Nat's belongings

Με πολλή χαρά ανακοινώνουμε τα αποτελέσματα.

Κι ακόμα περισσότερη, παραθέτουμε φωτογραφίες.

Όσοι δεν ήρθαν έχασαν μια βουτιά στην παιδική τους ηλικία.

Θα τους βοηθούσε να δουν τι δρόμο έχουν πάρει σήμερα.

Θα ακολουθήσει κείμενο.

Προς το παρόν, η ανάρτηση του Νίκου Πιλάβιου (μαζί με βιντεοσκοπημένη αφήγηση).

@Με συγκεκριμένο παραλήπτη:

Η ζωή σου γυρνάει γύρω από ό,τι μου κλέβεις, το ξέρεις.

Μόνο που αυτά που σε γεμίζουν εμένα δε μου λείπουν.

Αυτό δεν το ξέρεις.

Αλλά υποθέτω πως θα σ’το πουν σύντομα.

ΥΣΤ. Κλοπιμαία τη λένε αυτή τη ζωή, καλή μου.

Ως λάτρης των παροιμιών, σας θυμίζω τη ρήση που λέει: όποιος δεν είχε κάστρο, βλέπει φούρνο και θαυμάζει. Θέλω να πω ότι αν ο άνθρωπος – όποια κι αν είναι η δουλειά του – δεν ξέρει τις βαθμίδες της κλίμακας, χάνει τα νερά του και παραλογίζεται. Γεγονός είναι ότι η λίγη δουλειά αρρωσταίνει τον άνθρωπο. Τον κάνει να νομίζει ότι είναι θαυματοποιός. Ύστερα από χρόνια και από πολλή δουλειά, έχει κανείς τη δυνατότητα να καταλάβει ότι τα καλά είναι χαλεπά.

[…]

Από την ανοησία – τη δική μου και των άλλων – έμαθα τα περισσότερα πράγματα. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να είναι ευφυΐα. Η ανοησία δεν είναι ενοχή. Αρχίζει, όμως, να ενοχλεί, όταν φοράει τη λεοντή και πλαστογραφεί τα πάντα γύρω της χωρίς καμία επίγνωση. Ο βλάκας ενοχλεί όχι για τη βλακεία του, η οποία είναι άξια συμπάθειας, αλλά γιατί θέλει να πουλήσει τη βλακεία του για ιδιοφυΐα. Πώς να είσαι, λοιπόν, φίλος με έναν άνθρωπο που αν του πεις την αλήθεια, θα σε μισήσει; Αν δε, υπολογίσουμε τους ανόητους που εγκωμιάζουν τους ανόητους, έχουμε μια εικόνα των δημοσίων ηθών.

Φυσικά, δεν υπάρχουν ξεκάθαροι όροι. Πριν από τα 35 με 40 ο άνθρωπος είναι πολύ δύσκολο να έχει ξεκάθαρη σχέση με τον εαυτό του και τους άλλους.

Από συνέντευξη του Κωστή Παπαγιώργη στη Σταυρούλα Παναγιωτάκη

Περιοδικό Γυναίκα, 1995

Άλλη μια εποχή μου εκπνέει.

Παρουσίαση καινοτόμου πρακτικής στο 2o επιστημονικό συνέδριο

«Ακαδημαϊκή αριστεία και χάρισμα: καινοτόμες πρακτικές προσωποποιημένης μάθησης»

Αθήνα, 15 Μαρτίου 2014

Αίθουσα Τύπου της Γενικής Γραμματείας Ενημέρωσης και Επικοινωνίας,

Φραγκούδη 11 & Αλεξάνδρου Πάντου, Καλλιθέα

Δείτε την ΠΕΡΙΛΗΨΗ της παρουσίασης.

History versus think-pink image making

Eλένη Μπούκουρη-Αλταμούρα

Violence against women

Niemands rose, Γυμνή απέναντι στο άπειρο

“Τραγούδι για μια γυναίκα”

σε τέσσερις εκδοχές

Εκδοχή δεύτερη: Μαίρη

Άλλη δεν κοίταξε ποτέ

Μου είπαν ότι τηλεφώνησες και χθες.

Το ξέρεις ότι δε σηκώνω το ακουστικό, δεν ξέρω, μη γελάς,

αυτές οι νέες συσκευές χωρίς σύρμα, μπερδεύω τα κουμπιά.

Να ΄ρθεις το βράδυ, θα σου κάνω ομελέτα. Ναι, και πορτοκάλι γλυκό-

πώς ξέχασα να δώσω στο παιδί ένα βαζάκι;

Καλά είμαι, λίγο πονάει το πόδι μου, και το στομάχι μου.

Μόνη μου, τις πιο πολλές φορές μόνη είμαι τα βράδια,

κλειδώνω νωρίς, περνούν μπροστά οι Αλβανοί, φοβάμαι,

Τι φοβάμαι; Σάμπως ξέρω, όλοι εδώ λένε ότι πρέπει να φοβόμαστε.

Κλείνω το φως και κάνω πως κοιμάμαι.

Έρχονται τότε οι αγαπημένοι, η μάνα σου κυρίως, αχώριστες,

μία φορά μαλώσαμε μονάχα, σαν ήτανε να παντρευτώ το θειο σου.

Πού θα πας στις λάσπες, μου φώναζε;

Όμως μου άρεζε, με το ψιλό του μουστακάκι, μελαχρινός,

ήταν αλλιώτικος απ’ όσους μας προξένευαν.

1938, ήρθα στο χωριό. Όλα τούς φαίνονταν παράξενα.

Που με φωνάζαν Μαίρη κι όχι Μάρω ή Μαριώ.

Που δεν έκοβα τις λέξεις όπως αυτοί. Που έβαφα τα νύχια μου.

Στο ΄χουνε πει πως πήγα να πεθάνω. Ντρεπόμουνα να φύγω.

Πού πας στις λάσπες, μου το ΄χε πει η μάνα σου.

Με τον καιρό συνήθισα. Ήρθαν τα παιδιά. Δουλειές.

Ο κήπος, λίγο στο χωράφι. Ποια νύχια, ποια μαλλιά;

Τον αγάπησα. Χόρευε όμορφα και τραγουδούσε, τα ρεμπέτικα.

Έπινε βέβαια και χαρτόπαιζε, με χτύπησε

κάποιες φορές

μες στο μεθύσι. Άλλη δεν κοίταξε ποτέ. Ποτέ.

Πόλεμος, κατοχή, αντάρτικο.

Κυνηγημένοι.

Βγήκαμε ζωντανοί. Τραβήξαν τα παιδιά το δρόμο τους,

κουτσά στραβά., μια στάμπα τα κοινωνικά φρονήματα.

Δεν κάναμε σπουδαία προκοπή. Χαμόσπιτο.

Τσιμέντο κάτω, πριν λίγα χρόνια έβαλα το μουσαμά.

Αυτή η κόκκινη μασίνα μάς ξελάσπωσε, έψησε πλούσια αλλά και της πείνας.

Πήρε πολλούς η μπόρα,

δεν ένιωσα πως έφευγαν οι μέρες,

ένας αέρας,

κουρνιαχτός, μ’ άφησε εδώ μονάχη.

Να μη στεναχωριέσαι για τούτη την αυλή που όρισε τη ζωή μου. Αυτό ήταν.

Καλό ή κακό μην το ξετάζεις. Αυτό ήταν.

Ναι, θα μπορούσε να ΄τανε κι αλλιώς, μα τι να λέμε τώρα;

Υπήρξαν και καλές στιγμές. Έκαναν γάμους τα παιδιά, ήρθαν εγγόνια.

Υπήρξανε και δύσκολες, πολλές, κι ακόμα…

Μη σκέφτεσαι πώς τυραννίστηκα, χωρίς ανέσεις,

με τα φτωχόρουχά μου. Πως έσβησε η λάμψη από τα μάτια μου.

Όλοι γερνάμε, άλλοι καλύτερα άλλοι χειρότερα.

Εγώ τον διάλεξα. Τον ακολούθησα. Ο έρωτας.

Θα απορείς τι θέλω πια και ζω. Ίσως για να θυμάμαι.

Ίσως γιατί ο θάνατος έχει τους δικούς του νόμους.

Σ’ αφήνω τώρα. Κάτι θέλουν τα πουλιά.

Θα ΄ρθεις απόψε;

Κυριακή Αδαλόγλου,

Από τη «Διπλή άρθρωση», 2009