Μέσα μου κυλάνε δυο ποτάμια,
δυο φλέβες που χτυπάνε δυνατά.
Αραχθος και Λούρος έρχονται από ψηλά.

Ο ένας έρχεται από τον Τόμαρο,
φίδι που γδέρνεται στ’ άγρια βουνά
μέχρι να βγει στο ξέφωτο.
Πλατάνια και ιτιές, τριφύλλια, καλαμπόκια,
και κάτω στο τελείωμα ελιές και εσπεριδοειδή,
πουρνάρια, δρυς, παλιά υδραγωγεία, υδρόμυλοι,
νεροτριβές και χάνια.

Ο άλλος Αραχθος ορμητικός,
θεριεύει με τα δάκρυα των ανθρώπων
με τον καθημερινό τους μόχθο.
Πέτρα πάνω στην πέτρα? σε κάθε πέτρα κι ένας άγιος.
Πέτρινα γεφύρια, ξωκλήσια, εικονίσματα,
αλώνια, βρύσες, αναβαθμίδες της ξερολιθιάς.

Δρόμοι των νερών των ανθρώπων και των πολιτισμών.

Μέσα μου κυλάνε δυο ποτάμια,
δυο φλέβες που χτυπάνε δυνατά.

Γιάννης Παππάς