ΠΕΙΡΑγΜΑΤΑ

ΛηδαΛένα Λεβέντη

Oύτε γάτα ούτε ζημιά. Σήκωσε τη γλάστρα και την τοποθέτησε πάλι πάνω στο τραπέζι. Έκλεισε τα παραθυρόφυλλα και τράβηξε την κουρτίνα. Για μια στιγμή κοντοστάθηκε. Είχε τόσο υπέροχη μέρα έξω. Ο ήλιος έκαιγε πάνω στο νησιώτικο τοπίο, αλλά αυτό δεν έμοιαζε διόλου απόμακρο. Είχε μια γλυκιά όψη, καθώς λουζόταν από τις καλοκαιρινές ηλιαχτίδες. Τα φυτά αναστέναζαν κάτω από τη ζέστη, τα βράχια γυάλιζαν, τα σπίτια ησύχαζαν στη σιέστα του μεσημεριού και μακριά διέκρινε το βουνό να συναντάει τη θάλασσα. Η φύση είχε αρχίσει να δυσανασχετεί από τη θερμοκρασία, αλλά τα τζιτζίκια δε βαριόντουσαν τη χρόνια ενοχλητική συνήθειά τους να της παίρνουν το κεφάλι. Όμως σήμερα δεν την ένοιαξε. Δεν είχε ύπνο. Σκεφτόταν. Από τότε που απομονώθηκε, δεν είχε νέα τους πια. Αν ήθελαν, θα είχαν ασχοληθεί, θα την είχαν αναζητήσει. Δεν ήθελε να παραμυθιάζει τον εαυτό της. Πιο πολύ όμως δεν την ένοιαζαν οι γονείς της. Τον τελευταίο καιρό σκεφτόταν ότι ίσως είχε κάνει λάθος. Έβλεπε τη φωτογραφία του όλο και πιο συχνά. Πώς να ήταν τώρα; Δέκα χρονών αγόρι. Είχε όλη τη ζωή μπροστά του και μια οικογένεια καλύτερη από αυτή που θα του προσέφερε μια προβληματική έφηβη στα δεκαπέντε. Όχι, όχι… ήταν η μόνη σωστή απόφαση. Δεν έπρεπε να σκέφτεται εγωιστικά. Πάνω από όλα έβαζε εκείνο το άγνωστο παιδάκι. Ωστόσο ήθελε να τον δει. Να τον αγκαλιάσει, να τον ρωτήσει ποιο είναι το αγαπημένο του χρώμα. Το τρίξιμο της πόρτας την έβγαλε αίφνης από τους στοχασμούς της. Η γάτα μπήκε και τρίφτηκε στα πόδια της. Νιαούριζε με όρεξη σαν να την οδηγούσε κάπου. Την ακολούθησε και βγήκε μέχρι την εξώπορτα. Στο χαλάκι βρήκε μια σκοτωμένη ακρίδα και είπε με την προσποιητά περήφανη φωνή της «Μπράβο Λούσυ», χαϊδεύοντας την στο κεφάλι. Τότε ξεπετάχτηκαν από μια γλάστρα τα βλαστάρια της, πατώντας και δαγκώνοντας άτσαλα το ένα το άλλο και η Λούσυ έσπευσε να τα πιάσει από το σβέρκο και να αρχίσει να τα γλείφει μετά μανίας. Πήγε πάλι μέσα και άνοιξε το παράθυρο. Το αεράκι φύσηξε και άρχισε να κουνάει τα κρυσταλλάκια του φωτιστικού. Σήκωσε το τηλέφωνο. «Είμαι η μαμά του Άρη. Με συγχωρείτε που σας ενοχλώ έτσι, δε θέλω με τίποτα να διαταράξω τη ζωή σας. Θα.. θα ήθελα μόνο να τον συναντήσω και να σας γνωρίσω όλους από κοντά.» Kατέβασε το ακουστικό και το πρόσωπό της έλαμπε.

Σήμερα Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015  επισκέφθηκε το σχολείο μας ο γνωστός συγγραφέας, δημοσιογράφος, μεταφραστής και εκδότης κ. Βασίλης Ρούβαλης, μετά από πρόσκληση της φιλολόγου του σχολείου μας κ. Βαρβάρας  Ρούσσου. Κατά τη διάρκεια της 3^ης και 4^ης ώρας, στο μάθημα της Λογοτεχνίας, οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν με τον κ. Ρούβαλη, στο πλαίσιο εργασίας των μαθητών με θέμα «Η ποίηση του Μίλτου Σαχτούρη».  Συγκεκριμένα, συζητήθηκε η επιρροή του Μίλτου Σαχτούρη σε νεότερους Έλληνες ποιητές. Επίσης, συζητήθηκαν θέματα γενικού ενδιαφέροντος σχετικά με την νεοελληνική λογοτεχνία. Μετά το πέρας της συνάντησης με τους μαθητές, ο κ. Ρούβαλης συνομίλησε με φιλολόγους του σχολείου σχετικά με τη διδασκαλία της νεοελληνικής λογοτεχνίας στο Λύκειο.
συνέχεια…

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2015 στην Αίθουσα Ο. Ελύτη του Κοινωνικού Χώρου των Ιδρυμάτων Καλοκαιρινού το Επιμορφωτικό Σεμινάριο για την προώθηση και καλλιέργεια της φιλαναγνωσίας και της δημιουργικής γραφής Δώρο ασημένιο ποίημα, με εισηγήτρια την κα Δώρα Μέντη, Δρ Φιλολογίας, Φιλόλογο στο Πρότυπο Γυμνάσιο Ευαγγελικής Σχολής Σμύρνης και Δημιουργό του Ομίλου «Φιλαναγνωσία & Σχολική Βιβλιοθήκη».
συνέχεια…

Φωτογραφία από τη Βικιπαίδεια

Σε συνεργασία με την περιβαλλοντική ομάδα του Πειραματικού Γυμνασίου, ο όμιλός μας Κρητικά Μονοπάτια οργανώνει την Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2015 την πρώτη πεζοπορία της χρονιάς.

Προορισμός μας θα είναι το ιερό βουνό των Μινωιτών, ο Γιούχτας (802 μ.)

Η διαδρομή θα ξεκινήσει από το χωριό Αρχάνες. Στην αρχή θα περπατήσουμε σε χωματόδρομους στα ριζά του βουνού, θα φθάσουμε στην ανεμόσπηλια, και μετά θα πάρουμε το μονοπάτι για την κορυφή. Στην κορυφή θα δούμε το Ιερό Κορυφής, θα απολαύσουμε τη θέα, και μετά θα επιστρέψουμε από άλλο μονοπάτι στην πλατεία του χωριού.

Η πεζοπορία, που χαρακτηρίζεται εύκολη, θα έχει διάρκεια περίπου 4 ώρες.

Η αναχώρηση θα γίνει από το Αρχαιολογικό Μουσείο Ηρακλείου στις 08.00 με μισθωμένο λεωφορείο, με επιστροφή περίπου στις 14.00.

Σήμερα, Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, συγκροτήθηκε σε σώμα το 15μελές Μαθητικό Συμβούλιο για τη σχολική χρονιά 2015-16.

Συγχαρητήρια σε όλα τα παιδιά για τη διαδικασία· ιδιαίτερα  στο Γιώργο Βενέρη του Γ3, φετινό πρόεδρο, στον Αλέξανδρο Θαλασσινάκη του Γ3, αντιπρόεδρο, και την Ντανιέλα Σαμαριτάκη του Β3, γραμματέα του συμβουλίου.

Καλή επιτυχία στην αποστολή όλων των μελών του Μαθητικού Συμβουλίου.

 

Σήμερα, Παρασκευή 9 Οκτωβρίου, έγιναν οι εκλογές για την ανάδειξη 15μελούς Μαθητικού Συμβουλίου για τη σχολική χρονιά 2016-16.

Η γενική συνέλευση έγινε στις 10:55, οπότε και παρουσιάστηκαν οι 36 υποψήφιοι (13 από την Α΄, 12 από τη Β΄ και 11 από τη Γ΄ Τάξη -συνολικά, 18 αγόρια και 18 κορίτσια), και αναπτύχθηκε διάλογος.

Στις 12:00 ολοκληρώθηκε η ψηφοφορία, και ξεκίνησε η διαδικασία της καταμέτρησης για την ανάδειξη των 15 τακτικών μελών και 5 αναπληρωματικών μελών. Αξίζουν συγχαρητήρια στην εφορευτική επιτροπή που υπεύθυνα, μεθοδικά και αξιόπιστα έφερε σε πέρας τη διαδικασία αυτή στις 14:00. Μπράβο στους Βασιλική Σηφάκη (Α1), Λυδία Αμβροσιάδη (Α2), Παύλο Σταυρακάκη (Α3), Μαρία Χαρωνιτάκη (Β1), Αντώνιο Καγιαλή (Β2), Θεονύμφη Χριστάκη (Β3), Ευτυχία Καλογιαννάκη (Γ1), Γεώργιο Μαργαρίτη (Γ2) και Νικόλαο Σαλούστρο (Γ3).
συνέχεια…

ΛηδαΛένα Λεβέντη

Έβγαλε τα παπούτσια της πριν καν μπει στο σπίτι. Οι μουσικές και οι φωνές, ο ήχος από τα κέρματα, τα γέλια και τα κουνιστά κορμιά κουδούνιζαν ακόμα στο κεφάλι της.
«Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου» σιγομουρμούριζε μεθυσμένη, ενώ έχωνε το κλειδί στην πόρτα. Ήταν το κομμάτι που έπαιζε η μπάντα στο σόλο της. Πρώτη φορά το παρουσίαζε δημόσια αυτό το σόλο. Οι πατούσες της τρεμόπαιζαν ακόμα πάνω στο σκοινί και η μπάλα πήγε να της πέσει από το χέρι. Τελικά, όλα έβησαν καλώς. Το καπέλο γέμισε και οι πατούσες της ήταν για άλλη μια φορά μαύρες και κουρασμένες.

Μπήκε στο σπίτι. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου». Πέταξε τα κλειδιά στο τραπέζι και άρχισε να λικνίζεται. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου». Πάτησε τον διακόπτη για το φως που παραδόξως άναψε. Η λάμπα τρεμόπαιζε κάνοντας αυτό το ενοχλητικό τζζζ, τζζ που κάνουν οι μέλισσες. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου». Ξέσπασε σ’ένα γέλιο τόσο υστερικό και δυνατό που έκανε την αδύναμη λάμπα του διαμερίσματος να σβήσει. Πριν προλάβει να καταλάβει τι έγινε, ο Έλβις όρμηξε πεινασμένος από το παράθυρο. Μόλις άκουγε φασαρία, ο Έλβις εμφανιζόταν για το γεύμα του, έτσι για να δώσει ένα σημείο ζωής και ξανάφευγε με στιλ να συναντήσει την υπόλοιπη γατοπαρέα, που παρέμενε πιστή στο μίσος της για τους ανθρώπους. Έλβις δε Κινγκ. Μαύρος με μάτι πράσινο και κάτι μουστάκια μακριά όσο η όλο νεύρο ουρά του. Τρίφτηκε λιγάκι στην κυρά του να την καλοπιάσει και έσπευσε να βρει το μπολάκι του. Ξάφνου, η λάμπα ξανάναψε με την ίδια αυθαιρεσία με την οποία είχε σβήσει λίγο νωρίτερα. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου». Το μικρό υπόγειο αποκαλύφθηκε. Η πόρτα έβγαζε κατευθείαν στην κουζίνα. Μικρή και στενή. Με σκόρπια πιάτα στο νεροχύτη, φυλλάδια και αφίσες από συναυλίες. Το ψυγείο γεμάτο εξωτικά αυτοκόλλητα και οι κουρτίνες του παραθύρου ξεχαρβαλωμένες από τη μια μεριά. Στα δεξιά της πόρτας ένα κρεμαστάρι, έτοιμο να πέσει, μιας που εκτελούσε χρέη ντουλάπας και κουβαλούσε όλη την καρταρόμπα της. Κάλτσες, καλσόν, καπέλα, κορμάκια, τιράντες και χρωματιστά φορέματα. Πιο πέρα ήταν ο καναπές μ’ένα τραπέζι μπρoστά του. Πάνω του τρίχες του Έλβις, κάλτσες, μια κουβέρτα και ένα άχαρο κάψιμο από γόπα τσιγάρου στο ένα μαξιλάρι. Στο τραπέζια σκόρπια περιοδικά, ψεύτικες βλεφαρίδες και ένα βάζο με μια περούκα μέσα, σουπλά και ένας αναπτήρας. Έπειτα μια σκάλα οδηγούσε σ’αυτό που εκείνη αποκαλούσε ντιβάνι. Ένα κρεβάτι ψηλό, που, αν σήκωνε το χέρι της όταν ξάπλωνε, έφτανε το ταβάνι. Στους τοίχους αφίσες, κρεμαστά και ζωγραφισμένοι ένα ζευγάρι νέγροι που φαίνονταν να χορεύουν σάμπα.

Έβαλε στο γάτο φαγητό και πλησίασε τον καθρέφτη. Το πρόσωπο της την τρόμαξε. Τόσο βαμμένο και ταλαιπωρημένο, γεμάτο ρυτίδες και γκριμάτσες όλων των ειδών. Έβγαλε τις ψεύτικες βλεφαρίδες και άρχισε να ξεβάφεται. Πρώτα τα μωβ βλέφαρα κι’έπειτα τα μάγουλα της σε χρώμα ροδακινί και τα κοκκινωπά της χείλη. Άρχισε να ξεδένει τα κοτσίδια της και τις κάλτσες με μια απόλαυση που δεν έχανε τη μοναδικότητά της κι ας την επαναλάμβανε κάθε βράδυ. Έτριψε της φτέρνες της με ανακούφιση και πέταξε τις ριγέ κάλτσες στον καναπέ. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου».

-Με ξύπνησες.

Η μικρή ξεπήδησε μέσα από τα σεντόνια του ντιβανιού με το ανακατωμένο της σγουρό κεφάλι.

-Σε είχα ξεχάσει μικρή. Ξανακοιμήσου.

Η μικρή έτριψε νυσταγμένη τα μάτια της και κατέβηκε να πάρει τον Έλβις στο κρεβάτι.

Τον βούτηξε στην αγκαλιά της άτσαλα, αλλά ο γάτος δεν παραπονέθηκε. Ανέβηκε προσεκτικά τα σκαλιά και τον βόλεψε στο κρεβάτι. Αφού τον φάσκιωσε σα νεογέννητο με τα σεντόνια, ξάπλωσε κι’εκείνη.

-Καληνύχτα.

-Καλόν ύπνο μικρή.

Ήταν η μικρή. Όνομα δεν είχε. Ήταν η μικρή της κολλητής της. Η κολλητή πέθανε απότομα. Μια μέρα, αθόρυβα, πέθανε και τη βρήκε η μικρή. Δεν έψαξαν να βρουν το γιατί, αν και οι περισσότεροι το υποψιάζονταν. Την έθαψαν σε μια γρήγορη και μουντή τελετή ένα πρωί του Ιανουαρίου, εκείνη, ο υπόλοιπους θίασος και δυο σκόρπιοι φίλοι, των οποίων η εμφάνιση τους ξάφνιασε όλους. Πατέρας δε βρέθηκε κι’έτσι η μικρή απέμεινε σ’εκείνη.

Κάθε πρωί που πήγαινε για πρόβα, έφευγε και την άφηνε μόνη. Έπειτα, την έβλεπε ξανά μόνο το βράδυ όταν γυρνούσε από τη δουλειά. Δεν μπορούσε όμως να κάνει αλλιώς. Οι χαρακωμένες τις πατούσες και το έντονο ρουζ πλήρωναν το ρεύμα, κι ας τρεμόπαιζε κάθε μέρα η λάμπα.

Αυτό ήταν. Δε γινόταν άλλο να κοιμάται μόνη η μικρή. Το επόμενο πρωί θα την έπαιρνε για πρόβα. Θα άρχιζε με το ζέσταμα και όταν τέλειωνε θα ήξερε να κάνει σπαγκάτ.