Η Λίτσα η ψεύτρα

0

Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 2. Ιστορίες, παραμύθια, ποιήματα κ.ά. | , στις 27-01-2014

Η Λίτσα η ψεύτρα

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το λέγανε Λίτσα. Η μαμά της είχε μια δουλειά κι έτσι άφησε την Λίτσα στη γιαγιά της την Μαριώ. Εκεί στη γειτονιά της γιαγιάς υπήρχαν και άλλα παιδάκια και η Λίτσα όταν τα είδε τους ρώτησε τα ονόματά τους.

Τα παιδιά είπανε τα ονόματά τους. Το ένα το λέγανε Μαρία, το άλλο Γιώργο, το άλλο Μανώλη και ένα άλλο Κατερίνα.

-Ωωωω! Τι ωραία ονόματα τους είπε η Λίτσα.

-Κι εσύ έχεις ωραίο όνομα της είπαν τα παιδιά.

-Θέλεις να παίξουμε; Ρώτησε ο Μανώλης.

-Ναι φυσικά απάντησε η Λίτσα , κι έτσι άρχισε το παιχνίδι.

Αργότερα η γιαγιά της Λίτσας την φώναξε γιατί είχε βραδιάσει και έπρεπε να φάει και να κοιμηθεί.

Την άλλη μέρα σηκώθηκε η Λίτσα έφαγε και πήγε να φωνάξει τους φίλους της.

Όμως τα παιδιά αδιαφορούσαν για την Λίτσα. Εκείνη επειδή δεν της έδιναν σημασία άρχισε να φωνάζει: «Μια αρκούδα, βοήθεια, βοήθεια!» Όταν πήγαν τα παιδιά δεν είδαν καμιά αρκούδα και έφυγαν. Μετά άρχισε να φωνάζει πιο δυνατά «Ένας δεινόσαυρος βοήθεια, βοήθεια!!» Όταν ξαναπήγαν τα παιδιά δεν είδαν κανένα δεινόσαυρο.

 Τελικά αποφάσισαν να πάνε όλοι μαζί στο σπίτι της γιαγιάς της Λίτσας για να παίξουνε.

 Τα παιδιά παίξανε εκεί «πάρτι με τσάι» Σε κάποια στιγμή πήγε η Λίτσα να γεμίσει την τσαγιέρα με νερό.  Άνοιξε την βρύση μετά όμως δεν μπορούσε να την κλείσει. Έτρεξε τότε στα παιδιά και στη γιαγιά της και τους ζήτησε να τρέξουν να την βοηθήσουν να κλείσει την βρύση. Αλλά εκείνοι δεν την πίστευαν. Σε λίγη ώρα το σπίτι πλημμύρισε. Η γιαγιά της Λίτσας της είπε:

-Πάρε τη σφουγγαρίστρα και μάζεψε τα νερά!

Η Λίτσα μάζεψε τα νερά και από τότε έβαλε μυαλό και κατάλαβε πως δεν πρέπει να λέει ψέματα. Κι έτσι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Εσμεράλντα

Ο σκύλος και οι λύκοι

0

Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 2. Ιστορίες, παραμύθια, ποιήματα κ.ά. | , στις 27-01-2014

Ο σκύλος και οι λύκοι

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα τσομπανόσκυλο που φύλαγε τα πρόβατα ενός βοσκού.

 

Αυτόν τον σκύλο τον έλεγαν Τζάγκο. Μια μέρα κατά το μεσημεράκι, ο Τζάγκος καθόταν κι έβλεπε τα πρόβατα που έβοσκαν.

Έτσι όπως έβλεπε τα πρόβατα τον πήρε ο ύπνος.

Ξαφνικά ακούει έναν πυροβολισμό και πετάγεται. Ήταν ο βοσκός που πυροβολούσε τους λύκους.

Ο τζάγκος έτρεξε να προστατέψει τα πρόβατα.

Έρχονται δυο λύκοι για να φάνε τα πρόβατα. Ο τζάγκος ορμάει στον πρώτο λύκο και τον σκοτώνει. Ο δεύτερος λύκος όμως είχε φάει ήδη δυο πρόβατα. Ο Τζάγκος του ορμάει αλλά βλέπει ότι έρχονται κι άλλοι λύκοι. Ο βοσκός στο μεταξύ είχε κρυφτεί κάτω σε μια σπηλιά.

Ο Τζάγκος πάλεψε σκληρά και σκότωσε περίπου 10 λύκους. Αυτοί του ορμούσαν όλο και περισσότερο ώσπου κάποια στιγμή τους σκότωσε όλους. Του έμεινε μόνο ο αρχηγός τους.

Ο Τζάγκος περίμενε να ορμήσει πρώτα ο αρχηγός. Αλλά και ο αρχηγός περίμενε να ορμήσει πρώτα ο Τζάγκος. Ξαφνικά ακούγεται ένας πυροβολισμός και ο αρχηγός πεθαίνει.

Αυτός ο πυροβολισμός ήταν από τον βοσκό που μόλις είδε πως ο Τζάγκο είχε σκοτώσει όλους τους άλλους λύκους βγήκε από την κρυψώνα του για να βοηθήσει τον γενναίο σκύλο.

Μόλις πήγαν στο σπίτι ο βοσκός διηγήθηκε στην οικογένειά του τα κατορθώματα του Τζάγκο. Την επόμενη μέρα του έδωσαν μπόλικα κρέατα να φάει . Ο Τζάγκο τα έφαγε και ξάπλωσε ευχαριστημένος και περήφανος να ξεκουραστεί.

 

Δημήτρης Τσαγκουρίδης

Η ιστορία της γης

0

Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 5. Ελάτε να γνωρίσουμε τον κόσμο της επιστήμης! | , στις 27-01-2014

Η ιστορία της γης

 

Πριν από πολλά χρόνια, πολύ πιο πριν από την ύπαρξη του ανθρώπου, κυριαρχούσαν οι δεινόσαυροι σε πολλά και ποικίλα είδη στη γη. Ζούσαν κυρίως στο μεσοζωικό αιώνα και εξαφανίστηκαν στο τέλος του, πριν από περίπου 65 εκατομμύρια χρόνια, στο τέλος της Κρητιδικής περιόδου.

Οι δεινόσαυροι ήταν ερπετά που ανήκαν στην ομάδα των τετράποδων σπονδυλωτών.

 

Πηγή: Από το βιβλίο «Οι δεινόσαυροι»

Χρήστος

Ολυμπιακοί αγώνες

0

Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 8. Διάφορα | , στις 27-01-2014

Ολυμπιακοί αγώνες

Κάθε πόλη κράτος είχε τις ιδιαίτερες γιορτές της. Ωστόσο, υπήρχαν και τέσσερις μεγάλοι πανελλήνιοι αθλητικοί εορτασμοί. Η σημαντικότερη ήταν η γιορτή του Δία, που πραγματοποιούνταν κάθε τέσσερα χρόνια στην Ολυμπία, στη Νότια Ελλάδα. Σ΄ αυτήν μπορούσαν να συμμετέχουν όλοι οι Έλληνες, αρσενικού γένους, που είχαν γεννηθεί ελεύθεροι. Χιλιάδες άντρες και νέοι απ’ όλο τον ελληνικό κόσμο συγκεντρώνονταν εκεί, σε προσωρινές κατασκηνώσεις για να λάβουν μέρος και να παρακολουθήσουν. Όλες οι μάχες σταματούσαν μέχρι την λήξη των αγώνων προκειμένου οι Έλληνες να μπορούν να ταξιδέψουν ασφαλείς μέχρι την Ολυμπία.

Πηγή: Εγκυκλοπαίδεια Αρχαία Ελλάδα- Αρχαία Ρώμη

Δημήτρης Τσαγκουρίδης

Το φεγγάρι που γελά

0

Συγγραφέας: ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΔΡΙΑΝΗΣ | Κατηγορία 2. Ιστορίες, παραμύθια, ποιήματα κ.ά., 6. Διασκέδαση | , στις 27-01-2014

 

Μια φορά κι έναν καιρό

Ένας βλάκας και μισός

Μια νύχτα με φεγγάρι

Κοίταξε μες στο πηγάδι.

Και μέσα στο νερό

Φάνταζε γυαλιστερό

Κατακίτρινο όλο χάρη

Τα’ ολοστρόγγυλο φεγγάρι.

«Βρε, το έρμο το φεγγάρι

Έχει πέσει στο πηγάδι!»

Λέει εκείνος σαν το βλέπει

Και στο σπίτι μέσα τρέχει.

Έξω πάλι όταν βγαίνει,

Πετονιά μ΄ αγκίστρι φέρνει.

Στο πηγάδι του τη ρίχνει

Και φωνάζει καθώς σκύβει:

«Μη φοβάσαι φεγγαράκι!

Θα σε βγάλω εγώ ευθύς!

Με τ’ αγκίστρι θα σε πιάσω

Και ξανά πάνω θα ‘ρθεις!»

Μόλις φτάνει η πετονιά

Κάτω σε βαθιά νερά,

Όλο βιάση ξεκινάει

Προς τα πάνω μνα τραβάει.

Και τραβάει και τραβάει…

Μα στη μέση κάπου εκεί

Τα’ αγκίστρι του σκαλώνει

Σε μια πέτρα πλαϊνή.

«Όπα! Σ΄ έπιασα φεγγαράκι!

Ξεφωνίζει ο Χαζός.

Και φουντώνει από καμάρι

Που το σώζει τώρα αυτός.

Και τραβάει, και τραβάει…

Και τεντώνει η πετονιά,

Γιατί –βλέπεις- το αγκίστρι

Κάτω σκάλωνε γερά.

«Σα βαρύ, βλέπω, μου είσαι!»

Μουρμουρίζει ο χαζός.

«Είπαμε να σε τραβήξω

Μα μου πέφτει ο αφαλός!!»

Μα τραβάει και τραβάει…

Ώσπου ξάφνου η πετονιά

Μην αντέχοντας το ζόρι

Κόβεται και πάει ψηλά!

Πίσω, με την πλάτη κάτω,

Πέφτει ανάσκελα αυτός

Και τα μάτια του επάνω

Στρίψαν’ έτσι κι αλλιώς.

«Τα κατάφερα στο τέλος!

Το ‘στειλα στον ουρανό!

Δυσκολεύτηκα λιγάκι,

Μα φεγγάρι είν΄ αυτό!»

Λέει κοιτάζοντας ψηλά

Με την πλάτη στο χορτάρι.

Και τ’ ολόγιομο φεγγάρι

Ξεκαρδίζεται κρυφά.

Πηγή: «Σύγχρονη λογοτεχνία για παιδιά και νέους»

Ριμέλντα

Top
 
Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων