Διαβάστε στην “κόκκινη αλεπού” κάποιες σκέψεις μου για ένα βιβλίο που αγαπάω πολύ!
Ετικέτα: βιβλίο
“Πού πήγε η Ιωάννα, μαμά;” – death ecucation
Με μεγάλη χαρά διάβασα στον ιστότοπο της κυρίας Ξένιας Στυλιανού https://postdeatheducation.com/author/xeniastylianou/ ότι έχει και για την “Ιωάννα”μία θέση στη “Βιβλιοθήκη” της. Είναι πολύ τιμητικό για μένα και την ευχαριστώ θερμά.
«Πού πήγε η Ιωάννα μαμά;» της Γαρυφαλιάς Τεριζάκη
–
“Πού πάει κανείς όταν πεθαίνει;
…Σιωπή.
Κι ύστερα πολλών ανθρώπων λόγια, σπουδαία, φιλοσοφημένα, ψαγμένα, «πνευματικά». Προσωπικές θεωρήσεις του κόσμου μας, που, όμως, όταν τις βάζουμε σε λέξεις για να απαντήσουμε σε ένα παιδί ακούγονται, και στα δικά μας τ’ αυτιά, κάπως. Κάπως πολλά ή κάπως λίγα, κάπως περίπλοκα ή υπερβολικά απλά, κάπως σωστά και κάπως λάθος…
Η Γαρυφαλιά Τεριζάκη είναι νηπιαγωγός κι έχει αυτό το πλεονέκτημα να εμπνέεται από τον τρόπο σκέψης των παιδιών. Μια τέτοια έμπνευση αποτελεί και το βιβλίο της «Πού πήγε η Ιωάννα μαμά;» μέσα από το οποίο επιχειρεί να απαντήσει στο μέγα ερώτημα.
Έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία που απευθύνονται σε παιδιά και αφορούν στην απώλεια και το πένθος, βρίσκω τον εαυτό μου να δυσκολεύεται να ενθουσιαστεί καιρό τώρα πια. Αυτό όμως το βιβλίο «ανοίγει δρόμους», όπως γράφει και η παιδοψυχίατρος, Παναγιώτα Μπαντή, που το προλογίζει. Κυρίως, γιατί αρχίζει με το ερώτημα ενός παιδιού για το πού πάει κανείς όταν πεθαίνει και επικεντρώνεται σε αυτό. Πού πήγε η Ιωάννα, η μια, η συγκεκριμένη, η σημαντική Ιωάννα;
Είναι, λοιπόν, σαν τον κρυφτό. Όταν δεν μπορείς να δεις κάποιον, πάει να πει πως κρύβεται. Το βιβλίο δεν καταπιάνεται με το πώς και το γιατί να κρύβεται κάποιος, μα απαντά περίτεχνα κι απλά, πως στο κρυφτό το σπουδαίο είναι ότι στο τέλος βρίσκει αυτός που ψάχνει, αρκεί να αφεθεί να ψάξει στα κατάλληλα μέρη. Πάνε και κρύβονται αυτοί που πεθαίνουν «μέσα σε λέξεις, σε τραγούδια, στη θάλασσα, στον ήλιο…». Πάνε και κρύβονται στη «χώρα της μνήμης» που ’ναι «νεφελένια», «μακρινή» κι «αέρινη». Εκεί που «δεν υπάρχει βιασύνη ούτε άγχος». Κι υπάρχει ο τρόπος, παρά τα σύννεφα και την απόσταση, να βρίσκεις αυτόν που κρύβεται πού και πού, όποτε τον ψάχνεις.
Δεν είναι που δεν υπάρχει η πολύ προσωπική θεώρηση της συγγραφέως σε αυτό το βιβλίο – σαφέστατα υπάρχει. Έτσι κι αλλιώς, είναι ουτοπικό να αναζητά κανείς γι’ αυτό το ερώτημα απαντήσεις αντικειμενικές και ουδέτερες. Είναι που τόσο απλά, αλλά όχι απλοϊκά, η συγγραφέας επιδιώκει και στοχεύει κέντρο στο ερώτημα των παιδιών που συχνά μας – τους ενήλικες – μας κόβει τα πόδια: πού πάει κανείς όταν πεθαίνει; Θεωρώ το βιβλίο ένα εξαιρετικό εργαλείο να επικοινωνήσει κανείς με ένα παιδί που πενθεί και να του δείξει έναν δρόμο που μοιάζει να οδηγεί σε φως.
Πού πάει κανείς όταν πεθαίνει; Προσωπικά δεν ξέρω! Μπορεί και να κρύβεται. Κι άμα κρύβεται, μπορώ και να τον βρίκσω…
Υ.Γ. Το βιβλίο μου το χάρισε η φίλη μου Χριστίνα Γεωργίου, την οποία πολύ ευχαριστώ! Όπως και σε κάθε «κρυφτό» της ζωής μας, το παιχνίδι αποκτά περισσότερο ενδιαφέρον και νόημα με καλή παρέα.
Χαρακτηριστικά
Συγγραφή: Γαρυφαλιά Τεριζάκη
Εικονογράφηση: Βούλα Παρασκευά
Εκδόσεις «Οσελότος» (2014)
ISBN 978-960-564-182-5
Προτεινόμενες ηλικίες: ενήλικες 🙂 3-6, 6-9, 9-12″
Διαδικτυακός βιβλιομαραθώνιος!
Την Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 2022 είχα την χαρά και την τιμή να βρίσκομαι ανάμεσα σε μια καταπληκτική ομάδα εκπαιδευτικών και δημιουργών βιβλίων, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα φιλαναγνωσίας που υλοποιήσαμε πέρυσι στο 1ο Νηπιαγωγείο Γαργαλιάνων με τίτλο “όταν ο ήλιος πάει για ύπνο… ονειρεύεται”. Το πρόγραμμα αυτό βασίστηκε στο βιβλίο της Αργυρώς Πισπίνη και της Ίριδας Σαμαρτζή “όταν ο ήλιος πάει για ύπνο”, των εκδόσεων ΜΑΡΤΗΣ.
15_12_2022_Ημερίδα_carpe_librum_carpe_diem_ΠΕΚΕΣ_ΑΜΘsigned (1)
Ήταν μία μαγική βραδιά γεμάτη αγάπη και φως! Μια βραδιά αφιερωμένη στο βιβλίο και το παιδί.
Μόνο ευγνωμοσύνη που και για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά ήμουν καλεσμένη στον ετήσιο βιβλιομαραθώνιο του Δεκεμβρίου της Άννας Αφεντουλίδου και των συνεργατών της.
Εδώ η παρουσίαση μου! https://youtu.be/jeHn8_rntVs
Δημοτική Βιβλιοθήκη Πτολεμαίδας-Πλανόδια Χαριστική Βιβλιοθήκη Γαργαλιάνων
Ακούστε εδώ την ραδιοφωνική εκπομπή της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πτολεμαΐδας στην οποία συμμετέχω ως η βιβλιοθηκάριος της Πλανόδιας Χαριστικής Βιβλιοθήκης
Αφιερωμένη στο παιδικό βιβλίο και αυτή η εκπομπή και καλεσμένος σήμερα είναι ο Νικόλας Ανδρικόπουλος, εικονογράφος και συγγραφέας
Θα ακούσετε το βραβευμένο του παραμύθι “κατασκευαστής παραμυθιών επιδιορθωτής ονείρων” από την Σοφία Καλμανίδου και από μένα (Γαρυφαλιά Τεριζάκη) καθώς και την συνέντευξη που έδωσε ο ίδιος στην Σοφία Καλμανίδου, υπεύθυνη της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Πτολεμαίδας! Θα ακούσετε και ένα κοινό μας όνειρο, των δύο βιβλιοθηκών !
Καλή ακρόαση!
Μια φορά και έναν καιρό ήταν το βιβλίο
Οι εκδόσεις ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ μας έχουν ένα δώρο!
Το βιβλίο της Δέσποινας Μπογδάνη-Σουγιούλ σε εικονογράφηση Πέτρου Μπουλούμπαση, “μια φορά κι έναν καιρό ήταν το βιβλίο” μιλάει για την διαδρομή της γραφής και του βιβλίου από την προϊστορική εποχή μέχρι σήμερα
Στον παρακάτω σύνδεσμο θα ακούσετε το βιβλίο σε ηχοϊστορία, το τραγούδι του βιβλίου αλλά και μία μουσική για να χορέψουμε τον χορό του βιβλίου!
Ευχαριστούμε ΚΑΛΕΙΔΟΣΚΟΠΙΟ!
https://kaleidoscope.gr/el/picturebooks/9789604710621-mia-fora-to-vivlio-417.html
“Μια ιστορία που δε μοιάζει με καμία” – παιχνίδι δημιουργικής γραφής “σκυταλογραφία”
Ενα παιχνίδι δημιουργικής γραφής που το ονομάσαμε “σκυταλο-γραφία” ολοκληρώθηκε κατά τη διάρκεια της εαρινής καραντίνας 2020 με τη βοήθεια της τεχνολογίας!
Το αποτέλεσμα είναι μια συνεργατική ιστορία που δημιουργήθηκε από όλη την ομάδα του 1ου πρωινού τμήματος – παιδιά, εκπαιδευτικό και γονείς!
Ξεφυλίστε το e-book μας και ανακαλύψτε πως παίξαμε το παιχνίδι μας. Αναφέρονται όλα αναλυτικά! Περιμένουμε και τα σχόλιά σας
Η δείτε την ιστορία μας σε ταινία!
Μια αγκαλιά αγάπη γιασεμί
“Σκασιαρχείο” και πλανόδια χαριστική βιβλιοθήκη
Με μεγάλη χαρά διαβάσαμε το άρθρο που ακολουθεί για την αγαπημένη μας Πλανόδια Χαριστική Βιβλιοθήκη
Θα διαβάσετε επίσης τι είναι “το σκασιαρχείο”!
https://thegivinglibraryonwheels.blogspot.com/2020/04/blog-post.html
#Freinet
#skasiarxeio
Παγκόσμια μέρα παιδικού βιβλίου
Δείτε πως μας προτείνει η Πλανόδια Χαριστική Βιβλιοθήκη να γιορτάσουμε τη σημερινή μέρα! Στον ίδιο σύνδεσμο θα διαβάσετε επίσης κάποιες πληροφορίες για τον αγαπημένο μας παραμυθά Χ. Κ. Αντερσεν
https://thegivinglibraryonwheels.blogspot.com/2020/04/2.html
Πολύ ωραία ιδέα!
Περιμένουμε φωτογραφίες 🙂
Σας προτείνουμε επίσης να ταξιδέψετε στο ηλεκτρονικό μας περιοδικό αναγνωστικών εμπειριών
Χρόνια πολλά βιβλίο! Σε αγαπάμε πολύ!
Αν μη τι άλλο μας κρατάς την καλύτερη συντροφιά αυτό τον καιρό της πανδημίας και γι αυτό σε ευχαριστούμε πολύ
Το χάρτινο καραβάκι της μαμάς
Ποιοοοοος ξέρει να φτιάχνει χάρτινο καραβάκι;
η κυρία!
Φτιάξαμε με τη βοήθειά της καραβάκια με διαφορα χαρτιά
Χαρτί, εφημερίδα, ρολό κουζίνας, περιοδικό, αφίσα , πλαστική σακούλα και αλουμινόχαρτο!
Σε διάφορα μεγέθη
Παίξαμε λίγο και είπαμε να τα βάλουμε στη σειρά
Από το μεγαλύτερο στο μικρότερο.
Η από το μικρότερο στο μεγαλύτερο
Είπαμε να μπούμε σε ένα καράβι όμως και να ταξιδέψουμε!
Προτιμήσαμε αυτό!
Διαβάσαμε λοιπόν αυτό το υπέροχο βιβλίο της Ελένης Γεωργοστάθη, με τις ζωγραφιές της Ελίζας Βαβούρη, από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Το βιβλίο το λατρέψαμε! Γελάσαμε, θυμώσαμε, βρήκαμε στοιχεία από τους εαυτούς μας στις σελίδες του.
Συζητήσαμε πολύ. Προβληματιστήκαμε με τη συμπεριφορά της ηρωίδας, τα νεύρα και το θυμό της, την απογοήτευση που ένιωσε για τη μαμά της επειδή δεν ήξερε να φτιάχνει καραβάκια …
Η κυρία μας είχε μια ιδέα: Να ταξιδέψουμε πάλι στις σελίδες του βιβλίου, από την αρχή και να συζητάμε για τα συναισθήαματα των ηρώων. Κάναμε στάσεις λοιπόν στα συναισθήματα και τις συμπεριφορές τους και προσπαθώντας να μπούμε στη θέση τους σκεφτόμασταν πως θα φερόμασταν εμείς. Κάποιες φορές παραδεχτήκαμε, θα κάναμε το ίδιο, κάποιες άλλες όμως όχι!
Από το ταξίδι αυτό γεννήθηκαν οι παρακάτω σκέψεις
“το χάρτινο καραβάκι της μαμάς ταξιδεύει στις σκέψεις μας”
– Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός. Κανείς δεν ξέρει τα πάντα. Κάτι που ξέρει ένας φίλος μας μπορεί να μην το ξέρουμε εμείς!
– Τη λύση σε ένα πρόβλημα μπορούν να την ξέρουν κάποιοι, Αν όμως είναι από άλλη χώρα μπορεί να μην την ξέρουν (δηλαδή, αν κάποιος μένει στο βουνό δεν μπορεί να ξέρει να φτιάχνει καραβάκια, μόνο δέντρα. Αν όμως ο ίδιος άνθρωπος έμενε κοντά στη θάλασσα θα ήξερε να φτιάχνει!!!)
– Να κάνουμε υπομονή. Ολα τα πράγματα γίνονται σιγά σιγά.
– Ενας μικρός μπορεί να διδάξει έναν μεγάλο
– Οτι είσαι μικρός δε σημαίνει ότι είσαι και χαζός!
– Πρέπει να συζητάμε και να ζητάμε βοήθεια από τους φίλους μας
– Να αναγνωρίζουμε τη βοήθεια που μας προσφέρουν
– Ο καθένας έχει διαφορετικό ταλέντο, διαφορετική γνώση!
– Μπορούμε να προσφέρουμε τη βοήθειά μας στους άλλους ακόμα και αν δεν μας το ζητήσουν. Αν δούμε ότι κάποιος χρειάζεται βοήθεια τον βοηθάμε
– Ειναι ωραίο να παίζουμε με τους γονείς μας. Αλλά είναι πιο ωραίο να παίζουμε με τους φίλους μας
– Πρέπει να συζητάμε πριν θυμώσουμε
– Είναι κουραστικό για τους άλλους να γκρινιάζουμε συνέχεια
– Δεν χρειάζεται να ντρεπόμαστε όταν δεν ξέρουμε κάτι
– Λέμε πάντα την αλήθεια ακόμα και αν δεν μας συμφέρει. Ποτέ δε λέμε ψέμματα
– Με την οικογένειά μας συζητάμε
– Είναι ωραίο να φανταζόμαστε, να ονειρευόμαστε!
– Δεν κοροιδεύουμε κανέναν γιατί δεν είναι σωστό. Δεν ξέρουμε πως ζει ο άλλος στο σπίτι του!
– Δεν πρέπει να ντρεπόμαστε για το σπίτι μας αν δεν είναι μεγάλο ή αν δεν είναι πολύ ωραίο!
– Δεν είναι σωστό να λέμε ψέμματα ότι ξέρουμε κάτι ενώ δεν το ξέρουμε
– Ούτε είναι ντροπή να μην ξέρουμε κάτι.
– Λέμε στους φίλους μας μπράβο ή στον αδελφό μας αν κάνει κάτι ωραίο!
-Πρέπει πάντα να προσπαθούμε για κάτι και να μην τα παρατάμε
-Και οι γονείς καμιά φορά θέλουν να νιώθουν σαν παιδιά. Γι αυτό και απολαμβάνουν το παιχνίδι με τα παιδιά τους
– Είναι ωραίο να αγαπάμε να μαθαίνουμε. Η γνωση είναι θησαυρός!
Η κυρία μας λέει ότι οι καλύτεροι δάσκαλοι είναι τα παιδιά!
Μας αρέσει που είμαστε δάσκαλοι της κυρίας μας
Η αλήθεια είναι ότι το συναίσθημα του θυμού μας απασχόλησε πολύ! Προβληματιστήκαμε γιατί είδαμε στη συμπεριφορά της τους εαυτούς μας. Κι εμείς θα θυμώναμε στη θέση της … μάλλον
Από την άλλη το πιο σημαντικό από τις σκέψεις μας ήταν αυτό που είπε ο Παναγιώτης
“η γνώση είναι θησαυρός”
Η γνώση, λοπόν μας βοηθάει να ξεπερνάμε το θυμό μας. Να σκεφτόμαστε πρώτα και μετά να αντιδρούμε
Πότε όμως θυμώνουμε;
Και πότε γνωρίζουμε;
Φτιάξαμε δύο μεγάλα καραβάκια
Το ενα θα είναι το καραβάκι του θυμού και το άλλο το καραβάκι της γνώσης.
Θα ζωγραφίσει ο καθένας μας πότε θυμώνει και θα το κολλήσει στο ένα καραβάκι ενώ στο άλλο θα ζωγραφίσουμε τους αγαπημένους μας ήρωες από τα παραμύθια που αγαπάμε και μας έμαθαν κάτι!
Ετσι λοιπόν …
Το καραβάκι της γνώσης είναι μεγαλύτερο γιατί είναι πιο … σοφό!
Με τη γνώση άλλωστε ξεπερνάς και τον θυμό!
Η αγαπημένη μας εικόνα του βιβλίου είναι η τελευταία. Αυτή που παίζουν ναυμαχία!
Αφήσαμε λοιπόν την φιλοσοφία και τα συναισθήματα του θυμού και είπαμε να νιώσουμε λίγη χαρά. Τρέξαμε στην αυλή για
ναυ μα χί α ναυ μα χί α ναυ μα χί α!!!
Ετοιμάζουμε τη θάλασσα!
ΝΑΥΑΡΧΙΑ (από το ναύαρχος!)
Ναυαρχία χωρίς θάλασσα γίνεται;
ούτε … ναυαρχία με παπούτσια γίνεται!
Είναι τέλειο να περπατάς ξυπόλητος!
Τώρα στα σοβαρά … Πρέπει να αποφασίσουμε μέχρι που θα φτασει η … θάλασσα!
Καπεταναίοι και ναύτες έτοιμοι
Πάρτε θέσεις!
1 2 3 ρο
καραβάκια στο νερό!
Ηρεμη η θάλασσα για την ώρα και τα καραβάκια πλέουν ήρεμα!
Ωχ! Θαλασσοταραχή!!!
Εχουμε όμως και εξελίξεις!
Κάποια καραβάκια μεταμορφώθηκαν!
Εγιναν υποβρύχια!
Είχαμε όμως και ατυχήματα …
Ποιο καραβάκι θα κερδίσει τελικά;
Η θάλασσα δεν βοηθάει και πολύ!
Το αλουμίνιο λοιπόν είναι πιο ανθεκτικό!
Οπως επίσης και η σακούλα και το καραβάκι που είναι φτιαγμένο από αφίσα.
Μετά τη ναυμαχία είχαμε … νερομπερδέματα!
Ποιος να αντισταθεί στη δροσιά του νερού;
Ναυαρχία στην αυλή τέλος!
Επειδή ποτέ δεν χορταίνεις μία ναυμαχία σκεφτήκαμε να τη συνεχίσουμε και μέσα στην τάξη. Ετσι λοιπόν μας γεννήθηκε μια ιδέα: να φτιάξουμε ένα επιτραπέζιο παιχνίδι.
Είχαμε έτοιμους του ήρωες! Το καραβάκι της γνώσης και το καραβάκι του θυμού!
Μόνο που επειδή ήταν πολύ μεγάλα θα φτιάχναμε μικρότερα!
οι δημιουργοί λοιπόν αρχίζουν την κατασκευή του παιχνιδιού!
Χωρίσαμε το ταμπλό σε τετράγωνα και τα αριθμήσαμε. Θα χρησιμοποιήσουμε ζάρι φυσικά και τα δύο καραβάκια.
– Θα έχει λοιπόν και στοιχεία όπως πρότεινε και η Βασ. : Δηλαδή κάρτες που θα σε βοηθάνε να προχωράς η να μένεις πίσω
Αν κερδίσει η γνωση αφηγείται ο νικητής την αγαπημένη του ιστορία με τον τρόπο που θέλει
Αν κερδίσει ο θυμός ο ηττημένος προτείνει τρόπους για να μη θυμώνουμε. Και συνεχίζοντας , όλοι μαζί πια “ξαναδιαβάζουν” το βιβλίο βάζοντας του ήρωες να φερθούν διαφορετικά δίνοντας ένα διαφορετικό τέλος στην ιστορία!
Οροι-Κανόνες
Παίζεται από άτομα ηλικίας 4-99
Παίζουν 2 παίχτες ή δύο ομάδες
Εχει πιόνια δύο καραβάκια “γνωση” και “θυμό”
Χρησιμοποιούμε το ζάρι
ο μικρότερος αρχίζει πρώτος
ΠΟΙΟοοοΣ ΞΑΝΑΠΑΙΖΕΙ;
Ε, μετά από όλα αυτά δεν θα σας κάνει εντύπωση αν σας πούμε ότι καλέσαμε την συγγραφέα στο σχολείο μας, η οποία απάντησε θετικά και θα έρθει!
Σε λίγες μέρες θα μας μάθει κι αυτή να φτιάχνουμε διαφορετικά καραβάκια
Αλλα δεν τελειώσαμε ακόμα!
Το καραβάκι μας ταξίδεψε σε άλλα βιβλία …
Ακολουθήστε και αυτό τον σύνδεσμο, παρακαλώ!
https://blogs.sch.gr/1nipgarg/2016/06/06/εκπαιδευτική-ρομποτική-και-συναισθή/