Τα φυλαχτά είναι πανάρχαιη συνήθεια του ανθρώπου. Οι κάτοικοι των παραλίων της Μεσογείου θεωρούσαν το κεχριμπάρι λίθο με ιδιότητες θεραπευτικές αλλά και μαγικές κι έτσι το χρησιμοποίησαν για την κατασκευή κοσμημάτων- φυλαχτών. Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πιστεύεται πώς ήταν οι πρώτοι που καθιέρωσαν το φυλαχτό ενώ οι Έλληνες το ονόμαζαν περίαπτον. Για τον γνωστό Έλληνα λαογράφο Γεώργιο Μέγα, τα φυλαχτά χαρακτηρίζονται ως «μαγικά» μέσα με τα οποία επιδιώκεται άλλοτε η αποτροπή και πρόληψη κακού και άλλοτε η επίτευξη αγαθού και ευδαιμονίας.

Σε έκθεση που φιλοξενείται στο Μέγαρο της Παλαιάς Βουλής μπορεί κανείς να πάρει μια γεύση για τα φυλαχτά στην ελληνική παράδοση. Πρόκειται για αντικείμενα ή για σύμβολα που χαράσσονταν ή σχεδιάζονταν σε κοσμήματα, όπλα, ενδυμασίες και οικιακές συσκευές και συνδέονταν στενά με τη θρησκευτική πίστη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι ασημένιες θήκες που κρέμονταν στον λαιμό, οι οποίες είχαν μέσα τίμιο ξύλο ή αγιοταφίτικα λουλούδια και σχεδιασμένες απ΄ έξω απεικονίσεις αγίων. Εξίσου διαδεδομένα ήταν σύμβολα όπως ο δικέφαλος αετός και ο δράκων που ενίσχυαν τη δύναμη και την επιρροή τους από μαγικά σχέδια όπως η πεντάλφα ή εξάλφα αλλά και το νεοελληνικό πρόσωπο ή κεφαλή. Ο σταυρός ήταν το κατ΄ εξοχήν αποτρεπτικό και φυλακτικό σύμβολο, που συναντούσε κανείς μέχρι και σε κεντήματα. Ως αντιβασκανικά, μέχρι και τον 19ο αιώνα χρησιμοποιούσαν κουδουνάκια, μεταλλικά ελάσματα και νομίσματα που περνούσαν σε κολιέ για να κάνουν θόρυβο και να «διώχνουν το κακό».