Η ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟΥ ΓΕΝΙΚΟΥ ΛΥΚΕΙΟΥ ΚΑΤΩ ΜΗΛΙΑΣ ΠΙΕΡΙΑΣ
Οι μαθητές του Β3 επέλεξαν ως θέμα για τη φετινή τους ερευνητική εργασία να φωτογραφίσουν τον τόπο τους. Έτσι, με την καθοδήγηση της υπεύθυνης καθηγήτριάς τους, κ. Ελένης Κωτσού, πήραν τις φωτογραφικές τους μηχανές και αποτύπωσαν τοπία και ανθρώπους της περιοχής τους. Το αποτέλεσμα: οι εκτυπωμένες φωτογραφίες τους κοσμούν πλέον τους διαδρόμους του σχολείου, αναβαθμίζοντας αισθητικά τον χώρο.
Τηρώντας την παράδοση εκπαιδευτικοί και μαθητές κόψαμε τη βασιλόπιτα για το 2017.
Οι βασιλόπιτες των μαθητών και τα δώρα που συνόδευαν τον τυχερό κάθε τμήματος ήταν προσφορά του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων των λυκείου.
Φωτογραφίες από τις αναμετρήσεις των σχολικών ομάδων ποδοσφαίρου που έγιναν την Πέμπτη 26 Ιανουαρίου. Τα κορίτσια του λυκείου μας ηττήθηκαν από το 1ο ΓΕΛ Κατερίνης ενώ τα αγόρια νίκησαν το ΓΕΛ Κορινού και συνεχίζουν στην επόμενη φάση.
Την Πέμπτη 19Ι ανουαρίου η ομάδα μπάσκετ του σχολείου μας αντιμετώπισε επιτυχώς την αντίστοιχη ομάδα του ΓΕΛ Κορινού σε έναν αρκετά αμφίρροπο αγώνα.
Στην επόμενη φάση έπαιξε τη Δευτέρα 23 Ιανουαρίου με το Ιδιωτικό Λύκειο “Πλάτων”. Ηττήθηκε με 12 πόντους διαφορά ύστερα από έναν δύσκολο και δυνατό αγώνα.
Συγχαρητήρια για την εμφάνιση και την προσπάθεια σε όλους τους μαθητές και στον γυμναστή τους, Πασχάλη Σταμπουλή!
οι φωτογραφίες είναι από τον δεύτερο αγώνα
Χαρά Γιαννακοπούλου, Το νησί που ταξιδεύει, Ελληνικά γράμματα, 2000
Βιβλιοπαρουσίαση από την Ελένη Παπαδημητρίου (Α1)
Πρόσωπα του έργου: Ναυσικά (πρωταγωνίστρια), Θανάσης (πατέρας της Ναυσικάς), θεία Καλή («Κατσίκα»), Δήμος (φίλος της Ναυσικάς), γονείς Δήμου (Χρήστος & Αλίκη), Φάνης (παιδικός φίλος του πατέρα της Ναυσικάς)
Σύντομη περιγραφή της υπόθεσης: Η ιστορία βασίζεται στην πίστη της προέφηβης ηρωίδας ότι η μητέρα της είναι γοργόνα, και ερμηνεύει/δικαιολογεί έτσι το γεγονός ότι κατοικεί σε καράβι, μαζί με τον πατέρα της, ο οποίος είναι ναυτικός και είναι αναγκασμένος να λείπει συνεχώς από το σπίτι.
Η Ναυσικά μεγαλώνει στο νησί χωρίς τον πατέρα της, εξαιτίας όμως του επαγγέλματός του. Οι υπόλοιποι κάτοικοι του νησιού, ακόμα και η θεία «Κατσίκα» που τη φιλοξενεί, τη βρίσκουν παράξενη και δεν την καταλαβαίνουν, αν και δεν καταβάλλουν καμία προσπάθεια γι’ αυτό. Μοναδικό της καταφύγιο από τη μοναξιά, η οποία είναι φίλη της όπως αναφέρει αρκετές φορές και η ίδια, είναι η θάλασσα και η ελπίδα πως ίσως κάποτε συναντήσει τη μαμά της που, όπως υποστηρίζει η ίδια, ήταν γοργόνα. Το γεγονός αυτό έγινε η αφορμή να “κατεβαίνει” σχεδόν κάθε μέρα στη θάλασσα, έτσι ώστε να βρίσκεται -κατά κάποιον τρόπο- στον τόπο της μητέρας της, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα καταφέρει να εντοπίσει τον τάφο της. Κάθε φορά που βουτάει στη θάλασσα έκανε την ίδια ευχή: να μπορούσε να μοιραστεί με κάποιον άλλο όλη αυτή τη μαγεία της… Ώσπου στο νησί που ταξιδεύει φτάνει μια μέρα ο Δήμος και η ζωή της Ναυσικάς γεμίζει εκπλήξεις και πρωτόγνωρα συναισθήματα. Μαζί περνούν πολλές και ευχάριστες στιγμές, αφού τελικά μένει στο σπίτι του και είναι συνέχεια μαζί. Μια μέρα, μάλιστα, που οι γονείς του Δήμου φεύγουν από το σπίτι,οι δύο έφηβοι αποφασίζουν να ανακαλύψουν τον κόσμο της θάλασσας μαζί… Ξαφνικά, όμως, όλα αλλάζουν, όταν η οικογένεια του Δήμου μετακομίζει στην Αθήνα και η Ναυσικά μένει ξανά μόνη της και αναγκασμένη να μένει σε ένα σπίτι που δεν τη θέλουν. Τα δύο παιδιά λόγω της αγάπης τους καταφέρνουν και επικοινωνούν ανταλλάσσοντας γράμματα. Στην πορεία όμως ο Δήμος και η Ναυσικά συναντιούνται (στην Αθήνα) για λίγες μόνο μέρες, ύστερα από πρόταση του Φάνη στη Ναυσικά. Γυρίζοντας πίσω στο νησί, η νεαρή έφηβη αποφασίζει να συγκεντρωθεί στα μαθήματά της, προκειμένου να μετακομίσει κι εκείνη στην Αθήνα για να είναι μαζί με τον Δήμο. Παράλληλα με το σχολείο η Ναυσικά εργάζεται σε μια ταβέρνα. Εκεί, όταν η Ανθή, η γυναίκα του ιδιοκτήτη της ταβέρνας, της ζητάει να τη βοηθήσει στο συγύρισμα του γραφείου της, ανακαλύπτει μία φωτογραφία στην οποία διακρίνει ένα κοριτσάκι που της μοιάζει απίστευτα. Ο Μάνος,ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας και φίλος του πατέρα της, της επιβεβαιώνει πως αυτό το κορίτσι στη φωτογραφία είναι όντως η μητέρα της και η Ναυσικά συνειδητοποιεί ότι τελικά η μητέρα της δεν ήταν γοργόνα και ότι όλο αυτό ήταν απλώς ένας τρόπος που διάλεγε ο πατέρας της για να της διηγείται τις διάφορες ιστορίες με τη μητέρα της…
Παπαδημητρίου Ελένη Α1
Την Παρασκευή 23-12-2016 οργανώθηκε στο σχολείο ένα χριστουγεννιάτικο πάρτι με μουσική, χορό, κέφι και χαρά.
Την ιδέα, την οργάνωση, την υλοποίηση, τα κεράσματα και την ηχητική κάλυψη ανέλαβαν για πρώτη φορά αποκλειστικά τα μέλη του 15μελούς συμβουλίου του σχολείου μας. Τους ευχαριστούμε πολύ!
Μαθητές και εκπαιδευτικοί χόρεψαν, τραγούδησαν, έπαιξαν και ανανέωσαν το ραντεβού τους για το 2017.
Καλές γιορτές σε όλους!
Και φέτος, όπως και πέρσι, εν όψει των Χριστουγέννων, συγκεντρώσαμε τρόφιμα προκειμένου να υποστηρίξουμε τους οικονομικά αδύναμους συμπολίτες μας.
Τα τρόφιμα που συγκεντρώθηκαν παραδόθηκαν την Παρασκευή, 23/12/2016, στους υπεύθυνους του συλλόγου προστασίας παιδιών «Βενιαμίν» με πολλή αγάπη και εκτίμηση για το έργο τους.
Λίγα λόγια τη δράση του συλλόγου: Ο Σύλλογος BENΙΑMIN υποστηρίζει σήμερα 248 μητέρες και παιδιά που στερούνται οικογενειακής φροντίδας είτε γιατί είναι ορφανά από έναν ή και τους δύο γονείς, είτε εγκαταλελειμμένα είτε παιδιά που η επιμέλεια έχει αφαιρεθεί από τους φυσικούς γονείς με εισαγγελική απόφαση.
Καλά Χριστούγεννα σε όλους!
Οι μαθητές και οι μαθήτριες του ΓΕ.Λ Κ. Μηλιάς
Την Τετάρτη 14-12-2016, τις πρώτες διδακτικές ώρες, οι διασώστες του ΕΚΑΒ Πιερίας, πραγματοποίησαν εκπαίδευση ΚΑΡΠΑ (Καρδιοπνευμονικής Αναζωογόνησης) στους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς του σχολείου, στο πλαίσιο της Πανελλήνιας Εκπαίδευσης που πραγματοποιείται κάθε χρόνο τέτοια εποχή στη μνήμη των εργαζομένων του ΕΚΑΒ Κρήτης που έχασαν τη ζωή τους εν ώρα υπηρεσίας,
Κατέφθασαν στις 8 το πρωί με όλο τον εξοπλισμό τους, αλλά κυρίως με τη διάθεσή τους να δείξουν σε μαθητές και εκπαιδευτικούς τεχνικές που μπορεί να σώσουν ζωές.
Ξεκίνησαν με μια θεωρητική εισήγηση και επίδειξη για το πρωτόκολλο που πρέπει να ακολουθείται σε περιπτώσεις που κάποιος ασθενής φαίνεται να χρειάζεται ΚΑΡΠΑ. Έπειτα, αφού χώρισαν τους μαθητές σε ομάδες, έκαναν πρακτική εφαρμογή και έδωσαν την ευκαιρία στους ίδιους τους μαθητές να εφαρμόσουν αυτά που έμαθαν στις πλαστικές κούκλες-προσομοιωτές.
Έδωσαν ακόμα οδηγίες αντιμετώπισης περιπτώσεων που μπορεί να αφορούν πνιγμό από ξένο σώμα, λιποθυμία, επιληπτικές κρίσεις ή και κρίσεις πανικού.
Όλοι τους επικοινωνιακοί, πολύ πρόθυμοι, φιλικοί με τα παιδιά, με εμπεριστατωμένη γνώση και μεγάλη αγάπη για τη δουλειά τους, κατάφεραν όλοι οι μαθητές να τους παρακολουθούν καθηλωμένοι και να διαγκωνίζονται για τη συμμετοχή τους στην πρακτική εφαρμογή των οδηγιών.
Οι μαθητές και οι διδάσκοντες του ΓΕΛ Κάτω Μηλιάς αισθάνονται την ανάγκη να ευχαριστήσουν από καρδιάς τους διασώστες του ΕΚΑΒ Πιερίας, Παπαδημητρίου Ευάγγελο, Τερζίδη Νικόλαο, Φουρκιώτη Αντώνιο, Χαλάτση Νικόλαο και Χαρίση Δέσποινα, γι’ αυτό το μάθημα ζωής που προσέφεραν.
Στο πλαίσιο πολιτιστικού προγράμματος με τίτλο «Γίνε και συ ανάδοχος παιδιού με την τάξη σου» που υλοποιείται φέτος στο σχολείο μας μέσω της Αctionaid και με την επίβλεψη των καθηγητριών μας, Σοφίας Χαριτοπούλου και Ειρήνης Παξιμαδάκη, πραγματοποιήθηκε η επιθυμία μας να υιοθετήσουμε ένα παιδάκι, τον Έρικ από την Ρουάντα. Ο Έρικ είναι 8 ετών και ζει μαζί με τους γονείς του και τα 5 αδέρφια του σ΄ ένα σπίτι φτιαγμένο με λάσπη και άχυρα. Η οικογένειά του ασχολείται με την κτηνοτροφία. Η πλησιέστερη πηγή πόσιμου νερού βρίσκεται σε απόσταση 500 μέτρων από το σπίτι του. Ο πλησιέστερος σταθμός υγείας βρίσκεται σε απόσταση μεγαλύτερη των 5 χιλιομέτρων από το σπίτι της οικογένειας. Η ελονοσία και το AIDS θερίζουν τον πληθυσμό. Τα πιο τραγικά θύματα είναι τα παιδιά, όπου τα ποσοστά θνησιμότητας στις ηλικίες κάτω των 5 ετών είναι πολύ υψηλά.
Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η αναδοχή δε σημαίνει υιοθεσία. Ο Ερικ ανήκει στην οικογένεια του και εμείς έχουμε τη χαρά να προσφέρουμε ό,τι μπορούμε ώστε να επιτευχθούν μόνιμες βελτιώσεις στην ποιότητα της ζωής του.
Ονειρευόμαστε έναν κόσμο δίκαιο ειρηνικό, χωρίς φτώχεια, πείνα, πρόσφυγες και πόλεμο. Κάθε παιδί αξίζει να απολαμβάνει το δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια, να παίζει, να πηγαίνει σχολείο. Με την προσφορά μας αυτή θέλουμε να απαλλαγούμε από οποιοδήποτε θρησκευτικό ή πολιτικό δεσμό και να νιώσουμε την ικανοποίηση και το μεγαλείο της προσφοράς.
Ευελπιστούμε να αναδειχθούμε άξιοι ανάδοχοι του Έρικ κάνοντας λίγο πιο εύκολη την δύσκολη καθημερινότητά του.
Οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου
Οι μαθητές γράφουν για την παράσταση που παρακολούθησε το σχολείο την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου.
Η παράσταση “Το αγόρι με τη βαλίτσα” που παρακολούθησε το σχολείο μας νομίζω θα μείνει αξέχαστη σε όλους μας. Μια παράσταση που αγγίζει ένα επίκαιρο θέμα, την προσφυγιά. Μια παράσταση χωρίς εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια αλλά στηριγμένη στο παιχνίδι, στη φαντασία, στον αυτοσχεδιασμό και το βασικότερο, στα αληθινά συναισθήματα. Οι ηθοποιοί ήταν εξαιρετικοί, «μπήκαν στο πετσί του ρόλου», όπως λέμε. Έζησαν την κάθε στιγμή και αυτό φάνηκε ιδιαίτερα από τη συγκίνηση τους στο τέλος της παράσταση.
Όσον αφορά την υπόθεση του έργου, η παράσταση αναφέρεται σε ένα παιδί, στον μικρό Ναζ, ο οποίος ζει μαζί με την οικογένεια του στη Μέση Ανατολή. Όταν ξεσπά όμως πόλεμος αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους. Δυστυχώς όμως, τα χρήματα δεν είναι αρκετά για να ταξιδέψουν όλοι. Έτσι οι γονείς του αποφασίζουν να τον στείλουν μόνο του στο Λονδίνο, στον αδερφό του. O Ναζ διασχίζει βουνά, θάλασσες και ερήμους νομίζοντας πως είναι ο Σεβάχ ο θαλασσινός, με μοναδική συντροφιά την Κρίσια,ένα κορίτσι που γνωρίζει σε αυτό το ταξίδι και έχουν τον ίδιο προορισμό. Στη βαλίτσα που έχει μαζί του σε όλο αυτό το μακρύ και δύσκολο ταξίδι κουβαλάει τς ιστορίες του πατέρα του!
Ήταν μια υπέροχη παράσταση, που θίγει ένα εξαιρετικά επίκαιρο θέμα και νομίζω πως μας ευαισθητοποίησε όλους, μικρούς και μεγάλους σχετικά με το πρόβλημα της προσφυγιάς και της αναγκαστικής και βίαιης μετανάστευσης.
Φώτη Αναστασία (Β3)
Την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, στα πλαίσια μιας εκπαιδευτικής εκδρομής του σχολείου μας , παρακολουθήσαμε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος «Το αγόρι με τη βαλίτσα». Το θέμα αναφέρεται σ’ ένα αγόρι που ταξίδευε για πολλά χρόνια, και πέρασε κακουχίες μέχρι να φτάσει τελικά στο Λονδίνο με σκοπό μια καλύτερη ζωή, μια αποκατάσταση που θα εξασφάλιζε με τον καλύτερο τρόπο το μέλλον του. Προβάλλοντας μας το επίκαιρο θέμα που βιώνουμε, τη μετανάστευση, οι ηθοποιοί, με το υποκριτικό τους ταλέντο και με την απίστευτα ωραία σκηνοθετημένη παράσταση, μας προσέφεραν αξίες, ιδέες και ηθικά μηνύματα που θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στο μυαλό και την καρδιά μας. Άνοιξαν οι ορίζοντες μας, και φυσικά όπως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις καταφέραμε να δούμε και την άλλη όψη του νομίσματος, ν’ αλλάξει η αντίληψή μας δηλαδή για τους ανθρώπους αυτούς, τους μετανάστες. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ πως όλοι είμαστε άνθρωποι και σε όλους αξίζει ένα καλύτερο μέλλον, ένα καλύτερο αύριο.
Σαμαράς Γιώργος (Α1)
Την Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου, παρακολουθήσαμε στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος την θεατρική παράσταση «Το αγόρι με τη βαλίτσα» του Μάικ Κένι, σε σκηνοθεσία του Μιχάλη Σιώνα.
Όσον αφορά την υπόθεση, πρόκειται για την ιστορία του μικρού Ναζ, ο οποίος ζει σε μια χώρα της Μέσης Ανατολής. Κάποια στιγμή ξεσπάει πόλεμος, κι έτσι αναγκάζεται να φύγει από τη χώρα του με την οικογένειά του, προκειμένου να σωθούν. Η οικογένειά του όμως δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να αγοράσει εισιτήρια για όλα τα μέλη της, κι έτσι οι γονείς του Ναζ αποφασίζουν να στείλουν μόνο αυτόν στον αδερφό του στο Λονδίνο. Έτσι ο Ναζ αποχωρίζεται την οικογένειά του και ξεκινά μόνος ένα μεγάλο, γεμάτο δυσκολίες ταξίδι. Στην πορεία όμως θα συναντήσει μια κοπέλα, την Κρίσια. Με μόνη συντροφιά αυτό το κορίτσι θα ταξιδέψει ως την Αγγλία, διασχίζοντας ερήμους, βουνά και θάλασσες. Μαζί του δεν κουβαλάει τίποτα περισσότερο από τις ιστορίες που του έλεγε ο πατέρας του. Φαντάζεται ότι είναι ο Σεβάχ ο θαλασσινός, και παρομοιάζει συνεχώς τις δικές του περιπέτειες μ’αυτές του Σεβάχ. Φτάνοντας στην Αγγλία θα συναντήσει πολλές δυσκολίες, καθώς θα αντιληφθεί πως η ζωή εκεί δεν είναι τόσο εύκολη όσο το φανταζόταν. Τέλος, συνειδητοποιεί πως τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.
Το αγόρι με τη βαλίτσα καταφέρνει να περάσει σημαντικά μηνύματα στον θεατή μέσα από απλά μέσα. Δεν χρησιμοποιούνται εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια αλλά τα βασικά συστατικά του θεάτρου, τα οποία είναι το παιχνίδι, η μεταμόρφωση, τα αληθινά αισθήματα, ο αυτοσχεδιασμός, η φαντασία και προ πάντων η άμεση επικοινωνία των ηθοποιών με το κοινό. Το έργο αυτό θίγει ένα εξαιρετικά λεπτό ζήτημα, το οποίο είναι η προσφυγιά και η αναγκαστική μετανάστευση. Το θέμα αυτό είναι πολύ επίκαιρο στις μέρες μας και αυτή την ανάλαφρη παράσταση διευκολύνει τα παιδιά να ευαισθητοποιηθούν σχετικά με το συγκεκριμένο πρόβλημα. Μέσα από τα κωμικά της στοιχεία κρατάει σε επαγρύπνηση το κοινό και του προκαλέι το ενδιαφέρον. Είναι μια παράσταση η οποία μέσα από απλά υλικά, λιτά σκηνικά και λίγους ηθοποιούς περνάει σημαντικά μηνύματα με μια ευχάριστη πνοή.
Στο τέλος της παράστασης όλοι μείναμε ικανοποιημένοι, έκπληκτοι αλλά και συγκινημένοι, χειροκροτώντας τους ηθοποιούς, οι οποίοι φάνηκαν να απολαμβάνουν το ρόλο τους. Ήταν μια υπέροχη παράσταση, η οποία θα μας μείνει αξέχαστη τόσο για τους ηθοποιούς της, όσο και για τον μοναδικό τρόπο μετάδοσης των μηνυμάτων της.
Ιωάννα Τσινίκου, Δημήτρης Τσινίκος (Α2)
Συντελεστές της παράστασης:
Μετάφραση: Ξένια Καλογεροπούλου
Σκηνοθεσία: Μιχάλης Σιώνας
Βοηθός σκηνοθέτη: Στεφανία Ζώρα
Σκηνικά- Κοστούμια: Κατερίνα Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Χάρης Πάλλας, Θάνος Στόκας (ζωγράφος)
Μουσική: Δημήτρης Τασούδης
Χορογραφία: Έντγκεν Λάμε
Οργάνωση παραγωγής: Δημοσθένης Πάνος
