Το πρόβλημα στάθμευσης στη Ζυρίχη της δεκαετίας του ’70 και στη Βιέννη της δεκαετίας του ’80, αν και υπαρκτό, δεν είχε την παραμικρή σχέση με τη μαύρη απελπισία που βιώνει όποιος αναζητεί θέση πάρκινγκ στην Κυψέλη μια οποιαδήποτε καθημερινή μετά τις 10 το βράδυ, όταν οι πάντες έχουν επιστρέψει στα σπίτια τους. Οι κεντροευρωπαϊκές αυτές πόλεις είναι πολύ μικρότερες από την Αθήνα (370.000 κατοίκους έχει σήμερα η Ζυρίχη, 1.600.000 η Βιέννη), οι δρόμοι τους πολύ πιο φαρδείς, τα αυτοκίνητα πολύ λιγότερα.   Kι όμως οι πόλεις αυτές κατάλαβαν νωρίς ότι είχαν μπει σε έναν φαύλο κύκλο. Διαπίστωσαν ότι όσο περισσότερες θέσεις στάθμευσης δημιουργούν, τόσο περισσότερο ευνοούν τη χρήση του αυτοκινήτου και τόσο αυξάνεται η κίνηση και η ανάγκη στάθμευσης. Αντ’ αυτού, εκπόνησαν εκτεταμένες στρατηγικές traffic calming, δηλαδή μείωσης της κίνησης. Στις στρατηγικές αυτές, εκτός από τα προφανή (προτεραιότητα στα μέσα μαζικής μεταφοράς, διαπλάτυνση πεζοδρομίων σε βάρος των δρόμων, ενίσχυση της χρήσης του ποδηλάτου) εφάρμοσαν και τη μείωση των θέσεων στάθμευσης. Θέσεις στάθμευσης στα πεζοδρόμια καταργήθηκαν ή αποδόθηκαν αποκλειστικά στους μόνιμους κατοίκους, σχέδια για κατασκευή νέων γκαράζ ακυρώθηκαν, το κόστος των εισιτηρίων ελεγχόμενης στάθμευσης αυξήθηκε. Οπου κατασκευάστηκαν υπόγεια γκαράζ, γέμισαν από τα αυτοκίνητα που εκδιώχθηκαν από τα νέα, φαρδύτερα πεζοδρόμια. «Το καρότο των βελτιωμένων μέσων μεταφοράς και της οικολογικής μετακίνησης δεν επαρκεί για να διασφαλίσει την ποιότητα ζωής της πόλης. Χρειάζονται και μέτρα που στοχεύουν στη μείωση της κίνησης των αυτοκινήτων, όπως η μείωση των χώρων στάθμευσης», αναφέρει μία σύνοψη των μέτρων αυτών. Η πόλη της Αθήνας έχει ξεπεράσει προ πολλού το σημείο στο οποίο άλλες πόλεις αποφάσισαν ότι δεν πάει άλλο. Αλλά, σαν το αρκουδάκι της παλιάς διαφήμισης, συνεχίζει εκεί που όλοι οι υπόλοιποι σταματούν.

Tης Ευρυδικης Μπερση