Οι σοβαροφανείς μηχανές άλλοτε μούγκριζαν κι άλλοτε τραγουδούσαν. Πόση μαεστρία στο χειρισμό του ραβδιού της! Θα μπορούσε να διευθύνει ορχήστρα ή πολυεθνική.
Κι εγώ, ζηλεύοντας την ανεμελιά των γλάρων και την αναρχία των πειρατών, μες στην ευκολία του “enter” μου-απλός καμαρότος στις υπηρεσίες της.
Οι συναντήσεις μας σπάνιες και τυπικές. Ωστόσο πίσω απ’ την ακεραιότητα του βλέμματος μάντευα ένα σίδερο που λύγιζε.
Οι πάντες κοιμούνταν εκείνη την κρύα νύχτα. Βγαίνοντας στο κατάστρωμα το νεύμα της μου ακύρωσε κάθε δισταγμό. Eτρεμε στην αγκαλιά μου – Ξαφνιάστηκα! Φίλησα τα σκασμένα χείλη, τα μπερδεμένα μας χνώτα μύριζαν σαπισμένα ανθρώπινα μέλη κι ανοιξιάτικο τριαντάφυλλο – Τρόμαξα!
Από τότε δεν την ξαναείδα. Συνεχίζαμε να πλέουμε με την αβεβαιότητα μάνας στρατιώτη σε περίοδο πολέμου.

 Θοδωρής Παπαϊωάννου