Οι μαθητές του Πρωινού σχολείου παρέδωσαν τις απαντήσεις τους στα γράμματα των ενήλικων συμμαθητών τους από το Εσπερινό, στο πλαίσιο της δράσης ανταλλαγής γραμμάτων με θέμα συζήτησης το πώς η οικογένεια επηρέασε ή επηρεάζει την εκπαιδευτική τους πορεία ως μαθητές. Αφού διαβάστηκαν οι προσωπικές ιστορίες των ενήλικων μαθητών με τα εμπόδια της δικής τους σχολικής διαδρομής και τους λόγους που εγκατέλειψαν το σχολείο, οι μαθητές του Πρωινού απάντησαν με ιδιαίτερη ωριμότητα και ευαισθησία για τον ρόλο της δικής τους οικογένειας στα δικά τους χρόνια μάθησης.
Πολλά παιδιά έγραψαν ότι ένιωσαν θαυμασμό για όσα διάβασαν, συνειδητοποίησαν πόσο καθοριστικός είναι ο ρόλος της οικογένειας στην εξελικτική πορεία ενός παιδιού και κάποια ομολόγησαν ότι αυτά τα γράμματα τους έδωσαν την ευκαιρία μέσα από τη σύγκριση των εμπειριών, να επαναπροσδιορίσουν τη σχέση με τη δική τους οικογένεια που στέκεται δίπλα τους , τους στηρίζει και τους εμψυχώνει, ακόμα και όταν εκείνα … γκρινιάζουν.
Επειδή τα γράμματα των μαθητών είναι πολλά και ιδιαίτερα πλούσια σε περιεχόμενο, παρουσιάζω ενδεικτικά ορισμένες από τις απαντήσεις, που αποτυπώνουν το πνεύμα και το συναίσθημα της συνολικής εικόνας:
– «Παρόλο που δεν υπήρξα ποτέ τέλεια μαθήτρια, τουλάχιστον ξέρω τον λόγο που είμαι σε αυτόν τον χώρο και παρόλο που κάποιες μέρες βαριέμαι, ξέρω στην πραγματικότητα πόσο σημαντικό προνόμιο είναι το σχολείο και αυτό το χρωστάω στους δύο υπέροχους γονείς μου που με βοήθησαν και συνεχίζουν. Άρα, το συμπέρασμα είναι πως οι συμβουλές και συζητήσεις των γονιών, όσο ανούσιες και αν φαίνονται πάντα, έχουν πίσω τους μια δικιά τους εμπειρία και αγάπη.»
-«Αυτό που μου έχουν μάθει οι γονείς μου από όταν πρωτοξεκίνησα το σχολείο είναι να στηρίζομαι στον εαυτό μου και να πιστεύω στις ικανότητές μου. Πάντα μου έδιναν συμβουλές μέσα από τις οποίες με βοήθησαν να καταλάβω πως η αληθινή αξία ενός σωστού μαθητή κρύβεται, όχι τόσο στις καλές του επιδόσεις στο σχολείο, αλλά στην αντοχή του, στην επιμονή και στη συνεχή προσπάθειά του για βελτίωση και μάθηση. Έτσι και εγώ έμαθα να προσπαθώ μόνη μου, χωρίς όμως οι στόχοι μου να μετατρέπονται σε εμμονή.»
-«…Όλα τα παραπάνω κάνουν το σχολείο για μένα ευχάριστο. Υπάρχουν και λόγοι που μερικές φορές με κάνουν να μην μου αρέσει τόσο. Το συνεχές άγχος, η ασταμάτητη πίεση με τις εργασίες, τα τεστ, τα διαγωνίσματα. Τέτοια θέματα, που πιθανότατα δυσκολεύουν τη μάθηση των παιδιών και τους κάνουν κακό ψυχολογικά, πρέπει να συζητιούνται με τους γονείς ούτως ώστε να καταλήξουν στην εύρεση μιας λύσης. Αυτό κάνω εγώ τουλάχιστον. Προφανώς όμως για να συμβεί το παραπάνω, οι γονείς θα πρέπει να κατανοούν τις σκέψεις, τα παράπονα ακόμα και τις αποφάσεις των παιδιών και να μην προσπαθούν να επιβληθούν για να περάσει το δικό τους και μόνο. Γι’ αυτό η στήριξη και η κατανόηση των γονιών στον τομέα του σχολείου είναι πραγματικά απαραίτητη.»
-«Θέλω να σας ευχαριστήσω για τα υπέροχα και συγκινητικά γράμματά σας που έκαναν εμένα και τους συμμαθητές μου να αντιληφθούμε τις ανάγκες και τις συνθήκες της εποχής σας καθώς και τον τρόπο που οι γονείς σας αντιμετώπιζαν το σχολείο και την εκπαίδευση.»
-« …Πρώτα από όλα θα ήθελα να σας πω, πόσο σας θαυμάζω που έχετε ακόμα όρεξη για μάθηση. Σας δίνω κουράγιο και πολλή αγάπη και να θυμάστε πως τα μαθητικά τα χρόνια δεν τα αλλάζουμε με τίποτα, ακόμα και σε μεγαλύτερη ηλικία…. Με τη στήριξη και τη βοήθεια στο διάβασμα από τους γονείς μου, κατάφερα και έγραψα στις εξετάσεις Βιολογία 19, πράγμα απίθανο για εμένα, χωρίς την αγάπη της οικογένειας μου (κυρίως της πολυαγαπημένης μου γιαγιάς και του παππού που είναι το στήριγμά μου για πάντα.»
-« Η στήριξη από την οικογένεια λειτουργεί ως δίχτυ ασφαλείας. Όταν το παιδί γνωρίζει ότι η οικογένεια είναι δίπλα του, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, αποκτά κουράγιο να ξαναπροσπαθήσει.»
-« … Αν και δεν μου αρέσει τόσο το σχολείο, ξέρω ότι χρειάζεται να διαβάσω για να τα πάω καλά. Και το άκουσα και
μέσα από τις δικές σας δυσκολίες στη ζωή στις ιστορίες σας.»
Τα γράμματα των μαθητών του Πρωινού τα διάβασα χτες στο Εσπερινό και προκάλεσαν μεγάλη χαρά στους ενήλικες μαθητές. Ένιωσαν πως οι προσωπικές τους ιστορίες όχι μόνο ακούστηκαν, αλλά και άγγιξαν πραγματικά τις καρδιές των παιδιών. Πολλοί εξέφρασαν τη συγκίνησή τους που οι φωνές τους βρήκαν χώρο και προσοχή από μαθητές που δεν συναντούν ποτέ· ένιωσαν ότι έγιναν ορατοί, ότι τους σεβάστηκαν, ότι υπήρξε μια γνήσια επικοινωνία ανάμεσα σε “συμμαθητές” δύο διαφορετικών σχολικών κόσμων. Μάλιστα κάποιος εξομολογήθηκε – και συμφώνησαν και άλλοι μαζί του- πως ανατράπηκε η αγωνία του ότι τα νεότερα παιδιά ίσως δεν τους προσέχουν, δεν τους κατανοούν ή και τους κοροϊδεύουν, επειδή επέστρεψαν στο σχολείο!
Από την πλευρά τους, οι μαθητές του Πρωινού έδειξαν να αναγνωρίζουν βαθιά τη στήριξη και τη δύναμη που αντλούν από τις οικογένειές τους και αυτό αποτελεί ένα υπέροχο μήνυμα προς όλους τους γονείς:
Συνεχίστε το σπουδαίο έργο σας, να βρίσκεστε δίπλα στα παιδιά σας, να τα ενθαρρύνετε και να κρατάτε ζωντανή την πίστη στις δυνατότητές τους.
Η φιλόλογος, Αθανασία Ζιάτα
