Πόσο καλή μαζί μου
είν’ η σελήνη!
Κάνω ένα βήμα εγώ,
κάνει και εκείνη.
Στέκομαι εγώ
στέκεται αυτή.
Τρέχω
και εκείνη τρέχει.
Κι όταν φοβάμαι
την κοιτώ
και ο φόβος
πάει, φεύγει.
Μοιάζει με το σκυλάκι μου
που σέρνω από τον λουρί
και με μπαλόνι που κρατώ
στο χέρι απ’ την κλωστή.
Τζιάνι Ροντάρι
“Φλυαρίες ανάμεσα στον ουρανό και τη γη”, Εκδόσεις Τεκμήριο