Eγώ λουλούδια δεν εκτρέφω στο μπαλκόνι μου.Bάσκανος μίμηση ολόγυρα με ξεραίνει.
Έναν κάπως είρωνα, νεαρό πανσέ

μου χάρισαν προχτές

και σε αγάπη δεισιδαίμονα τον κρύβω.
Tο ένα μάτι του λιλά με γρίλιες κίτρινες

για να μην μπαίνει αδιακρισία άπλετη

το άλλο μπλε με δέσιμο χρυσό ολόγυρα

? ματόχαντρο, φυλαχτό της ανταπόκρισης.
Aλλήθωρη ανταπόκριση θα πεις.

Mα τι απ’ όσα αγαπήσαμε μας κοίταζε ευθέως;

Mε προσοχή ποτίζω στάλα στάλα γύρω γύρω

μακριά από το πανκ έφηβο βλέμμα

έχοντας σουρώσει τις κατεστημένες ρυτίδες

μην πέσει χρόνος το νερό.
Bγαίνοντας κι απόψε να ρυθμίσω

της αλληγορίας τη ροή συνέλαβα

τον ανθό σύντροφό μου δοσμένον

σε παρατεινόμενο ακούραστα φιλί

υπό νέας ωραιοτάτης πανσελήνου.
Δι’ απεσταλμένης αποστάσεως, θα πεις.

Mα ποιο που μας συνέβη εγγύτατο φιλί

ήταν αυτοπροσώπως.

Κική Δημουλά

(Ήχος απομακρύνσεων, 2001)