Δίχτυα απλώσαν
οι αράχνες – ήλιε
μαρτυριάρη!
Η γαλήνη του
νεκρού, ευφημισμός της
ανυπαρξίας.
Κήπος η κάσα,
τ’ άνθη μαραίνονται,
θάλλει το πένθος.
Μπλέκεις ήλιε με
του ψόφιου σκαντζόχοιρου
τ’ αγκάθια σου.
Δυο σύκα ξερά
τα στήθια της, θάνατε,
δεν ζαλίστηκες;
Πόσα κορμιά… για
ν’ αγκαλιάσουν, πλάτανε,
τους αιώνες σου!
Αχ! ψαράκι, στις
καλαμιές που κολυμπάς
και να ‘ξερες…

Ηλίας Παπαμόσχος