Είδα ένα ταξίδι μακρινό το φέρνω
πίσω το φέρνω κοντά
από το μέλλον πιο κοντά
τι να σας πω να
τώρα είναι εδώ είναι πρωί
τα ταξίδια σκέφτομαι μόνος είσαι
ελαφρύς είσαι πρωί είναι
ένας αέρας σε χαϊδεύει
βλέπεις πόλη στο βάθος
αυτό λέω είναι μουσική δεν είναι
ταξίδι λόφος φανταστικός να
βλέπεις την πόλη μπροστά σου
αλλάζει σχήματα σαν ψάρι
αλλάζει ονόματα η ζέστη
κάρβουνα σύννεφα
έρημος γενικά
ήλιος δειλός χρώματα άδηλα
δοκιμαστική ανατολή
σαν να μην μπορεί κάποιος να συγκεντρωθεί
σαν να μην μπορεί ν’ αποφασίσει
έγχορδα νυκτά μαζί με πνευστά αισθάνεσαι
προς το άσπρο ακούς και λίγο λοξά
αλλού κοιτάς πολλά υφάσματα ακούς
υφάσματα που τυλίγουν
άλλα υφάσματα αλλά όλο
περισσότερο σώμα
ύποπτο σώμα νήματα ασφυκτικά σε πιάνουν
μια ασφυξία όπου παρόντα σώματα
και απόντα το σώμα σταματάει την
αναπνοή σαν μέσα σε νερό αλλά ευκρινώς
σκέψου ας πούμε μια ξαφνική
τίγρη με την καλύτερη θέα σκέψου
στον βυθό κόκκινη σαν φωτιά
να κρατάει την αναπνοή της
να ορμάει κολυμβήτρια
όλα να καίγονται απαθή
– και τα μάτια της τι ναυάγια επαναληπτικά! –
Όλα να καίγονται από χαρτί οι ορμόνες
όλα τα απόντα σώματα ας τα λέμε Αφρική
το ένα τρίβεται το ένα χτυπάει στο άλλο
κι ας μην έχει πάει ακόμα τριάντα
θα φτάσεις εκεί θα σε φτάσουν κι αυτά
τα κρουστά όργανα
ξύλα αποτρελαμένα κλαδιά λυτά
αλλοπρόσαλλο φύλλωμα οι ιστοί
μόνο ο ρυθμός ο σφυγμός
το ένα τ’ άλλο χτυπάει
και έντομα όλο δυνατότερα
οι φυσαλίδες με φτεράκια
ο λαιμός και το στομάχι
το πεπτικό σύστημα του ταξιδιού
ζώο λες είναι θα φτάσω θα βρω
ένα νησί μόνο του
στα ζωτικά του όργανα να ζήσω
ο ναυαγός ο εγκέφαλος
θα εκπέμπω σινιάλα καπνού
μυστηριωδώς ας εξαφανιστώ στα κύτταρα
ας κυηθώ εκεί
ας γίνω αεράκι απατηλό
στο θρεπτικό ποτάμι σαν κολλάζ
ο Eλβις των νευρώνων
το Λας Βέγκας των ψαριών
ν’ ακούω ένζυμα βουβά να κυματίζω
να περιμένω πότε θα πέσει
γάλα εξ ουρανού
στο βυνίλιο του θεού
πότε θα πέσει η μητέρα
ν’ αρχίσω ξανά τον οίστρο
μ’ ένα κουστούμι εκτυφλωτικά
από φωτόνια μόνο αραιά
σε τροχιά ο διαμπερής
να κελαηδώ νετρίνο.

 Δημήτρης Λεοντζάκος