Με τη Συνθήκη της Λισσαβώνας, η Δια Βίου Μάθηση τέθηκε στο επίκεντρο της Εκπαιδευτικής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και η εκπαίδευση συσχετίστηκε με την κοινωνικοοικονομική και πολιτιστική εξέλιξη ενός κράτους. Οι τέσσερις πυλώνες της Δια Βίου Μάθησης σύμφωνα με την Unesco, ήταν οι:
Μαθαίνω πώς να μαθαίνω.
Μαθαίνω πώς να ενεργώ.
Μαθαίνω πώς να συμβιώνω.
Μαθαίνω πώς να υπάρχω.
Kαθιερώθηκαν ως επίσημες δεξιότητες των εκπαιδευτικών συστημάτων γενικότερα, σκιαγραφώντας την προσωπικότητα του «ολοκληρωμένου» ατόμου, του ολοκληρωμένου Ευρωπαίου πολίτη. Η εκπαίδευση και η κατάρτιση έγιναν όροι αλληλοσυμπληρούμενοι και αντιμετωπίστηκαν ως μια συνεχής διαδικασία που προωθεί την επαγγελματική ανάπτυξη των ατόμων.
…
η επιμορφωτική πολιτική της Ευρώπης, μετά την Συνθήκη του Μάαστριχτ αλλά και αργότερα της Λισσαβώνας και της Μπολόνια, χαρακτηρίζεται από μια τάση σύγκλισης και δεν θα μπορούσε παρά να διαχέεται από μια τάση εναρμόνισης με τις απαιτήσεις της αγοράς (Μαυρογιώργος, 2003). Παρατηρείται επίσης μια μεγάλη αντίφαση που ξεκινάει από το ότι από τη μια πλευρά υπάρχει η νεοφιλελεύθερη τάση που θέλει τον/την εκπαιδευτικό να πρέπει να στηρίξει την επιμόρφωσή του/της ακόμη και με ίδιους πόρους και –πολλές φορές– με τη βοήθεια ιδιωτικών φορέων αφού είναι υπεύθυνος/η για την «απασχολησιμότητά» του/της και την επικαιροποίηση των γνώσεών του/της. Από την άλλη πλευρά όμως, οι εκπαιδευτικοί καλούνται-σε ρόλο εντολοδόχου- να ακολουθούν αναλυτικά προγράμματα κεντρικά σχεδιασμένα, χωρίς τη δυνατότητα παρέμβασης, και στις περισσότερες χώρες να χρησιμοποιούν σχολικά εγχειρίδια κοινά για όλους/όλες τους/τις μαθητές/τριες και σχολικές μονάδες της χώρας χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαιτερότητες του μαθητικού πληθυσμού αλλά και των σχολικών μονάδων.