Ψιλή βροχούλα έπιασε
κρύφτηκαν τα πουλάκια
και τρέξανε στο σπίτι τους
μούσκεμα τα παιδάκια.
Αμέσως εμφανίστηκαν
ένα σωρό ομπρέλες
μποτάκια και αδιάβροχα
βγήκαν από τις κασέλες.
Μα οι βροχή δυνάμωσε
έγινε μπόρα τώρα
μας ήρθε του φθινόπωρου
η μαγεμένη ώρα.
Άγνωστος δημιουργός. Από την προσωπική μας συλλογή. Μόνο για εκπαιδευτική χρήση.
Πόσο καλή μαζί μου
είν’ η σελήνη!
Κάνω ένα βήμα εγώ,
κάνει και εκείνη.
Στέκομαι εγώ
στέκεται αυτή.
Τρέχω
και εκείνη τρέχει.
Κι όταν φοβάμαι
την κοιτώ
και ο φόβος
πάει, φεύγει.
Μοιάζει με το σκυλάκι μου
που σέρνω από τον λουρί
και με μπαλόνι που κρατώ
στο χέρι απ’ την κλωστή.
Τζιάνι Ροντάρι
“Φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό και τη γη”, Εκδόσεις Τεκμήριο
Μες στη λαύρα της πυρής καλοκαιριάς
πού το βρίσκεις τόσο κέφι για σκοπό,
όλη μέρα τζιτζικάκι χαρωπό.
Τα σπασμένα πας να βγάλεις του χιονιά
και τυλίγεσαι τον ήλιο στα κλωνιά.
Δεν κοιτάς που λίγο ακόμα θα ψηθείς .
Είσαι κάρβουνο θα ανάψεις θα χαθείς.
Και αν αγάπησες την λαύρα την καυτή
και το θάνατό σου πλάνεψες με αυτή,
δεν κοιτάς το σπουργιτάκι που πετά
και τροφή του, το κορμάκι σου ζητά…
Δεν βαριέσαι……. το τζιτζίκι το τρελό
στα χαμένα μ’ άφησε ώρες να μιλώ.
Αχ σαν είσαι τη ζωής τραγουδιστής
…
Είπε το δέντρο στο παιδί:
“Φθινόπωρο με δέρνει.
Μου έδωσε φύλλα η μάνα γη
και πίσω μου τα παίρνει ”
“Κι όταν της Άνοιξης θα ρθει
το πρώτο χελιδόνι,
θα’ναι το ντύμα μου οι ανθοί,
και ζωγραφιά μου οι κλώνοι “.
Γιώργης Κρόκος
Με το χάραμα γοργοί
ξεκινούν οι γεωργοί
να μαζέψουν τις ελιές
τις μικρές και στρογγυλές.
Λάδι κίτρινο θα βγάλουν
στο φαΐ για να το βάλουν.
Έφτασαν και αρχινούν
τα κλωνάρια να χτυπούν,
πέφτουν, πέφτουν οι καρποί
και σκορπίζονται στη γη.
Λάδι κίτρινο θα βγάλουν
το κίτρινο θα βγάλουν
το καντήλι για ν’ ανάβουν.
Σκύβουν όλοι με χαρά
και μαζεύουν στη σειρά
και γεμίζουν την ποδιά,
τα καλάθια, τα σακιά.
Λάδι κίτρινο θα βγάλουν
και σαπούνι θα το κάνουν.
Φορτωμένοι τον καρπό
θα γυρίσουν στο χωριό,
το λιοτρίβι τον…
Φθινοπώρου εποχή,
έπεσε ψιλή βροχή,
ξύπνησαν τα σαλιγκάρια
και φύτρωσαν μανιτάρια.
Στην αυλή μας βγήκαν, λες,
ομπρελίτσες παρδαλές
και σαλιάρικα ζωάκια
σέρνουν τουρλωτά σπιτάκια.
Μες στη γέρικη φτελιά,
βρήκαν στέγη τα πουλιά.
Δύο χελώνες μας ξαφνιάσαν
και στη ρίζα τους κουρνιάσαν.
“Ω, τι χρώμα και ζωή
ξάφνου χάρισαν στη γη !”
έλεγαν οι μία στην άλλη
με καμαρωτό κεφάλι.
Και ένας κόκορας μελής
-ο σουλτάνος της αυλής –
τις χαιρέτησε ως ιππότης
και καλός οικοδεσπότης.
‘Αγνωστος δημιουργός. Από την προσωπική μας συλλογή. Μόνο για εκπαιδευτική χρήση
Στον δικό μας τον καιρό
λεν αλλιώς το παραμύθι
το κουκί και το ρεβίθι
Στα σημερινά παιδιά:
Πύραυλος είναι το κουκί
Αστροναύτης το ρεβίθι
Το φεγγάρι κολοκύθι
Παίζουν την κολοκυθιά….
Θέτη Χορτιάτη
Από τη συλλογή Κούνια Μπέλα
Αχ για λίγο, πώς να φύγω,
πάνω στ’ ασημιά φτερά του,
να γευτώ απ’ τη χαρά του
και στον ουρανό κει πάνω
χίλιες ζαβολιές να κάνω.
Τα αστεράκια να τσιγκλάω,
σύννεφα να γαργαλάω
και να βάλω ένα μουστάκι
με μπογιά στο φεγγαράκι.
Θέτη Χορτιάτη
Από τη συλλογή “Κούνια Μπέλα”
Κάποιο μπιζελάκι
μ’ όνειρα τρελά,
ξέφυγε από τα χέρια μου
πήδησε ψηλά.
Τα άλλα τα μπιζέλια
σκάσανε στα γέλια.
“Κούκου” μου φωνάζει
ψάξε να με βρεις.
Ντίνας Χατζηνικολάου
Από το βιβλίο της Μυρτώς
Κυρ ήλε κοσμογυριστή,
μ’ ολόχρυση κεντάς κλωστή,
τα σύννεφα στη δύση
και το τελάρο της πλαγιάς
το κάνεις όλο μόνο μιας
απόκοσμο ψηφιδωτό
μυριόχρωμο ν’ ανθήσει.
Διονύσιος Τροβάς
από τη συλλογή “Παιδικός αυλός”
“Τάσεις και εξελίξεις της παιδικής λογοτεχνίας στη δεκαετία 1970-1980” του Βασίλη Αναγνωστόπουλου, οι Εκδόσεις των Φίλων, Αθήνα 1983