Ορειβατική Ομάδα

Ανεβήκαμε στον Στρούμπουλα, ναι, μετά τον Γιούχτα ήταν η σειρά του Στρούμπουλα. Η ορειβατική ομάδα των μαθητών του Σχολείου μας ανέβηκε την εμβληματική για το Ηράκλειο κορυφή,  την Πέμπτη 23/4/2026. Τριάντα μαθητές και μαθήτριες με συνοδούς 3 καθηγητές μας, ξεκινήσαμε στις 10 το πρωί την ανάβαση χαμηλά από το οροπέδιο, δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Γεωργίου που γιόρταζε και είχε πανηγύρι.

Στη διαδρομή μυρίσαμε θυμάρια, φασκόμηλα ανθισμένα, σκίνα, περάσαμε από χαμηλές λαδανιές και ανθισμένους ασφόδελους. Κάποιοι ανακάλυψαν θησαυρό. Κρύσταλλοι ασβεστίτη τράβηξαν την προσοχή και τα σακίδια άρχισαν να γεμίζουν. Η στάση στην κορυφή μας έδωσε την ευκαιρία μιας σύντομης επισκόπησης της γεωλογικής ιστορίας της Κρήτης και της επιτόπου παρατήρησης των ασβεστολιθικών μορφών.

Άλλα θέματα που συζητήσαμε ήταν  το ιδιαίτερο  σχήμα του βουνού όπως το παρατηρούμε από το Ηράκλειο καθώς επίσης  και η ιστορία του κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής. Η κατάβαση ήταν γρήγορη και ξεκούραστη εκτός ίσως από αυτούς που υπέφεραν από τον πυρετό των πολύτιμων λίθων. Μεγάλο βάρος και η συνεργασία απαραίτητη.

Η τελευταία στάση έγινε στο Βουλισμένο Αλώνι, τη γνωστή δολίνη στο δρόμο της επιστροφής. Το περπατήσαμε, το εξερευνήσαμε, πλησιάσαμε τα κάθετα τοιχώματα και το θαυμάσαμε από μέσα. Μια ενδιαφέρουσα ημέρα εκπαίδευσης εκτός τάξης είχε φτάσει στο τέλος της. Την εκπαιδευτική επίσκεψη οργάνωσε ο καθηγητής του σχολείου μας κος Νίκος Σπανουδάκης  με συνοδούς την κα Ιωάννα Ξημέρη και τον κο Νίκο Ψαρουδάκη.

Επόμενες πεζοπορίες που περιμένουμε με ανυπομονησία στην Ευρυτανία. Θα  σας κρατάμε ενήμερους.

ΠΡΟΤΥΠΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΥΚΕΙΟ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

ΟΜΙΛΟΣ ” ΚΡΗΤΙΚΑ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ”

Ανάβαση στο ιερό βουνό των Μινωϊτών !!!

Η δεύτερη πεζοπορία της φετινής σχολικής χρονιάς είχε σαν στόχο την γνωριμία των μαθητών με το ιερό βουνό των Μινωϊτων, τον Γιούχτα (811μ.). Ο Γιούχτας είναι ένα από τα δύο επιβλητικά βουνά (μαζί με τον Στρούμπουλα) της πόλης του Ηρακλείου.

Η ομάδα μας, 18 μαθητές ένας γονέας και ο γράφων, συναντηθήκαμε το πρωί της Κυριακής 

03 Απριλίου 2022 στο ΚΤΕΛ Ηρακλείου και με το λεωφορείο της γραμμής φθάσαμε στο χωριό Άνω Αρχάνες. Αυτήν την φορά είχαμε μαθητές και από τις τρεις τάξεις του σχολείου μας και αυτό ήταν μια ευχάριστη έκπληξη.  Η ομάδα ξεκίνησε από το κέντρο του χωριού ακολουθώντας το δρόμο για τις Βασιλειές. Επιλέξαμε αυτήν την διαδρομή ώστε οι μαθητές να δούνε το βουνό από όλες τις πλευρές , δηλαδή την ανατολική, την βορινή και την δυτική. Αφού περπατήσαμε μια ώρα σε ασφαλτόδρομο έχοντας δεξιά μας το φαράγγι της Αγίας Ειρήνης μαζί με τα ατέλειωτα αμπελοτόπια των Αρχανών και της Συλλάμου φθάσαμε στον ανεμόσπηλιο. Από εδώ άρχισε η ανάβασή μας για την  κορυφή του Γιούχτα. Το μονοπάτι ήτανε βατό και η παρέα των παιδιών είχε όρεξη για περπάτημα και συζήτηση. Μετά από μικρά διαλείμματα φθάσαμε στο ιερό κορυφής και λίγο αργότερα στον Αφέντη Χριστό. Αφού ξεκουραστήκαμε αρκετά πήραμε το μονοπάτι της κατάβασης που μας έβγαλε στην πλατεία του χωριού Άνω Αρχάνες.

Ήτανε μια όμορφη πορεία και τα παιδιά ήδη ρωτάνε πότε θα κάνουμε την επόμενη εξόρμησή μας !!

                                                                                             Aμβροσιάδης Παναγιώτης

Πρότυπο Γενικό Λύκειο Ηρακλείου

Όμιλος Μονοπάτια της Κρήτης

Ένα από τα πράγματα που μας στέρησε ο ανελέητος εχθρός του σήμερα, ο κορονοιος, ήταν και η επαφή με την φύση, με το πράσινο της, τον καθαρό αέρα της. Έτσι, λοιπόν μετά από δυο χρόνια αποχής , η Ομάδα του ομίλου μας μονοπάτια της Κρήτης, πραγματοποίησε την πρώτη της εξόρμηση την Κυριακή 11/21. Κατά την Ανατολή φτάσαμε στο σημείο συνάντησης , την αρχή του γνωστού φαραγγιού του αλμυρού , γεμάτοι προσμονή και περιέργεια, όπου μας εμελλε να γίνουμε μάρτυρες της της απαρχής όλων… της δημιουργίας της ζωής. Μια μητέρα προβατίνα χάριζε το δώρο της ζωής στα μικρά της, δίνοντας μας έναυσμα για συζητήσεις βαθιές για την ζωή που διήρκησαν αρκετή ώρα ως που φτάσαμε στο φαράγγι. Διασχίζοντας το φαράγγι παρατηρούσαμε την μεγαλειότητα της φύσης, πώς από τις πέτρες και το ξερό, διψασμένο χώμα κατάφερνε να φυτρώσει ένα τέτοιο φυτό; Πως γίνεται οι ρίζες της γηραιάς χαρουπιάς να είναι τόσο βαθιά ριζωμένες που κι ακόμη αν τις έχει ξεσκεπάσει το χώμα ακόμη καταφέρνουν να στέκονται;… ήταν κάποιας από τις απορίες που ακούστηκαν. Μετά από 1:30 ώρα φτάσαμε στο τέλος του φαραγγιού επηρεασμένοι από τις ευωδιές των φορτωμένων πορτοκαλιών και των βοτάνων. Από το πολυμορφικό τοπίο του αλμυρού οδηγηθήκαμε στην άσφαλτο… όπου περπατήσαμε μερικά χιλιόμετρα φτάνοντας εντελή στο δάσος «» όπου κάναμε μια ολιγόλεπτη στάση για ξεκούραση κάτω από τα πελώρια πευκοδεντρα του δάσους. Στην συνέχεια συνεχίσαμε για μερικά ακόμη χιλιόμετρα την πορεία μας στην άσφαλτο όπου φτάσαμε στους πρόποδες του βουνού Στρούμπουλα, αποφασισμένοι να κατακτήσουμε την κορυφή, να φτάσουμε την γαλανόλευκη σημαία που ανέμιζε δίπλα στο εκκλησάκι. Η ανάβαση ήταν κουραστική και χρονοβόρα αλλά προκειμένου να πετύχουμε τον στόχο όλα ήταν εφικτά. Με αργά και σταθερά βήματα τα καταφέραμε, θαυμάσαμε το γόητρο της κρητικής γης. Το απέραντο γαλάζιο του κρητικού πελάγους, το καταπράσινο των εκτάσεων της περιοχής μέχρι και τα λευκά ορη, ηταν ολα μπροστά στα μάτια μας. Ποσό ασήμαντοι είμαστε μπροστά σε αυτό το θαύμα άραγε; Στη συνέχεια ήρθε η ώρα της κατάβασης. Κατεβήκαμε το απότομο βουνό αναζωογονημένοι, με τον αέρα να μας υπενθυμίζει διαρκώς την γαλήνη του τοπίου. Τέλος φτάσαμε στην περιοχή δόξα στο γνωστό καφενείο όπου ήταν και το τέλος της διαδρομής μας. Μετά από 6 ώρες είμασταν εκεί στο σημείο συνάντησης, το τέλος. Αλλά κάθε τέλος μιας περιπέτειας , δημιουργεί μια ανεξίτηλη ανάμνηση που θα κρατάμε πάντοτε μαζί μας…

Δανάη Αδαμάκη

Η πανδημία και οι καραντίνες δεν μας άφησαν να περπατήσουμε με όλη την ομάδα μας τη σχολική χρονιά 2020 2021. Μόλις κλείσαμε, τον Ιούνιο, πήραμε τη ‘φούσκα’ των μαθητών του Α4(17/6)  και του Γ3 (23/6) και σε δύο διαφορετικές ημερομηνίες, περπατήσαμε από τις Αρχάνες στην Κνωσσό.

Ξεκινήσαμε από το σταθμό ΚΤΕΛ στο λιμάνι. Ώρα συνάντησης 7.15 πμ. Λίγο πρωί, όμως καλοκαίρι και η ζέστη θα μας προλάβαινε.

Η πεζοπορία μας διέσχισε τον ιστορικό οικισμό των Αρχανών. Παλιά σπίτια με όμορφες αυλές μας καλημέρισαν. Αφήσαμε τις Αρχάνες και ανηφορίσαμε το μονοπάτι στο λόφο Φουρνί, στο υστερομινωικό νεκροταφείο. Περάσαμε το άλσος με τα πεύκα, τους σκίνους και τους χαμηλούς ευωδιαστούς θάμνους.

Κατηφορίσαμε βόρεια στο φαράγγι της Αγίας Ειρήνης. Νότια στο φαράγγι φάνηκε η υδατογέφυρα στο Καρύδι. Ξεκουραστήκαμε στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων.

Στις πλαγιές αμπέλια και ελιές στην κοίτη του ποταμού πλατάνια και καλαμιές. Δίπλα στο ποτάμι κήποι με εσπεριδοειδή και μποστάνια.

Μπήκαμε στο παλιό μονοπάτι, κάτω από τη σκιά των ψηλών δέντρων. Έκπληξη για όλους, έμοιαζε με ζούγκλα.  Φτάσαμε στην Αγία Ειρήνη. Ο ορίζοντας έκλεισε από τον τοίχο της δεύτερης υδατογέφυρας που συναντήσαμε. Λίγο πριν στρίψαμε στρίψαμε προς τον οικισμό, τα Σπήλια.

Συνεχίσαμε από την κοιλάδα της Συλλάμου. Έπιασε μεσημέρι και η ζέστη άρχισε να ενοχλεί. Όσοι θυμήθηκαν το καπέλο ήταν καλύτερα, οι υπόλοιποι έκαναν υπομονή.

Φτάσαμε στην περιοχή της Φορτέτσας και συναντήσαμε την βενετσιάνικη υδατογέφυρα του Μοροζίνι. Σύντομη επίσκεψη για φωτογραφίες και συνεχίσαμε προς την Κνωσσό, το τέλος της διαδρομής μας.

Περισσότερες φωτογραφίες

Την Κυριακή 26/1/2020 ανηφορίσαμε στο παλιό μονοπάτι από το Λαγού προς τη Βιτσιλόβρυση. Η σκέψη μας ήταν να συνεχίσουμε προς το Καρφί και περνώντας μέσα από το Νήσιμο να καταλήξουμε στο Κράσι.

Η ομάδα μας. Στο βάθος το χιονισμένο Σπαθί ή Δίκτυς

Στο δρόμο σταματήσαμε κάτω από τους πρίνους στην Παπούρα, κάτσαμε στις παλιές ξερολιθιές και ξεκουραστήκαμε θαυμάζοντας απέναντι το χιονισμένο Σπαθί, Το Λάζαρο, τον Αφέντη Χριστό και τις υπόλοιπες κορυφές των Λασιθώτικων.

Στην πηγή της Βιτσιλόβρυσης ήπιαμε λίγο νερό και οι μαθητές κολάτσισαν. Μια μεγάλη πέτρα που ξεκόλλησε και κύλησε στην πλαγιά, μας υπενθύμισε τους κινδύνους που υπάρχουν στο βουνό για τον απρόσεκτο επισκέπτη.

Φύγαμε από το σημείο και ανεβήκαμε προς τα αρχαία. Ο οικισμός των Ετεοκρητών, στεφανωμένος από τα απόκρημνα βράχια αποκαλύφθηκε μπροστά μας. Χωρίς να χάσουμε ρυθμό συνεχίσαμε το μονοπάτι για το Νήσιμο και την Αγία Αριάδνη.

Ένα στραβοπάτημα, μια απροσεξία στην κατηφόρα και ίσως και η κούραση ταλαιπώρησαν τον αστράγαλο ενός μαθητή. Αναγκαστική αλλαγή σχεδίου, διάσχιση του οροπεδίου του Νήσιμου προς νότο, προς Τζερμιάδω και γρήγορη αναχώρηση για Ηράκλειο.

Δύο ατυχίες σε μια ημέρα δεν είχαν προηγούμενο.  Προμηνύματα;

Τα νέα που έρχονταν από το Γουχάν της Κίνας δεν ήταν καλά. Οι καιροί άλλαζαν. Μπαίναμε σε ανταριασμένα νερά.

Εκειά που κελαηδούνε τα πουλάκια τραγουδά ο Λουδοβίκος των Ανωγείων, εκεί αποφασίσαμε να περπατήσουμε στις αρχές Οκτώβρη. Ψηλά στον Ψηλορείτη, στο οροπέδιο της Νίδας.  (φωτογραφίες)

Νωρίς το πρωί ξεκινήσαμε από την πλατεία μπροστά από το Αρχαιολογικό Μουσείο και ανηφορίσαμε προς το βουνό. Στην παρέα μας και ξεναγός μας είναι ο Μιχάλης Δρετάκης, μέλος του Συλλόγου Γονέων και  ορνιθολόγος στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου καθώς και ο Αντώνης Δαριβιανάκης εκπροσωπώντας το ΔΣ του Συλλόγου.

Πρώτη στάση λίγο μετά τις Γωνιές, στο σημείο του υδροκρίτη, εκεί που χωρίζει γεωγραφικά το Ρέθυμνο από το Ηράκλειο. Βιαζόμαστε να συνεχίσουμε, να προλάβουμε λίγη από την πρωινή δροσιά και τα πουλιά που πετούν νωρίς.

Μόλις φάνηκε το οροπέδιο πεζοπορίσαμε ακολουθώντας χωματόδρομο. Απέναντι μας η πλαγία με τη Σπηλιάρα και πιο αριστερά η Μαύρη, κορφή επιβλητική πάνω από το βοριζανό πόρο. Κοκκινολαίμηδες και σπίνοι πετούσαν αριστερά δεξιά, ενώ αγριοπερίστερα έκαναν βόλτες λίγο πιο ψηλά. Στα πλάγια σφεντάμια άρχιζαν να κοκκινίζουν στις κορφές τους, σημειώνοντας χρωματικά την εποχή. Μέσα στο οροπέδιο χαμηλοί αγκαθωτοί θάμνοι, βερβερίδες, αστραγάλοι  αλλά και νευρίδες, ενδημικοί της Κρήτης με κύρια παρουσία εντός του οροπεδίου της Νίδας, επιβίωναν από τα αδηφάγα δόντια των προβάτων και το ξηρό καλοκαίρι που δεν λέει να τελειώσει. Είναι αυτή η κλιματική αλλαγή; Το μπέρδεμα των εποχών;

Μια σειρά από χώνους, μεγάλες γούβες συγκέντρωσης και παροχέτευσης των νερών από τις βροχές και τα χιόνια προς το εσωτερικό των ασβεστολιθικών πετρωμάτων περιμένουν κι αυτοί το φθινόπωρο. Οι μαθητές δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο τελευταίος από όλους είναι αρκετά εντυπωσιακός καθώς το σχίσιμο στο βράχο υπονοεί την υπόγεια σπηλιά στην οποία οδηγείται το νερό.

Τα ερεθίσματα πολλά. Χλωρίδα, πανίδα, μορφολογία του βουνού και του οροπεδίου. Τα βουνά απέναντι, ο ουρανός ο μακρινός με τα όρνια που αρχίζουν να πετάνε και τα γεράκια πιο κοντά μας, τα πουλάκια στους γύρω θάμνους, τα φυτά, από τα πιο μικρά λουλουδάκια, τους κρόκους μέχρι τις όμορφες τρικοκιές και τα σφεντάμια. Οι μαθητές συζητούν  με την παρέα τους αλλά ταυτόχρονα παρακολουθούν και το περιβάλλον γύρω τους. Πόσο πίσω, στις αρχές τις εκπαίδευσης μας πάει αυτός ο περίπατος.

Συνεχίζουμε μέχρι το σύδεντρο, ψάχνοντας για την πηγή. Νερό δε βρήκαμε, πηγή δε βρήκαμε, τον ίσκιο όμως τον βρήκαμε και κάτσαμε και ξαποστάσαμε στη δροσιά.

Η μέρα προχωρούσε, η θερμοκρασία ανέβηκε και μαζί με τη θερμοκρασία ανέβηκαν στον ουρανό περισσότερα όρνια. Εμείς τα παρατηρούσαμε με τα κιάλια μας και αλάξαμε πορεία προς τη Σπηλιάρα, το Ιδαίο Άντρο των Αρχαίων. Το μονοπάτι της ανάβασης μας οδηγεί στον όμορφα διαμορφωμένο χώρο της σπηλιάς. Πέτρινα στασίδια κάτω από τη μεγάλη κουδουμηλιά, έξω από τη σπηλιά,  ορίζουν το φυσικό χώρο της επόμενης συνάντησης και ανασύνταξης της ομάδας. Ο Μιχάλης ακούραστος συνεχίζει να παρατηρεί και αμέσως μετά να εξηγεί σε όσους έχουν όρεξη να ακούσουν. «Αυτές είναι σταχτάρες, πετροχελίδονα, να και οι καρδερίνες, αυτό είναι κιρκινέζι, μη φωνάζετε  γιατί κοιμούνται οι νυχτερίδες στη σπηλιά, από μακριά αυτό είναι λαγουδογέρακο, η γερακίνα που δεν είναι θηλυκό γεράκι αλλά είδος συγγενικό με τους αετούς, τρία όρνια νοτιοδυτικά, ναι τα αγριοπερίστερα φωλιάζουν και αυτά μέσα στη σπηλιά, η τρικοκιά είναι ο κράταιγος …».

Η θέση επιβλητική πάνω από το οροπέδιο και στεφάνι τα βουνά γύρω. Σκίνακας απέναντι, Αλικαδάμ, Γυριστή και Κουδούνι στο βάθος. Εικασίες για το πως έρχονταν οι αρχαίοι προσκυνητές από όλο τον τότε γνωστό κόσμο, να προσκυνήσουν τον νεαρό θεό. Και στη συνέχεια κατάβαση στο σπήλαιο. Παράξενο το ημίφως, παράξενη η κατάβαση σε αυτό τον διαφορετικό κόσμο. Αρκετοί αναρωτιούνται, γιατί πέφτουν τα πούπουλα από ψηλά, που ήταν ο βωμός, τι βρήκαν στις ανασκαφές, τι είναι εκεί πιο πίσω εκεί που δε φτάνει το φως.

Ευχαριστημένοι από τις ερωτήσεις πήραμε το δρόμο της επιστροφής.

Ευχαριστούμε το Σύλλογο Γονέων του Πειραματικού Γυμνασίου υπό την αιγίδα του οποίου πραγματοποιήθηκε αυτή η εκδρομή, τον Αντώνη Δαριβιανάκη και τον τον Μιχάλη Δρετάκη για τη σταθερή στήριξή του.

Την εκδρομή συνόδευσαν οι καθηγητές Νίκος Σπανουδάκης και Νίκος Ψαρουδάκης από το Γυμνάσιο και Παναγιώτης Αμβροσιάδης από το Λύκειο.

Η εκδρομή οργανώθηκε στο πλαίσιο του ομίλου ορειβασίας ¨Μονοπάτια της Κρήτης» και της συμμετοχής μας στο δίκτυο OSOS, την Κυριακή 13 – 10 – 2019.

Νίκος Ψαρουδάκης

Υπεύθυνος του Ομίλου