Το παράξενο είναι το κεφάλι του. Το κεφάλι της. Οι παράξενα
μεστωμένοι
Τρούλοι πάνω από το μυαλό, φουσκωμένοι θάλαμοι
Για ιδιαιτέρως μεγάλο περιεχόμενο. Αδένες με λοβούς
Ευρύτατης οξυδέρκειας. Απόκοσμο το κεφάλι του χελιού.
Αυτό το ώριμο, βαθυκόκκινο, λείο φρούτο της εξέλιξης.
Από κάτω, το ρύγχος της ένα ζουληγμένο μούτρο σαν παντόφλα,
Το στόμα χαμογελά απαθώς,
Αρπακτικό με προγναθισμό. Και η ίριδα, λεκιασμένο χρυσό
Απόσταγμα ελάχιστα διαφορετικό
Από τις ελαιώδεις φλέβες του κορμιού της,
Τα διάστικτα μαύρα υφαντά. Και κυκλωμένη ολόγυρα
Mε μια πιο θολή όραση, ένα προγενέστερο μάτι
Πίσω από το μάτι της, χλωμότερο, πιο τυφλό,
Στραμμένο μέσα. Η βουβαλίσια καμπούρα της
Είναι η εκκίνηση του θαύματος της κίνησής της.
Το μεσαίο θωρακικό πτερύγιο – ομολογία
Της ψαρίσιας ζωής – κρυμμένο
Ισόπεδο με το παραπλανητικό κουστούμι της: από κάτω
Στη χλωμάδα του δέρματος αποκαλύπτεται ένα χέλι πιο βαθύ
Και η κοιλιά της, θαμπό μαργαριτάρι.
Κι ακόμα πιο παράξενο, το ικανό να αποτυπώσει τον αντίχειρα δέρμα,
Η λαστιχένια ύφανση της μόνωσής της. Ολόκληρο το σώμα της
Δαμασκηνό της ταυτότητας. Αυτήν
Ελευθερώνει στη Σαργασσό
Με την πιο μύχια ελπίδα. Η ζωή της ένα κελί
Σφραγισμένο από συμβάντα, η υπομονή της
Παγκόσμια πλαταίνει από την αγάπη
Των γερμένων άστρων σα να ήταν αυτή
Της γης η μόνη ιέρια. Μοναχή
Μέσα στα εκατομμύρια του πλυθησμού της, προσκυνητής του φεγγαριού,
Του νερού η καλόγρια.
II

Από πού έρχεται το ποτάμι;
Και το χέλι, ο νυχτερινός νους του νερού
Το ποτάμι μέσα στο ποτάμι και αντίσροφα-
Το νυχτερινό νεύρο του νερού;

Οχι από της Γης τη λασπωμένη μνήμη
Ούτε απ’ του ανέμου τη φαντασία
Ούτε απ’ του Ηλιου το ξεχείλισμα

Από τον βυθό της λίμνης του τίποτα
Σαργασσό του Θεού
Μέσα από την κενή σπείρα των άστρων

Μια φεγγοβολούσα οντότητα.

Ted Hughes