Να που και φέτος μπλέξαμε τις Αποκριες με το bullying και την 25η Μαρτίου!
Ολα τα συζητάμε φυσικά στην τάξη. Εχουμε και τα συμβούλιά μας άλλωστε που αποφασίζουμε για τα θέματά μας!
-Παιδιά, τι λέτε;
-Κυρία θούρειο θέλουμε και Κολοκοτρώνη!
Τι να κάνει και η κυρία, προσπάθησε να τα χωρέσει όλα σε λίγες μέρες.
Ετσι λοιπόν σε ό,τι αφορά στις Απόκριες:
Ο καθένας δημιούργησε τον δικό του χαρταετό ή τη δική του αποκριάτικη φάτσα! Ελεύθερο το θέμα. Χωρίς κατευθύνσεις από κάποιο … ζωγράφο! Και το σημαντικότερο χωρίς το χεράκι της κυρίας. (Ε, καλά… μόνο το συρραπτικό χρησιμοποίησε όπου δεν βοηθουσε η κόλλα!)
Αλλωστε οι ίδιοι είμαστε Καλλιτέχνες! Και δεν μας αρέσει η καταπίεση. Ούτε να μας λένε τι θα ζωγραφίσουμε και πως! Η κυρία μας δίνει τα υλικά και εμείς αυτοσχεδιάζουμε! Αλλοι φτιάξαμε χαρταετούς και άλλοι μάσκες.
Χρησιμοποιήσαμε και πάλι σκουπίδια!
Το μυστικό μας στις κατασκευές, είναι η βοήθεια που δεχόμαστε και προσφέρουμε από τους / στους συμμαθητές μας. Κάποιοι από μας δένουν τέλεια, κάποιοι άλλοι κόβουν ή κολλάνε!
Ετσι λοιπόν, αφού χορέψαμε τρελά
και ανεβήκαμε και στα τραπέζια για να φαινόμαστε καλά,
Δεν είναι καθόλου συνηθισμένο αυτό το έθιμο στην περιοχή μας.
Μας αρέσει όμως και το υιοθετούμε, τα τελευταία χρόνια.
Μάλιστα ελπίζουμε να καθιερωθεί και στην πόλη μας! Θα βοηθήσουμε να καθιερωθεί!
Φέτος ανεβήκαμε πάλι μέχρι το Δημοτικό. Του χρόνου όμως θα βγούμε επιτέλους και στην πόλη!
Πως ξεκινήσαμε
Μέρες τώρα ακούμε ένα τραγούδι που αγαπάμε πολύ!
Τραγουδώντας το κόβουμε τις χελιδόνες μας!
Πως τα κατασκευάζουμε; Απλή διαδικασία:
βάζουμε ατλακόλ στο ξυλάκι και το κολλάμε στο χελιδόνι
Βοηθώντας ο ένας τον άλλο, δένουμε στο ξυλάκι ένα κουρελάκι (στο χρώμα της γης ή του ουρανού )
και ένα κουδουνάκι!
Με τις χελιδόνες στο χέρι βγήκαμε να πούμε τα κάλαντα!
Ξεκινήσαμε από τους γείτονές μας: Το διπλανό ολοήμερο τμήμα!
Και μετά ανεβήκαμε στο Δημοτικό!
Τα χελιδονάκια μας ζωηρά!
έτοιμα να πετάξουν!
“ήλθε ήλθε χελιδόνα, ήλθε πάλι μελιδόνα … “
Το Δημοτικό μας περιμένει!
Ακουσε τα κουδουνάκια μας!
Στην πρώτη τάξη έκαναν μουσική!
Αναρωτιέστε τι τραγουδούσαν άραγε;
Χελιδονίσματα!!!
Τραγουδήσαμε μαζί τους και ….
Επιστρέψαμε στην τάξη μας!
Τα χελιδονάκια μας κάνανε άλλη μία πτήση και μετά κουρασμένα …
κουρνιάσανε στη φωλιά τους!
Είχαν κάνει, άλλωστε πολύ μακρύ ταξίδι!
Καλώς μας ήρθες Ανοιξη!
Οχι που θα ξεχνάγαμε τον Μάρτη!
Σιγά μην αφήσουμε … τον ήλιο να μας κάψει!
Φτιάξαμε και μαρτάκια λοιπόν!
Αλλοι θα το κρεμάσουν σε ένα δέντρο όταν δουν τα πρώτα χελιδόνια, για να το πάρουν αυτά και να φτιάξουν τη φωλιά τους
Ενώ κάποιοι άλλοι θα το κρεμάσουν στο ποδαράκι του αρνιού, το Πάσχα ή στο φυτίλι της λαμπάδας!
Και τώρα … μάθημα για τα χελιδονίσματα!
(Από το ιστολόγιο ekti2014.blogspot.gr)
Η μουσική είναι δεμένη με την ιστορία και τον λαϊκό πολιτισμό του ελληνικού λαού. Τα έθιμα και οι παραδόσεις φτάνουν ως τις μέρες μας από την αρχαία Ελλάδα. Ένα από αυτά είναι και τα χελιδονίσματα, ένα αναβλαστικό έθιμο που λαμβάνει χώρα τον Μάρτιο, τον πρώτο μήνα της άνοιξης. Σκοπός του εθίμου είναι η υποβοήθηση της βλάστησης της γης. Ανάλογα αναβλαστικά έθιμα είναι η Πρωταπριλιά στη διάρκεια της οποίας οι άνθρωποι συνηθίζουν να λένε ψέματα με σκοπό να ξεγελάσουν τις βλαπτικές δυνάμεις που πιστεύουν ότι μπορεί να εμποδίσουν την ευφορία της γης αλλά και η έξοδος στη φύση την Πρωτομαγιά η οποία συνοδεύεται από μάζεμα λουλουδιών και πλέξιμο στεφανιών από άνθη.
Ο Μάρτιος, ο πρώτος μήνας της άνοιξης έχει συνήθως άστατο καιρό. Για τον λόγο αυτό και ο ελληνικός λαός έδωσε στον Μάρτη πολλά ονόματα: Μάρτης ο Κλαψόγελος, ο Πεντάγνωμος, ο Γδάρτης, ο Καψομάρτης, ο Ανοιξιάτης, ο Παλαβιάρης κ.ά., καθώς και πολλές παροιμίες: «Μάρτης, γδάρτης και καλός παλουκοκάφτης», «Ο Μάρτης μια κλαίει και μια γελά», «Αν ρίξει ο Μάρτης δυό νερά κι ο Απρίλης άλλο ένα χαρά σε “κείνον τον ζευγά που “χει στη γη σπαρμένα», «Τον Μάρτη ξύλα φύλαγε, μην κάψεις τα παλούκια» κ.ά.
Σύμφωνα με την παράδοση (όπως την κατέγραψε ο Νίκος Πολίτης το 1904) ο Μάρτης έχει δύο γυναίκες μία καλή, ανοιχτόκαρδη και γελαστή και μια σκουντουφλιάρα και θυμώδισσα που πάντα κλαίει. Κι όταν πάει στη γελαστή γίνεται κι ο καιρός γελαστός κι όταν πάει στη σκουντουφλιάρα ο καιρός χαλάει.
Σύμφωνα πάλι με τον λαό οι έξι πρώτες μέρες του Μάρτη λέγονται δρίμες γιατί λόγω του άσχημου και άστατου καιρού είναι επικίνδυνες για διάφορες ασθένειες. Επίσης οι μανάδες επειδή ξέρουν τις βλαβερές συνέπειες του ήλιου που κάνει την εμφάνισή του τον Μάρτη κι η θερμοκρασία ανεβαίνει προφυλάσσουν τα παιδιά τους φορώντας τους ένα βραχιολάκι, τον «Μάρτη» φτιαγμένο από άσπρη και κόκκινη συνήθως κλωστή. Τα παιδιά το φοράνε μέχρι να δούνε τα πρώτα χελιδόνια. Τότε θα κρεμάσουν το βραχιόλι στο κλαδί ενός δέντρου για να το πάρουν τα χελιδόνια που φτιάχνουν τη φωλιά τους. Σε άλλες περιπτώσεις τα παιδιά φοράνε τον «Μάρτη» μέχρι την Ανάσταση και τον κρεμάνε στο φιτίλι της λαμπάδας τους για να καεί.
Έθιμα του Μάρτη:
Τρίπολη: την παραμονή της 1ης Μαρτίου οι κάτοικοι διώχνουν τον χειμώνα βάζοντας έναν ηλικιωμένο να παριστάνει τον Φεβρουάριο καβάλα σ” έναν γάιδαρο. Τα παιδιά τον ακολουθούν φωνάζοντας: «Όξω κουτσοφλέβαρε, να ρθει ο Μάρτης με χαρά και με πολλά λουλούδια».
Θράκη: την πρώτη μέρα του Μάρτη οι γυναίκες σπάνε στην αυλή κεραμικά σκεύη λέγοντας: «Όξω ψύλλοι και κοριοί, μέσα “γεια, μέσα χαρά. Έμπα καλόχρονε, έβγα κακόχρονε».
Αιάνη Κοζάνης: Τα παιδιά την πρώτη μέρα του Μάρτη και της άνοιξης τραγουδούν κάλαντα, τα Χελιδονίσματα κρατώντας ένα ξύλινο χελιδόνι στερεωμένο σε μια ξύλινη βάση.
Xελιδόνα έρχεται απ’ τη Mαύρη θάλασσα θάλασσα ν απέρασε έκατσε και λάλησε.
Mώρ’ καλή νοικοκυρά σέβα, έβγα στο κελάρι φέρε αυγά σαρακοστιά και σκοινιά πεντηκοστά για να δέσομε το Mάρτη και το τσιλιμπουρδάκι κι αν δεν έχετε αυγά παίρνομε την κλωσσαριά να γεννάει, να κλωσάει και να σέρνει τα πουλιά. Με τον ίδιο τρόπο καλωσορίζουν τα παιδιά την άνοιξη και σε άλλα μέρη της Ελλάδας. Τα τραγούδια τους παρουσιάζουν ομοιότητες και διαφορές τόσο στον στίχο όσο και τη μουσική.
Ρόδος: με παρόμοιο τρόπο (κρατώντας ένα ξύλινο χελιδόνι) λένε τα παιδιά και στη Ρόδο τα χελιδονίσματα ζητώντας χαρίσματα. Χελιδόνι πέταξε, ήβρε πύργο κι έκατσε και χαμοκελάδησε Μάρτη, Μάρτη μου καλέ Μάρτη, Μάρτη μου καλέ και Απρίλη θαυμαστέ όσοι “μεις οι μαθηταί μαθημένοι είμαστε ν” αγοράζωμεν εφτά, να πωλούμε δεκαεφτά το κρασί μες το ποτήρι και τα σύκα στο μαντήλι και τα σύκα στο μαντήλι και τ” αυγά μες το καλάθι. Δώστε μας την όρνιθα σας μη μας δείρει ο δάσκαλος μας κι έχετε το κρίμα σας και την αμαρτία μας. Που πάνω απ” το κατώφλι σας έχει μία περιστέρα ανοίξετε την πόρτα σας να πούμε καλησπέρα. Το τραγούδι της χελιδόνας όπως διασώζεται από τον Αθηναίο περί το 200μ.Χ. έχει μεγάλες ομοιότητες στον στίχο με τα σημερινά χελιδονίσματα: «Ήλθε, ήλθε χελιδών (Ήρθε, ήρθ” η χελιδόνα) καλάς ώρας άγουσα καλούς ενιαυτούς (φέρνοντας καλοκαιριά και καλή χρονιά) επί γαστέρι λευκά, επί νώτα μέλαινα (στην κοιλιά της άσπρη και στη ράχη μαύρη) Παλάθαν συ προκύκλει εκ πίονος οίκου (Πέταξε μας μια αρμαθιά απ” το πλούσιο σπίτι σου) οίνου τε δέπαστρον, τυρών τε κάνιστρον (και μια κούπα με κρασί και πανέρι με τυρί) και Πυρών α χελιδών και λεκιθίταν (και σταράκι η χελιδόνα και τσουρέκι) Ουκ απωθείται. Πότερ” απίωμες ή λαβώμεθα; (Δεν περιφρονεί. Τι θα γίνει; Φεύγουμε ή παίρνουμε;) Ει μεν τι δώσεις ει δε μη, ουκ εάσομες (Αν μας δώσεις κατιτίς, ειδαλλιώς δε φεύγουμε) Ή ταν θύραν φέρομες ή θυπερθυρον (ή την πόρτα παίρνουμε ή τ” ανώφλι της) Ή ταν γυναίκα ταν έσω καθημέναν (ή την κυρά που μέσα κάθεται) μικρά μεν εστί, ραδίως νιν οίσομες (μικρή είναι κι εύκολα την παίρνουμε) Αν δη φέρης ρι, μέγα δη τι φέρεις (κι αν μας δώσεις κατιτίς κοίτα να “ν” της προκοπής) Άνοιγ”, άνοιγε ταν θύραν χελιδόνι (Άνοιγε, άνοιγε την πόρτα στη χελιδόνα) Ου γαρ γέροντες εσμέν, αλλά παιδιά (Γέροντες δεν είμαστε, είμαστε παιδιά) Φθιώτιδα: Τα παιδιά τραγουδούν (σε ρυθμό 3/8)
Ήρθ” ο Μάρτης ο καλός κι ο Απρίλης δροσερός,
ήρθανε τρία πουλάκια και καθίσαν στα κλαδάκια ήρθε, ήρθε η χελιδόνα, ήρθε, ήρθε η μελιδόνα. Σήκω “συ καλή κυρά να μας δώσεις πέντ” αυγά κι άλλα πέντε κόκκινα. “Εχουμ” δάσκαλο καλό, έχουμ” δάσκαλο κακό που μας δέρνει και μας κρούζει και στη φάλαγγα μας βάζει.
Τα Ψέματα του Μάρτη
Στην Κοζάνη οι ντόπιοι δε γελάνε την Πρωταπριλιά, όπως γίνεται στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας, αλλά την Πρώτη του Μάρτη. Όσο κι αν φαίνεται πως η πόλη πάει ανάποδα από πολλές άλλες, δεν έχει κι άδικο που επιμένει σ’ αυτό το έθιμο! Ας μην ξεχνάμε ότι η 1η Μαρτίου ήταν για πολλά χρόνια πρωτοχρονιά και οι άνθρωποι έλεγαν ψέματα από πολύ παλιά εκείνη τη μέρα για να ξεγελάσουν τα κακά πνεύματα και να μην τους πειράξουν όλο το χρόνο. Ίδια συνήθεια υπάρχει πάντως και σε κάποια άλλα μέρη της Ελλάδας και κυρίως στην Κρήτη.
Εκείνη την ημέρα λοιπόν στην Κοζάνη λένε ψέματα!
Αν καταλάβεις ότι ο άλλος προσπαθεί να σε γελάσει, πρέπει να αποδείξεις ότι δεν γελάστηκες λέγοντας: «Είναι από τον καιρό της συννεφιάς Τρώει ο λύκος τα αυτιά σ Κι αλεπού τα γόνατά σ Κοιτώ και δεν είναι!» Αν όμως προσπαθήσεις εσύ να γελάσεις κάποιον άλλον και τα καταφέρεις, φωνάζεις: «Μάρτ΄ μάρτ΄ μάρτ΄!» Ο Μάρτης και τ’ αδέλφια του
Υπάρχει κι ένα άλλο παραμύθι σχετικά με τις κακοκαιρίες του Μάρτη, που εξηγεί επίσης και γιατί ο Φεβρουάριος έχει 28 μέρες. Τα παλιά τα χρόνια ο Φεβρουάριος είχε 31 μέρες και ο Μάρτιος 28. Αυτό άλλαξε όταν ο Μάρτης θέλησε να τιμωρήσει μια γριά που νόμισε ότι μπορούσε να μιλήσει με αυθάδεια για τη δύναμή του. Η γριά του παραμυθιού λοιπόν έβοσκε όλο το Μάρτη τα προβατάκια της αλλά τον φοβόταν κιόλας με τις παγωνιές του και προσπαθούσε να προφυλαχτεί. Όταν έφτασε η τελευταία μέρα του όμως, νόμισε πως τη γλίτωσε και είπε γελώντας περιφρονητικά «Πριτς Μάρτη μ, τα ξεχειμώνιασα τα κατσικάκια μου!» Έξω φρενών ο Μάρτης δανείστηκε 3 μέρες από το Φεβρουάριο κι έκανε τέτοιο κρύο τσουχτερό που πάγωσε και η γριά και τα κατσικάκια της. Τις μέρες αυτές δεν τις έδωσε όμως πίσω, γι’ αυτό απέκτησε ο ίδιος 31 και ο Φεβρουάριος έμεινε με 28.
Μάρτης Στην Κοζάνη
Ο Μάρτης παίρνει την Άνοιξη από το χέρι, και σιγά-σιγά τη φέρνει στην Κοζάνη φουσκώνοντας τα δέντρα και γεμίζοντας τον τόπο χυμούς, λουλούδια και μυρωδιές. Ώσπου να φτάσει αυτή η ώρα όμως, μας τρελαίνει με τα καπρίτσια και τις αταξίες του. Πότε κάνει πολύ κρύο, μπορεί και χιόνι ή αέρα και πότε αφήνει τον ήλιο να λάμψει και να ζεστάνει όλη τη γη. Για τον καιρό Οι παλιότεροι άνθρωποι που δεν μπορούσαν να καταλάβουν γιατί ο Μάρτης ήταν τόσο άστατος, είχαν πλάσει ένα σωρό μύθους που εξηγούσαν τις απότομες αλλαγές. Οι πιο γνωστοί είναι οι παρακάτω: Ο Μάρτης έχει δυο γυναίκες, μια νέα κι όμορφη και μια γριά κι άσχημη. Όποτε κοιτάει την πρώτη γελάει, χαίρεται κι ο ήλιος λάμπει, αλλά όποτε κοιτάει την άλλη στενοχωριέται και κλαίει ενώ ο καιρός γίνεται συννεφιασμένος και βροχερός. Οι δώδεκα μήνες ήταν παλιά αδέλφια και ζούσαν μια χαρά αγαπημένοι μεταξύ τους. Ο Μάρτης μάλιστα ήταν ο πρώτος μήνας του χρόνου και είχε μεγάλη δύναμη. Κάποτε αποφάσισαν να φτιάξουν κρασί και να το βάλουν σε ένα βαένι (βαρέλι) για να έχουν να πίνουν όταν ήθελαν. Ο Μάρτης σηκώθηκε και είπε στους υπόλοιπους:
− Εγώ θα ρίξω πρώτα μούστο στο βαένι και ύστερα ρίχνετε και σεις. − Καλά, ρίξε εσύ, είπαν οι άλλοι, κι έτσι έγινε.
Όταν έγινε με το καλό το κρασί είπε πάλι ο Μάρτης. − Εγώ έριξα πρώτος, γι’ αυτό και θα πιω πρώτος. − Εντάξει του είπαν οι άλλοι.
Τρύπησε λοιπόν ο καλός σου το βαγένι στο κάτω μέρος, και άρχισε να πίνει μέχρι που το τελείωσε όλο. Όταν ήρθε η σειρά του Απρίλη να πιει κρασί και πήγε και βρήκε το βαρέλι άδειο, θύμωσε πολύ και έτρεξε να το πει στους άλλους. Εκείνοι με τη σειρά τους έγιναν έξω φρενών και ζήτησαν από το Γενάρη να τον τιμωρήσει γι’ αυτό που έκανε. Τον πιάνει λοιπόν ο Γενάρης του τραβάει ένα βρωμόξυλο που είπε αμάν, αλλά του πήρε και την πρωτιά, έγινε δηλαδή ο ίδιος ο πρώτος μήνας του χρόνου.
Έτσι λοιπόν ο Μάρτης όταν θυμάται το κρασί που ήπιε γελάει και ο καιρός ξαστερώνει. Όταν θυμάται όμως το ξύλο κλαίει και ο καιρός γίνεται βροχερός και κρύος.
Και το τελευταίο μας γρήγορο ταξίδι για φέτος έγινε πάλι στην Αθήνα.
Αφορμή για το ταξίδι μας αυτό ήταν το …
Και αυτή την φορά το κουρελάκι μας ταξίδεψε …
Μια φορά κι έναν καιρό σε μια μακρινή πολιτεία μεγαλόσωμοι αρματωμένοι άνθρωποι άναψαν μια μεγάλη φωτιά. Οι διχαλωτές της γλώσσες τύλιγαν τα δέντρα και τα ’πνιγαν, ρουφούσαν τα σπίτια και κυνηγούσαν τους ανθρώπους, που έτρεχαν τρομοκρατημένοι. Οι καπνοί της μουτζούρωναν τον ουρανό και θόλωναν τα αστέρια. Οι μεγάλοι την έλεγαν πόλεμο.
Ένα αληθινό μα συνάμα τρυφερό και αισιόδοξο βιβλίο για τη σκληρότητα του πολέμου και τον τρόπο που το βιώνουν τα παιδιά σε όλον τον κόσμο.
Μας συγκίνησε πολύ αυτή η ιστορία. Η εικονογράφηση μάλιστα μας θύμισε έναν αγαπημένο μας καλλιτέχνη, τον Vincent Van Gogh και συγκεκριμένα το έργο του “Starry night” (έναστρη νύχτα).
και εδώ σε κίνηση!
Και θελήσαμε να γνωρίσουμε καλύτερα την εικονογράφο
Η κυρία Μάρια Μπαχά, πολύ γελαστή και γλυκιά, μας υποδέχτηκε στο εργαστήρι της. Η περιέργεια μας βέβαια πολύ μεγάλη για το πώς είναι ο προσωπικός της χώρος. Αυτή διάβασε τη σκέψη μας κι έτσι …
Απάντησε πρόθυμα σε πολλές ερωτήσεις μας.
Δείτε μερικά αποσπάσματα…
Ποιο βιβλίο σας αγαπάτε πιο πολύ;
Με ποιον τρόπο ζωγραφίζετε;
Τι ετοιμάζετε τώρα;
Τη ρωτήσαμε μάλιστα αν της αρέσει ο Van Gogh και αν την έχει επηρεάσει και μας είπε ότι της αρέσει πράγματι πολύ, ότι τον αγαπάει και ότι έχει περάσει “μέσα” της πια.
Την ευχαριστήσαμε και της στείλαμε πολλά φιλιά! Και κείνη το ίδιο!
Η εικονογράφηση της Μάριας Μπαχά, ” η έναστρη νύχτα” και η ιστορία φυσικά της Αλεξάνδρας Μητσιάλη μας έδωσαν μια ιδέα! Να φτιάξουμε το δικό μας αστερόσπιτο όπου θα κρύβουμε τα όνειρά μας.
Ετσι λοιπόν έφτιαξε ο καθένας τα δικά του αστέρια
που θα λούζουν το αστερόσπιτο
Το κρεμάσαμε ψηλά και βάλαμε και κουδουνάκια!
Και φτιάξαμε το σπίτι με μια μεγάλη πόρτα για να χωράει όλα τα όνειρα μέσα!
Μια … αληθινή ιστορία που συνέβη στο σχολείο μας ένα πρωινό, πριν από λίγες μέρες!
Ηταν η ώρα που είχαμε το συμβούλιο της τάξης μας. Επρεπε να … λύσουμε κάτι κόμπους που είχαν δεθεί στο διάλειμμα. Και πάνω που συζητούσαμε και λέγαμε ιδέες για το πως λύνονται καλύτερα αυτοί οι κόμποι ακούσαμε ένα χτύπημα στην πόρτα.
Και παρόλο που η κυρία μας δεν ανοίγει την πόρτα σε ξένους, αυτό τον κύριο τον άφησε να μπει. Μάλιστα τον καλοδέχτηκε. Μας είπε ότι αυτός ο κύριος θα έπρεπε να επισκέπτεται όλα τα σχολεία. Η κυρία μας τελικά τον είχε καλέσει!
Είδαμε έναν κύριο μικροκαμωμένο με μεγάλα γυαλιά και πολύ ζεστό χαμόγελο. Κρατούσε στα χέρια του κλωστές και βελόνια και κάτι υφάσματα απίστευτα! Μα τι υφάσματα ήταν αυτά!
Ούτε η μαμά στο σπίτι, ούτε η γιαγιά στο μπαούλο ούτε τα καταστήματα είχαν τέτοια υφάσματα στα ράφια τους! Κοιτάξαμε πιο προσεκτικά και καταλάβαμε αμέσως γιατί ήταν μοναδικα! Τα υφάσματα αυτά ήταν γεμάτα λέξεις! Μάλλον , όχι γεμάτα… Ηταν ΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ!
Μας κέρδισε αμέσως αυτός ο κύριος ράφτης, ο “ραφτάκος” όπως μας είπε ότι είναι πιο γνωστός. Θελήσαμε να μάθουμε τα μυστικά της τέχνης του. Πως δηλαδή φτιάχνει τόσο υπέροχα ρούχα με λέξεις; Και μας εκμυστηρεύτηκε τα μυστικά του γιατί, είπε, όλα τα παιδιά του κόσμου θα πρέπει να μάθουν για τη δύναμη που έχουν οι λέξεις.
Οι λέξεις μπορούν να ξεκινήσουν και να σταματήσουν έναν πόλεμο
Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν αδύναμο και δυνατό
Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν να ξεχάσεις και να θυμάσαι
Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν δειλό και γενναίο
Οι λέξεις μπορούν να σε πληγώσουν και να σε γιατρέψουν
Οι λέξεις μπορούν να “σε αδειάσουν” και να “σε γεμίσουν”
Οι λέξεις μπορούν να σε κάνουν να χάσεις και να κερδίσεις έναν φίλο
Και εκεί ήταν που θελαμε βοήθεια. Να μη χάσουμε έναν φίλο. Να κερδίσουμε την φιλία. Ακολουθώντας λοιπόν τις μυστικές του συμβουλές φτιάξαμε ένα ρούχο για την φιλία.
“Το γιλέκο της φιλίας”
Πήραμε δυο κύκλους που συμβολιζουν τους κύκλους που κάνουν οι σχέσεις μας, η ζωή μας.
τους κολλήσαμε καλά όπως κολλάνε δύο φίλοι
Αλλά στην πραγματικότητα η κόλλα μπήκε από πάνω.
Οι λέξεις μας ήταν η κόλλα που κράτησε τους δύο κύκλους ενωμένους
Και γεμίσαμε το γιλέκο με λέξεις φιλίας δροσερες, ζεστές, γλυκές: παγωτό, αγάπη, εκδρομή, άμμος …
του κάναμε και δύο τρύπες για να το φοράμε
Ετσι λοιπόν, όταν κάποιος έχει ανάγκη έναν φίλο και θέλει να μοιραστεί κάτι ….
φοράει το γιλέκο
και τότε ανοίγουν … 24 ζευγάρια αυτιά και μάτια όχι μόνο δύο
Ενα τρυφερό τραγούδι για τη φιλια από μία αγαπημένη ταινία
Πραγματοποιήσαμε λοιπόν άλλο ένα γρήγορο ταξίδι μας στον χάρτη!
Με αφορμή το πρώτο βιβλίο της Ελένης Γεωργοστάθη “Το χάρτινο καραβάκι της μαμάς “ επισκεφθήκαμε την συγγραφέα στο σπίτι της, στην Αθήνα.
Μεγάλη η έκπληξή μας όταν την αντικρύσαμε, αφού με τα ακουστικά και το μικρόφωνο έμοιαζε με … πιλότο, όπως μας είπε και η ίδια με χιούμορ! Είχαμε μια πολύ ωραία κουβέντα μαζι της. Η κυρία Γεωργοστάθη απάντησε ειλικρινά στις ερωτήσεις μας και μας υποσχέθηκε ότι κάποια στιγμή θα μας επισκεφθεί κιόλας!
Δείτε μερικά αποσπάσματα από την … εισβολή μας στη βιβλιοθήκη της!
Ποιός είναι ο αγαπημένος σας συγγραφέας – αυτή την περίοδο;
Εχετε επισκεφθεί ποτέ τους Γαργαλιάνους;
Η μαμά μου δεν ξέρει να οδηγεί τρακτέρ…
Η μαμά μου δεν ξέρει που να βαφτίσει τον αδελφό μου…
Η μαμά μου δεν ξέρει να οδηγεί αεροπλάνο…
Η μαμά μου ξέρει να φτιάχνει καραβάκια…
Η μαμά μου δεν ξέρει να φτιάχνει καραβακια …
Η μαμά μου τα ξέρει όλα!…
Εσείς , κυρία Ελένη, τι δεν ξέρετε να κάνετε;
Δεν ξέρει, αλλά έχει δασκάλες τις κόρες της!
Κι εμείς λοιπόν φτιάξαμε χάρτινα καραβάκια με χαρτοπετσέτες (που τις βρίσκεις πάντα μπροστά σου)
για να μην είναι μόνο του το καραβάκι της κυρίας Ελένης
Πρόταση διακόσμησης τραπεζιού: Τέλος οι … απλές χαρτοπετσέτες δίπλα στο πιάτο. Τις διπλώνουμε καραβάκια και τις βάζουμε μέσα!
Και επειδή οι συνειρμοί μας οδήγησαν σε … νότες της τραγουδήσαμε ένα τραγούδι ! Γιατί όπως είπε η Δώρα: ” κυρία, να της πούμε και το “χάρτινο καράβι”! Ταιριάζει δεν ταιριάζει;”
Κρατώντας λοιπόν τα καραβάκια μας
της τραγουδήσαμε ένα ταιριαστό τραγούδι!
Κι εδώ κάποιοι τρόποι για να φτιάξουμε καραβάκια!
Ευχαριστούμε κυρία Ελένη Γεωργοστάθη που μας δεχτήκατε στο σπίτι σας! 🙂
Ετοιμάζουμε κάρτες λοιπόν εξισου εύκολες με τις προηγούμενες κατασκευές.
Την ιδέα την πήραμε από το … “Saint” Pinterest και εδώ βλέπετε μία παραλλαγή της!
“Κοτο – κάρτες” λοιπόν …
1. Τα πιατίνια έχουν πολλές χρήσεις! “Κύκλοι και πως ανοίγουνε και με τα σένα σμίγουνε … “2. Κόβουμε τους κύκλους προσεκτικά εεπ… πάνω στη γραμμή! 3. Γράφουμε μέσα τις ευχές 4. Διπλώνουμε στη μέση και κολλάμε ράμφος, λειρί και φτερά! Α! Και μάτι! (Πόδια δεν βάλαμε γιατί θέλαμε να κουνιούνται!)
Αυτά!
ΥΓ. Τις οδηγίες για τέτοιου είδους κατασκευές τις δίνω κάνοντας σχεδιαγράμματα στον πίνακα. Τα παιδιά, λοιπόν σχημάτισαν μόνα τους το ράμφος και το λειρί και σχεδίασαν τα φτερά. Οσα ήθελαν κόλλησαν και αληθινά. Και, άντε, θα σας μαρτυρήσω και το … μεγάλο μυστικό για το τέλειο ράμφος και λειρί! 😉
ΤΟ ΜΑΓΙΚΟ “Μ”
Ενας εύκολος τρόπος – εκείνη τη στιγμή μού’ρθε δηλαδή – είναι να γράψουν ένα μεγαλούτσικο “Μ” και να το γυρίσουν στο πλάι! Ενα ράμφος έτοιμο να φάει εμφανίζεται στο χαρτί! Το ίδιο και για το λειρί: Ενα διπλό “Μ”, απλώς, το δεύτερο Μ γίνεται λίγο πιο μικρό από το πρώτο! (Δεν χρειάστηκε φυσικά να το τονίσω αυτό, αφού το είδαν σχεδιασμένο στον πίνακα και από την άλλη δεν γράφουν τα γράμματα στην ίδια σειρά. Κατεεεέβαινε το χεράκι σιγά σιγά!) 😀
Περιορισμένος ο χρόνος φέτος για τις πασχαλινές κατασκευές.
Από τον Κολοκοτρώνη πήγαμε στην Σταύρωση…
Γι αυτό φτιάξαμε πανεύκολα γυάλινα … καλαθάκια που όταν οι λιχουδιές τους εξαφανιστούν (με τον γνωστό μαγικό τρόπο), γίνονται διακοσμητικά φαναράκια για το φως της ανάστασης!
Αγαπημένη κατασκευή γι αυτό και την επαναλαμβάνω αρκετές φορές με κάποιες παραλλαγές!
Ξεκινάμε;
Θα χρειαστούμε βαζάκια, ατλακόλ και κλωστές κεντήματος
1. Με ένα πινέλο απλώνουμε ατλακόλ στο βαζάκι
2. Κολλάμε πάνω τις κλωστές
3. Βάζουμε ένα ρεσώ μέσα στο βαζάκι
4. Γεμίζουμε ένα φύλλο χρωματιστής ζελατίνας με σοκολατάκια, καραμέλες και κουλουράκια
5. Βάζουμε το πουγκί με τις λιχουδιές μέσα στο βαζάκι (πάνω από το ρεσώ) και τα καλαθάκια-φαναράκια μας είναι έτοιμα να στολίσουν το πασχαλινό τραπέζι.
Μπορούμε να διακοσμήσουμε με αυτοκόλλητες πασχαλίτσες ή ό,τι άλλο αυτοκόλλητο έχουμε στα υλικά μας!
Το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό είτε με τις λιχουδιές είτε μόνο με το ρεσώ!
Χρησιμοποιούμε cookies για να σας προσφέρουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία στη σελίδα μας. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε τη σελίδα, θα υποθέσουμε πως είστε ικανοποιημένοι με αυτό.
Ούτε η μαμά στο σπίτι, ούτε η γιαγιά στο μπαούλο ούτε τα καταστήματα είχαν τέτοια υφάσματα στα ράφια τους! Κοιτάξαμε πιο προσεκτικά και καταλάβαμε αμέσως γιατί ήταν μοναδικα! Τα υφάσματα αυτά ήταν γεμάτα λέξεις! Μάλλον , όχι γεμάτα… Ηταν ΡΑΜΜΕΝΑ ΜΕ ΛΕΞΕΙΣ!
και τα κολλάμε με την ατλακόλ πάνω στον κύλινδρο
4. Κλείνουμε με ένα καπάκι από γιαουρτάκι τη μία πλευρά 
