Το δώρο το διαβάσαμε εδώ: https://www.facebook.com/MariellePKokosidou/posts/884653821567690:0

Μια δραστηριότητα που υλοποιώ ανά τα έτη στην τάξη μου είναι “το Δώρο”. Δεν είναι ενθύμιο, μήτε γλυφιτζούρια. Δεν είναι κάτι που άπτεται, ούτε φοριέται. Δεν παίζεται, μα ούτε σπάει ή χαλάει… αλλά μένει για πάντα. Είναι “το Δώρο”.

Φέτος, αγόρασα πολλά διαφορετικά κουτιά, χρωματιστά, με πολύχρωμες κορδέλες (τα κλασικά που αμπαλάρουμε και προσφέρουμε δώρα τις γιορτές). Το πιο μεγάλο κουτί ήταν περίπου ένα μέτρο και όλα τα υπόλοιπα μικρότερα από αυτό, έως το πιο μικρό που ήταν όσο μια παιδική χουφτίτσα. Έβαλα το ένα μέσα στο άλλο και τοποθέτησα το μεγάλο αυτό πακέτο στη μέση της τάξης. Δίπλα ακριβώς έβαλα ένα τσαλακωμένο, λευκό, εντελώς ευτελές κουτάκι (φτιαγμένο από εμένα), δίχως στολισμούς ή κορδέλες και φιογκάκια.

Μόλις ήρθαν τα παιδιά εκείνο το πρωινό στην τάξη εντυπωσιάστηκαν με το “τεράστιο” (όπως το αποκάλεσαν) δώρο και ζητούσαν να μάθουν τι έχει μέσα. Κανένα παιδί δεν έδωσε σημασία στο μικρό κουτάκι που βρισκόταν ακριβώς δίπλα. Για να λέμε και την αλήθεια, ένας μικρός του’ δωσε και μια κλωτσιά καταλάθος και λερώθηκε κιόλας.

Η ώρα περνούσε και οι ερωτήσεις αυξάνονταν, ενώ τα παιδιά χάιδευαν το μεγάλο κουτί και ψιθύριζαν το ένα στο άλλο σχετικά με το περιεχόμενό του. Πρέπει να τους φάνηκε μια αιωνιότητα μέχρι να καθίσουμε στην παρεούλα και να συζητήσουμε για τα δυο μας δώρα (ή μάλλον το ένα, γιατί το άλλο κανένας δε του έδινε σημασία).

Με το που συγκεντρωθήκαμε, ρώτησα ποιος/ποια είναι πρόθυμη να ανοίξει το μεγάλο δώρο. Όλα τα χέρια σηκώθηκαν!

“Εγώ, εγώ, εγώ, εγώ…”, ακουγόταν μερικά δευτερόλεπτα.

Σηκώνεται ένα παιδί. Ανοίγει το πρώτο κουτί. Ωπ! Τι έκπληξη! Μέσα έχει κι άλλο κουτί. Σηκώνεται το επόμενο παιδί. Κι άλλο κουτί. Σηκώνεται και ο επόμενος/η και ούτω καθεξής. Φτάνουν στο μικρούλι κουτάκι με τον πελώριο κόκκινο φιόγκο.

Το παιδί που είναι η σειρά του να ανοίξει το κουτάκι με κοιτάει με ανυπομονησία και μου λέει “Αααα! Κυρία, θα το βρω το τέλειο δώρο εγώ!”

Ανοίγει το κουτί. Τίποτα. Κενό. Άδειο.

Κοιτάζονται μεταξύ τους. Αμηχανία. Δεν μιλούν. Κάποια παιδιά βάζουν τα γέλια (από τον εκνευρισμό ίσως;) Κανείς δε ρωτάει. Κανείς δε γνωρίζει. Τα υπέροχα κουτιά είναι όλα απόλυτα άδεια. Ένα αγοράκι σηκώνεται αυθόρμητα, παίρνει τα κουτιά ένα προς ένα και τα γυρίζει ανάποδα, τα χτυπάει μπας και πέσει κάτι από μέσα. Μάταια.

Και τότε με ρωτούν: “Που είναι το δώρο μας;”

Τους δείχνω το άλλο κουτί. Ναι, ναι, το τσαλακωμένο, λερωμένο, χαλασμένο, πατημένο.

Μου λέει ένα κορίτσι: “Είσαι πολύ αστεία κυρία, δεν είναι εκεί το δώρο μας ε;”

Τους απαντώ πως πρέπει να το ανακαλύψουν μόνοι τους αν όντως σε εκείνο το κουτί κρύβεται κάτι.

Προθυμοποιείται ένα παιδί που το ανοίγει με προσοχή και… ένα υπέροχο χαμόγελο διαγράφεται στα χείλη του.

“Το κουτί είναι γεμάτο αστεράκια!”

Τα παιδιά τρέχουν προς το κουτί και πιάνουν τα αστέρια. Τα μυρίζουν, τα φιλάν, τα χαϊδεύουν. Κάθε παιδί παίρνει από ένα.

Συζητούμε.

“Θέλω να σκεφτείτε πως τα δύο δώρα είναι δύο άνθρωποι”, τους λέω. “Υπάρχουν άνθρωποι εντυπωσιακοί, όμορφοι, υπέροχα ντυμένοι, με ωραία χαρακτηριστικά, λαμπεροί κλπ. αλλά που βαθιά μέσα τους είναι άδειοι”, συνεχίζω. “Όμως υπάρχουν κι άνθρωποι που δεν είναι τόσο όμορφοι, τόσο καλοχτενισμένοι ίσως, με ρούχα όχι πλούσια παρά φτωχά και χωρίς ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στην εμφάνισή τους, αλλά μέσα τους υπάρχει φως, τόσο δυνατό και λαμπερό όσο τίποτε άλλο στον κόσμο”, συμπληρώνω.

Κρατάνε τα αστέρια σφιχτά στο χεράκι τους.

“Τελικά το μεγάλο δώρο δε μου αρέσει καθόλου”, ακούγεται να λέει ένα παιδί, που σηκώνει το άλλο, το τσαλακωμένο, αυτοσχέδιο κουτί μου και το παίρνει αγκαλιά.

– Μ

(Photo/ Credits: Flickr – Uknown)