Στην αρχαία Ελλάδα οι άνθρωποι αγαπούσαν πολύ το θέατρο. Οι παραστάσεις γίνονταν σε μεγάλα υπαίθρια θέατρα, που ήταν χτισμένα συνήθως στις πλαγιές των λόφων. Οι ηθοποιοί φορούσαν μάσκες και ειδικά κοστούμια για να υποδύονται διαφορετικούς χαρακτήρες. Όλοι οι ρόλοι, ακόμα και οι γυναίκειοι υποδύονταν από άνδρες, φορώντας κατάλληλες μάσκες προσωπεία. Στο θέατρο παρουσιάζονταν κωμωδίες, που έκαναν τον κόσμο να γελάει, και τραγωδίες, που διηγούνταν σοβαρές ιστορίες. Οι θεατές κάθονταν στις κερκίδες και παρακολουθούσαν με μεγάλο ενδιαφέρον τις παραστάσεις. Το αρχαίο θέατρο βοήθησε τους ανθρώπους να διασκεδάζουν, να μαθαίνουν και να σκέφτονται σημαντικά θέματα της ζωής και αποτελεί ακόμη και σήμερα ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα του ελληνικού πολιτισμού.

Μέσα από την ενότητα αυτή του 4ου Εργαστήριου Δεξιοτήτων οι μαθητές έμαθαν τα μέρη του αρχαίου θέατρου και μελέτησαν τις ενδυμασίες της εποχής.

Ζωγραφήσαμε τις δικές μας μάσκες και μάθαμε για την κωμωδία, την τραγωδία και μάθαμε για τον θεό Διόνυσο.

Στη συνέχεια προχωρήσαμε  στη δεύτερη κατασκευή μνημείου, του αρχαίου θεάτρου της Μυτιλήνης, με πλαστελίνη. 

Μετά από μερικές μέρες είχαμε τη χαρά να επισκεφθούμε το Αρχαιο Θέατρο της Μυτιλήνης και να δούμε τα μέρη του από κοντά.

Το Αρχαίο Θέατρο της Μυτιλήνης βρίσκεται αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα θέατρα της αρχαιότητας στο Αιγαίο. Χτίστηκε κατά την ελληνιστική περίοδο, πιθανότατα τον 3ο αιώνα π.Χ., και αργότερα επεκτάθηκε και χρησιμοποιήθηκε κατά τους ρωμαϊκούς χρόνους.

Το θέατρο ήταν λαξευμένο στην πλαγιά λόφου και είχε μεγάλη χωρητικότητα, φιλοξενώντας θεατρικές παραστάσεις, μουσικούς αγώνες και δημόσιες εκδηλώσεις, και αποτέλεσε πρότυπο για την κατασκευή των θεάτρων στην Ρώμη.

Σήμερα σώζονται τμήματα του κοίλου, της ορχήστρας και άλλων αρχιτεκτονικών στοιχείων, τα οποία μαρτυρούν τη σπουδαιότητα του μνημείου.

 

Τα παιδιά φορώντας τα προσωπεία τους είπαν στους γονείς τους, που τα συνόδευαν, ποιος ήταν ο Διόνυσος και τί είναι η τραγωδία και η κωμωδία. 

“Είμαι εγώ ο Διόνυσος, 

σταφύλια έχω στα μαλλιά

χαρές μέσα στην καρδιά,

τον κόσμο όλον γυρνώ

και τη ζωή υμνώ”‘

Είμαι εγώ η τραγωδία

και έχω λύπη στην καρδιά

μα κουράγιο πρέπει να παίρνεις

στα δύσκολα μπροστά.

1,2,3, ζήτω η ΤΡΑΓΩΔΙΑ

Με λένε κωμωδία

σκορπίζω τη χαρά

πειράζω τους ανθρώπους

γελάω δυνατά.

1,2,3, ζήτω η ΚΩΜΩΔΙΑ

Στο χώρο είδαμε κάποιους που έκαναν ανασκαφές και τους πλησιάσαμε όλο περιέργεια. Στη συνέχεια, είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από κοντά την δουλειά ενός αρχαιολόγου και να πάρουμε περισσότερες πληροφορίες για τη δουλειά τους στις ανασκαφές του αρχαίου θεάτρου.

Μιλήσαμε για τα ομαδικά παιχνίδια που έπαιζαν στην Αρχαία Ελλάδα,  που μοιάζουν εκπληκτικά με τα σημερινά. Μερικά από αυτά ήταν:

• Κρυπτίνδα: Το κλασικό μας κρυφτό.
• Ακινητίνδα: Τα σημερινά αγαλματάκια ακούνητα.
• Ασκωλιασμός: Παιχνίδι ισορροπίας, το οποίο αποτέλεσε τον πρόγονο του κουτσού.
• Επίουρος: Το παιχνίδι που σήμερα αποκαλούμε «Μήλα»
• Σκαπέρδα / Διελκυστίνδα: Το γνωστό παιχνίδι τραβήγματος σχοινιού και άλλα

Το πιο αγαπημένο τους όμως ήταν η «τυφλόμυγα» που ονομαζόταν «Χαλκή Μυία» (χάλκινη μύγα) και παιζόταν με τους ίδιους ακριβώς κανόνες όπως και σήμερα: ένα παιδί είχε δεμένα τα μάτια του, ενώ τα υπόλοιπα το τσιγκλούσαν ή το χτυπούσαν ελαφρά με τις ζώνες τους μέχρι να πιάσει κάποιον.

Αυτό το παιχνίδι παίξαμε και εμείς στο αρχαίο θέατρο.  Όταν το παιδί με τα δεμένα μάτια αγγίξει έναν συμμαθητή του, πρέπει να μαντέψει ποιος είναι, χωρίς να κοιτάξει. Αν το βρει, αλλάζουν θέσεις.

Στην επιστροφή μας στην τάξη προσπαθούμε να γίνουμε αρχαιολόγοι. Προσπαθούμε να συναρμολογήσουμε ένα πήλινο πιάτο. Πρώτα το σπάμε και στη συνέχεια το συναρμολογούμε όπως οι αρχαιολόγοι. Ενώνουμε τα κομμάτια μεταξύ τους με ταινία.

Και τα κομμάτια που δεν εντόπισαν οι αρχαιολόγοι στις ανασκαφές; Έπεσαν πολλές ιδέες στο “τραπέζι” , αλλά καταλήξαμε στην πλαστελίνη. Με αυτή γεμίσαμε τα κενά του πήλινου πιάτου…

και είναι έτοιμο να το εκθέσουμε στο μουσείο μας!

Μπορείς να δώσεις στην αρχαιολόγο τα εργαλεία της;

από Δήμου Μαρία