Τελευταία μέρα με τους μαθητές μας… ΤΟΥΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ
Μέρες σχολειού. Μέρες δημιουργίας , ταξίδι στο «γνωστό», άγνωστο .
Δημιουργός και οδοιπόρος τα παιδιά, οι ταξιδιώτες του αύριο. Και που πάνε να συνταιριάξουν τα βήματα τους να βρουν το δικό τους βηματισμό, με το δικό τους αλάνθαστο κριτήριο, καιροφυλαχτεί ο νόμος της ισοπέδωσης, της τάξης της σειράς. Και τότε ανταριάζονται και αναρωτιέσαι: Γιατί να λέμε βίαια τα νερά του ποταμού κι όχι τις όχθες που τα περιορίζουν έτσι όπως ο σοφός, κατέγραψε τη δική του σκέψη.
Και τότε ξαναστοχίζεσαι για το δικό σου ρόλο σε αυτό το «παιχνίδι» της γνώσης, της δημιουργίας ‘η απλά της ένταξης σε καλούπια έτοιμα. Και τότε ξανακοιτάς μέσα σου με των παιδιών τα μάτια για να βρεις τον εαυτό σου, για να μπορέσεις βοηθός και όχι οδηγός, συμπορευτής και όχι μοναχικός ταξιδιώτης σε τούτο το ταξίδι να γίνεις.
Δύσκολο, ίσως γι αυτό και ενδιαφέρον, άνισος μερικές φορές ο αγώνας, όμως με ελπίδες πάντα τρέφονται τα όνειρα. Κι ο κόσμος κι εμείς τά’ χουμε ανάγκη.
Και κει το λες τούτο το παιδί έχει το δρόμο του χαράξει. Αλλόκοτα το βλέπεις να βαδίζει, κι εσύ να χάσκεις με ένα χαμόγελο για το ακανόητο.
Με ένα χαμόγελο, γιατί πάλι ξεγελάστηκες. Κι εκείνη να ξανοίγονται στα πέλαγα, βγάζοντας τη γλώσσα στους φόβους σου, στα πρέπει και στα μη…
Ώρα καλή, ταξιδιώτες
‘Ώρα καλή στα ταξίδια της γνώσης
Στο ταξίδι της ζωή σας.
Ανδρέας Μπαγιώργος.

























