ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Η Γουάντζα είναι ένα δεκάχρονο κορίτσι που ζει με τη δασκάλα μητέρα της σε τυπικό προάστιο του Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας. Ο πατέρας της, τον οποίο υπεραγαπά, επισκέπτεται σπάνια, καθώς το γεγονός ότι δεν έχει διάδοχο τον έχει πείσει να ψάχνει για δεύτερη σύζυγο. Η μητέρα της, προσπαθεί να καταπιεί την προσβολή και τη ραγισμένη της καρδιά και να τον κερδίσει πίσω. Η Γουάντζα έχει άλλες άμυνες. Ακούει την ροκ μουσική της, περνάει μωβ κορδόνια στα μαύρα all star της και αντιστέκεται, από ένστικτο περισσότερο, στο μισογυνισμό του μουσουλμανικού της σχολείου θηλέων. Δε θα σταματήσει το παιχνίδι της στην αυλή, γιατί εμφανίστηκαν εργάτες στο απέναντι κτίριο. Δε θα φορέσει την μαντήλα που καλύπτει όλο της το πρόσωπο. Θα συνεχίσει να πουλάει τα βραχιολάκια που φτιάχνει μόνη της, θα κάνει αιματηρές οικονομίες, θα κάνει τα πάντα για να αποκτήσει ένα πράσινο ποδήλατο που έχει ερωτευθεί! Μ’ αυτό θα μπορέσει να νικήσει επιτέλους τον παιδικό της φίλο Αμπντουλάχ, στην καθημερινή τους κόντρα του ποιος θα φτάσει πρώτος στο σχολείο. Μα δεν έχει ακούσει ποτέ αυτό το πεισμωμένα γελαστό κοριτσάκι ότι μόνο στα αγόρια επιτρέπονται οι ορθοπεταλιές;
«Το Απαγορευμένο Ποδήλατο» δε χρειαζόταν να είναι μία καλή ταινία για να μείνει στην ιστορία. Οι πρωτιές του είχαν εξασφαλισμένα τα ρεκόρ. Πρώτη ταινία που γυρίζεται στη Σαουδική Αραβία – μία χώρα που εδώ και 30 χρόνια έχει απαγορευθεί η λειτουργία κινηματογράφων. Πρώτη ταινία με σκηνοθέτη γυναίκα σε μία χώρα που, όπως λέει και η διευθύντρια του σχολείου της Γουάντζα, «η φωνή της γυναίκας δεν πρέπει να ακούγεται γιατί είναι αυτό που την εξευτελίζει». Πρώτη ταινία όπου η μικρή της ηρωίδα και η ιστορία της δεν προκαλεί απλά τα όρια της σεξιστικής μουσουλμανικής ηθικής, αλλά και της θεσπισμένης νομοθεσίας: οι γυναίκες δεν ψηφίζουν, δεν οδηγούν (ούτε ποδήλατο, ούτε αυτοκίνητο), δεν τους επιτρέπεται να δουλέψουν παρά σε συγκεκριμένες θέσεις, δεν καταγράφονται στο γενεαλογικό δέντρο της οικογένειάς τους, δεν αντιμιλούν, δεν μιλούν, δεν πρέπει να φαίνονται στους άντρες. Δεν υπάρχουν. Χαρακτηριστικά, η σεναριογράφος και σκηνοθέτης Χαϊφά Αλ-Μανσούρ γύρισε τις εξωτερικές σκηνές της ταινίας κρυμμένη μέσα σε αυτοκίνητο, με ακουστικά και μικρόφωνο, για να μην προσβληθούν οι περαστικοί βλέποντάς την να δίνει οδηγίες σε άντρες.

Κι όμως. «Το Απαγορευμένο Ποδήλατο», πέρα και πάνω από όλα, είναι και μία εξαιρετική ταινία. Η Αλ-Μανσούρ, με ανοιχτό μυαλό και βλέμμα, αυτοπεποίθηση και οικονομία λόγου που θα ζήλευε και μία πιο έμπειρη σκηνοθέτης, έπλασε ένα μικρό αριστούργημα. Το ένστικτό της στο πότε να επιλέγει ευρυγώνιες λήψεις και μεγάλες σεκάνς που δίνουν αυτόματα την αίσθηση ενός τόπου χωρίς να λένε πολλά και πότε να ζουμάρει σε λεπτομέρειες, αντικείμενα, βλέμματα αποδεικνύεται αλάνθαστο. Οπως και η ικανότητά της να κρατάει το μοντάζ σφιχτό στους εσωτερικούς χώρους όπου διαδραματίζεται το δράμα και να το αφήνει να αναπνέει έξω στους δρόμους – σαν και η ίδια η ταινία να θέλει να πάει μία βόλτα, ελεύθερη.
Παρόλο που η Αλ-Μανσούρ έχει δηλώσει ως επιρροή της τον «Κλέφτη Ποδηλάτων» του Βιτόριο ντε Σίκα, η ματιά της δεν είναι αυστηρά νεορεαλιστική. Η κοινωνική της παρατήρηση είναι ψύχραιμη, αδέκαστη και στοχευμένη. Η, σχεδόν παράλογη, αισιοδοξία της όμως καταγράφεται με μικρά, υπέροχα ψήγματα λυρισμού: η πρώτη φορά που η Γουάντζα βλέπει το ποδήλατο που θέλει να αγοράσει, αυτό εμφανίζεται… από τον ουρανό. Φορτωμένο στην οροφή ενός φορτηγού, με μια γέφυρα να μπλοκάρει τη θέα του πραγματικού οχήματος, το κοριτσάκι βλέπει ένα λαμπερό, πράσινο ποδήλατο να πετάει, με τις κορδέλες που στολίζουν το αστραφτερό τιμόνι του να ανεμίζουν. Αν αυτό δεν είναι σημάδι από τον Αλλάχ, τι είναι;
Η επιλογή της πρωτοεμφανιζόμενης Γουάντ Μοχάμεντ για να ερμηνεύσει την Γουάντζα είναι εξαιρετική. Δεν εκφράζει μόνο την σκηνοθέτη της, δεν κουβαλά απλά την ταινία στους ώμους της. Προσωποποιεί μία ολόκληρη χώρα που είναι έτοιμη να ενηλικιωθεί και να αλλάξει. Και είναι υπέρ της Αλ-Μανσούρ που ακόμα και με την επιλογή αυτού του κοριτσιού δίνει κάτι παραπάνω από ένα τόνο δυναμισμού, ισότητας και διεκδίκησης: πλημμυρίζει την ταινία με χαρά, όνειρο, πίστη ότι όλα θα πάνε καλά. Η μικρή Γουάντ ερμηνεύει την ηρωίδα της με παιχνιδιάρικη αυθάδεια κι όχι στρατευμένη οργή. Με λαμπερό χαμόγελο και όχι μεγαλίστικη προπαγάνδα. Με ένστικτο, αυτοπεποίθηση στην προσωπικότητά της και ατόφιο, γυναικείο κουράγιο. Θάρρος, άποψη και κριτική σκέψη απέναντι στα τριγύρω της τρομαγμένα μυαλά που κρύβονται κάτω από σκεπασμένα μαλλιά.
Η ψύχραιμη στάση της Αλ-Μανσούρ φαίνεται στον τρόπο που παρουσιάζει τους άντρες. Μπορεί ο πατέρας να είναι εξίσου ευνουχισμένος από την κουλτούρα του (πείθεται να αφήσει τη γυναίκα που αγαπά και να ψάξει νύφη που θα του χαρίσει ένα γιο), να αντιπροσωπεύει μία γενιά που καταστράφηκε από τις αντιλήψεις της. Ομως ο παιδικός φίλος της Γουάντζα μοιράζεται τη χαρά και τον καημό της φίλης του, δείχνει ατόφια δείγματα σεβασμού, μοιράσματος, αγάπης. 
Κατηγορίες: Β' ΛΥΚΕΙΟΥ, ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΙΣΛΑΜ, ΤΑΙΝΙΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ

Bully Suicide Stories

Κατηγορίες: BULLYING, VIDEO, ΕΡΓΑΣΙΕΣ, ΡΑΤΣΙΣΜΟΣ, ΣΧΟΛΕΙΟ, ΣΧΟΛΙΚΗ ΒΙΑ-ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Bully Suicide Stories

Ποιος θυμάται τον Jim Jones και το «Ναό του Λαού»;


Έχουν περάσει 35 χρόνια από τότε που 918 άτομα, μεταξύ των οποίων 257 παιδιά, πέθαναν στις 18 Νοεμβρίου 1978, στη σφαγή στο “Ναό του Λαού” (‘Peoples Temple’) στην Τζόουνσταουν (Jonestown) της Γουιάνα. Η μαζική δολοφονία μέσα στη κοινότητα που βρισκόταν στη ζούγκλα της Γουιάνα μεθοδεύτηκε από τον Jim Jones, έναν δολοφονικό ηγέτη σέκτας, και ήταν η μοναδική φορά στην αμερικανική ιστορία που ένα μέλος του Κογκρέσου, ο γερουσιαστής Leo Ryan, από την Καλιφόρνια, σκοτώθηκε στη γραμμή του καθήκοντος.


Τα περισσότερα από τα θύματα αναγκάστηκαν να αυτοκτονήσουν πίνοντας ένα θανατηφόρο κοκτέιλ δηλητηριασμένου παντς εμπλουτισμένο με ηρεμιστικό Valium. Κατά τις ημέρες που ακολούθησαν τη σφαγή των αθώων, η Jonestown έγινε ένα ευρέως παγκόσμιο γεγονός του οποίου η κάλυψη από τα ΜΜΕ συναγωνίστηκε με εκείνη της ιαπωνικής επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ. Η δε σφαγή ήταν η μεγαλύτερη απώλεια των Αμερικάνων πολιτών σε μία μη-φυσική καταστροφή μέχρι τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου.


Ως αποτέλεσμα της σφαγής, η φράση “drinking the Kool-Aid”(«πίνοντας το Kool –Aid» = ποτό μίγμα) έγινε δημοφιλής για να περιγράψει την τυφλή αποδοχή μιας πίστης, χωρίς καμία κριτική ανάλυση. Μερικοί από τους νεκρούς της Jonestown δεν είχαν αυτοκτονήσει. Σκοτώθηκαν παρά τη θέλησή τους, και το πραγματικό ποτό που έφερε τον θάνατο ήταν, στην πραγματικότητα, ένα που ονομάζεται Flavor Aid (Ενίσχυση Γεύσης).

Ο ‘χαρισματικός’ Jones, που ήταν λειτουργός στην προτεσταντική εκκλησία Disciples of Christ(‘Μαθητές του Χριστού’) στην Indiana, ίδρυσε το «Ναό του Λαού» στο Σαν Φρανσίσκο το 1956. Οι πρωταρχικοί του στόχοι ήταν οι φτωχοί, ως επί το πλείστον οι μη λευκοί και οι ιδεαλιστές που ζητούσαν μια κοινότητα ισότητας, οικονομικής δικαιοσύνης και πνευματικής ολοκλήρωσης.


Ο Jones υποσχέθηκε μια ουτοπική κοινωνία που θα εξασφάλιζε την ευημερία όλων των μελών της. Αλλά όπως οι περισσότεροι ηγέτες σέκτας, έγινε ένας τυραννικός ηγέτης και άσκησε την εξουσία αυτή με έναν επικίνδυνο μεγαλομανή τρόπο.


Το 1973, καθώς γινόταν όλο και πιο παρανοϊκός, ο Jones μετακόμισε τα μέλη του Ναού στη Γουιάνα (βόρεια ακτή της Νότιας Αμερικής). Απαλλαγμένος από την αμερικάνικη νομοθεσία, ο Jones έγινε ένας βάναυσος δικτάτορας μέσα στην απομονωμένη και βαριά φυλασσόμενη κοινότητά του, στην οποία έλεγχε απόλυτα την ζωή των οπαδών του.


Ο Jones χρησιμοποιούσε τεχνικές ελέγχου του μυαλού, μεταξύ των οποίων ήταν συνεχή κηρύγματα και ομιλίες του στην διαπασών από τα μεγάφωνα μέρα και νύχτα, που διέκοπταν τον ύπνο των οπαδών. Χώριζε παντρεμένα ζευγάρια, έλεγχε την διατροφή της κοινότητας και απαγόρευε κάθε επικοινωνία με τον έξω κόσμο. Απαιτούσε από τους οπαδούς πολλές ώρες σκληρής εργασίας στην τροπική ζέστη και την υγρασία , και κανένα μέλος του Ναού δεν μπορούσε να φύγει από την κοινότητα μέσα στη ζούγκλα.


Οι αναφορές και οι λεπτομέρειες για την σέκτα του τρόμου του Jones από πρώην οπαδούς του που ανησυχούσαν στην Καλιφόρνια, τράβηξαν την προσοχή του γερουσιαστή Ryan(φωτο), ο οποίος, μαζί με μερικούς βοηθούς του και ένα τηλεοπτικό συνεργείο, επισκέφθηκε τον “παράδεισο” της Γουιάνα. Παρά το γεγονός ότι Jones τους παρουσίασε μια ψευδή παράσταση ομαλότητας, ο Ryan έμαθε ότι κάποια κακοποιημένα μέλη ήθελαν να ξεφύγουν. Ο γερουσιαστής προσέφερε το τρόπο με τον οποίο θα έφευγαν.


Έξαλλος και ζητώντας εκδίκηση ο Jones μόλις το έμαθε, διέταξε τη δολοφονία του Ryan, του προσωπικού του και των δημοσιογράφων της τηλεόρασης καθώς και των υποψήφιων ‘δραπετών’. Όταν ο γερουσιαστής και η ομάδα του ήταν έτοιμη να επιβιβαστεί στα μικρά αεροπλάνα μέσα στην άσφαλτο της ζούγκλας, ένα εκτελεστικό απόσπασμα πυροβόλησε και σκότωσε πέντε άτομα, συμπεριλαμβανομένου του Ryan. Πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν.


Τώρα πια ο Jones φοβόταν ότι θα έρθει μια αποστολή διάσωσης Αμερικάνων στρατιωτών, ως αποτέλεσμα της θανάτωσης ενός γερουσιαστή και απαίτησε οι εγκλωβισμένοι οπαδοί του να αυτοκτονήσουν ως μια πράξη «επαναστατική». Τα μωρά και τα παιδιά σκοτώθηκαν πρώτα, αφού τους έχυσαν το δηλητηριασμένο χυμό στο στόματά τους. Έπειτα ήρθε η ώρα των ενηλίκων. Ο ίδιος ο Jones σκοτώθηκε από μια σφαίρα, ίσως από αυτοπυροβολισμό.

Ο κόσμος ένιωσε σοκ και αηδία για τους θανάτους στην Jonestown, αλλά δεν ήταν η τελευταία μαζική δολοφονία σέκτας. Στη δεκαετία του 1990, δολοφονίες και αυτοκτονίες σημειώθηκαν μεταξύ των ‘Branch Davidians’ (‘Κλάδου Δαυιδιστών’) τουDavid Koresh στο Waco του Τέξας, των οπαδών της σέκτας‘Heavens Gate’ (‘Πύλη του Ουρανού’) του Marshall Applewhiteστο Σαν Ντιέγκο, και εκείνων του ‘Τάγματος του Ναού του Ήλιου’ στον Καναδά και την Ελβετία. Και αυτές είναι μόνο οι πιο γνωστές σφαγές οπαδών σεκτών.


Ακόμη και αν η ιστορία στο Ναό του Λαού έχει ξεθωριάσει, η Jonestown είναι μια πικρή υπενθύμιση του τι συμβαίνει όταν οι άνθρωποι παραδώσουν την συναισθηματική και ηθική ανεξαρτησία τους και γίνουν πνευματικοί σκλάβοι σε κακούς ηγέτες που εγγυώνται τη σωτηρία, την αιώνια ζωή, την ουτοπία, είτε εδώ στη γη είτε σε μια άλλη διάσταση.




Μια καλύτερη ματιά στον κομμουνιστή (!) Jim Jones που ήθελε να δημιουργήσει τον «σοσιαλιστικό παράδεισο»  


– Ο James Warren “Jim” Jones γεννήθηκε στις 13 Μαΐου 1931 στην κομητεία Randolph της Indiana, κοντά στα σύνορα με το Οχάιο. Ο πατέρας του Jones ήταν απών συναισθηματικά από την ζωή του και η μητέρα του εργαζόταν συνεχώς, οπότε οι γονείς του δεν είχαν πολύ χρόνο να ασχοληθούν μαζί του. «Δεν ένιωσα καμία αγάπη – δεν ξέρω τι στην ευχή είναι η αγάπη», είπε αργότερα στου ποίμνιό του.

– Ο Jones διάβαζε συνεχώς βιβλία ως παιδί και μελετούσε τονΣτάλιν, τον Μαρξ, τον Γκάντι και τον Χίτλερ προσεκτικά, σημειώνοντας καθένα από τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες τους. 
– Ένιωθε συμπόνια για την«καταπιεσμένη Αφρο-αμερικανική κοινότητα»και εμπνεύστηκε ιδιαίτερα από τον λεγόμενο FatherDivine (‘Πατέρα Θεϊκό’), ή κατά κόσμο George Baker (φωτο), έναν μαύρο ιεροκήρυκα και ψευδοπροφήτη που έλεγε ότι είναι «ο Θεός» και είχε ιδρύσει την ‘Οικουμενική Αποστολική Κίνηση Ειρήνης’ στα 1920, μια πολυφυλετική εκκλησία. Στα τέλη του 1950, ο Jones έκανε συχνές επισκέψεις στον Father Divine.

– Το 1951 , ο Jones άρχισε να παρακολουθεί συγκεντρώσεις και συλλαλητήρια του Κομμουνιστικού Κόμματος στην Ινδιανάπολη. Επηρεάστηκε από τον Μακαρθισμό της εποχής και τον εξοστρακισμό των κομμουνιστών στις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικά με την κατά τη διάρκεια της δίκης του Τζούλιους και της Έθελ Ρόζενμπεργκ. Ήταν τότε που ο Jones αναρωτήθηκε «πώς μπορώ να αποδείξω τον μαρξισμό μου; Σκέφτηκα τότε να διεισδύσω στην εκκλησία». 
– Ο Jones έλαβε βοήθεια από έναν Μεθοδιστή ο οποίος ήξερε ότι ο Jones ήταν κομμουνιστής. Το 1952, ο Jones σπούδαζε για Μεθοδιστής πάστορας στην Sommerset Southside Methodist Church, αλλά έφυγε επειδή οι ηγέτες της εκκλησίας δεν του επέτρεπαν να έχει και μαύρους στο ποίμνιό του. Τότε ο Jones ξεκίνησε τη δική του “εκκλησία”, η οποία άλλαξε διάφορα ονόματα, μέχρι που έγινε ο “Ναός του Λαού Χριστιανική Εκκλησία Πλήρους Ευαγγελίου”.

– Ο Jones αποχώρησε από το Κομμουνιστικό Κόμμα, όταν τα μέλη του ΚΚ των ΗΠΑ άσκησαν κριτική σε ορισμένες από τις πολιτικές του Ιωσήφ Στάλιν. 
– Ο Jones, όταν άκουσε ότι κάποιοι ζωγράφισαν σβάστικες στα σπίτια δύο Αφρο-αμερικάνων,  επισκέφτηκε την γειτονιά για να «παρηγορήσει» τους Αφροαμερικάνους. 
– Ο Jones και η γυναίκα του Marceline υιοθέτησαν πολλά παιδιά μεταξύ των οποίών αρκετά δεν ήταν λευκά. Έλεγε την οικογένειά του «οικογένεια του ουράνιου τόξου». Το ίδιο αποκαλούσε και το Ναό του.

– Μετά από μια ομιλία που έκανε το 1961 για την πυρηνική αποκάλυψη και ένα άρθρο του 1962 άρθρο στο περιοδικό Esquire που ανέφερε το Μπέλο Οριζόντε στη Βραζιλία ως ένα ασφαλές μέρος σε έναν πυρηνικό πόλεμο, ο Jones ταξίδεψε με την οικογένειά του στην Βραζιλία με την ιδέα της δημιουργίας μιας νέας τοποθεσίας για το Ναό. Στο δρόμο για τη Βραζιλία, έκανε το πρώτο του ταξίδι στην Γουιάνα.

– Όταν Jones επέστρεψε από τη Βραζιλία το 1965, είπε στο ποίμνιό του ότι ο κόσμος θα καταστρεφόταν με πυρηνικό πόλεμο στις 15 Ιουλίου του 1967, και στη συνέχεια, που θα δημιουργείτομια «νέα σοσιαλιστική Εδέμ» πάνω στη γη και ότι ο Ναός έπρεπε να μετακινηθεί προς τη Βόρεια Καλιφόρνια για ασφάλεια.

– Ενώ Jones πάντα μιλούσε για τις αρετές του «κοινωνικού Ευαγγελίου», στη συνέχεια, πριν από τα τέλη του 1960,άρχισε να λέει ότι το Ευαγγέλιό του ήταν στην πραγματικότητα κομμουνισμός. Άρχισε να μιλάει για τον «Αποστολικό σοσιαλισμό» και δίδασκε επίσης ότι, «όσοι παρέμειναν εξαρτημένοι από το όπιο της θρησκείας έπρεπε να οδηγηθούν στη ‘φώτιση’, – τον σοσιαλισμό». Ο Jones συχνά αναμείγνυε αυτές τις ιδέες, όπως ότι : «Αν γεννήθηκες στην καπιταλιστική Αμερική, στην ρατσιστική Αμερική, στην φασιστική Αμερική, τότε γεννήθηκες στην αμαρτία. Αλλά αν έχεις γεννηθεί στο σοσιαλισμό, δεν γεννήθηκες στην αμαρτία».

– Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Jones άρχισε να αποκηρύττει τον παραδοσιακό Χριστιανισμό ως “ξεπερασμένη θρησκεία”, απορρίπτοντας την Αγία Γραφή την οποία χαρακτήριζε ένα εργαλείο για την καταπίεση των γυναικών και των μη λευκών και καταγγέλλοντας τον ψεύτικο “Ουράνιο Θεό”. – Ο Jones άρχισε επίσης να κηρύττει ότι ήταν η μετενσάρκωση του Γκάντι και του Father Divine, καθώς και του Ιησού από τη Ναζαρέτ, του Βούδα και του Βλαντιμίρ Λένιν!

– Σε 1976, σε τηλεφωνική συνομιλία με τον John Maher, ο Jones δήλωσε ότι ήταν αγνωστικιστής και άθεος. Η γυναίκα του Marceline Jones παραδέχθηκε το 1977 σε συνέντευξη στους New York Times, ότι ο Jones προσπαθούσε να προωθήσει το μαρξισμό στις Ηνωμένες Πολιτείες κινητοποιώντας τους πολίτες μέσω της θρησκείας, αναφέροντας τον Μάο Τσε Τουνγκ ως έμπνευσή του. 
– Δήλωσε ότι, “ο Jim χρησιμοποιείται την θρησκεία προσπαθώντας να πάρει κάποιους ανθρώπους από το όπιο της θρησκείας” και ότι είχε χτύπησε την Αγία Γραφή στο τραπέζι φωνάζοντας «πρέπει να καταστρέψει αυτό το χάρτινο είδωλο!»  
– Σε ένα κήρυγμα, ο Τζόουνς είπε, «εσύ θα βοηθήσεις τον εαυτό σου. Η ελπίδα της δόξας είναι μέσα σου και κανείς δεν θα έρθει από τον ουρανό. Δεν υπάρχει παράδεισος. Θα πρέπει να κάνουμε τον παράδεισο εδώ κάτω».

– Ο Jones όταν άρχισε να χτίζει στην Jonestown το «Ναό του Λαού», δήλωσε ότι ήθελε να δημιουργήσει ένα «σοσιαλιστικό παράδεισο» και ένα «καταφύγιο» από τον έλεγχο των μέσων ενημέρωσης. Ο Jones φιλοδοξούσε να δημιουργήσει ένα«καλοπροαίρετο μοντέλο κομμουνιστικής κοινότητας»δηλώνοντας : «Πιστεύω ότι είμαστε οι πιο αγνοί κομμουνιστές που υπάρχουν». Όπως και στα κομουνιστικά καθεστώτα στη Σοβιετική Ένωση, στην Κούβα και στην Βόρεια Κορέα, ο Τζόουνς δεν επέτρεπε στα μέλη να εγκαταλείψουν την Jonestown. Το 68 τοις εκατό των κατοίκων της Jonestown ήταν μαύροι. 



Κατηγορίες: Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ, ΑΙΡΕΣΕΙΣ, ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΣΕΚΤΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ποιος θυμάται τον Jim Jones και το «Ναό του Λαού»;

JONESTOWN, LIFE AND DEATH OF PEOPLES’ TEMPLE

ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ

18 Νοεμβρίου 1978: ο παρανοϊκός αμερικανός ιερωμένος Τζιμ Τζόουνς προκάλεσε τον θάνατο 914 ατόμων στο Τζοουνστάουν της Γουιάνας αφού τους συνέστησε να πιουν χυμό που περιείχε υδροκυάνιο. Τα μέλη της αίρεσης που αρνήθηκαν να πιουν το δηλητήριο πυροβολήθηκαν.
Τι ακριβώς έσπρωξε όλους αυτούς τους ανθρώπους στο να τερματίσουν τόσο βίαια τις ζωές των ίδιων και των παιδιών τους, πίνοντας οικειοθελώς κυάνιο μέσα από κυπελλάκια γεμάτα αναψυκτικό; Και τι τους οδήγησε να εγκαταλείψουν όλα τους τα υπάρχοντα προκειμένου να γίνουν εξαρχής μέλη μιας θρησκευτικής σέκτας καταμεσής μιας αφιλόξενης ζούγκλας στη Γουιάνα, υπό την ηγεσία ενός παράφρονα ιεροκήρυκα με το όνομα Τζιμ Τζόουνς;


Προσπαθώντας να δώσει τις απαντήσεις, ο ντοκιμαντερίστας Στάνλεϊ Νέλσον διαλέγει τον ψύχραιμο δρόμο απέναντι στο οδυνηρό και συναισθηματικά φορτισμένο θέμα που έχει επιλέξει. Χρησιμοποιώντας ένα εκπληκτικό αρχειακό υλικό και μια χούφτα μαρτυρίες από πρώην μέλη του Peoples Temple (όπως ονομαζόταν η κοινότητα την οποία δημιούργησε και οδήγησε στον χαμό ο Τζόουνς) και επιζήσαντες του τραγικού γεγονότος, ο Νέλσον απαριθμεί τα αποτρόπαια συμβάντα μεθοδικά: Από τη γέννηση του ανορθόδοξου ναού, το ανησυχητικό παρελθόν που έγερνε πάνω στους ώμους του ιδρυτή του, το όραμα μιας φιλειρηνικής ουτοπίας και τη σταδιακή στελέχωση αυτού του ονείρου με ανθρώπους ερχόμενους από όλων των ειδών τα φυλετικά και κοινωνικά υπόβαθρα μέχρι τη βίαιη και παράλογη κατάληξη των πάντων, η ταινία οδηγείται, χωρίς να υπερβάλει, να σκανδαλολογεί ή να υπερθεματίζει, σε ένα δυσβάσταχτο τελευταίο ημίωρο.
Εκεί, ένα πρόσφατα ανακαλυφθέν ηχητικό ντοκουμέντο στο οποίο ο Τζόουνς προτρέπει τους εννιακόσιους πιστούς του να «πεθάνουν εν ειρήνη… γρήγορα, γρήγορα, γρήγορα» και τις μητέρες να ποτίσουν με δηλητήριο τα παιδιά τους έρχεται να σφραγίσει ανατριχιαστικά ένα από τα πιο συγκλονιστικά γεγονότα που αποτυπώθηκαν ποτέ στη συλλογική συνείδηση. Το «Jonestown»καταφέρνει και γίνεται η πιο ισορροπημένη και διεισδυτική προσέγγιση σε αυτό το γεγονός.
Κατηγορίες: VIDEO, Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ, ΑΙΡΕΣΕΙΣ, ΝΤΟΚΥΜΑΝΤΕΡ, ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΣΕΚΤΕΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο JONESTOWN, LIFE AND DEATH OF PEOPLES’ TEMPLE

Ο πλούτος της εκκλησιαστικής ποίησης Υμνογραφία.

Κατηγορίες: Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ, ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο πλούτος της εκκλησιαστικής ποίησης Υμνογραφία.

Divna Ljubojevic – Αγνή Παρθένε Δέσποινα

Ἁγνὴ Παρθένε Δέσποινα, Ἄχραντε Θεοτόκε, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Παρθένε Μήτηρ Ἄνασσα, Πανένδροσέ τε πόκε, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ὑψηλοτέρα οὐρανῶν, ἀκτίνων λαμπροτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Χαρὰ Παρθενικῶν Χορῶν, Ἀγγέλων ὑπερτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ἐκλαμπροτέρα οὐρανῶν, φωτὸς καθαρωτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Τῶν οὐρανίων στρατιῶν, πασῶν ἁγιωτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Μαρία Ἀειπάρθενε, Κόσμου παντὸς Κυρία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Ἄχραντε Νύμφη πάναγνε, Δέσποινα Παναγία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Μαρία Νύμφη Ἄνασσα, χαρᾶς ἡμῶν αἰτία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Κόρη σεμνὴ Βασίλισσα, Μήτηρ ὑπεραγία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Τιμιωτέρα Χερουβείμ, ὑπερενδοξοτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Τῶν ἀσωμάτων Σεραφείμ, τῶν Θρόνων ὑπερτέρα, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαῖρε τὸ ᾆσμα Χερουβείμ, χαῖρε ὕμνος Ἀγγέλων, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Χαῖρε ᾠδὴ τῶν Σεραφείμ, χαρὰ τῶν Ἀρχαγγέλων, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαῖρε εἰρήνη καὶ χαρά, λιμὴν τῆς σωτηρίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Παστὰς τοῦ Λόγου ἱερά, ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Χαῖρε Παράδεισε τρυφῆς, ζωῆς τε αἰωνίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Χαῖρε τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, Πηγὴ ἀθανασίας, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Σὲ ἱκετεύω Δέσποινα, Σὲ νῦν ἐπικαλοῦμαι, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Σὲ δυσωπῶ Παντάνασσα, Σὴν χάριν ἑξαιτοῦμαι, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Κορὴ σεμνὴ καὶ ἄσπιλε, Δέσποινα Παναγία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Ἐπάκουσόν μου Ἄχραντε, κόσμου παντὸς Κυρία, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Ἀντιλαβοῦ μου ρύσαι με, ἀπὸ τοῦ πολεμίου, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.
Καὶ κληρονόμον δεῖξον με, ζωῆς τῆς αἰωνίου, Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε.

Κατηγορίες: VIDEO, Α΄ ΛΥΚΕΙΟΥ, ΜΟΥΣΙΚΗ, ΠΑΝΑΓΙΑ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Divna Ljubojevic – Αγνή Παρθένε Δέσποινα

O ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΘΕΟΣ….

telikh-krisi

Η αντίληψη για τον Θεό ως εκδικητή και τιμωρό είναι η πιο φριχτή απ όλες…
 Ο Θεός δεν εκδικείται και δεν τιμωρεί ποτέ και κανέναν. 


Αυτά που χαρακτηρίζονται «ως τιμωρίες» δεν είναι παρά αναπόφευκτες συνέπειες κακών επιλογών μας. 
Ο Θεός μόνον αγαπά, θεραπεύει και δίνει ζωή.
Στην ορθόδοξη θεολογία η αμαρτία και το κακό είναι νοσηρές καταστάσεις της φύσης και της βούλησης, η σωτηρία δε, είναι θεραπεία, κάθαρση, φωτισμός, τελείωση σε μιαν ασταμάτητη πορεία.
Η μετάνοια μετά θάνατον δεν είναι αδύνατη γιατί την απαγορεύει μια τάξη δικαίου, αλλά γιατί η ύπαρξη μένει στην αμετανοησία, την σκλήρυνση και την πώρωση. 
Σε περίπτωση που υπήρχε μετάνοια , ο Θεός δεν θα μπορούσε να την απορρίψει..
Οι κολασμένοι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν με το Θεό φιλικά και ερωτικά.
Παράδεισος και κόλαση νοούνται ως καταστάσεις μέσα στην ίδια τη θεία δόξα. 

Στατικές είναι οι κολασμένες υπάρξεις, ενώ οι φίλοι του Θεού οδεύουν το πέλαγος της θείας χαράς, της μακαριότητας και της τελείωσης. 
Αυτό το νόημα έχει η μνήμη των νεκρών και η δέηση για τους κεκοιμημένους. 
Η θεία αγάπη να τους τάξει στη δόξα και όχι στην στάσιμη αγνωσία τους προορισμού τους. 
Γι αυτό και η μνήμη των νεκρών και οι δεήσεις γίνονται για την πρόοδο και τη βελτίωση των ψυχών.

(Νικόλαος Ματσούκας, καθηγητής Δογματικής στο Παν/μιο Θεσ/νίκης)
(Με αφορμή τη σημερινή παραβολή της Τελικής Κρίσης)


Κατηγορίες: ΑΓΑΠΗ, ΑΡΘΡΑ, ΘΕΟΛΟΓΙΑ, ΘΕΟΣ, ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο O ΕΚΔΙΚΗΤΗΣ ΘΕΟΣ….

Στα πεζοδρόμια συνάντησα τον Χριστό…..

                                                                                 
      παπα- Φιλόθεος Φάρος

    
         Την ορθόδοξη παράδοση, λοιπόν, από την οποία αντλούσα τις θεραπευτικές δυνατότητες μου, δεν την γνώρισα στις αίθουσες της θεολογικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου άκουσα μόνο διανοητικούς ορισμούς για την αγάπη, την ταπεινοφροσύνη, την κοινωνία, και όπου βίωνα την πιο ψυχρή αδιαφορία του ανθρώπου για τον άνθρωπο, την υποκρισία της εξωτερικής ευπρέπειας και ευσέβειας και την ιδιοτέλεια των ανθρώπων που ασχολούντο ακόμη  και με την θεολογία για να έχουν την θέση που θα τους εξασφάλιζε μια άνετη ζωή, στην οποία και μόνο έδειχναν να πιστεύουν παρά τις λεκτικές θεολογικές κορώνες. 

Την ορθόδοξη παράδοση από την οποία αντλούσα τις θεραπευτικές μου δυνατότητες, την είχα βιώσει με τις πόρνες και τους χασικλήδες της Τρούμπας στον Πειραιά, όπου το κουρείο του πατέρα μου στο οποίο εκείνος με πήρε να δουλέψω όταν ήμουν έντεκα χρόνων, όχι για λόγους οικονομικούς, αλλά γιατί πίστευε ότι εκεί θα αποκτούσα πολύτιμες γνώσεις για την ζωή. Οι πόρνες και οι χασικλήδες της Τρούμπας δεν εστηρίζοντο στην δική τους δικαιοσύνη, όπως οι καθώς πρέπει ευσεβείς, και γι αυτό όχι μόνο δεν είχαν έπαρση αλλά είχαν μια αυθόρμητη ταπεινοσύνη.
Δεν έκαναν καμία προσπάθεια να αποκρύψουν την κατάντια τους. Δεν κάλυπταν την παλιανθρωπιά τους, με μάσκα υποκριτικής ευπρέπειας. Δεν έκρυβαν την οργή τους με ανατριχιαστικά ευγενικά χαμόγελα, και είχαν μια γνήσια πίστη στη δύναμη και στην αγάπη του Θεού, γιατί αν και ομολογούσαν την κατάντια τους, δεν σταματούσαν να ζητούν και να ελπίζουν χωρίς μεγαλορρημοσύνες στο έλεος του. Αλλά πάνω από όλα αυτοί οι μεγάλοι αμαρτωλοί βίωναν και ακτινοβολούσαν την πιο καίρια χριστιανική αρετή, που είναι η χωρίς όρους και προϋποθέσεις του άλλου, οποιοδήποτε κι αν είναι η κατάντια του, που είναι, όπως λέει ο Χρυσόστομος, το κατ’ εξοχήν θεϊκό γνώρισμα. « Γίνεσθε ουν οικτίρμονες» λέει ο Χριστός, «καθώς και ο πατήρ ημών οικτίρμων εστί»(Λουκ. 6.36). Μόνο οι πόρνες και οι χασικλήδες μπορούν να αποδέχονται τους άλλους ανεπιφύλακτα γιατί έχουν πλήρη επίγνωση της δικής τους κατάντια και όχι εκείνοι που είναι βέβαιοι για την αρετή τους. Γι αυτό και ο Χριστός απευθυνόμενος σε αυτούς τους τελευταίος διακήρυσσε: «οι τελώναι και αι πόρναι προάγουσιν υμας εις την βασιλεία του Θεου»(Ματθ. 21.31).
Αλλά την ορθόδοξη παράδοση από την οποία αντλούσα τις θεραπευτικές μου δυνατότητες την είχα γνωρίσει και από όλους αυτούς τους απλούς ανθρώπους που την ζούσα όχι μόνο χωρίς να κάνουν κηρύγματα, αλλά χωρίς να το συνειδητοποιούν και αυτοί οι ίδιοι, όπως εκείνος ο υποδηματοποιός, τον οποίο υπέδειξε στον Μ. Αντώνιο ο Θεός, όταν εκείνος τον ρώτησε εάν υπήρχε μεγαλύτερος Άγιος από αυτόν. Πρόκειται για εκείνους τους απλούς ανθρώπους από τους οποίος γνώρισαν ο Ντοστογέφσκυ και ο Παπαδιαμάντης την Ορθοδοξία και οι οποίοι την ακτινοβολούν με τις απλές στιγμές και κινήσεις της καθημερινής ζωής σε αντίθεση με τους διανοούμενους που, τουλάχιστον στον έργο του Ντοστογέφσκυ, είναι φορείς είναι της αλλοτριώσεως και της παρακμής. Αυτοί οι απλοί άνθρωποι είναι οι πραγματικοί άγιοι, γιατί εκτός του ότι βιώνουν ουσιαστικά το πνεύμα του Χριστού, παραμένουν άγνωστοι, και δεν αποκομίζουν τιμές και δόξες από τους ανθρώπους. Η απουσία τέτοιων πραγματικών αγίων, είναι η πιο κρίσιμη έλλειψη της σύγχρονης ζωής. Εγώ προσωπικά ένα μόνο άγιο γνωρίζω. Είναι ένας αγράμματος ξυλουργός. Ένας φτωχός οικογενειάρχης. Ένας ακαταπόνητος δουλευτής. Πρόθυμος να κάνει ότι του ζητήσεις. Που τον κάνεις ότι θέλεις και δεν διαμαρτύρεται ποτέ. Που χρεώνει για την θαυμάσια δουλειά  του μόνο του μεροκάματο του. Που δεν καυχάται για τίποτε. Που δεν διαμαρτύρεται και δεν παραπονιέται για τίποτε, όχι γιατί είναι ανόητος αλλά γιατί είναι πραγματικά άγιος. Αλλά γι αυτή την πραγματική αγιότητα δεν έχει μάτια ο σύγχρονος άνθρωπος και αναζητεί αγιότητα στις κακόγουστες παραστάσεις, στα μεγάλα λόγια, στην επίδειξη, στην λάμψη, στα πυροτεχνήματα και στα είδωλα.



 Πηγή: π. Φιλόθεος Φάρος- Η αλλοίωση του Χριστιανικού Ήθους


Κατηγορίες: ΑΓΑΠΗ, ΒΙΒΛΙΑ, Γ' ΛΥΚΕΙΟΥ, ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ, ΧΡΙΣΤΟΣ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Στα πεζοδρόμια συνάντησα τον Χριστό…..

Φυσάει Θεός

Στίχοι: Νίκος Ζούδιαρης
Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης



Τρεις και μισή χαράματα,
λίγες στιγμές θ’ αρπάξεις,
να βρεις τα ουράνια ορθάνοιχτα,
να μπεις και να πετάξεις.

Φυσάει Θεός,
φυσάει θεριός,
τις θάλασσες στεγνώνει…
Σ’ αυτή την ξέρα,
πώς να ζήσει η μέρα,
γι’ αυτό δεν ξημερώνει.

Κι αν τα σημεία ερμήνευσες,
η γνώση δε σε σώνει,
ένα αδέξιο παρελθόν
σε πνίγει, σε θυμώνει.

Κατηγορίες: VIDEO, Β' ΛΥΚΕΙΟΥ, ΜΟΥΣΙΚΗ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φυσάει Θεός

ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ : ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΣΤΥΛΟΙ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

Κατηγορίες: Β' ΛΥΚΕΙΟΥ, ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΙΣΛΑΜ, ΚΥΡΙΟΤΕΡΑ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΑ | Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΑ : ΟΙ ΠΕΝΤΕ ΣΤΥΛΟΙ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ