Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Ειδικές Ανάγκες δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία.

Ο δείκτης πολιτισμού μιας κοινωνίας, προσδιορίζεται και πραγματώνεται μέσα από τον τρόπο που η κοινωνία αυτή αντιμετωπίζει τις ασθενείς και ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες της, όπως τα άτομα με αναπηρία. Τώρα πλέον έχει γίνει ευρύτατα αποδεκτό από όλους (διεθνείς οργανισμούς, κυβερνήσεις, κοινωνικούς φορείς κ.α.) ότι τα άτομα αυτά έχουν ίσα δικαιώματα και ίδιες υποχρεώσεις (όταν μπορούν να τις εκπληρώσουν) με όλους τους άλλους και ο βαθμός που διασφαλίζεται αυτή η θεμελιώδης αρχή δείχνει και το πολιτιστικό επίπεδο που βρίσκεται  κάθε χώρα.
Η αναγνώριση των δικαιωμάτων των ατόμων με ειδικές ανάγκες (ΑΜΕΑ) είναι αδιαπραγμάτευτο συνταγματικό δικαίωμα κάθε πολιτισμένης κοινωνίας. Κάθε σύγχρονη και πολιτισμένη κοινωνία οφείλει να οραματίζεται και να προσδοκά την παροχή ίσων ευκαιριών στην εκπαίδευση, στην απασχόληση, στην υγεία και στην πρόνοια, την παροχή της αναγκαίας για κάθε είδος αναπηρίας υποστήριξη, για μια ισότιμη και πλήρη συμμετοχή σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής.

Τι γίνεται όμως στη σκληρή πραγματικότητα;

Ποια είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένα άτομο(ανήλικο ή ενήλικο) με αναπηρία;

Τι συναντάει στην καθημερινότητά του;

Παρέχεται οποιαδήποτε μορφή βοήθειας στην οικογένειά του;

Υπάρχει σωστή ενημέρωση του κοινωνικού συνόλου;

Τι γίνεται με την εκπαίδευση, την επαγγελματική αποκατάσταση, την περίθαλψη, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του; 

Tι κάνουμε εμείς που δεν έχουμε κάποια μορφή αναπηρίας;

Δυστυχώς, στη σημερινή, δυσμενή εποχή, στο όνομα της οικονομικής κρίσης που ταλανίζει όλη την ανθρωπότητα, πολύ πιθανό, να βρουν έδαφος μη προνομιακές πολιτικές, συνέπεια των οποίων θα είναι η υποβάθμιση κάθε έννοιας παροχής κοινωνικών υπηρεσιών και υποδομών, που θα εξασφάλιζαν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης στους ανθρώπους με αναπηρία.
Η αναπηρία δεν είναι ασθένεια. Είναι κάτι πολύ περισσότερο, που αφορά και επηρεάζει όλες τις ανθρώπινες κοινωνικές, οικονομικές, πολιτικές δραστηριότητες. Είναι μια ιδεολογική, οικονομική και πολιτική πρόκληση στη σύγχρονη «ανθρωπιστική» κοινωνία για ισότιμη ένταξη και συμμετοχή των ατόμων με αναπηρίες στην οικογένεια, στην κοινότητα, στο εργασιακό και φυσικό περιβάλλον. Σύμφωνα με το Τμήμα Κοινωνικής Ενσωμάτωσης Ατόμων με Αναπηρίες, ένας στους έξι πολίτες στην Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει κάποιο είδος αναπηρίας. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι είναι άτομα με αναπηρία ενώ περίπου 190.000.000 αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες στην καθημερινή τους ζωή. Το 80% κατ’ εκτίμηση ζει σε αναπτυσσόμενεςχώρες.
Τα άτομα με αναπηρία, αντιμετωπίζουν εμπόδια στην καθημερινή ζωή, εφόσον η κοινωνία πολλές φορές δε λαμβάνει υπόψη τα χαρακτηριστικά της συγκεκριμένης ομάδας πληθυσμού, τις δυνατότητες και τις ειδικές τους ανάγκες. Αναπηρία, πλέον θεωρείται το αποτέλεσμα της σχέσης των ικανοτήτων ενός ατόμου και των απαιτήσεων του περιβάλλοντος. Τα άτομα αυτά βιώνουν συχνά το φαινόμενο του “Κοινωνικού Αποκλεισμού”. Αισθάνονται την περιθωριοποίηση και στέρηση της συμμετοχής στα κοινωνικά, δημόσια αγαθά και υπηρεσίες, που πρέπει να είναι κοινά σε όλους τους πολίτες ενός κράτους.

 Δε ζητάνε να γίνει η ζωή τους ευκολότερη. Ζητάνε να γίνει η ζωή τους ΙΣΗ με τη δική μας. Στόχος πρέπει να είναι όχι η τυπική, αλλά η πραγματική ισότητα, η οποία σημαίνει ίσες ευκαιρίες στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή. Αυτό που πρέπει να επιδιώκεται είναι ο σεβασμός της ατομικής και ομαδικής ιδιαιτερότητας.

Πηγές: Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, Τμήμα Κοινωνικής Ενσωμάτωσης Ατόμων με Αναπηρίες, United Nation, Human Rights and Disabled Persons.

Η προσωπική μαρτυρία της 23χρονης Μαριαλένας – Πώς είναι να ζεις στο σκοτάδι

Μαριαλένα Θεοφανίδου, 23 χρόνων. Έχασε την όραση της όταν ήταν ακόμα στο μαιευτήριο. Έμαθε να ζει έτσι, χωρίς όραση. Τα πράγματα που δε μπορεί να τα δει, τα αγγίζει, τα αισθάνεται. Η όραση της είναι η αφή της και οι άνθρωποι που ζουν μαζί της.
Σήμερα 3 Δεκεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία, κυβερνήσεις, οργανισμοί και κοινωνίες έχουν την ευκαιρία να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία.
Αυτό που θέλει η Μαριαλένα είναι ένας σκύλος οδηγός για να μη φοβάται να κάνει μία βόλτα μόνη της. Τόσο απλά!!!
«Αγγίζω ό,τι θα ήθελα να δω. Ήθελα να πάω σε μουσεία. Πήγα στο Μουσείο της Ακρόπολης, άγγιζα όσα αγάλματα μου επέτρεπαν και τα έβλεπα με το δικό μου τρόπο»
Η Μαριαλένα πήγαινε από μικρή σε σχολείο που ειδικευόταν στη φροντίδα παιδιών με αναπηρίες και στην ηλικία των 10 πήγε στο Κέντρο Αποκατάστασης Τυφλών (ΚΕΑΤ).
Εκεί φιλοξενήθηκε από το οικοτροφείο του κέντρου τις καθημερινές. Στο σπίτι της επέστρεφε τα σαββατοκύριακα. Μέχρι τα 12 έχασε και τους δύο γονείς της κι από τότε μέχρι και σήμερα την φροντίζουν τα τρία αδέρφια της.
Μαζί τους έχει μάθει να πηγαίνει παντού. «Φοβάμαι να κυκλοφορώ μόνη μου έξω. Είναι επικίνδυνο. Φοβάμαι μη χάσω τον δρόμο. Η κοινωνία δεν έχει μεριμνήσει για μας. Δεν υπάρχουν σήματα, δεν υπάρχει πρόσβαση για τίποτα. Θα περάσει πολύς καιρός μέχρι να καταφέρω να πηγαίνω βόλτα μόνη μου», λέει με παράπονο και προσθέτει: «Αυτό που σκέφτομαι να κάνω άμεσα είναι να πάρω έναν εκπαιδευμένο σκύλο – οδηγό για να με καθοδηγεί. Χρειάζομαι μια βοήθεια ώσπου να τα καταφέρω».
Έμαθε, έτσι, να κινείται με το ένστικτο μέσα στο σπίτι και με μπαστουνάκι στο σχολείο. «Στο σπίτι μου έχω μάθει να κινούμαι, να φτιάχνω το φαγητό μόνη μου, να καθαρίζω το σπίτι χωρίς να χρειάζομαι το μπαστουνάκι».
Στο σχολείο περνάει τη μέρα της μέχρι το μεσημέρι. Ζωγραφίζει, τραγουδάει, γυμνάζεται, κάνει μαθήματα ψυχοθεραπείας, δημιουργεί χειροποίητες κατασκευές, μαθαίνει κανόνες συμπεριφοράς και το σύστημα γραφής κι ανάγνωσης των ατόμων με προβλήματα όρασης, το λεγόμενο brail.
«Έχω δημιουργήσει παρέες κι έχω καλές σχέσεις με τους συμμαθητές μου. Μερικές φορές βέβαια φοβάμαι τη συμπεριφορά τους απέναντι μου γιατί πολύ απλά δε μπορώ να τη δω», λέει.
Η Μαριαλένα δεν το βάζει  κάτω παρά τις δυσκολίες που βρήκε και συνεχίζει να συναντά στο δρόμο της. Θέλει να γνωρίζει και να ενημερώνεται για τα πάντα κι αυτό προσπαθεί καθημερινά.
«Δεν ξέρω πώς θα ήταν τα πράγματα αν έβλεπα. Σίγουρα έχω προβλήματα, αλλά έχω μάθει να ζω έτσι. Μου αρέσει να ενημερώνομαι, να ακούω τις ειδήσεις από την τηλεόραση, να ακούω τηλεοπτικές εκπομπές, σίριαλ ελληνικά και τούρκικα, θέλω να είμαι ενήμερη για τα πάντα», λέει και καταλήγει:
«Έχω μάθει να αναγνωρίζω και πράγματα μέσω των ήχων. Τρομάζω κάποιες φορές γιατί δεν ξέρω από πού προέρχονται. Δε φοβάμαι τον ήχο του μετρό. Φοβάμαι τον ήχο των βεγγαλικών. Δε μπορώ να δω τι γίνεται, αλλά δεν με ενοχλεί γιατί έτσι γεννήθηκα».

Πηγές:

www.sansimera.gr

http://news247.gr

Μαθητές και εκπαιδευτικοί φορέσαμε και φέτος το κόκκινο κορδελάκι για να τονίσουμε τη σοβαρότητα της σημερινής παγκόσμιας ημέρας κατά του HIV/AIDS.

Η 1η Δεκεμβρίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα κατά του AIDS το 1988, με απόφαση της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας και στη συνέχεια της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Το AIDS είναι μία από τις φονικότερες επιδημίες στην παγκόσμια ιστορία. Από το 1981 που παρατηρήθηκε κλινικά στις ΗΠΑ, γύρω στα 39.000.000 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους, ενώ 78.000.000 είναι φορείς του ιού HIV. Η σεξουαλική επαφή αποτελεί τον κύριο τρόπο μετάδοσης του HIV.

Αισιόδοξα μηνύματα για την τιθάσευση του ιού εκπέμπει η UNAIDS, η υπηρεσία του ΟΗΕ για την καταπολέμηση του AIDS, που τονίζει ότι «το τέλος της επιδημίας του AIDS δεν είναι πλέον απλώς ένα όραμα, μπορεί να γίνει πραγματικότητα έως το 2030». Το σημαντικό είναι ότι όλο και περισσότεροι άνθρωποι έχουν πρόσβαση στα αντιρετροϊκά φάρμακα που αποτρέπουν την εκδήλωση της ασθένειας, επισημαίνει η υπηρεσία. Σύμφωνα με τα στοιχεία της UNAIDS, 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι πέθαναν από AIDS το 2013, αριθμός που παρουσιάζει μικρή πτώση για όγδοη συνεχόμενη χρονιά. Τα νέα κρούσματα, επίσης, παρουσιάζουν μείωση για μία ακόμη χρονιά (2,1 εκατομμύρια το 2013), όπως και στα παιδιά (240.000 το 2013).

Στην Ελλάδα, μετά τη μεγάλη επιδημία στους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών (ΧΕΝ) την περίοδο 2011-2013, παρατηρήθηκε μείωση των περιστατικών HIV λοίμωξης το 2014 και το πρώτο δεκάμηνο του 2015, τόσο συνολικά, όσο και ειδικά στην ομάδα των XEN. Οι περισσότερες μεταδόσεις του ιού αποδίδονται και πάλι στη σεξουαλική επαφή, κυρίως σε αυτή μεταξύ ανδρών. Τα περιστατικά HIV λοίμωξης, που έχουν δηλωθεί στο Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ), παρουσιάζουν πτωτική τάση το πρώτο δεκάμηνο του 2015, συγκριτικά με τις αντίστοιχες περιόδους την τριετία 2011-2013. Πιο συγκεκριμένα, τους πρώτους δέκα μήνες του 2013 είχαν καταγραφεί 7,2 περιστατικά HIV λοίμωξης ανά 100.000 πληθυσμού, ενώ την αντίστοιχη περίοδο του 2015 ο ρυθμός δήλωσης έχει πέσει στο 6,2. Σε απόλυτους αριθμούς, μεταξύ Ιανουαρίου και Οκτωβρίου του 2015, δηλώθηκαν στο ΚΕ.ΕΛ.Π.ΝΟ 667 HIV λοιμώξεις, εκ των οποίων οι 590 (88,5%) αφορούσαν σε άνδρες και οι 77 (11,5%) σε γυναίκες. Σύμφωνα με στοιχεία του ΚΕΕΛΠΝΟ, μέχρι και την 31η Οκτωβρίου 2015 είχαν καταγραφεί 15.109 περιστατικά HIV λοίμωξης (82,7% άνδρες). Από το σύνολο των ατόμων αυτών, 3.732 εμφάνισαν AIDS και περίπου 7.700 βρίσκονται υπό αντιρετροϊκή θεραπεία. Ο συνολικός αριθμός των θανάτων ανέρχεται στους 2.562.

Τι συμβολίζει το κόκκινο κορδελάκι:

Είναι πλέον ένα παγκόσμιο σύμβολο. Η κόκκινη κορδέλα συμβολίζει τον αγώνα κατά του AIDS και θα την δείτε παντού την 1η Δεκεμβρίου, την Παγκόσμια Ημέρα για την καταπολέμηση του ιού αυτού.

Πώς καθιερώθηκε η κορδέλα αυτή; Ποια ιστορία κρύβεται πίσω της;

Δημιουργήθηκε από τους Visual AIDS Artists Caucus το 1991. Μάλιστα ήταν το τελευταίο εγχείρημα του καλλιτεχνικού αυτού οργανισμού της Νέας Υόρκης που ιδρύθηκε από τον Patrick O’Connell to 1988, με σκοπό την προαγωγή και την ενίσχυση της ευαισθητοποίησης για το HIV/Aids. Η έμπνευση ήρθε τελικά από τις κίτρινες κορδέλες που δένονταν σε δέντρα, για να εκφράσουν υποστήριξη στον αμερικανικό στρατό που μαχόταν στον πόλεμο του Κόλπου. Πώς κατέληξαν στο χρώμα; Το ροζ και τα χρώματα του ουράνιου τόξου αποκλείστηκαν, επειδή ήταν πολύ συνδεδεμένα με την ομοφυλοφιλική κοινότητα, κι αυτή ήταν μια ασθένεια που αφορούσε τους πάντες. Το κόκκινο ήταν κάτι τολμηρό κι ορατό και συμβόλιζε το πάθος, μια καρδιά και την αγάπη. Το σχήμα δεν έκρυβε κάποιο ιδιαίτερο συμβολισμό, αλλά ήταν εύκολο να το κάνει κανείς. Μία απλή κορδέλα. Το 1992 περισσότερο από 100.000 κορδέλες μοιράστηκαν σε κονσέρτο κατά του Aids στο στάδιο Wembley του Λονδίνου για τον Freddie Mercury, ενώ άρχισαν επίσης να ανήκουν στην καθημερινότητα των Αμερικανών. Η κορδέλα ήταν ένας τρόπος να διευρυνθεί η συζήτηση για το Aids. Οι δημιουργοί της επίτηδες δεν την κατοχύρωσαν ποτέ με σκοπό να μπορεί να τη φτιάξει οποιοσδήποτε, οπουδήποτε.

ΠΗΓΕΣ:

http://www.sansimera.gr

Αρχική