«Η θεματική ενότητα της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου είναι μια πρόκληση για το νηπιαγωγείο! Είναι από τα θέματα που θέλουν ιδιαίτερη προσοχή στην προσέγγισής τους. Το πλεονέκτημα στο νηπιαγωγείο είναι ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε παραμύθια, θεατρικό παιχνίδι, ταργούδια και παιχνίδια».
Ξεκινάμε από ένα παραμύθι. Μπορείτε το δείτε σε βίντεο ή να το ξαναδιαβάσετε!!
Από το σχολικό ανθολόγιο
Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας γίγαντας, ένας μεγάλος γίγαντας, τόσο μεγάλος όσο σαράντα εκατομμύρια άνθρωποι μαζί. Τον ίδιο καιρό κάπου κοντά στο γίγαντα, ζούσε ένας νάνος, ένας μικρός χαρούμενος νάνος. Νάνος και γίγαντας ζούσαν ο καθένας στον τόπο τους χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον. Τους χώριζε άλλωστε ένα τεράστιο αυλάκι, μια θάλασσα. Ζούσαν ευτυχισμένοι… Και περνούσε ο καιρός. Ο νάνος κοίταζε τη δουλειά του και ο γίγαντας τη δικιά του και ζούσαν αγαπημένοι…
Ένα πρωί όμως ο μεγάλος γίγαντας φόρεσε ένα περίεργο καπέλο και μια ακόμη πιο περίεργη στολή. Φόρεσε και κάτι μεγάλες μπότες και μετά έκανε ένα μεγάλο πήδημα, έφτασε μπροστά στην πόρτα του μικρού νάνου και, βάνοντάς του μια λόγχη μπροστά στην κοιλιά του, είπε: «Ήρθα να σου πάρω το σπίτι παραδώσου!».
Ο μικρός νάνος στην αρχή το πέρασε για χωρατό. «Κοίτα χωρατατζής που ’ναι ο μεγάλος γίγαντας!» σκέφτηκε. Και φέρνοντας στο νου το γνωστό τους χαιρετισμό, του φώναξε:
– Γεια σου, γείτονα!
Ο γίγαντας όμως δεν καταλάβαινε πια από τέτοια.
Πίεσε τη λόγχη πάνω στην κοιλιά του μικρού νάνου και άγρια ξαναφώναξε:
–Παραδώσου!
Ο μικρός νάνος τότε κατάλαβε· κοίταξε λυπημένος κατάματα το μεγάλο γίγαντα και χωρίς κανένα φόβο τού είπε:
– Όχι, δεν παραδίνομαι!
Αμέσως μετά έτρεξε, έφτασε στο μικρό καλύβι του και σε λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στα χέρια του μια σφεντόνα. Στάθηκε μπροστά στο γίγαντα και περίμενε.
Ο μεγάλος γίγαντας τα ’χασε για λίγο. Ύστερα χύθηκε πάνω στο μικρό νάνο θέλοντας να τον συντρίψει. Έγινε όμως κάτι απίστευτο. Ο μικρός νάνος νίκησε το μεγάλο γίγαντα! Ο μεγάλος γίγαντας το ’βαλε στα πόδια…
Έτσι οι Έλληνες του Σαράντα, όπως ο μικρός νάνος του παραμυθιού, όταν η Ιταλία ζήτησε να της παραδώσουν τη χώρα τους, απάντησαν όπως και κείνος, μ’ ένα θαρραλέο και αποφασιστικό ΟΧΙ!
Γαλάτεια Σουρέλη
Συνεχίζουμε με τα ιστορικά γεγονότα στο παρακάτω βίντεο
Αυτά έγιναν πριν χρόνια, πάνω στις Πίνδου τις κορφές με χιόνια!!!
Σήμερα Ελλάδα κι Ιταλία έχουν αγάπη και φιλία!!
Είναι πολύ σημαντικό να καταλάβουμε όλοι ότι ο πόλεμος δεν χωράει πουθενά. Οι άνθρωποι μάθαμε να λύνουμε τις διαφορές μας με διπλωματία!!! Κι έχουμε πάντα στο μυαλό μας ότι δεν κάνουμε σε κανέναν ότι δεν μας αρέσει να μας κάνουν!! Όλοι μπορούμε να ζούμε αρμονικά πάνω στη γη, όσο διαφορετικοί κι αν είμαστε, σε όποια χώρα κι αν ζούμε, οποίο χρώμα κι αν έχουμε … ακόμα κι αν έχουμε διαφορετικό σχήμα!!!
Θα καταλάβετε τι εννοούμε μόλις διαβάσετε το πρώτο μας αυτοσχέδιο παραμύθι με ολοδική μας εικονογράφηση!!
Το παραμύθι μας είναι εμπνευσμένο από το παραμύθι “Ο γίγαντας κι ο νάνος” και το τραγούδι “Ένα τρίγωνο στη χώρα των κύκλων”
Δεν είναι αυτονόητο ότι το ξέρουμε όλοι, γι’ αυτό λοιπόν, στο πλαίσιο των “Εργαστηρίων δεξιοτήτων”, θα δώσουμε λίγο χρόνο παραπάνω. Χρόνο απαραίτητο για να ανακαλύψουμε όλοι τον θησαυρό που κρύβουμε μέσα μας.
Περιγράφω τι βλέπω μέσα στο μαγικό κουτί. Σημείωση: Μέσα στο μαγικό κουτί έχουμε κολλημένο έναν καθρέπτη.
Περιγράφοντας τον εαυτό μας διαπιστώνουμε ότι έχουμε πολλά όμοια αλλά και πολλά διαφορετικά χαρακτηριστικά με τους άλλους. Για να το καταλάβουμε καλύτερα, και με σκοπό να βελτιώσουμε τις ικανότητες μας στην περιγραφή, παίζουμε το παιχνίδι “Στο κεφάλι μου σε έχω”.
Παραλλαγή από παιχνίδι του εμπορίου
Χρησιμοποιούμε ένα στεφανάκι από το αντίστοιχο παιχνίδι και κάρτες με τις φωτογραφίες μας. Ένα παιδί φοράει το στεφανάκι. Χωρίς να βλέπει τοποθετούμε στο στεφάνι μια φωτογραφία ενός συμμαθητή του. Το παιδί ρωτάει αν είναι κορίτσι ή αγόρι, αν έχει κοντά ή μακριά μαλλιά κλπ. Από τις απαντήσεις προσπαθεί να μαντέψει ποιον έχει στο κεφάλι του!!
Κι αφού μαντέψαμε σωστά φτιάξαμε την προσωπογραφία μας… σαν ξεχωριστοί καλλιτέχνες που είμαστε. Τα έργα μας ξεχωριστά σαν κι εμάς. Όλοι έχουμε κάποιο ξεχωριστό χαρακτηριστικό, όλοι έχουμε “Το κάτι άλλο” και “Το Κατιτί” που μας κάνει μοναδικούς. Αυτό πολλές φορές είναι δύσκολο να το καταλάβουμε και νιώθουμε σαν τον λύκο, τον Ζαχαρία που ήθελε να αλλάξει χρώμα!!
Παραμύθι για τα χρώματα, τις μέρες της εβδομάδας και την αποδοχή του εαυτού μας
Στην πραγματικότητα αυτό “Το κάτι άλλο” και “Το Κατιτί” που μας κάνει μοναδικούς το βρήκαμε στο ομότιτλο παραμύθι. Πατώντας πάνω στην εικόνα μπορείτε να το απολαύσετε ξανά και ανακαλύψετε κι άλλες ομοιότητες και διαφορές με τους άλλους.
https://www.youtube.com/watch?v=86SfCcVPbP4
Κι αν ακόμα δεν νιώθετε καλύτερα με τον εαυτό σας θα σας γνωρίσουμε την Λία μέσα από ένα άλλο παραμύθι. Η Λία νόμιζε ότι δεν μπορεί να ζωγραφίσει τίποτα ώσπου μια μέρα τα πάντα άλλαξαν ..
Βλέποντας την έκθεση της Λίας εμπνευστήκαμε και εμείς από τις τελείες και με τα χρώματα τα οποία χρησιμοποίησε μεταμορφώσαμε το αποτύπωμα της παλάμης μας σε ένα πανέμορφο λουλούδι, τόσο μοναδικό όσο και εμείς, τόσο διαφορετικό όπως κι εμείς.
Κι ευτυχώς δηλαδή αλλιώς ο κήπος μας δεν θα ήταν τόσο όμορφος αν όλοι είχαμε ζωγραφίσει με τα ίδια χρώματα και με τον ίδιο τρόπο.
Όλοι λοιπόν είμαστε ξεχωριστοί, έχουμε μια ταυτότητα με τα χαρακτηριστικά μας, εξωτερικά και εσωτερικά… κυρίως εξωτερικά!!
Φτιάξαμε αληθινές ταυτότητες για τη δανειστική βιβλιοθήκη, για εκλογές και όπου αλλού τις χρησιμοποιούν οι μεγάλοι!! Βέβαια εμείς τον περισσότερο καιρό παίζουμε, κι αυτό, γιατί με το παιχνίδι μαθαίνουμε καλύτερα και περισσότερα πράγματα!!
Μαθαίνουμε να παίζουμε ντόμινο εντοπίζοντας ομοιότητες!!
Τελικά μάλλον καλύτερα που είμαστε διαφορετικοί, ο ένας συμπληρώνει τον άλλο κι όλοι μαζί φτιάχνουμε την πανέμορφη τάξη μας!!
Πρώτη μέρα στο σχολείο και στον πίνακα είδαμε “τα φυλαράκια” να μας καλωσορίζουν και γύρω τους τα ονόματά μας σε χάρτινα κίτρινα μολύβια!
Φιλαράκια λοιπόν και συστηθήκαμε με πολλούς τρόπους!! Είπαμε το όνομά μας με διαφορετικούς τρόπους και με πολλά παιχνίδια! Στη συνέχεια κρύβαμε ένα φίλο μας και ένας από εμάς – που δεν έβλεπε – μάντευε ποιος έλειπε από την μεγάλη μας παρέα!
Παραλλαγή σε παιχνίδι του εμπορίου: Λέω γρήγορα το όνομά μου ..αν σκάσει η βόμβα στα χέρια μου λέω το αγαπημένο μου παιχνίδι!
Στη συνέχεια συλλαβίσαμε το όνομά μας με τους δικούς μας τρόπους: με παλαμάκια και με πηδηματάκια!!
Πηδάω και λέω συλλαβιστά το όνομά μου! Βρίσκω πόσα πηδήματα/συλλαβές έκανα!
Βλέπουμε το όνομά μας γραμμένο στα κίτρινα “μολυβάκια” και εντοπίζουμε το πρώτο γράμμα “Αυτό που είναι κόκκινο”
Ομαδοποιούμε το όνομά μας με κριτήριο το πρώτο γράμμα.
Ακολούθησε ζωγραφική με νερομπογιές όπου την άλλη μέρα με έναν μαγικό τρόπο αποκαλύφθηκε ξανά το αρχικό μας γράμμα!!
Τεχνική της απομόνωσης με χαρτοταινία
Με τον ίδιο τρόπο εμφανίστηκαν και τα αρχικά γράμματα όλων μας στο πάτωμα … Ήταν κάλεσμα για κινητικό – μουσικό παιχνίδι!!
“Γύρω γύρω περπατώ, για να βρω, για να βρω το γράμμα μου το αρχικό” στο σταμάτημα θα πρέπει να το ακουμπήσουμε με το χέρι μας!!
Ολοκληρώσαμε τις δραστηριότητες με το αρχικό μας γράμμα και συνεχίσαμε μετρώντας και τα υπόλοιπα γράμματα. Βρίκαμε ποιος έχει το περισσότερα γράμματα και ποιος έχει τα λιγότερα … μας βοήθησαν και τα μανταλάκια!!
“Πόσα μανταλάκια χρειάζονται για να κρύψω το όνομά μου”
Στο τέλος βάλαμε το “κίτρινο μολυβάκι μας” στο καλαθάκι με τους μαρκαδόρους έτσι ώστε να αντιγράφουμε το όνομά μας σε κάθε μας δημιουργία ώσπου να το μάθουμε να το γράφουμε μόνοι μας χωρίς βοήθεια … άλλωστε κάθε πρωί το αναγνωρίζουμε πάνω στους πυραύλους μας, απαραίτητο εργαλείο για να εξερευνήσουμε, ως αστροναύτες, το διάστημα της γνώσης!!
Το φετινό μας παρουσιολόγιο
3, 2, 1 … το ταξίδι ξεκίνησε!!! Καλά μας ταξίδια στον υπέροχο κόσμο της γνώσης στο Νηπιαγωγείο μας!!!
Καθώς διανύουμε την δεύτερη βδομάδα, σήμερα μας δόθηκε η αφορμή, μετά από μια παρεξήγηση, να μιλήσουμε για τις ευγενικές λέξεις και για τις λέξεις που μας πληγώνουν. Καταγράψαμε όσες λέξεις ξέραμε ή είχαμε ακούσει και τις χωρίσαμε σε δυο ομάδες!!
Στη συνέχεια τις λέξεις που δείχνουν ευγένεια τις “κρύψαμε” μέσα σε καραμελίτσες για να θυμόμαστε πάντα ποια είναι τα “γλυκά μας τα λογάκια” ενώ διαγράψαμε με ένα μεγάλο κόκκινο Χ τις λέξεις που μας πληγώνουν.
Κρυμμένες όλες μαζί εδώ!
Ολοκληρώνοντας τη συζήτησή μας καταγράψαμε τους κανόνες που είναι απαραίτητοι στην τάξη μας, για να έχουμε μια γλυκιά σχολική χρονιά, γεμάτη γέλια και χαρές, χωρίς λύπη και κλάματα! Ορκιστήκαμε να τηρούμε τους κανόνες κι επισημοποιήσαμε το συμβόλαιο μας υπογράφοντας … με δακτυλομπογιές!!
Την τελευταία ώρα της ημέρας ήρθε η κυρία Κωνσταντίνα και μας διηγήθηκε μια ιστορία και μάλιστα με πείραμα μας έδειξε τι έγινε στην χώρα των Πιπερούληδων όταν συνέβη μια παρόμοια παρεξήγηση!!!
Μια φορά κι έναν καιρό στο χωριό των Πιπερούληδων όλα ήταν ιδανικά κι όλοι ζούσαν αρμονικά, ο ένας δίπλα στον άλλον.
Γεμίσαμε ένα μπολ με νερό και ρίξαμε πιπέρι: Είναι το χωριό όπου ζουν οι Πιπερούληδες. Πώς σας φαίνονται;
Ώσπου έφτασε ο κύριος Σαπούνης ο οποίος μιλούσε με αγένεια και λόγια που πληγώνουν. Ρίχνουμε μια στάλα σαπούνι και βλέπουμε ότι οι Πιπερούληδες απομακρύνονται στα τοιχώματα του πιάτου!!
Γιατί έφυγαν όλοι από κοντά του; Τι έκανε;
Έπειτα ήρθαν οι Ζαχαρούληδες. (Ρίχνουμε ζάχαρη στο νερό και το πιπέρι συγκεντρώνεται γύρω της!)
Γιατί οι Πιπερούληδες πηγαίνουν κοντά στους Ζαχαρούληδες; Τι κάνουν; Με ποιο τρόπο μπορούμε να δείξουμε την αγάπη μας;
Ιδέα από το βιβλίο “Θεραπευτικά Παιχνίδια” της Νένας Γεωργιάδου
Αποφασίσαμε λοιπόν να είμαστε όλοι φίλοι και να βοηθάμε ο ένας τον άλλον κι αν καμιά φορά το ξεχνάμε το φιδάκι της φιλίας με τα ονόματα μας θα μας το θυμίζει!!!
Έκλεισε κιόλας μια βδομάδα στο σχολείο και σιγά – σιγά βρήκαμε το ρυθμό μας! Θα σας συστηθούμε σε άλλη ανάρτηση με πολλές λεπτομέρειες και με τον τρόπο με τον οποίο γνωριστήκαμε.
Σήμερα θα σας παρουσιάσουμε τις ρουτίνες μας!! Περίεργη λέξη θα μας πείτε, όμως οι ρουτίνες μας βοηθούνε στην οργάνωση και την κατανόηση του προγράμματος του σχολείου.
Σύμφωνα με τις δασκάλες μας και το αναλυτικό πρόγραμμα, ρουτίνες είναι κάποιες δραστηριότητες που επαναλαμβάνονται καθημερινά και βοηθούν στην εξέλιξη του προγράμματος με παιγνιώδη και διασκεδαστικό τρόπο. Άλλες φορές είναι μικρά τραγούδια κι άλλες φορές μια σειρά από δράσεις.
Ρουτίνα πρώτη: Μια προσευχή για νήπια από την Θέτη Χορτιάτη!
Ρουτίνα δεύτερη: Καλημέρα τραγουδιστή!!
Είναι ένα τραγούδι που το λέμε ρυθμικά με μιμήσεις!!
Ρουτίνα τρίτη: Ημερολόγιο
Κι αφού καλημεριστήκαμε μεταξύ μας, καλημερίζουμε την Εβδομάδα και συμπληρώνουμε το ημερολόγιο.
Η Εβδομάδα είναι μια χάρτινη κούκλα που δανείζεται την φωνή της κυρίας και μας μιλάει συχνά. Μερικές φορές μιλάει ψιθυριστά γιατί ντρέπεται αλλά μας μεταφέρει η κυρία ότι θέλει να μας πει! Κάθε μέρα θέλει να έχει διαφορετική τσάντα κι εμείς βρίσκουμε ποια προτιμάει ανάλογα την ημέρα! Το Σάββατο και την Κυριακή διαλέγει μόνη της!!
Εμείς συνεχίζουμε και βρίσκουμε τον μήνα και την εποχή και μαθαίνουμε όλοι μαζί το ποίημα του μήνα!!
Κάθε εποχή έχει τρία παιδιά όμως κάθε εποχή είναι διαφορετική και δεν μοιάζει με τις οικογένειες των ανθρώπων!! Έτσι ενώ το Φθινόπωρο με την Βροχή έχει 3 παιδιά κι ο Χειμώνας με την Παγωνιά αλλά 3, η Άνοιξη και το καλοκαίρι μεγαλώνουν μόνοι τους τα παιδιά τους. όμως είπαμε… κανείς δεν είναι ολόιδιος με τον άλλο κι όλοι έχουμε τις διαφορές μας!!
Ρουτίνα τέταρτη: Ο καιρός
Μια ομάδα παιδιών κάνει τους μετεωρολόγους. Πηγαίνει στην πόρτα βλέπει τον καιρό, επιστρέφει στην παρεούλα και με μεγάλη επιστημοσύνη, συμπληρώνει τους πίνακες του καιρού.
Στο τέλος όλοι η ομάδα των μετεωρολόγων μας ανακοινώνει το δελτίο με τον καιρό της ημέρας “διαβάζοντας” τον αντίστοιχο πίνακα!!
Κι έτσι ξεκινάει το πρόγραμμα μας με την πρώτη οργανωμένη δραστηριότητα!! Κάθε μέρα και κάτι καινούριο, οι ρουτίνες όμως ίδιες όπως λεέι και το όνομά τους… και μην νομίζετε ότι τελειώσαμε… Όχι……!! έχουμε κι άλλες ρουτίνες, οι περισσότερες από αυτές είναι τραγούδια με μιμικές κινήσεις.!
Ρουτίνα για το φαγητό!!
Καταλαβαίνουμε ότι ήρθε η ώρα για το φαγητό όταν ακούμε το τραγούδι με την πεινασμένη αλεπού!!
Ρουτίνα για το μάζεμα της τάξης!!
Όταν σταματάει το ελεύθερο παιχνίδι και μαζευόμαστε ήσυχα – ήσυχα στην παρεούλα για οργανωμένη δραστηριότητα … οι φωνές μας μπαίνουν σε κρυψώνες μαγικές!!!
Ρουτίνα για τα λουλούδια του κήπου!! (Αν είχαμε)
Δεν θα κόψω ποτέ λουλουδάκι, που ναι τόσο μικρό σαν παιδάκι και μπορεί να πονεί.
Τα λουλούδια είναι μόνο για χάδια που με τ άστρα μιλούνε το βράδια με φωνή σιγανή.
Το λέμε πρώτη φορά δυνατά, δεύτερη σιγανά, τρίτη χωρίς φωνή μόνο με κινήσεις. (Από την πρώτη μου συνάδελφο)
Ρουτίνα για χαλάρωση μετά το διάλλειμα
Όταν μπαίνουμε μέσα στην τάξη από την αυλή κάνουμε μαξιλαράκι με τα δυο μας χέρια και κλείνουμε τα μάτια σαν να κοιμόμαστε.
“Κοιμήθηκα, κοιμήθηκα επάνω στα λουλούδια και τα πουλιά σταμάτησαν να κελαηδούν τραγούδια”
Κι όταν όλοι ηρεμήσουμε κι ακούγετε μόνο η κυρία να τραγουδάει ψιθυριστά το παραπάνω τραγούδι, είμαστε σε ετοιμότητα και μόλις ακούσουμε παλαμάκια … ξυπνάμε τραγουδώντας πάλι:
“Και ξύπνησα, και ξύπνησα επάνω στα λουλούδια και τα πουλιά ξανάρχισαν να τραγουδούν τραγούδια”
Έχουμε κι άλλες ρουτίνες, όμως θα σας τις παρουσιάσουμε άλλη φορά, … μη μπερδευτείτε και νομίζετε ότι όλα στο νηπιαγωγείο είναι μια ρουτίνα!!
Πρώτη μέρα σήμερα και πολλοί από εσάς μου θυμίσατε τον μικρό Σεπτέμβρη του Π. Θαλασσινού …
Ένας μικρός Σεπτέμβρης βάζει τα κλάματα
που στο σχολειό τον πάνε να μάθει γράμματα
θέλει να παίξει ακόμα με τ’ άστρα τ’ ουρανού
πριν έρθουν πρωτοβρόχια και συννεφιές στο νου πρωτάκι,
σχολιαρούδι, του κλέβουν το τραγούδι, του κλέβουν το τραγούδι…
—via http://stixos.eu
Αφιερωμένο σε όσους έβαλαν τα κλάματα! Σας υπόσχομαι από αύριο θα έχουμε όλο τον χρόνο δικό μας για να προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε “το παιχνίδι με τα άστρα του ουρανού”, να διώξουμε τις συννεφιές του νου και να κρατήσουμε για πάντα δικά μας το γέλιο, το παιχνίδι, τα τραγούδια και ότι άλλο ομορφαίνει την ψυχή μας και γεμίζει τη ζωή μας!!
Εύχομαι να έχουμε μια γεμάτη και δημιουργική χρονιά!!!
Ο πίνακας εργασιών … περιμένει τις δημιουργίες μας!!
Τα μέσα συγκοινωνίας και η συμπεριφορά μας στο δρόμο ήταν το θέμα μας αυτήν την εβδομάδα και είπαμε να μοιραστούμε μαζί σας τις δραστηριότητες μας πάνω σε ένα αστείο παραμύθι που μας άρεσε πολύ!
Περίληψη παραμυθιού
Στο μακρινό Τρενιντάντ ένας ύπουλος και παμπόνηρος Τουνελόδρακος που το πελώριο στόμα του μοιάζει με τούνελ, ξεγελάει, παρασύρει και καταπίνει το ένα μετά το άλλο τα τρενάκια της περιοχής, σκορπώντας τον πανικό στους γονείς τους. Όταν ο Τσουφ Τσουφ, το μικρό τρενάκι, γίνεται πέντε χρονών και βγάζει το πέμπτο του βαγόνι, ένα πανέμορφο βαγόνι στο χρώμα του βύσσινου με ρίγες στο χρώμα της μέντας, αποφασίζει να μπει στο σκοτεινό στόμα του Τουνελόδρακου για να βρει την καλή του φίλη Βαγκόν Λι και τους χαμένους του φίλους, τον Τσαφ Τσαφ, τον Τσιφ Τσιφ, τον Τσιφ Πουφ, τον Πιφ Πιφ, τον Παφ Τσαφ, τον Πουφ Τσουφ, τον Τσαφ Παφ και τον Πουφ Τσιφ. Ακολουθεί ένα θεότρελο πάρτι γενεθλίων στην κοιλιά του Τουνελόδρακου που τον κάνει να μετανιώσει πικρά, αλμυρά και στυφά για την αχαρακτήριστη συμπεριφορά του.
Εντοπίζουμε τίτλο, συγγραφέα και εκδόσεις.
Καταγράφουμε τους ήρωες του παραμυθιού και προσπαθούμε να διαβάσουμε τα τόσο αστεία ονόματά τους
Υπολογίζουμε την ηλικία τους
Φτιάχνουμε τα φαγητά του πάρτι με τα μαγικά υλικά που αγόρασε ο Τσουφ – τσουφ απ την αγορά.
Βέβαια διαπιστώνουμε ότι στο Τρενινταντ, θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα αν είχαν ταμπέλες στα τούνελ …έτσι θα αναγνώριζαν αν είναι τούνελ ή το στόμα του τουνελόδρακου.
Ομαδοποίηση στα σήματα του ΚΟΚ και έτσι μαθαίνουμε ότι το τρίγωνο σημαίνει προσοχή για κάτι, ο κόκκινος κύκλος απαγορεύει, ο μπλε κύκλος σημαίνει ότι πρέπει να το κάνω υποχρεωτικά, οι ορθογώνιες πινακίδες δίνουν πληροφορίες ενώ μοναδικές είναι η τετράγωνη και η οκτάγωνη πινακίδα του ΣΤΟΠ.
Με την ευκαιρία παίζουμε τις τις εικόνες από ένα επιτραπέζιο παιχνίδι του εμπορίου.
Βίντεο που μπορούμε να δούμε:
… και πιο γενικά…
Θέατρο σκιών
Μυθολογία
Μαθηματικά
Φορτώνουμε τα φορτηγά με τις αποσκευές μας με την βοήθεια του ζαριού
Βάζω τόσα … όσα λέει ο αριθμός που έφερε στο ζάρι
Εικαστικά και λεπτή κινητικότητα:
Κόβουμε το «κατσαριδάκι» και σας χαιρετάμε!
Όταν δε βιαζόμαστε χρησιμοποιούμε πάντα λεωφορείο …
Η τηλεκπαίδευση για το περισσότερα νηπιαγωγεία είναι παρελθόν κι ελπίζουμε να μείνει στην ιστορία!!! Οι εκπαιδευτικοί όμως αυτήν την περίοδο επιμορφώνονται συστηματικά κι επίσημα για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση!! Νέες εποχές έρχονται … μα το σίγουρο είναι ότι ο φυσικός χώρος της τάξης δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τον ψηφιακό!! Μεγάλη συζήτηση ανοίγει και οι πειραματισμοί πολλοί… Προς το παρόν όμως ας δούμε τα νέα εργαλεία κι αν έχουν προστιθέμενη αξία στην τάξη !!
Δύο συ και τρία γω
πράσινο πεντόβολο
μπαίνω μέσα στον μπαξέ
γεια σου κύριε μενεξέ.
Σιντριβάνι και νερό
και χαμένο μου όνειρο.
(Τζίντζιρας τζιντζίρισε
το ροδάνι γύρισε).Χοπ αν κάνω δεξιά
πέφτω πάνω στη ροδιά.
Χοπ αν κάνω αριστερά
πάνω στη βατομουριά. Το `να χέρι μου κρατεί
μέλισσα θεόρατη
τ’ άλλο στον αέρα πιάνει
πεταλούδα που δαγκάνει
Επεξεργασία ποιήματος και ζωγραφική
Αρχικά διαβάσαμε το ποίημα, εντοπίσαμε τις άγνωστες λέξεις, στη συνέχεια περιγράψαμε τις εικόνες μου μας φέρνει στο νου μας και στο τέλος ζωγραφίσαμε στο χαρτί με μαρκαδόρους!
Χωριζόμαστε σε ζευγαράκια (αγόρι – κορίτσι τα περισσότερα) και αποφασίζουμε ποιος από τους δυο θα καθίσει κάτω πρώτος “για να κάνει το σιντριβάνι”
Στην πρώτη στροφή χορεύουμε σε ζευγάρια (αγόρι- κορίτσι), πιασμένοι χέρι – χέρι αντικριστά.
Στην επανάληψης της στροφής χτυπούν παλαμάκια όπως στο παιχνίδι περνά – περνά η μέλισσα.
Στο πρώτο μέρος της δεύτερης στροφής κάθονται κάτω τα αγόρια και τα κορίτσια χορεύουν γύρω τους.
Στο δεύτερο μέρος της δεύτερης στροφής γίνεται αλλαγή (κάτω τα κορίτσια, γύρω – γύρω τα αγόρια).
Στην τρίτη στροφή χορεύουν πάλι με πιασμένα χέρια και γέρνουν το σώμα τους προς την μια (χοπ αν κάνω δεξιά) και προς την άλλη πλευρά (χοπ αν κάνω αριστερά)
Στην επανάληψη της τρίτης στροφής χτυπούν παλαμάκια όπως στο παιχνίδι περνά – περνά η μέλισσα.
Στην τέταρτη στροφή όμοια με τη δεύτερη … και επανάληψη της πρώτης.
Έννοιες στο χώρο: δεξί – αριστερό
Είμαστε σε κύκλο και παίζουμε το παιχνίδι “η θέση δεξιά μου είναι αδειανή να έρθει να καθίσει ο … στην στιγμή” και αλλάζουμε θέση σύμφωνα με το παράγγελμα του τραγουδιού!
Παραδοσιακό παιχνίδι
Μαθηματικά και εισαγωγή στην πρόσθεση
Με αφορμή το ποίημα και άφθονο εποπτικό υλικό προσεγγίζουμε την πράξη της πρόσθεσης. Μαθαίνουμε το + και το = όπως κάνουν στην Α Δημοτικού αλλά αντί να δουλεύουμε στα τραπεζάκια δουλεύουμε στην παρεούλα όλοι μαζί και ο ένας βοηθάει τον άλλο.
Μετρώντας τα βάζω όλα μαζί κι είναι παιχνιδάκι!
Ακούμε άλλη μια φορά το τραγούδι και το τραγουδάμε και μεις!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Κόβουμε το «κατσαριδάκι» και σας χαιρετάμε!
