ΠΕΙΡΑγΜΑΤΑ

ΛηδαΛένα Λεβέντη

Έβγαλε τα παπούτσια της πριν καν μπει στο σπίτι. Οι μουσικές και οι φωνές, ο ήχος από τα κέρματα, τα γέλια και τα κουνιστά κορμιά κουδούνιζαν ακόμα στο κεφάλι της.
«Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου» σιγομουρμούριζε μεθυσμένη, ενώ έχωνε το κλειδί στην πόρτα. Ήταν το κομμάτι που έπαιζε η μπάντα στο σόλο της. Πρώτη φορά το παρουσίαζε δημόσια αυτό το σόλο. Οι πατούσες της τρεμόπαιζαν ακόμα πάνω στο σκοινί και η μπάλα πήγε να της πέσει από το χέρι. Τελικά, όλα έβησαν καλώς. Το καπέλο γέμισε και οι πατούσες της ήταν για άλλη μια φορά μαύρες και κουρασμένες.

Μπήκε στο σπίτι. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου». Πέταξε τα κλειδιά στο τραπέζι και άρχισε να λικνίζεται. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου». Πάτησε τον διακόπτη για το φως που παραδόξως άναψε. Η λάμπα τρεμόπαιζε κάνοντας αυτό το ενοχλητικό τζζζ, τζζ που κάνουν οι μέλισσες. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου». Ξέσπασε σ’ένα γέλιο τόσο υστερικό και δυνατό που έκανε την αδύναμη λάμπα του διαμερίσματος να σβήσει. Πριν προλάβει να καταλάβει τι έγινε, ο Έλβις όρμηξε πεινασμένος από το παράθυρο. Μόλις άκουγε φασαρία, ο Έλβις εμφανιζόταν για το γεύμα του, έτσι για να δώσει ένα σημείο ζωής και ξανάφευγε με στιλ να συναντήσει την υπόλοιπη γατοπαρέα, που παρέμενε πιστή στο μίσος της για τους ανθρώπους. Έλβις δε Κινγκ. Μαύρος με μάτι πράσινο και κάτι μουστάκια μακριά όσο η όλο νεύρο ουρά του. Τρίφτηκε λιγάκι στην κυρά του να την καλοπιάσει και έσπευσε να βρει το μπολάκι του. Ξάφνου, η λάμπα ξανάναψε με την ίδια αυθαιρεσία με την οποία είχε σβήσει λίγο νωρίτερα. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου». Το μικρό υπόγειο αποκαλύφθηκε. Η πόρτα έβγαζε κατευθείαν στην κουζίνα. Μικρή και στενή. Με σκόρπια πιάτα στο νεροχύτη, φυλλάδια και αφίσες από συναυλίες. Το ψυγείο γεμάτο εξωτικά αυτοκόλλητα και οι κουρτίνες του παραθύρου ξεχαρβαλωμένες από τη μια μεριά. Στα δεξιά της πόρτας ένα κρεμαστάρι, έτοιμο να πέσει, μιας που εκτελούσε χρέη ντουλάπας και κουβαλούσε όλη την καρταρόμπα της. Κάλτσες, καλσόν, καπέλα, κορμάκια, τιράντες και χρωματιστά φορέματα. Πιο πέρα ήταν ο καναπές μ’ένα τραπέζι μπρoστά του. Πάνω του τρίχες του Έλβις, κάλτσες, μια κουβέρτα και ένα άχαρο κάψιμο από γόπα τσιγάρου στο ένα μαξιλάρι. Στο τραπέζια σκόρπια περιοδικά, ψεύτικες βλεφαρίδες και ένα βάζο με μια περούκα μέσα, σουπλά και ένας αναπτήρας. Έπειτα μια σκάλα οδηγούσε σ’αυτό που εκείνη αποκαλούσε ντιβάνι. Ένα κρεβάτι ψηλό, που, αν σήκωνε το χέρι της όταν ξάπλωνε, έφτανε το ταβάνι. Στους τοίχους αφίσες, κρεμαστά και ζωγραφισμένοι ένα ζευγάρι νέγροι που φαίνονταν να χορεύουν σάμπα.

Έβαλε στο γάτο φαγητό και πλησίασε τον καθρέφτη. Το πρόσωπο της την τρόμαξε. Τόσο βαμμένο και ταλαιπωρημένο, γεμάτο ρυτίδες και γκριμάτσες όλων των ειδών. Έβγαλε τις ψεύτικες βλεφαρίδες και άρχισε να ξεβάφεται. Πρώτα τα μωβ βλέφαρα κι’έπειτα τα μάγουλα της σε χρώμα ροδακινί και τα κοκκινωπά της χείλη. Άρχισε να ξεδένει τα κοτσίδια της και τις κάλτσες με μια απόλαυση που δεν έχανε τη μοναδικότητά της κι ας την επαναλάμβανε κάθε βράδυ. Έτριψε της φτέρνες της με ανακούφιση και πέταξε τις ριγέ κάλτσες στον καναπέ. «Ντιγκι ντιγκι ντου ντιγκι ντου ντου».

-Με ξύπνησες.

Η μικρή ξεπήδησε μέσα από τα σεντόνια του ντιβανιού με το ανακατωμένο της σγουρό κεφάλι.

-Σε είχα ξεχάσει μικρή. Ξανακοιμήσου.

Η μικρή έτριψε νυσταγμένη τα μάτια της και κατέβηκε να πάρει τον Έλβις στο κρεβάτι.

Τον βούτηξε στην αγκαλιά της άτσαλα, αλλά ο γάτος δεν παραπονέθηκε. Ανέβηκε προσεκτικά τα σκαλιά και τον βόλεψε στο κρεβάτι. Αφού τον φάσκιωσε σα νεογέννητο με τα σεντόνια, ξάπλωσε κι’εκείνη.

-Καληνύχτα.

-Καλόν ύπνο μικρή.

Ήταν η μικρή. Όνομα δεν είχε. Ήταν η μικρή της κολλητής της. Η κολλητή πέθανε απότομα. Μια μέρα, αθόρυβα, πέθανε και τη βρήκε η μικρή. Δεν έψαξαν να βρουν το γιατί, αν και οι περισσότεροι το υποψιάζονταν. Την έθαψαν σε μια γρήγορη και μουντή τελετή ένα πρωί του Ιανουαρίου, εκείνη, ο υπόλοιπους θίασος και δυο σκόρπιοι φίλοι, των οποίων η εμφάνιση τους ξάφνιασε όλους. Πατέρας δε βρέθηκε κι’έτσι η μικρή απέμεινε σ’εκείνη.

Κάθε πρωί που πήγαινε για πρόβα, έφευγε και την άφηνε μόνη. Έπειτα, την έβλεπε ξανά μόνο το βράδυ όταν γυρνούσε από τη δουλειά. Δεν μπορούσε όμως να κάνει αλλιώς. Οι χαρακωμένες τις πατούσες και το έντονο ρουζ πλήρωναν το ρεύμα, κι ας τρεμόπαιζε κάθε μέρα η λάμπα.

Αυτό ήταν. Δε γινόταν άλλο να κοιμάται μόνη η μικρή. Το επόμενο πρωί θα την έπαιρνε για πρόβα. Θα άρχιζε με το ζέσταμα και όταν τέλειωνε θα ήξερε να κάνει σπαγκάτ.

Η φετινή χρονιά, για τον όμιλο «Κρητικά μονοπάτια» ολοκληρώνεται με ένα διήμερο περπάτημα στην περιοχή των Σφακίων, την Παρασκευή 26 και το Σάββατο 27 Ιουνίου. Την πρώτη ημέρα θα περπατήσουμε το φαράγγι της Σαμαριάς και αργά το απόγευμα θα φτάσουμε στην Αγία Ρουμέλη όπου και θα διανυκτερεύσουμε στην παραλία.

Την επόμενη ημέρα θα ακολουθήσουμε το ορειβατικό μονοπάτι Ε4, το οποίο περνάει παραλιακά από πανέμορφες παραλίες, όπως τον Άγιο Παύλο, τα Μάρμαρα, το Λουτρό και τα Γλυκά Νερά, πριν καταλήξει στη Χώρα Σφακίων.

Την πρώτη ημέρα θα περπατήσουμε 5 ώρες, τη δεύτερη 8 ώρες. Η μετακίνηση θα γίνει με το ΚΤΕΛ.

Οι μαθητές που θα συμμετέχουν, εκτός από καλή φυσική κατάσταση, πρέπει να έχουν ένα μεγάλο σακίδιο πλάτης, έναν υπνόσακο καλοκαιρινό, γυαλιά ηλίου, καπέλο, 2 λίτρα νερό, ξηρά τροφή, φρούτα και τα υπόλοιπα γνωστά σε όλους μας εφόδια. Συνολικά θα περπατήσουμε 13 ώρες.

Μαζί με τον υπεύθυνο του ομίλου, καθηγητή Γερμανικών Παναγιώτη Αμβροσιάδη, θα είναι και ο καθηγητής Φυσικής Αγωγής Νίκος Τζωρμπατζάκης.

 

 

Οι μαθητές της Α’  Τάξης και του Ομίλου Δημιουργικής Γραφής του σχολείου μας, σε συνεργασία με μαθητές του Πρότυπου Πειραματικού Γυμνασίου, τις εκδόσεις «Πόλις» και το βιβλιοπωλείο «Πολύγραφος», παρουσίασαν το Σάββατο 25 Οκτωβρίου στο Καφέ «Ενετικό», το βιβλίο της Χριστίνας Καράμπελα «Καιροί τέσσερεις». Το πρώτο βιβλίο της συγγραφέα είναι ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα, με τέσσερις διαφορετικούς ήρωες που δρουν και λειτουργούν στις τέσσερις εποχές του χρόνου.

Στη συζήτηση με τους μαθητές και τη συγγραφέα πήρε μέρος και η Γεωργία Καρβουνάκη, φοιτήτρια του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου.

Τις φωτογραφίες μας παραχώρησε ευγενικά ο Μανώλης Πρινιανάκης, τον οποίο και ευχαριστούμε.

Χτες το πρωί, 6 Δεκεμβρίου, βρέθηκε νεκρός στο σπίτι του, κατά τις ενδείξεις δολοφονημένος, ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας, αναμφίβολα ένας από τους πιο σημαντικούς της γενιάς του.

Με αφορμή την καταγγελία για χυδαία γλώσσα, που είχε δεχτεί το σχολείο μας πριν τρία χρόνια για την επιλογή του πρωτόλειου της Βασιλικής Πέτσα ως ανάγνωσμα σε τμήμα της Α΄ Τάξης, θυμηθήκαμε τα δικαστήρια που πέρασε ο Κουμανταρέας επί δικτατορίας για το «Αρμένισμα».

Ο ίδιος ο συγγραφέας λέει σε συνέντευξή του στη Μαίρη Δέγλερη, το 1984, στο 1ο τεύχος του περιοδικού Περίπλους.

Το «Αρμένισμα» δικάστηκε στη δικτατορία. Πέρασε 4 απανωτές δίκες, που πήραν σαφώς πολιτικό χαρακτήρα και μ’ αυτό τον τρόπο δόθηκε, ας πούμε, ένα σύρμα διαμαρτυρίας απέναντι στη λογοκρισία στην τέχνη, που και πολιτικά λειτουργούσε τότε, σαν δεδομένο με τις συνθήκες που επικρατούσαν στη χώρα, αλλά και ούτως ή άλλως η ελευθερία στην τέχνη είναι αναφαίρετο δικαίωμα του συγγραφέα και η δικτατορία είναι δικτατορία και δεν επιτρέπεται ο οποιοσδήποτε εισαγγελέας, ή οποιαδήποτε οργάνωση και ο οποιοσδήποτε ελεύθερος άνθρωπος να επεμβαίνει στη δουλειά του συγγραφέα.
Τα θέματα των τριών πρώτων βιβλίων είναι κυρίως η εφηβεία. Δηλ. είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος σε μια τρυφερή ηλικία, που ακόμα δεν έχει αποφασίσει τι θα κάνει και που βρίσκεται συνεχώς αντιμέτωπος και με την οικογένεια αλλά και με την κοινωνία, που του δίνει μια ώθηση. Αλλά με το «Αρμένισμα» ήταν ένα ιστορικό πείραμα που έγινε. Δηλ. τοποθέτησε προβλήματα σημερινά σε μια εποχή πολύ μακρινή, όπως είναι ο 15ος αιώνας και συγχρόνως ήταν και μια εκδρομή στην Πόλη, στην Κωνσταντινούπολη δηλαδή, που θέλησα να ερευνήοω τις ρίζες, τις δικές μου, τις ελληνικές. Αν θέλεις, ήταν και μια προσπάθειά μου να συνδεθώ με την ελληνική παράδοση, όπως την είχα γνωρίσει διαβάζοντας βιβλία. Στο «Αρμένισμα» δηλ, είχα σχεδόν την αυταπάτη, ότι θα μπορούσα να ήμουν σχεδόν ένας τύπος κλασικού συγγραφέα, παραδοσιακού κλπ. Βέβαια δεν τα κατάφερα κι αυτό φαίνεται καθαρά από το βιβλίο και αυτό είναι υπέρ του βιβλίου και όχι κατά.
Το τελευταίο διήγημα, που είναι αρκετά τολμηρό και που άρεσε πολύ στη νεολαία και ακόμα αρέσει και δεν ξέρω γιατί, εκεί πια μπήκα στα νερά της σύγχρονης Αθήνας και προσπάθησα, δηλ. άρχισα Μικρασιατική χαταστροφή, μετά πήγα στην Κωνσταντινούπολη στο καιρό του Μουράτ Δ΄, για να έλθω στην Αθήνα τη σημερινή και να δω ορισμένα προβλήματα…