Τις τελευταίες μέρες ο καιρός μας θύμιζε περισσότερο Άνοιξη παρά Χειμώνα, οπότε ήταν ευκαιρία να μάθουμε για τις «Αλκυονίδες μέρες». Το όνομά τους το πήραν από την αλκυόνα, ένα θαλασσοπούλι που εκμεταλλεύεται τις λιγοστές αυτές ημέρες της χειμωνιάτικης καλοκαιρίας για να κατασκευάσει τη φωλιά της πάνω στα βράχια και να γεννήσει τα αυγά της.

Παρακολουθήσαμε τον  “Μύθο της Αλκυόνης”  και μάθαμε για την Αλκυόνη, την κόρη του Αίολου, του θεού των ανέμων.

Βρήκαμε και γράψαμε λέξεις από τη φωνούλα Αα

Ακούσαμε το Κελάηδισμα της Αλκυόνης, παρατηρήσαμε τα χρώματα που έχει στα φτερά και την κοιλιά της και το μακρύ της ράμφος.

Αναζητήσαμε εικόνες στο διαδίκτυο από άλλα πουλιά που ξέρουμε (χελιδόνια, παπαγάλους, περιστέρια) και τα συγκρίναμε ως προς το χρώμα, το ράμφος, το μέγεθος και ψηφίσαμε ποιο μας αρέσει περισσότερο

Και φυσικά έπρεπε να κάνουμε τη δική μας Αλκυόνη, στη φωλιά της με τα αυγουλάκια της φτιαγμένα από πηλό.

Η τάξη μας ευωδίασε από τα άνθη της  αμυγδαλιάς. Είναι το μοναδικό δεντράκι που ανθίζει στην καρδιά του χειμώνα και την αποκαλούν “Η Νύφη του Χειμώνα”

Παρατηρήσαμε με το μεγεθυντικό φακό τα άνθη της αμυγδαλιάς, το σχήμα των πετάλων, το χρώμα τους, τα κλαδιά.

Χρησιμοποιήσαμε το εποπτικό υλικό της εξαιρετικής συναδέλφου Ανθή Ζήση και είδαμε τα μέρη τη αμυγδαλιάς και τον καρπό της καθώς και τι φτιάχνουμε με τα αμύγδαλα.  

Διαβάσαμε το μύθο για την αμυγδαλιά.

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΑΜΥΓΔΑΛΙΑΣ

Μια φορά κι έναν καιρό, στην αρχαία Ελλάδα στη Θράκη, ζούσε μια πανέμορφη πριγκίπισσα, η Φυλλίς.

Η πριγκίπισσα ερωτεύτηκε έναν νέο από την Αθήνα, τον Δημοφώντα, ο οποίος ήταν γιος του ήρωα Θησέα. Οι δύο νέοι γνωρίστηκαν όταν το καράβι του νεαρού Δημοφώντα επέστρεφε από την Τροία. Παντρεύτηκαν αλλά μετά από λίγο καιρό ο νεαρός Αθηναίος νοστάλγησε την πατρίδα του. Η ερωτευμένη πριγκίπισσα, μην αντέχοντας να τον βλέπει στεναχωρημένο και λυπημένο τον άφησε να γυρίσει πίσω πιστεύοντας ότι αν την αγαπούσε πραγματικά θα ξαναγύριζε και τότε θα ήταν πραγματικά και ειλικρινά δικός της.

Έτσι κι έγινε και η ερωτευμένη Φυλλίς έμεινε μόνη της  να τον  περιμένει να γυρίσει…..  ώσπου στο τέλος μαράζωσε και πέθανε από τη θλίψη της.

Όμως οι θεοί του Ολύμπου, που ήξεραν την ιστορία της, την μεταμόρφωσαν σε δέντρο για να μπορεί να περιμένει για περισσότερα χρόνια τον αγαπημένο της.

Έτσι η ερωτευμένη κοπέλα δεν πέθανε αλλά έγινε το δέντρο, που έμελλε να γίνει σύμβολο της ελπίδας και της αγάπης.

Κι αυτό γιατί ύστερα από πάρα πολλά χρόνια, έναν χειμώνα ο Δημοφώντας επέστρεψε στη Θράκη και βρήκε την αγαπημένη του και πιστή γυναίκα, να είναι ένα ξερό δέντρο δίχως φύλλα στη μέση του παγωμένου τοπίου.

Απελπισμένος και γεμάτος τύψεις, ο Δημοφώντας αγκάλιασε τον κορμό της και τότε εκείνη πλημμύρισε ανθούς στη μέση του χειμώνα.

 “μύθος της αμυγδαλιάς”

“Η μυγδαλιά και το φεγγάρι” Ένα παραμύθι που μας μιλά για την αφοσίωση και την αγάπη. Στη ζωή δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα……….όμως μέσα στο όνειρο όλες οι επιθυμίες μπορούν να ζωντανέψουν!!!!!!!!!!

Ανασυνθέσαμε τη λέξη «ΑΜΥΓΔΑΛΙΑ»  με τη βοήθεια των μαγνητικών γραμμάτων και τη γράψαμε με το μαρκαδόρο.

Η αμυγδαλιά έδωσε έμπνευση σε πολλούς ζωγράφους, είδαμε πίνακες  του Vincent van Gogh και του Henri Martin. Παρατηρήσαμε τα χρώματα ……..και ζωγραφίσαμε την δική μας αμυγδαλιά.

Δημιουργήσαμε τις δικές αμυγδαλιές με ποπ κορν!

Χορέψαμε και τραγουδήσαμε το τραγούδι: “Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά” σε ποίηση Γεωργίου Δροσίνη.