“Οι φετινές παραστάσεις έθεσαν σε δοκιμασία το μάλλον ανεκτικό κοινό, που δεν συνηθίζει να «ξεφωνίζει» ακόμη κι όταν προκαλείται. Καμιά από τις φετινές παραστάσεις δεν έγινε εκθύμως αποδεκτή από κοινό και κριτική και η ταραχώδης κατάληξη των Επιδαυρίων μοιάζει να φανερώνει ότι ήταν σαν να ξέσπασε στο τέλος μια συσσωρευμένη δυσαρέσκεια, μια κόπωση του κοινού από ατελέσφορους σκηνικούς «νεωτερισμούς» και αδικαίωτα τολμήματα που το ένα μετά το άλλο παρουσιάστηκαν φέτος εκεί. Καμιά από τις φετινές παραστάσεις δεν έγινε εκθύμως αποδεκτή από κοινό και κριτική και η ταραχώδης κατάληξη των Επιδαυρίων μοιάζει να φανερώνει ότι ήταν σαν να ξέσπασε στο τέλος μια συσσωρευμένη δυσαρέσκεια, μια κόπωση του κοινού από ατελέσφορους σκηνικούς «νεωτερισμούς» και αδικαίωτα τολμήματα που το ένα μετά το άλλο παρουσιάστηκαν φέτος εκεί. Ισχύει βέβαια η παρατήρηση ότι, ποσοτικώς, τα φετινά Επιδαύρια ήταν τα πιο «τολμηρά» ή «νεωτεριστικά» στα 53 χρόνια του θεσμού, αλλά τα γεγονότα δείχνουν ότι και το κοινό έχει αλλάξει πολύ. Δεν είναι πια όχι απλώς το κοινό του ’59 που αποδοκίμαζε ως ιερόσυλη μια παράσταση σαν τους «Ορνιθες» του Κουν στο Ηρώδειο, αλλά ούτε και το κοινό της δεκαετίας του ’80, που αποδοκίμαζε στην Επίδαυρο για τολμηρές και ανοίκειες καινοτομίες την «Αντιγόνη» του Ρεμούνδου με το Εθνικό, την «Αλκηστη» του Χουβαρδά με το ΚΘΒΕ ή την «Ηλέκτρα» του Στούρουα με την Καρέζη. Η εμπειρία δείχνει ότι το κοινό, γαλβανισμένο πλέον από τις τόσες και τόσες καινοτομίες, νεωτερισμούς και παραξενιές που έχει παρακολουθήσει τα τελευταία 20 χρόνια, δεν αντιδρά πια με ανοιχτές τουλάχιστον και ομαδικές αποδοκιμασίες σε κάτι τέτοια.

Για την ακρίβεια, το κοινό δεν αντιδρά σε τίποτα πλέον, είτε ανιαρή παλιατσούρα είναι η παράσταση, είτε νεωτερίλα και δήθεν, είτε επιθεωρησιακή κουρελού με λεοντή Αριστοφάνη. Δεν αντιδρά. Αντιθέτως χειροκροτεί τα πάντα στο τέλος, συχνά και ενδιαμέσως. Μόνο μην του πατήσεις τον κάλο του κοινού – πράγμα που προφανώς συνέβη με τη «Μήδεια» του Βασίλιεφ”.  Διαβάστε το άρθρο…εδώ… .  Και όμως το κοινό … αντιδρά!  Όπως αντέδρασε εντονότατα στην παράσταση του Οιδίποδα, με τους Κιμούλη, Γαληνέα, Νταλάρα κ.α.  Τα ¨αίσχος¨έσειαν το θέατρο.  Κατά την γνώμη μου …δικαίως.   Όπως δεν σάλεψε ψυχή, στην παράσταση των “Ορνίθων” με τον Θ. Βέγγο και μάλιστα …υπο βροχήν!  Μήπως πρέπει πια να σεβαστούνε τον θεατή;  Γιατί αυτός που πάει στην Επίδαυρο, ξέρει τι θα δεί.  Πώς θα το δεί δεν ξέρει…Θα κάνει και 400 χιλιόμετρα πήγαιν-έλα και θα σκυλοταλαιπωρηθεί.   Μήπως να σοβαρευτούμε;  Γιατί “σκηνοθετική αδεία” γίνομαι σκηνοθέτρια και … εγώ.  Σήμερα η κ. Κονιόρδου έδωσε νέα συνέντευξη στα ΝΕΑ.