτεχνα μεταμφιεσμένο σε προοδευτικό», όπως διαπιστώνει και ο Μπ. Μπρεχτ. Ακόμη, πολλοί είναι αυτοί που με νέες συσκευασίες σε παλιά υλικά προσπαθούν να συγκαλύψουν την ενσωμάτωση στο σύστημα και τη συναίνεσή τους με την κυρίαρχη πολιτική και να εμφανιστούν σαν η μόνη αγωνιστική και ανατρεπτική δύναμη στο χώρο των συνδικάτων. Με ανομολόγητο στόχο―μέσα απ? την παραπλάνηση και την θωπεία στο ατομικό θυμικό― να αποσπάσουν μικροπαραταξιακά κέρδη και να επιβιώσουν πολιτικά και συνδικαλιστικά. Τυπικό και ουσιαστικό δείγμα της περίπτωσης αυτής αποτελούν οι ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ-ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΕΙΣ στο χώρο της εκπαίδευσης, όπου έχουν αναλάβει εξολοκλήρου σχεδόν την επίθεση και τη λασπολογία κατά της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ και του ΠΑΜΕ και μάλιστα τον τελευταίο καιρό, με ιδιαίτερη έξαρση, μανία και μικροπρέπεια. Το φαινόμενο αυτό μας είναι γνωστό από το παρελθόν και δε μας εκπλήττει, αντίθετα επαληθεύει τα λόγια του Άμλετ ότι τα άδεια δοχεία κάνουν το μεγαλύτερο θόρυβο, μα ευτυχώς αυτός δε διαρκεί πολύ. Όμως είναι επικίνδυνος, γιατί στις κρίσιμες στιγμές θολώνει τα αυτιά και το μυαλό των τίμιων ανθρώπων, με αποτέλεσμα να δυσκολεύονται να ενταχθούν στο εκπαιδευτικό ταξικό ρεύμα.

Η αιτία πάνω απ? όλα που προκαλεί τη μικροπαραταξιακή πολεμική του χώρου των ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ είναι η συνέπεια λόγων και έργων της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ και η υπεύθυνη στάση της, όπως επίσης και ο φόβος μήπως αποκαλυφθεί η συνεργασία τους με τις δυνάμεις του υποταγμένου συνδικαλισμού σε όλες του τις εκδοχές και σε επίπεδο κορυφής στις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες ΔΟΕ-ΟΛΜΕ. Κατά συνέπεια δεν είναι να απορείς που αναλώθηκαν τη χρονιά που μας πέρασε σε λίβελους εναντίον μας. Η ενορχηστρωμένη αυτή επίθεση έφτασε στο αποκορύφωμά της με δημοσίευμα των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ της ΠΕ (5/8/06) που μας κατηγορούσε για κήρυγμα υπονόμευσης της απεργίας της ΔΟΕ, με αφορμή το άρθρο της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ με την υπογραφή του συναγωνιστή Δελή Γιάννη και συνεχείς ανακοινώσεις υστερόβουλης κριτικής. Τώρα πια, με νηφάλιο τρόπο, αντικειμενικότητα και σχετική απόσταση από τα γεγονότα, στεκόμαστε στα κείμενα των στηριγμάτων της σοσιαλδημοκρατίας και συνοδοιπόρων του ΠΑΣΟΚ―όπως συνεχίζουμε να τους αποκαλούμε―για το ρόλο που διαδραματίζουν στη ΔΟΕ και την απροκάλυπτη συμμαχία τους με την ΠΑΣΚ ΠΕ.

Πιο ειδικά, στο κείμενο αυτό αρχίζουν να προβάλλουν το Μέτωπο παιδείας?εργασίας με βάση τις αποφάσεις του ΝΑΡ, αφού μέχρι τότε μιλούσαν για τη συγκρότηση του πανεκπαιδευτικού μετώπου, το οποίο φιλοδοξούσαν να μεταλλαχτεί σε πρωτοπορία του εργατικού κινήματος. Κανείς βέβαια δεν αρνιέται την αναγκαιότητα οι εκπαιδευτικοί σαν τμήμα της εργατικής τάξης να συνδεθούν οργανικά μαζί της και να συντονιστούν σε κοινούς αγώνες για αντεπίθεση στις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις. Η διαφορά μας όμως στην αντίληψη γι? αυτή την υπόθεση είναι εξαρχής ξεκάθαρη και δικαιώνεται από τα πράγματα. Εμείς πρώτα μιλήσαμε για πανεργατικό-παλλαϊκό μέτωπο ρήξης και ανατροπής και για τα ζητήματα της παιδείας, εμείς εδώ και χρόνια υποστηρίζουμε ότι οι αντιδραστικές τομές στην εκπαίδευση απαιτούν παλλαϊκό μέτωπο παιδείας για την ακύρωσή τους. Για ποιους λόγους λοιπόν είναι αδιέξοδη αυτή η πολιτική μας αντίληψη, στην οποία πρόσφατα φαίνεται να προσχωρούν χλωμά και οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ; Με τις πράξεις μας εξάλλου αποδείξαμε ότι συμμετέχουμε μαζικά στους όποιους κλαδικούς αγώνες προκηρύσσονται με τη δική μας διακριτή παρουσία ως ΠΑΜΕ, και αυτό «όχι για να ξεχωρίσουμε από τον κόσμο αλλά για να σμίξουμε τον κόσμο» στην πολιτική συνειδητοποίηση ότι και στην κοινωνία και στο συνδικαλιστικό κίνημα υπάρχουν δύο γραμμές, αυτή του συμβιβασμού και της υποταγής και η άλλη της ρήξης. Και αυτό για να γίνει ευρύτερα κατανοητό απαιτεί:

α) Ταξικό πλαίσιο αιτημάτων και όχι εκπτώσεις και διολισθήσεις, στις οποίες πρωτοστατούν οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, εμπλουτίζοντας τα διαχειριστικά πλαίσια διεκδίκησης και αποπροσανατολίζοντας έτσι τους όποιους αγώνες.

β) Μετωπικά-παλλαϊκά χαρακτηριστικά σύγκρουσης και ρήξης, συντονισμός και ταξικός προσανατολισμός του αγώνα.

γ) Η καλύτερη δυνατή προετοιμασία και οργάνωση των αγώνων με αυτούς τους όρους.

Αλήθεια, ποιοι αντιμετωπίζουν τους αγώνες σαν προεκλογικές καμπάνιες και σκοπιμότητες; Ποιοι συμπλέουν σ? αυτή τη λογική όπως πρόσφατα, το Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2006, μπροστά στις δημοτικές-νομαρχιακές εκλογές; Εμείς που εδώ και χρόνια σε Γενικές Συνελεύσεις, Δ.Σ, συσκέψεις, ομιλίες, δραστηριότητες, καλούμε τους εργαζόμενους και μέσα και έξω απ? τα συνδικάτα σε συσπείρωση και κοινή δράση με το ΠΑΜΕ; Εμείς ή αυτοί και οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες των συνδικάτων, που το αρνούνται διαρκώς και επικαλούνται κομματικά καπελώματα; Είναι εύκολη η αναπαραγωγή στα λογοπαίγνια του ΝΑΡ, αλλά αυτά δεν έχουν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Σύμφωνα με την αντίληψή τους, αφού στο ΠΑΜΕ δρουν και κομμουνιστές, κάθε αγώνας που συντονίζει και συμμετέχει υποτάσσεται στους σχεδιασμούς του ΚΚΕ, διαφορετικά απαξιώνεται. Εύκολες συνταγές για αφελείς ή για αντικομμουνιστές με ετικέττα. Τελικά επιβεβαιώνονται οι εκτιμήσεις μας για την απεργία των δασκάλων, η οποία ανάμεσα στα άλλα εξυπηρέτησε το προεκλογικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ. Τόσο το κλείσιμο της απεργίας όσο και οι αναιμικές κινητοποιήσεις της ΔΟΕ μετά απ? αυτό, δείχνουν με ποιο τρόπο συνέχισαν να αγωνίζονται οι απεργιακοί εταίροι (ΠΑΣΚ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ) για το «επαναστατικό ιστορικό κοινό πλαίσιό» τους.

Κριτήριο για κάθε συνδικαλιστική παράταξη και κίνηση αποτελεί η πολιτική και πρακτική της, όχι μόνο στα ζητήματα της εκπαίδευσης αλλά και στα θέματα της οικονομίας, της κοινωνικο-πολιτικής δομής, σε άμεση συνάρτηση με το εκπαιδευτικό εποικοδόμημα. Αυτοί είναι που στα σίγουρα αγνοούν όλες αυτές τις παραμέτρους και επιδίδονται στην εξαργύρωση ψηφοθηρικών και εκλογικών γραμματίων, αυτοί δηλαδή οι εκπρόσωποι του δικομματισμού και οι συνεργάτες τους με «αριστερό ένδυμα» και δεξιό σώμα. Κατά τη γνώμη μας, τους αγώνες υπονομεύουν όλοι όσοι συνεργάζονται και ανακαλύπτουν την «ταξική συμμαχία» με τις συνδικαλιστικές ηγεσίες του δικομματισμού (εργοδοτική ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και δυνάμεις της συναίνεσης σε ΔΟΕ-ΟΛΜΕ).

Η προσπάθεια πάλι, να ταυτιστεί η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ με τη ΔΑΚΕ είναι γελοία, και μάλιστα μέσα από στοιχεία κεντρικού άρθρου της εφημερίδας «Καθημερινή». Αλήθεια, ρωτάμε τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, εμείς δίνουμε υλικό στη Ν.Δ. και τους αρθρογράφους του αστικού Τύπου να αναφέρονται σε «συντεχνιακές αντιπαραθέσεις και μήνες λογικής και συγκράτησης» στους αγώνες; Εμείς που πρωτοστατούμε για να κορυφωθεί η ταξική πάλη και οι ταξικές συγκρούσεις; Ας μας απαντήσουν από ποιον αγώνα απουσιάσαμε; Μήπως στο συνταξιοδοτικό, στα εργασιακά, στις τράπεζες ,στην Ολυμπιακή, στον ΟΤΕ, στα αγροτικά, στα ναυτεργατικά, στα εκπαιδευτικά, από ποιον; Περιχαρακωμένη λοιπόν, δεν είναι η δική μας στάση, αλλά οι συνεργασίες κορυφής και παρασκηνίων, με δικομματικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και η συναπόφαση για αγώνες, που εμπεριέχουν τον κίνδυνο της ενίσχυσης των προεκλογικών παιχνιδιών του δικομματισμού και της διευκόλυνσης των αναδιαρθρώσεων μέσα από θολά πλαίσια και αποπροσανατολισμούς.

Αλήθεια πρώτη

Η απόφαση του συνεδρίου της 75^ης Γ.Σ., ήταν ξεκάθαρα, μια πρώτη απόπειρα συγκρότησης κεντροαριστερής συμμαχίας και στη ΔΟΕ (ΠΑΡ-ΠΑΣΚ) και αυτό το γεγονός αποτυπώνεται στα κοινά εκπτωτικά πλαίσια και των δύο εκπαιδευτικών ομοσπονδιών. Είναι αλχημεία να μιλάνε για αποφάσεις που στηρίξαμε και μεις, στο Δ.Σ της ΔΟΕ και της ΟΛΜΕ, για να μας εξομοιώσουν με τα έργα και το δικό τους κατήφορο, αφού αυτές οι αποφάσεις αφορούν συνήθως διώξεις, καταγγελίες, τοπικά προβλήματα κ.ά. δευτερεύοντα ζητήματα. Ας μας βρουν όμως μιαν απόφαση ιδεολογικού και πολιτικού χαρακτήρα που προσυπογράψαμε με την ΠΑΣΚ, όπως αυτοί. Δεν υπάρχει ούτε μία.

Εμείς περιορίζουμε τον ενεργό ρόλο των εκπαιδευτικών; Εμείς που επίμονα ζητάμε και παλεύουμε για επιτροπές αγώνα από τα κάτω και πρωτοβουλίες βάσης; Στο συγκεκριμένο θέμα (απεργιακές επιτροπές), εκτιμήσαμε ότι με την υπάρχουσα δομή στη ΔΟΕ και στα πρωτοβάθμια, έπρεπε τα Δ.Σ. να αναλάβουν πρωτοβουλίες ανάδειξης απεργιακών επιτροπών από τις Γ.Σ., σε μια αντικειμενικά δύσκολη, γραφειοκρατική και χρονική συγκυρία, προετοιμασίας για αγώνες. Σε καμιά περίπτωση δεν είπαμε να γίνουν τα ίδια τα Δ.Σ απεργιακές επιτροπές ή να τις χειραγωγήσουν, αλλά να μην εμποδιστούν οι συλλογικές εκφράσεις και διαδικασίες βάσης απ? αυτά. Οι απεργιακές επιτροπές, όπως ήταν φυσικό, μετατράπηκαν σε πολλές περιοχές σε απεργιακές επιτροπές του ΠΑΜΕ εκπαιδευτικών, γιατί κάποιοι―και ανάμεσά τους και στελέχη των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στη Θεσσαλονίκη και αλλού―καλούσαν τους εκπαιδευτικούς σε απεργία μόνο την ημέρα των συλλαλητηρίων και νομιμοποιούσαν με λόγια και έργα τη «θεωρία του ευέλικτου απεργού».

Φυσικά και ενοχλούνται οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ από τις αναφορές μας στην ανατροπή του καπιταλισμού. Κι αυτό γιατί το «κοινό πλαίσιο» ΠΑΣΚ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ ΠΕ κινείται στην πρακτική του αντινεοφιλελεύθερου μετώπου, το οποίο μπορεί να φτάσει μέχρι την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ ως συντηρητικής! Εμείς αντίθετα, μιλάμε πάντα για ριζικές κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές, για μιαν άλλη παιδεία και κοινωνία και θεωρούμε απαραίτητο η αναγκαιότητα της κοινωνικής αλλαγής να γίνεται συνείδηση των απεργών μέσα απ? τους διεκδικητικούς αγώνες και θέτουμε ανοιχτά ζήτημα εξουσίας και όχι μόνον ανατροπής. Η αντίληψη των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ, ότι έτσι οι διεκδικητικοί αγώνες υποβαθμίζονται, είναι βαθύτατα οπορτουνιστική, γιατί αφαιρεί απ? αυτούς τα ταξικά χαρακτηριστικά και τους μετατρέπει σε διαχειριστικούς (κλασική λογική και πρακτική της Σοσιαλδημοκρατίας και του αντι-νεοφιλελεύθερου μετώπου). «Όποιοι μόνιμα και συνέχεια, μέσα στα συνδικάτα ζητούν με τα αιτήματα μόνο μεταρρυθμίσεις του συστήματος και όχι την ανατροπή του και δεν ανοίγουν το ζήτημα της εργατικής εξουσίας, σπέρνουν τη σύγχυση στη συνείδηση των εργαζομένων και υπονομεύουν την ταξική φύση των συνδικάτων ?, κινούνται στα βήματα του σοσιαλδημοκρατικού δρόμου και διασώζουν τον καπιταλισμό από τις σοβαρές κρίσεις του ?» (βλ. «Ο Λένιν για τα συνδικάτα», Σύγχ. Εποχή 1986).

Οι συντάκτες της κριτικής, φαίνεται να βαυκαλίζονται και να προσπαθούν να διατηρήσουν μια κάποια αξιοπρέπεια, όταν υπενθυμίζουν ότι στην 75^η Γ.Σ. δεν κατατέθηκε καμιά κοινή πλατφόρμα με την ΠΑΣΚ, ενώ έγινε ακριβώς το αντίθετο με διαβουλεύσεις και παρασκήνια.

Όμως το διεκδικητικό, κοινό πλαίσιό τους (αποσιώπηση διαθεματικότητας-αποσπασματικότητας, αντιφατικά αιτήματα για την αξιολόγηση, έλλειψη αναφοράς στο περιεχόμενο και το ρόλο των νέων βιβλίων, προαιρετικότητα της Ε.Ζ. κ.ά.), είναι από μόνο του, πολιτικά και ιδεολογικά φορτισμένο, ελλειμματικό και αποτελεί διολίσθηση στις θέσεις της ΠΑΣΚ και της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗΣ. Το πιο εξοργιστικό και προκλητικό είναι η ολοκληρωτική εξάλειψη της «επιχείρησης Αποκέντρωση» από το πλαίσιο του ? «ιστορικού συμβιβασμού για τη δράση». Δεν τους απασχολούσε δηλαδή, η ιδιωτικοποίηση, η κατηγοριοποίηση και η ταξική διαφοροποίηση των σχολείων; Τώρα όμως, που η αποκέντρωση εισβάλλει στα νηπιαγωγεία, ξυπνούν απότομα από την ένοχη νάρκη τους.

Λίγα λόγια για τις διαθεματικές τους φαντασιώσεις και την Αποκέντρωση

Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ φαίνεται να συμφωνούν με τη «διαθεματικότητα» και να μισοδιαφωνούν με την Ε.Ζ., αφού η αντίθεσή τους σ? αυτές συνίσταται στις αντιρρήσεις που διατυπώνουν στη σελίδα 8 της αντιεισήγησης στην 75^η Γ.Σ. (Μάης 2006). Και πιο συγκεκριμένα:

· Στην ανυπαρξία υποδομής-χρηματοδότησης-διδακτικού χρόνου

· Στο διακοσμητικό χαρακτήρα του project

· Στο μίζερο 2ωρο (ας το κάνουμε 4ωρο)

· «Στην απουσία θεμάτων για την ανθρωπότητα ?»

· και με μόνο αρνητικό σημείο τη σύνδεση της Ε.Ζ. με την αξιολόγηση και την κατηγοριοποίηση.

Δεν θέλουν τελικά να έρθουν σε κάθετη ρήξη με το θεσμό της Ε.Ζ. και να ζητήσουν εδώ και τώρα τη συνολική του κατάργηση. Η μεσοβέζικη αυτή και αντιφατική θέση συνεχίζεται και στα κείμενα του Παιδαγωγικού Ομίλου για την Ε.Ζ. που μοιράστηκαν, στα οποία διαβάζει κανείς ότι «εγγενής αντίθεση της Ε.Ζ. είναι η δυνατότητα παιδαγωγικής αυτονομίας και παρέμβασης του εκπαιδευτικού, παρ? όλο τον διοικητικό και παιδαγωγικό έλεγχο που προωθείται μέσω του προγράμματος». Με άλλα λόγια, ενώ τα ΔΕΠΠΣ και τα ΑΠΣ έχουν δεσμευτικό χαρακτήρα και αντιδραστικούς στόχους κατά τα άλλα ο εκπαιδευτικός ατομικά διαθέτει «ελευθερία επιλογής μέσων» για να τα υλοποιεί και μάλιστα κάτω απ? το δαμόκλειο σπαθί της Αξιολόγησης! Και στην ΟΛΜΕ τα ίδια παρεμφερή συνθέτουν και προβάλλουν. Αυτή η στάση τους, όπως κάθε τι, έχει αίτια:

α) Τις ταλαντεύσεις των πολιτικών και ιδεολογικών καθοδηγητών τους για τη Θεματική διδασκαλία στην ΕΣΣΔ (πείραμα Μπλόνσκι) και την ασυνάρτητη σύνδεσή της με την Ε.Ζ. στον καπιταλισμό (άλλο καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και άλλο σοσιαλιστική πείρα στην εκπαίδευση).

β) Το γεγονός ότι στο χώρο τους υπάρχουν πολλοί υπερασπιστές της Διαθεματικότητας και της Ευέλικτης Ζώνης και δεν θέλουν να τους χάσουν.

γ) Στην εκλογική επιδίωξη «ότι τσιμπήσουμε και απ? την ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ-ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ» (ΔΟΕ-ΟΛΜΕ), που διαφημίζουν με πάθος τη διαθεματική ευελιξία σε όλους τους τόνους, όπως και οι της ΔΑΚΕ και της ΠΑΣΚ.

Όσον αφορά πάλι το μέγα ζήτημα της Αποκέντρωσης, οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ ΠΕ ανέσυραν όψιμα από τα συρτάρια τους παλιά σκονισμένη ιστορική μελέτη για την Αποκέντρωση και την κυκλοφορούν σαν πρόσφατο πόνημα του «Συντονιστικού των Νηπιαγωγών», κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία ?, χωρίς να καταλαβαίνει κανείς ποια είναι η στάση τους, υπέρ ή κατά της Αποκέντρωσης και αν η ουσία βρίσκεται στην απόσυρση της τροπολογίας Μ. Γιαννάκου μόνο ή στη συνολική ακύρωση της Αποκέντρωσης.

Ε! Ύστερα από όλα αυτά, έχουν και το θράσος να μας κατηγορούν για εκλογική εξαργύρωση των αγώνων, υποτίμηση των θέσεών μας και προεκλογικού χαρακτήρα συμμετοχή στις απεργίες. Αιδώς Αργείοι!

Αλήθεια δεύτερη:

Η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ προτείνει απεργίες και τις στηρίζει

Ας μην ξεχνούν ότι σε όλη τη διάρκεια της διετίας που πέρασε, η ΕΣΑΚ-ΔΕΕ στο ΔΣ της ΔΟΕ αλλά και της ΟΛΜΕ πρότεινε έγκαιρα 48ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες, με τη λογική της κλιμάκωσης και της συνέχειας, χωρίς εμμονή στη μορφή αυτή, που καταψηφίζονταν και από τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ. Αυτές στη μεν ΟΛΜΕ συμπλέανε με τις δυνάμεις ΠΑΣΚ-ΣΥΝ εκτός από μας, ενώ στη ΔΟΕ πρότειναν 5νθήμερες σε αντιπαράθεση με εμάς. Το αποτέλεσμα ήταν να μην μπορεί να αναπτύξει δυναμική και να ψηφιστεί εύκολα καμιά αγωνιστική πρόταση με συνοχή και διάρκεια και να τορπιλίζεται έτσι η όποια προσπάθεια συντονισμού. Μέχρι που η ΠΑΣΚ στη ΔΟΕ αποφάσισε «να σώσει τα πράγματα και να επαναστατήσει»! Η κριτική στο πρόγραμμα δράσης της διακήρυξής μας αποτελεί διαστρέβλωση και στο σημείο για τις μορφές πάλης, αφού είμαστε ανοιχτοί στην πολυμορφία της δράσης, αλλά, όπως είναι αναγκαίο, προτάσουμε τους όρους προετοιμασίας (συνέχεια, κλιμάκωση, μετωπικά χαρακτηριστικά των κλαδικών αγώνων) και το αντίστοιχο πλαίσιο. Γι? αυτό, και με απόλυτο αίσθημα ευθύνης, καταλήγουμε στις αποφάσεις μας.

Αλήθεια Τρίτη

Το πλαίσιο της απεργίας των δασκάλων (Φθινόπωρο 2006) σε καμιά περίπτωση δεν έρχεται πραγματικά σε σύγκρουση με τον πυρήνα των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων και την καρδιά της κυρίαρχης πολιτικής. Γι? αυτό, με τη συμμετοχή μας στους αγώνες αντιπαραθέτουμε γραμμή και πλαίσιο ρήξης. Απαραίτητο όμως είναι να σταθούμε σε τρία ακόμη σημεία:

α) Το αίτημα για ενιαία 12χρονη εκπαίδευση (ΔΟΕ) ή 12χρονη χωρίς ενιαίο χαρακτήρα (ΟΛΜΕ), που χαρακτηρίζουν «ιστορικό» οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ. Αυτό οδηγεί σε μιαν εκπαίδευση με επιλογές, ζώνες μαθημάτων, διαφοροποιήσεις, στο όνομα μόνο ενιαία και στην ουσία γεμάτη ταξικές πολυτυπίες και διαβαθμίσεις, σαν το «Ενιαίο Λύκειο» του Γ. Αρσένη ή το «Ανοιχτό Σχολείο» του ΠΑΣΟΚ ή το «Ενιαίο-Πολυδύναμο=Πολυκλαδικό 12χρονο σχολείο» (ομάδα ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στην ΟΛΜΕ).

Οι προτάσεις αυτές θέλουν να μεταφέρουν την ταξική πολυτυπία της εκπαίδευσης και το διπλό-ανισότιμο σχολικό δίκτυο, μέσα σε ένα κατ? επίφαση ενιαίο σχολείο. Γι? αυτό και επιμένουμε στο ενιαίο 12χρονο σχολείο βασικής μόρφωσης, με ενιαίο περιεχόμενο, πρόγραμμα και στόχους.

β) Είναι αφελής έπαρση να κομπάζουν οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ και εδώ και παντού, ότι το «Όχι στη συνταγματική αναθεώρηση του άρθρου 16» περιλαμβάνεται στα αιτήματα των Ομοσπονδιών εξαιτίας τους. Το γεγονός ότι καταδικάζεται η αναθεώρηση αυτή και στις δύο εκπαιδευτικές ομοσπονδίες, δεν οφείλεται στην πίεση των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ, όπως ισχυρίζονται για να δικαιολογήσουν τις υπόλοιπες αμαρτίες τους, αλλά στη συντριπτική πίεση της πλειονότητας των εκπαιδευτικών και της κοινής γνώμης όπως δείχνουν και οι δημοσκοπήσεις

γ) Είναι αστείο να ισχυρίζονται ότι τα αιτήματα αυτά, από μόνα τους απαντούν στο μπλοκ εξουσίας (Ε.Ε.-ΣΕΒ, ΠΑΣΟΚ-ΝΔ), αφού δεν υπάρχει κανένα εισηγητικό πλαίσιο και καμιά πολιτική πλατφόρμα?κατά τη γνώμη τους?ενώ στην πραγματικότητα με τις προσθήκες που κάνουν σε «κοινά πλαίσια» συμβάλλουν στη διατύπωση και διάδοση διαχειριστικών θέσεων.

Τέλος, αυτό που καταλαβαίνει κανείς από εισηγητικά σημειώματα και κείμενα της ΔΟΕ και ΟΛΜΕ, είναι ότι, ο μόνος εκφραστής της αντιεκπαιδευτικής-αντιλαϊκής πολιτικής είναι η γαλάζια μέγαιρα Ν.Δ. και η κυβέρνησή της, ενώ ολοένα εξαγνίζεται ο ρόλος του ΠΑΣΟΚ και ενισχύεται η αντιπολιτευτική του τακτική για επάνοδο στην εξουσία και η εικόνα του ως ? «ευαίσθητου διαχειριστή» των αναδιαρθρώσεων. Η κριτική των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ στο ΠΑΣΟΚ και στα δικά τους κείμενα έχει αισθητά ατονήσει, στο όνομα της αντινεοφιλελεύθερης αντιπαράθεσης (που και που το θυμούνται έντονα ?), λες και το ΠΑΣΟΚ και η ΠΑΣΚ δεν πρωτοστατούν κυνικά και προκλητικά σε νεοφιλελεύθερες επιλογές μαζί με τη ΝΔ και τη ΔΑΚΕ (σκανδιναβικό μοντέλο, φινλανδικό? ανασφάλιστη εργασία, Γαλλία, Λαύριο, Αξιολόγηση, Αποκέντρωση, κ.λπ.).

Αλήθεια τέταρτη

Εκείνο που πρέπει ανυποχώρητα να απαιτούμε σε μια εποχή εργασιακών ανατροπών, είναι η πλήρης και σταθερή εργασία των εκπαιδευτικών, που διασφαλίζεται μόνο μέσα από τη σύνταξη νέας, ενιαίας επετηρίδας. Διαφορετικά, ο ΑΣΕΠ, οι τοπικές επετηρίδες, η Αποκέντρωση θα οδηγήσουν τους συναδέλφους στο καθεστώς των δημοδιδασκάλων του μεσοπολέμου, να εκλιπαρούν δηλαδή με μιαν αίτηση στο χέρι τους Δήμους για ολιγόμηνες σύμβασεις, αντί πινακίου φακής.

Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, μαέστροι στην παραχάραξη και τη διγλωσσία, προσπαθούν στην κατά ΕΣΑΚ ρητορική τους να αποδείξουν ότι δεν απορρίπτουμε την προϋπηρεσία ως κριτήριο διορισμού και ότι αυτές είναι η μόνη κίνηση που θεωρεί ως μοναδικό κριτήριο πρόσληψης το έτος λήψης πτυχίου. Τους καλούμε να διαβάσουν πιο προσεκτικά την πρόταση της ΕΣΑΚ-ΔΕΕ για το διορισμό των εκπαιδευτικών (Απρίλης 2004). Η πρότασή μας περιλαμβάνει δύο στάδια σύνταξης της επετηρίδας α) το αρχικό: κατά το οποίο πρέπει να λυθούν οι εκκρεμότητες και οι ανισοτιμίες των χρόνων της κατάργησής της. Γι? αυτό και προτείνεται ένα προσωρινό, δίκαιο σύστημα μοριοδότησης από το χρόνο απόκτησης του πτυχίου και τη συνολική προϋπηρεσία με αναγωγή στο υποχρεωτικό διδακτικό ωράριο. Μετά το πρώτο αυτό στάδιο ρύθμισης των ανισοτήτων, ακολουθεί το δεύτερο και τελικό με μόνο κριτήριο για το διορισμό των εκπαιδευτικών την ημερομηνία λήψης του πτυχίου τους. Στην κριτική τους οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ σκόπιμα παραλείπουν το δεύτερο και πιο ουσιαστικό μέρος της πρότασής μας. Ακόμη φαίνεται να έχουν ξεχάσει ότι στα Διοικητικά Συμβούλια των Ομοσπονδιών οι ίδιοι ψηφίζουν διορισμό των 18μηνιτών, μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών, ενώ και από τα επίσημα κείμενά τους εδώ και 7 χρόνια έχει εξαφανιστεί η λέξη επετηρίδα. Τάζουν με άλλα λόγια, διορισμούς σε όλους και παντού, χωρίς να προσδιορίζουν τον τρόπο και ούτε καν να κατονομάζουν την επετηρίδα, ιστορική κατάκτηση του κλάδου και επιθετικό αίτημα απέναντι στην ελαστικοποίηση των εργασιακών μας σχέσεων. Το ερώτημα στο οποίο πρέπει να μας απαντήσουν είναι γιατί προσυπογράφουν με τις παρατάξεις του δικομματισμού κείμενα-πλαίσια στα οποία δεν υπάρχει ίχνος από τη λέξη επετηρίδα και απουσιάζει το αίτημα για κατάργηση του ΑΣΕΠ. Μ? αυτό τον τρόπο εμπεδώνουν την αποσύνδεση πτυχίου-εργασίας και ενισχύουν τους μηχανισμούς πιστοποίησης τίτλων και προσόντων που προωθεί η ΕΕ.

Δε φτάνει κανείς να καυχησιολογεί για μάχες του ?90, του ?97 και ?98, που δεν τις έδωσε από μόνος του και να αυτοβαφτίζεται πρωτοπορία, γιατί σε τελική ανάλυση πρωτοπόρος είναι αυτός που λέει την αλήθεια και αγωνίζεται με πάθος και ανυποχώρητα γι? αυτήν. Ούτε κανείς μπορεί να αμφισβητήσει το γεγονός ότι η παράταξή μας είναι η δύναμη εκείνη που χωρίς συμβιβασμούς και παλινωδίες, σε όλα τα επίπεδα και στα συνδικάτα και με το ΠΑΜΕ, αποκαλύπτει και αντιπαλεύει τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις στην εκπαίδευση πληρώνοντας και αυτή το τίμημα που της αντιστοιχεί με διώξεις μελών της και αγωνιστών του ΠΑΜΕ, που συγκρούστηκαν με δυνάμεις καταστολής και σύρθηκαν στα δικαστήρια.

Σε γενικές γραμμές

Οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, είναι ολοφάνερο ότι:

· Μοντάρουν, μαντάρουν και ευπρεπίζουν τα κείμενα του δικομματισμού στην επιφάνεια, αφήνοντάς τα ίδια στην ουσία.

• Η μικροτακτική, να προσθέτεις ένα μόνο θετικό αίτημα σε μια θύελλα άλλων αντιδραστικών, είναι σταγόνα στον ωκεανό. Γι? αυτό και θα έπρεπε να ντρέπονται για τη συμμετοχή τους στη σύνθεση των πλαισίων.

· Με τη στάση τους αυτή, δίνουν το άλλοθι στις κυβερνήσεις να υποστηρίζουν ότι «οι εισηγήσεις-θέσεις σε ΔΟΕ-ΟΛΜΕ είναι προϊόντα πολιτικού πλουραλισμού και τελικά θέσεις της πλειονότητας του κλάδου, που δημοκρατικά υλοποιούν ?». «Τις θέσεις σας υιοθετούμε, για 12χρονη εκπαίδευση και αναβάθμιση της Τεχνικής με τα ΕΠΑΛ» (Μ. Γιαννάκου, 12^ο Συνέδριο της ΟΛΜΕ, 2005)-Γ. Αρσένης: «Την πρόταση της ΟΛΜΕ για Ενιαίο Λύκειο υλοποιώ», (1997).

Για κάποιες αντιλήψεις και πρακτικές στη δράση

1. Ούτε λίγο ούτε πολύ, για τις ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ το κάθε κίνημα μπορεί να οδηγήσει σε επαναστατική κατάσταση, ανεξάρτητα από υποκειμενικές και αντικειμενικές συνθήκες. Αλλά πάνω απ? όλα, γι? αυτές, συνεπές κίνημα είναι η μορφή πάλης και μάλιστα η πιο ανεβασμένη (θεοποίηση-απολυτοποίηση), ανεξάρτητα από τις μάζες που συσπειρώνει ή τις προθέσεις τους.

2. Για να αντιπαρατεθούν στο ΠΑΜΕ δε διστάζουν να βαφτίζουν «νίκη του κινήματος» ακόμα και την αναδίπλωση του ΠΑΣΟΚ, που αποχώρησε από τη διαδικασία αναθεώρησης, δηλώνοντας ότι κατηγορηματικά είναι υπέρ της αναθεώρησης του Άρθρου 16 και πιέζοντας μ? αυτόν τον τρόπο να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις.

3. Από την υπερ-επαναστατική ρητορεία των δυνάμεων αυτών βλασταίνουν αυταπάτες, ότι τάχα μπορεί το εκπαιδευτικό κίνημα, αφού δυναμώσει και συνδεθεί με το εργατικό, να επιβάλλει έως και την ανατροπή των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, χωρίς να απαντούν στο αν θα αλλάξει κάτι και τι στο επίπεδο της εξουσίας. Δεν απαντούν δηλαδή, μέχρι πού θα φτάσει η ανατροπή που ευαγγελίζονται, αφού οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις σήμερα είναι απαραίτητες για την ύπαρξη και την επιβίωση του συστήματος. Εξάλλου, είναι κατανοητό ότι καμιά κυβέρνηση δεν θα παραδόσει εύκολα τα όπλα. Αν αποδειχθεί λοιπόν αδύναμη η κυβέρνηση της ΝΔ να εφαρμόσει τις αναδιαρθρώσεις, περιμένει έτοιμο στη γωνία το ΠΑΣΟΚ, να υλοποιήσει την ίδια πολιτική. Έτσι, είτε παραμένουν στην ψευδαίσθηση ότι μπορούν να ανατραπούν οι καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις χωρίς αλλαγή εξουσίας, είτε εννοούν μιαν απλή κυβερνητική κρίση και εναλλαγή αστικών κομμάτων σε κυβερνητικό επίπεδο. Και στις δυο περιπτώσεις είναι φανερό ότι καλλιεργούν φρούδες ελπίδες, σύγχυση και αποπροσανατολισμό.

4. Απολυτοποιούν τις μορφές πάλης και ταυτίζουν το κίνημα με αυτές, αφαιρώντας απ? αυτό τη δυνατότητα ελιγμών, συντονισμού, ανασύνταξης δυνάμεων και τελικά ανοίγουν την πόρτα για τον εκφυλισμό του.

5. Και τέλος, επειδή οι δυνάμεις αυτές είναι ανύπαρκτες ουσιαστικά σε όλους τους υπόλοιπους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους, βλέπουν το εκπαιδευτικό κίνημα και την εκπροσώπησή τους στα Δ.Σ. των ομοσπονδιών, σαν τον απόλυτο «δοκιμαστικό σωλήνα» για την πολιτική τους γραμμή και τη συνδικαλιστική τους συνέχεια και επιβίωση.

Αντί επιλόγου

Απερίφραστα δηλώνουμε το αυτονόητο, ότι ναι είμαστε κριτές, κρίνουμε για να κριθούμε, μα όχι δικαστές. Αυτοί που έχουν την ευθύνη για την άμεση ή έμμεση στήριξη των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων, τον αγοραίο αντικομμουνισμό, σε εποχές μνημονίων και ανάγκης ανασυγκρότησης και αλλαγής ρότας του εργατικού κινήματος, θα κριθούν και θα δικαστούν αμείλικτα από την ιστορία και την εργατική τάξη.

Αυτοί που μιλούν τώρα για «αριστερά της ήττας και της κομματικής περιχαράκωσης» μάλλον κοιτάζουν τον ίσκιο τους όχι το πρωί αλλά το απόγευμα, γιατί εδώ και είκοσι περίπου χρόνια τα ίδια επικαλούνται οι σοσιαλδημοκράτες που έχουν τα πρωτεία σ? αυτή την προπαγάνδα. Όσοι σήμερα έχουν το θράσος να αναφέρουν ότι οι αγωνιστές του ΠΑΜΕ δεν έχουν ήθος και αξιοπρέπεια, δίνουν τα διαπιστευτήριά τους στην αστική τάξη και το κατεστημένο, ότι μπορούν να είναι οι καλύτεροι υπηρέτες του συστήματος. Αυτοί οι ίδιοι, άλλοτε ηγετίσκοι των αστικών καναλιών και κονδυλοφόροι των εφημερίδων του και άλλοτε με δηλώσεις τους και προβοκατόρικες ενέργειες (όπως στην οργανωτική σύσκεψη της ΑΔΕΔΥ και σε κείμενά τους για το ΤΕΑΔΥ), είναι έτοιμοι να προχωρήσουν σε ακόμη πιο βρώμικες μεθοδεύσεις. Εμείς τους γυρίζουμε την πλάτη και δουλεύουμε για το μέλλον. Τους αφήνουμε να τραβήξουν μόνοι τους «το δρόμο για τα Σούσα», το συμβιβασμό με τον αστικό Αρταξέρξη, με φτηνό αντίτιμο τη σατραπεία των θέσεων στην αστική εκπαίδευση, τη δημοσιογραφία ή τους πολιτικούς θώκους.

Για μας δε μένει άλλος δρόμος απ? αυτόν που τίμια πορευόμαστε. Για μας κανείς δεν πρέπει να λείψει από το ραντεβού των αγώνων και τη συμβολή στη συνέχισή τους. Εκείνο όμως που απαιτεί πρωταρχικά το κίνημα είναι η συνέπεια λόγων και έργων και η ενίσχυση της ανειρήνευτης ταξικής πάλης, κινητήριας δύναμης της αλλαγής και της ιστορίας. Ο ζεστός λόγος από μόνος του, όταν είναι ασύμφωνος με τα έργα που εξαγγέλλει, γίνεται τραγούδι των Σειρήνων και σε ξεστρατίζει. Εκείνο που πιο πολύ χρειάζεται το σήμερα είναι η εμπιστοσύνη στις δυνάμεις που πρωτοστατούν στον αγώνα, γιατί όπως γράφει ο Γιάννης Ρίτσος, «πάνω σε αυτή την εμπιστοσύνη χτίζονται τα σπίτια και το αύριο».

ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΑΣ ΒΕΒΑΙΩΝΟΥΝ ΤΟ ΑΣΦΑΛΕΣ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

ΑΓΩΝΕΣ ΤΑΞΙΚΟΙ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Μάης 2007

Οι βιομήχανοι δεν κρύβουν τις προθέσεις τους!!

Τι σήμαιναν οι δηλώσεις του προέδρου του Συνδέσμου Ελλήνων Βιομηχάνων, στο περιθώριο της δικομματικής κοκορομαχίας για τα ομόλογα, ότι πρέπει να συζητήσουμε το ασφαλιστικό; Δείτε:

«Εργαζόμενος ετών… 99!

Ένας μηχανικός αυτοκινήτων, στη Μεγάλη Βρετανία εξακολουθεί να εργάζεται παρότι είναι σήμερα 99 ετών! Ο Buster Martin, βετεράνος του Α? Παγκοσμίου Πολέμου επισκευάζει τα περίπου 100 φορτηγάκια μιας εταιρίας υδραυλικών κατασκευών. Βγήκε στη σύνταξη όταν ήταν 97 ετών, ωστόσο δεν… άντεξε και έκανε αίτηση στην εταιρεία όπου εργάζεται τώρα, αφού όπως είπε η ζωή του συνταξιούχου ήταν βαρετή.

?Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από μια ημέρα σκληρής δουλειάς. Μου αρέσει να λερώνω τα χέρια μου και θα εργάζομαι μέχρι να πεθάνω που νομίζω ότι θα είμαι τότε 125 ετών?, είπε ο Μartin. Ο ηλικιωμένος άντρας. ο οποίος τον ερχόμενο Σεπτέμβριο θα κλείσει τα 100 αναφέρει πως η καλή του υγεία οφείλεται στην καθημερινή άσκηση που περιλαμβάνει και έναν περίπατο στη βιβλιοθήκη.

Να τα χιλιάσει.

Με τέτοιες ειδήσεις ανακαλύπτεις πως

Η ζωή είναι Ωραία»

(Διαφήμιση της ΔΕΛΤΑ. Ο ιδιοκτήτης της, Δασκαλόπουλος, είναι πρόεδρος του ΣΕΒ)

Τέτοια οράματα έχουν για τη ζωή μας,

Γι αυτό κόπτονται για η ?δια βίου μάθηση? (=πρόωρη εγκατάλειψη σχολείου, διαφοροποίηση της εκπαίδευσης και υποκατάστασή της από κατάρτιση δεξιοτήτων και εφήμερων γνώσεων).

Το ζήτημα, συνάδελφοι, είναι: εμείς βρίσκουμε αυτή τη χαμοζωή ωραία;

Αν όχι τότε:

Καταδικάζουμε τις δυνάμεις (ΝΔ Και ΠΑΣΟΚ) που προεκλογικά συγκρούονται φραστικά, αλλά επιμένουν στη νομότυπη κλοπή των αποθεματικών των ταμείων (τζογάρισμα στο χρηματιστήριο).

Απομονώνουμε τις ηγεσίες ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ που συμμετείχαν στον ?κοινωνικό διάλογο? για την κατάργηση των εργασιακών- ασφαλιστικών δικαιωμάτων μας.

Δεν εξουσιοδοτούμε την πλειοψηφία της ΟΛΜΕ να παζαρεύει συντεχνιακά κάποιο επιδοματάκι, την ώρα που εξελίσσεται μια επίθεση σε όλη η γραμμή της εκπαίδευσης και ης εργασίας, να ?συμπαραστέκεται? απλώς σε άλλους κλάδους με αποσπασματικές κινητοποιήσεις χωρίς πρόγραμμα, αιτήματα, κλιμάκωση και προοπτική. Κλαδάκι το κλαδάκι σπάει η ενότητα ης τάξης μας και λειτουργεί το «διαίρει και βασίλευε».

Παλεύουμε για την οικοδόμηση του ΠΑνεργατικού Αγωνιστικού ΜΕτώπου και στο χώρο των εκπαιδευτικών, γιατί κοινά είναι τα προβλήματα, κοινοί πρέπει να είναι Και οι αγώνες για να έχουν ισχύ κι αποτελεσματικότητα.

Ας τους δείξουμε ότι θυμόμαστε

την Πρωτομαγιά του Σικάγου…

Αγωνιζόμαστε για συνδικάτα χειραφετημένα από τις πολιτικές του κεφαλαίου.

Αντιστεκόμαστε στην ιδιωτικοποίηση σε όλες τις βαθμίδες, που δε σημαίνει μόνο ιδιωτική κερδοσκοπία αλλά και υποβάθμιση ης δημόσιας δωρεάν παιδείας.

Προβάλλουμε την ανάγκη για διεύρυνση της Βασικής – Γενικής Εκπαίδευσης για όλους, για Ενιαίο Δωδεκάχρονο Υποχρεωτικό σχολείο, πριν από οποιαδήποτε επαγγελματική επιλογή ή ειδίκευση, αναγκαία προϋπόθεση για αληθινά Ανώτατη κι αναβαθμισμένη Επαγγελματική Εκπαίδευση σε ?μεταλυκειακό? επίπεδο.

Διεκδικούμε πλήρη σύνταξη στα 30 χρόνια δουλειάς και στο 80% του τελευταίου μισθού.Κατάργηση των αντιασφαλιστικών νόμων ης ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Όχι στην ιδιωτική ασφάλιση και τα επαγγελματικά ταμεία. Πλήρη ασφαλιστικά δικαιώματα (και οφθαλμιατρική και οδοντιατρική κάλυψη) και πλήρη σύνταξη σε περίπτωση ανικανότητας.

Απαιτούμε να επιστραφούν στο Ταμείο μας όσα κλάπηκαν με νομότυπο ή μη νομότυπο Τρόπο. Καμιάς μορφής τζογάρισμα (βλ. χρηματιστήριο) και καμιά εκποίηση της κινητής και ακίνητης περιουσίας του ταμείου μας.

Για ν? αλλάξουμε τους συσχετισμούς

Ψηφίζουμε

ΕΣΑΚ- ΔΕΕ

Δες το σε pdf