Σε όλη τη διάρκεια της χρονιάς όταν υπήρχαν διαφωνίες που μας στεναχωρούσαν ή μας έκαναν να τσακωθούμε, χρησιμοποιούσαμε παιχνίδια ρόλων (φορούσαν κονκάρδες κατά το παιχνίδι, όσοι έπαιζαν) για να κατανοήσουμε πως αισθανόταν το κάθε παιδί που συμμετείχε στη διαμάχη -όλα τα παιδιά που συμμετείχαν περνούσαν από όλους τους ρόλους- και ακολουθούσε συζήτηση για να εντοπίσουμε ποια επιλογή από όσες αναφέρονταν στη συζήτηση ήταν η πιο ευχάριστη για όλους μας. (περισσότερα…)
Αρχεία για 29 Δεκεμβρίου 2016
ΣΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΜΟΥ ΧΩΡΩ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΩ;(4)
Ξεκινήσαμε την δράση “αστεράκι της τάξης”, όπου κάθε Παρασκευή επιλέγεται με κλήρωση το όνομα ενός παιδιού που θα είναι το αστεράκι της τάξης μας. Ενημερώνονται οι γονείς του και από τη Δευτέρα που ξεκινά η εβδομάδα του φέρνει να μοιραστεί με την τάξη αγαπημένα του πράγματα (παιχνίδια για να παίζουν στις διάφορες γωνιές, παραμύθια που του αρέσουν για να τα διαβάσουμε, υλικά απλά για να δουλέψει με τα υπόλοιπα παιδιά στις ελεύθερες δραστηριότητες…). Στο τέλος της εβδομάδας, την Παρασκευή, έρχονται οι γονείς του μισή ώρα πριν τη λήξη του ωραρίου και φέρνουν φωτογραφίες να μοιραστούν μαζί μας από τη ζωή του παιδιού, μας μιλούν για πράγματα που κάνει εκτός σχολείου για να το γνωρίσουμε καλύτερα και για ό,τι άλλο θέλουν. Εμείς έχουμε προετοιμάσει σε ένα φύλλο τις φιλοφρονήσεις που κάνουμε δώρο στο παιδί για την εβδομάδα που μας χάρισε. Και η εβδομάδα κλείνει με την κλήρωση από το αστεράκι μας του επόμενου παιδιού που θα γίνει με τη σειρά του το νέο αστεράκι της τάξης μας με την υπόκρουση ανάλογης μουσικής!
ΣΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΜΟΥ ΧΩΡΩ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΩ;(3)
Κατόπιν συζητήσαμε πως μπορούμε να έχουμε πολλούς φίλους και ποια συμπεριφορά θα φέρει κοντά μας πολλά άτομα και καταλήξαμε πως η ευγένεια οδηγεί σε καλές σχέσεις. Οπότε χωριστήκαμε σε ζευγάρια με τον τροχό της φιλίας, σκεφτήκαμε μια φιλοφρόνηση για το ζευγάρι μας, την καταγράψαμε, τη ζωγραφίσαμε και τη χαρίσαμε στο φίλο μας για να μας θυμάται.
ΣΤΟ ΠΑΠΟΥΤΣΙ ΜΟΥ ΧΩΡΩ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΩ;(2)
Έπειτα μάθαμε το ρητό του Μένανδρου “όταν έχεις φίλους νομίζεις ότι έχει θησαυρούς” και την αποδώσαμε εικαστικά. Αυτή η ρήση μας ακολουθούσε παντού, σε κάθε διαφωνία που είχαμε ως το τέλος της χρονιάς.
