Μαρίας Κομνηνού
(ψυχολόγου)

Η τηλεόραση αποτελεί στις μέρες μας βασικό μέσο επικοινωνίας και ενημέρωσης και κατέχει κεντρική θέση στα περισσότερα σπίτια. Πολλές φορές αποτελεί και βασικό μέσο εκπαίδευσης του παιδιών, αφού από εκεί μιμούνται συμπεριφορές και προσλαμβάνουν πληροφορίες. Το να αφήνει ένας γονέας το παιδί του μπροστά στην τηλεόραση αποτελεί εύκολη λύση, ιδιαίτερα για τους εργαζόμενους και πολυάσχολους γονείς. Ωστόσο η τηλεόραση μπορεί να αποτελέσει μια κακή «νταντά», ειδικά όταν το περιεχόμενο των τηλεοπτικών προγραμμάτων δεν ελέγχεται.

Πολλά παιδιά κυριολεκτικά μεγαλώνουν μπροστά στην τηλεόραση, και βομβαρδίζονται από τις εικόνες ενός βίαιου κόσμου. Η συνεχής έκθεση στην τηλεοπτική βία  μπορεί  να είναι ιδιαίτερα επικίνδυνη, διότι τα παιδιά δεν μπορούν να διαχωρίσουν εύκολα την πραγματικότητα από την φαντασία. Οι βίαιες εικόνες στην τηλεόραση  είναι δυνατό να θεωρηθούν πραγματικές από τα μικρά παιδιά και κατά συνέπεια  να τους προκαλέσουν άγχος και φόβους καθώς και να τα τραυματίσουν συναισθηματικά.

Ακόμη μέσα από τις επιθετικές και βίαιες συμπεριφορές. που προβάλλονται στην τηλεόραση, τα παιδιά εμπλέκονται συχνότερα σε καυγάδες, γίνονται λιγότερο ευαίσθητα στον πόνο και το μαρτύριο των άλλων και δεν δείχνουν οίκτο και συμπόνια προς τα άλλα παιδιά Παράλληλα μπορεί  να επιδεικνύουν  περισσότερη ανυπακοή προς τους μεγάλους, τόσο τους γονείς όσο και τους δασκάλους τους.

Η επιστροφή στα θρανία πλησιάζει, και οι περισσότεροι γονείς με τα παιδιά τους έχουν ήδη ξεκινήσει τις αγορές για τη νέα σχολική χρονιά. Μία από τις σημαντικότερες αγορές είναι αυτή της σχολικής τσάντας. Πόσοι όμως γονείς γνωρίζουν πώς μια λανθασμένη επιλογή ή χρήση σχολική τσάντας μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα υγείας στο παιδί;

Η σχολική τσάντα ενοχοποιείται για πρόκληση πόνου στη μέση ή/και στην πλάτη των παιδιών ακόμα και για εμφάνιση σκολίωσης στους μαθητές. Οι πόνοι και η σκολίωση της σπονδυλικής στήλης μπορούν να επηρεάσουν όχι μόνο τη σωματική διαμόρφωση των παιδιών αλλά και να τροποποιήσουν τις δραστηριότητες τους, αλλοιώνοντας την ποιότητα ζωής τους. Συνεπώς, κρίνεται αναγκαίο οι γονείς, εκτός από το χρώμα ή τον αγαπημένο ήρωα του παιδιού, να λάβουν υπόψη τους περισσότερους παράγοντες κατά την επιλογή της σχολικής τσάντας αλλά και να εκπαιδεύσουν το παιδί τους ώστε να την χρησιμοποιεί σωστά.

Κριτήρια επιλογής σχολικής τσάντας:

• Να έχει φαρδιά και με μαλακή επικάλυψη λουριά ώμου: Τα στενά λουριά μπορεί να βυθίζονται στους ώμους προκαλώντας πόνο και περιορισμό της κυκλοφορίας του αίματος. Τα λουριά/ιμάντες θα πρέπει να έχουν φάρδος τουλάχιστον 5 εκατοστών.
• Να έχει δύο λουριά ώμου: Τα σακίδια/τσάντες με ένα λουρί που φέρεται κατά μήκος ή διαγωνίως του σώματος δεν κατανέμουν ομοιόμορφα το βάρος στο σώμα  
  

  Σελίδες:

  • 1
  • 2
  • 3
  • 4

Παναγιωτουνάκου Ελπίδα, Ψυχολόγος – Ψυχοθεραπεύτρια

Η αυτοεκτίμηση εξαρτάται από το σύνολο των αντιλήψεων, πεποιθήσεων και συναισθημάτων που έχει το άτομο για τον εαυτό του, σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής του. Διαφέρει από την αυτοπεποίθηση, γιατί ενώ η πρώτη πηγάζει από την αξιολόγηση του εαυτού, η δεύτερη πηγάζει από την αξιολόγηση των ικανοτήτων του ατόμου στην αντιμετώπιση των προκλήσεων της ζωής. Ωστόσο, το σίγουρο είναι πως τόσο η έλλειψη αυτοπεποίθησης όσο και αυτοεκτίμησης συμβάλλει στην ανάπτυξη της αποθάρρυνσης, κατά την οποία το άτομο πιστεύει ότι δεν αξίζει.

Μερικοί από τους πιο συνηθισμένους τρόπους με τους οποίους το άτομο αποθαρρύνει τον εαυτό του, είναι:

Υπερβολικά υψηλές προσδοκίες. «Πρέπει να είμαι τέλειος», «Πρέπει να είμαι πάντα πρώτος», είναι μερικές από τις πεποιθήσεις που κυριαρχούν στο άτομο που περιμένει πάντα πολλά από τον εαυτό του.

Οι αρνητικές επιδράσεις της τηλεόρασης στα παιδιά έχουν μελετηθεί σε βάθος και είναι γνωστές στους συναφείς επιστημονικούς κύκλους. Τα συμπεράσματα των σχετικών ερευνών δημοσιεύονται τόσο σε επιστημονικά όσο και λαϊκά περιοδικά που ασχολούνται με την ανατροφή των παιδιών. Ωστόσο, η πολύτιμη αυτή γνώση δεν φαίνεται να επηρεάζει σημαντικά τις διαθέσεις και τις πρακτικές των γονιών στο ζήτημα της παιδικής τηλεθέασης. Αυτό συμβαίνει επειδή η τηλεόραση είναι ένας φτηνός και, αρκετές φορές, αποτελεσματικός  baby-sitter που βοηθάει τους γονείς να απαλλαγούν από την «ενοχλητική» παρουσία των παιδιών ή την υποχρέωση να ξοδεύουν πολύ χρόνο σε επικοινωνία μαζί τους και διαπαιδαγώγηση, ενέργειες που στη σύγχρονη εγωκεντρική κουλτούρα θεωρούνται, από πολλούς, βαρετές και κουραστικές. Όμως, στην πραγματικότητα, οι ενέργειες αυτές είναι οι πιο σημαντικές επενδύσεις για την υγιή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη των παιδιών. 

Οι έρευνες φανερώνουν ότι, στα αναπτυγμένα κράτη, η τηλεόραση είναι το πρώτο ΜΜΕ με το οποίο το παιδί έρχεται σε επαφή, συνήθως πριν συμπληρώσει το δεύτερο έτος της ζωής του. Στις ΗΠΑ, από τις οποίες προέρχονται οι περισσότερες έρευνες, τα παιδιά, κατά μέσον όρο, ξοδεύουν καθημερινά 4 ώρες σε παρακολούθηση τηλεόρασης, DVD και βίντεο, ενώ η αντίστοιχη ουσιαστική επικοινωνία με τον πατέρα ελάχιστα ξεπερνάει τα 3,5 λεπτά.