Στα φοβερά χρόνια του τρόμου της Γιεζόβ, δεκαεπτά μήνες πέρασα στις ουρές των φυλακών του Λένινγκραντ. Μια μέρα, κάποιος μ’ «αναγνώρισε». Μια γυναίκα με μελανιασμένα χείλη που έστεκε πίσω μου, η οποία ποτέ δεν είχε ακούσει τ’ όνομά μου, ξύπνησε απ’ τον λήθαργο, τυπικός για όλους εμάς εκεί, και με ρώτησε, ψιθυρίζοντας στ’ αυτί μου (καθένας μιλούσε ψιθυρίζοντας εκεί):
«Και σεις μπορείτε να περιγράψετε αυτό;»
Κι εγώ απάντησα:
«Ναι, μπορώ».
Επειτα κάτι που έμοιαζε με χαμόγελο γλίστρησε πάνω σ’ αυτό που κάποτε ήταν το πρόσωπό της.

Αννα Αχμάτοβα