#1 Οι χαιρέκακοι δεν πρέπει να ‘ναι και τόσο έξυπνοι.
Αν παρατηρούσαν τις παράξενες μεταστροφές της τύχης, θα πρόσεχαν περισσότερο με τι χαίρονται.
#2 Οι χαιρέκακοι δεν είναι έξυπνοι. Αναρωτιούνται γιατί στα δύσκολα δεν τους συμπονούν.
#3 “Η χαρά είναι πνευματικό γεγονός. Προϋποθέτει την καλοσύνη και την αγάπη. Ο κακός δεν μπορεί ποτέ να είναι χαρούμενος – αυτή είναι και η τιμωρία του, η κόλασή του” – Στ. Ζουμπουλάκης, Η αδερφή μου
#4 “Η αρρώστια θέτει, με τον οξύτερο τρόπο, το ζήτημα του νοήματος της ζωής, του Θεού, της σχέσης με τους άλλους, της ευδαιμονίας, της χαράς. Δεν πιστεύω διόλου σε όλη αυτή τη μεταφυσική του πόνου ούτε στην εξαγνιστική λειτουργία του, πιστεύω μόνο ότι όποιος δεν έχει πονέσει θα γίνει μοιραία ένας ρηχός και λίγο ως πολύ ανόητος άνθρωπος. Αλλά πάλι όποιος δεν έχει γευτεί τη χαρά είναι ένας άρρωστος άνθρωπος, που μπορεί εύκολα να γίνει φθονερός, χαιρέκακος και μνησίκακος. Αυτά τα εγκώμια του πόνου τα κάνουν άνθρωποι που μάλλον δεν έχουν πονέσει όσο λένε. Η αρρώστια, η δική σου και των άλλων, σε οδηγεί να εκτιμάς την αξία των πιο κοινών και καθημερινών πραγμάτων της ζωής και ταυτόχρονα να σχετικοποιείς, χωρίς να μηδενίζεις, τη σημασία άλλων, που θεωρούνται σημαντικά.”- Στ. Ζουμπουλάκης, Η αδερφή μου
#5 Η παρέα με χαιρέκακους μόνο καλύτερο άνθρωπο δε σε κάνει. Ανίατα ανόητοι…
#6 Οι χαιρέκακοι είναι ανόητοι τελικά. Εξακολουθούν να αναρωτιούνται οργισμένα γιατί δεν αφήνουν σημάδι στις ζωές των ανθρώπων.
#7 Οι χαιρέκακοι είναι ανάπηροι τελικά. Δεν ξέρουν ν’ αγαπούν, ούτε τη ζωή.
«Σκύφτω ἐδῶ μέσα, καὶ ξανοίγω ὀμπρός μου
Ἀναπάντεχα μέρη ἀλλουνοῦ κόσμου.»
