Ακόμα κι αν θα ήταν μπορετό

να κολυμπάμε σ’ αυτή τη θάλασσα ευθύνης

χωρις κίνδυνο,

ακόμα κι αν η θλίψη της σε έβγαζε

σ’ ένα σύμπαν αντιθέσεων,

με το φλοίσβο της

παρηγορητικό ερμητήριο,

ανέκφραστα

θα παραμείνουνε τα αισθήματα

στην απόκρυφη ανελεύθερη δίοδό τους,

ψηλαφιστά, προς τα ανώνυμα όντα που τα διακυβερνούν.

Από το μηδέν

κάπου στο βάθος του κόσμου,

αναπαριστώνται με χάρη

τ’ απροσμέτρητα πάθη εκείνων

που φυτοζωούσαν,

μέχρι που ανακάλυψαν με ποιο τρόπο

θα διαφύγουν από το τέλμα της ύπαρξης.

Κάποτε με μια μονοκοντυλιά που θα χαράξουν,

θα εγκαταλείψουν

αυτή τη φορά για πάντα,

όλους τους στόχους που είχαν θέσει σε μια στιγμή

που η λογική τους ίσχυε,

και θα ραγίσουν στα δύο,

επιτέλους λησμονώντας,

το Γολγοθά στον οποίο είχαν ταχθεί

ερήμην τους.

Δ.Τ.