giannisTs blog

Η εικονική πραγματικότητα είναι πλέον παρελθόν. Τώρα η AR έρχεται να αλλάξει οριστικά τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα.

Τι θα έλεγες αν φωτογράφιζες με το κινητό σου τον δρόμο που κινείσαι και λάμβανες ενημέρωση άμεσα για τις γραμμές λεωφορείων που περνούν από εκεί, για την κατεύθυνσή τους, για το εάν σε κοντινό σημείο υπάρχει πορεία ή κάποιο ατύχημα, για την κυκλοφοριακή κίνηση που θα συναντήσεις;

Επιπλέον, πόσο βολικό δεν θα ήταν αν μπορούσες να φωτογραφίσεις με το κινητό σου κάποιο κατάστημα, ας πούμε εστιατόριο, και να μάθεις αμέσως για το μενού του, τη λίστα κρασιών του, τις τιμές του και φυσικά, να κλείσεις τραπέζι για ρομαντικό δείπνο με την καλή σου;

Περί τίνος πρόκειται; Μιλάμε για τη νέα μορφή παροχής υπηρεσιών, που ακούει στο όνομα Augmented Reality ή αλλιώς AR. Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει μια μορφή ενισχυμένης πραγματικότητας που είναι εντελώς καινούρια, γοητεύει και συναρπάζει, αλλά αφήνει και πολλά αναπάντητα ερωτηματικά.

Σε πρώτη φάση πάντως, η αίσθηση που δίνεται είναι ότι σε σχετικά σύντομο χρονικό διάστημα θα μπορείς μέσα από το κινητό σου να δώσεις μια 3D απεικόνιση της περιοχής που βρίσκεσαι ή καλύτερα του σημείου που βρίσκεσαι, και να παίρνεις πίσω, χρηστικές πληροφορίες.

Είναι προφανές ότι όλες αυτές οι νέες παροχές υπηρεσιών, πέρα από τη χρηστικότητα και την αμεσότητα που τις διακρίνει, έχουν το στοιχείο της ταχύτητας σε αμφίδρομη διάσταση. Όχι μόνο στοχεύουν οι εταιρίες που προτίθενται να αναπτύξουν ένα τέτοιο πεδίο δράσης, να μεταφέρουν ταχύτατα τις πληροφορίες τους μέσα από ένα τεράστιο δίκτυο πληροφοριών, αλλά κυρίως, ενδιαφέρονται να απευθύνονται σε άτομα που θα έχουν τέτοιους ρυθμούς ζωής, ώστε θα τους είναι απαραίτητες αντίστοιχες πληροφορίες.

Αν, ας πούμε, οι ρυθμοί δουλειάς σου είναι τόσο εξοντωτικοί, τότε είναι πιθανό όχι μόνο να ξεχάσεις να κλείσεις τραπέζι στο εστιατόριο της αρεσκείας σου, αλλά και να ξεχάσεις και το όνομά σου! Αν για το δεύτερο η AR δεν μπορεί να σε βοηθήσει, σίγουρα κάτι θα μπορεί να κάνει για το πρώτο, έτσι ώστε να σε βγάλει από τη δύσκολη θέση.

Τo διάσημο iPhone έχει την τύχη να φιλοξενεί μια εφαρμογή «ενισχυμένης» ή «επαυξημένης» (κατ’ άλλους) πραγματικότητας, το mTrip. Mε τις δυνατότητες του GPS και σε συνδυασμό με την ασύρματη διαδικτυακή πρόσβαση, το mTrip εμφανίζει στην οθόνη του κινητού πληροφορίες ανάλογα με το που «κοιτάζει» η κάμερα. Πατώντας το σχετικό κουμπί και στρέφοντας το κινητό στην γέφυρα του Μπρούκλιν ή στο Εmpire State Building εικονίδια «ξεπετιούνται» στην οθόνη δίνοντας πληροφορίες για εστιατόρια που είναι 800 μέτρα μακριά από τον χρήστη. Τα εικονίδια «ειδοποιούν» για το αν είναι ανοιχτό το εστιατόριο και αν γίνονται κρατήσεις καθώς επίσης και για τις κριτικές των πελατών.

Πρόσφατα παρουσιάστηκαν επίσης πρωτοποριακά γυαλιά οράσεως ενισχυμένης πραγματικότητας (Αugmented Reality) από τις εταιρίες Olympus και NTT Docomo στην Ιαπωνία. Σε συνδυασμό με ένα κινητό τηλέφωνο στο οποίο έχει εγκατασταθεί λογισμικό ενισχυμένης πραγματικότητας, ενός μίνι προτζέκτορα που είναι τοποθετημένος στον σκελετό των γυαλιών και μίας οθόνης στον δεξί φακό, προβάλλονται διάφορες πληροφορίες επάνω στα γυαλιά- κείμενο και εικόνες.

Σε κάθε περίπτωση η AR αγορά είναι ακόμα σε πρωτογενές επίπεδο, φαίνεται όμως ότι οι βασικοί παίχτες γνωρίζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Ταχύτητα και ποιότητα στην πληροφορία θα καθορίσουν εν πολλοίς το χώρο και θα κρατήσουν εντός αυτού, μόνο εκείνους που το αξίζουν.

Η εποχή που μια απλή καταγραφή – απεικόνιση του σημείου ή της θέσης που βρίσκεσαι θα είναι αρκετή για να κάνεις πάρα πολλά πράγματα είναι πιο κοντά από ότι φαντάζεσαι.

Δεν υπάρχει μόνο ένα σύμπαν, αλλά πάρα πολλά και μάλιστα το ένα σύμπαν «γεννάει» το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου. Επίσης, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις, ενώ δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο! Αυτά υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ο Φυσικός Δημήτρης Νανόπουλος, εκπρόσωπος της χώρας μας στο CERN, διευθυντής Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προκεχωρημένων Ερευνών του Χιούστον (HARC) και διευθυντής ενός ερευνητικού τμήματος του World Laboratory στη Λωζάνη της Ελβετίας.

Ο Δημήτρης Νανόπουλος, καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου του Τέξας A&M (ΗΠΑ) και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μίλησε χθες βράδυ στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, σχετικά με το πείραμα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) και την πειραματική διερεύνηση της ύπαρξης του Πολυσύμπαντος (multiverse). Ο καθηγητής παρουσίασε μερικές από τις νέες επιστημονικές ιδέες που ανέπτυξε πρόσφατα με την ερευνητική ομάδα του στο αμερικανικό πανεπιστήμιο και οι οποίες δίνουν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή στην έννοια του Πολυσύμπαντος. Με βάση μαθηματικές εξισώσεις, εκτιμά ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα (ο αριθμός 10 με εκθέτη τον αριθμό 500!), σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις “μεγάλες” διαστάσεις – τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος – υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται “διπλωμένες” σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων. “Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε” είπε ο Δ. Νανόπουλος.

Η θεωρία του πολυσύμπαντος ή των πολλών παράλληλων συμπάντων έχει διάφορες εκδοχές, μια από τις οποίες προωθεί σθεναρά ο Δ. Νανόπουλος. Τόνισε όμως ότι μια τέτοια θεωρία έχει νόημα μόνο αν καταστεί δυνατό να αποδειχτεί πειραματικά και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο επιταχυντής του CERN, για τον οποίο είπε ότι πλέον “δουλεύει ρολόι”, αν και οι φυσικοί που αναλύουν τις συγκρούσεις των σωματιδίων, είναι αναγκασμένοι “να ψάχνουν ψύλλους στα άχυρα”.

Σύμφωνα με τον Έλληνα επιστήμονα, κάθε επιμέρους σύμπαν (μεταξύ αυτών το δικό μας) μέσα στο πολυσύμπαν μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, που ισχύουν μόνο σε αυτό, ενώ στα άλλα σύμπαντα οι νόμοι που τα διέπουν, μπορεί να είναι αφάνταστα διαφορετικοί ή και σχετικά παρόμοιοι, έχουν όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή τη βαρύτητα. Το ένα σύμπαν “γεννάει” το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία, όπως είπε, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου.

Ο Δ. Νανόπουλος είπε ακόμα ότι τα άλλα σύμπαντα που απαρτίζουν το πολυσύμπαν, οι “φυσαλίδες της πραγματικότητας”, όπως τα χαρακτήρισε, είναι δυνατό να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους (κυριολεκτικά δίπλα μας!), αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Δεν απέκλεισε όμως ότι ίσως είναι δυνατό να γίνει μετάβαση από το ένα σύμπαν στο άλλο. Με λίγη δόση χιούμορ, ανέφερε ότι “θα έπρεπε να παρακαλάμε να μην ξυπνήσουμε ένα πρωί και γίνει ξαφνική ολική μεταβολή, για παράδειγμα περάσουμε από ένα σύμπαν με τέσσερις (“μεγάλες”) σε ένα άλλο με έξι διαστάσεις”. Δεν απέκλεισε μάλιστα ότι κάποια σύμπαντα θα μπορούσαν π.χ. να αποτελούν δημιούργημα ενός “χάκερ” σε κάποιο άλλο σύμπαν. Αν τελικά αποδειχτεί η θεωρία του πολυσύμπαντος, τότε “θα καταλαβαίνουμε τον μηχανισμό παραγωγής συμπάντων”, οπότε, όπως είπε, όσο κι αν ακούγεται εξωφρενικό, “είναι πιθανό στο μέλλον να δημιουργηθεί ένα σύμπαν στο εργαστήριο” (“και δεν είμαι τρελός…”, φρόντισε να διευκρινίσει!).

Ο Έλληνας φυσικός επιτέθηκε στους υπέρμαχους της “ανθρωπικής Αρχής” (που λένε ότι το σύμπαν είναι “κομμένο και ραμμένο” στα μέτρα των ανθρώπων), αντιτείνοντας ότι “δεν του καίγεται καρφάκι του σύμπαντος για εμάς”, ενώ χαρακτήρισε τη θεωρία του πολυσύμπαντος “το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της τελεολογίας”. Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, διευκρίνισε ότι δεν έχει χάσει το νόημα της η αναζήτηση μιας “ενοποιημένης θεωρίας του παντός” στην Φυσική, όμως δεν θα αφορά παρά μια λύση μοναδική για το δικό μας σύμπαν και τίποτε περισσότερο.

Τέλος, απαντώντας σχετικά με τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της θεωρίας του πολυσύμπαντος, είπε ότι παραπέμπει σε “ένα νέο Διαφωτισμό” που ανοίγει νέους δρόμους για την ανθρωπότητα. Ακόμα, αρνήθηκε ότι υπάρχουν φραγμοί και όρια στις δυνατότητες του ανθρώπινου νου να συλλάβει την πραγματικότητα του σύμπαντος, εκτός από τα αναπόφευκτα ποσοτικά όρια στη συσσώρευση γνώσης στο μυαλό του ανθρώπου, όμως γι’ αυτό, όπως είπε, υπάρχουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ως συμπαραστάτες μας, ενώ στο μέλλον η σχέση τους με τους ανθρώπους θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο στενή.

► Ο Δ. Νανόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948, σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ της Αγγλίας, όπου απέκτησε το διδακτορικό του (Ph.D), το 1973, στη Θεωρητική Φυσική των Υψηλών Ενεργειών. Διετέλεσε ερευνητής στο CERN και επί σειρά ετών ανήκε στο ανώτερο ερευνητικό προσωπικό του Κέντρου. Διετέλεσε επίσης ερευνητής στη σχολή Ecole Normale Superieure στο Παρίσι, καθώς και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ. Από το 1989, είναι καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας A&M και από το 2002 κατέχει την έδρα Μίτσελ-Χιπ της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών. Είναι επίσης Διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προκεχωρημένων Ερευνών του Χιούστον (HARC), ενώ διευθύνει επίσης ένα ερευνητικό τμήμα του World Laboratory στη Λωζάνη της Ελβετίας. Το 1997, εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Από τον Ιανουάριο του 2005 είναι εθνικός εκπρόσωπος της Ελλάδας στο CERN, ενώ υπήρξε επίσης πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (Ε.Σ.Ε.Τ.) από το 2005 έως το 2009 και εθνικός εκπρόσωπος στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA) από το 2005 έως το 2006.

(Πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ)

Τί θα λέγατε αν το πληκτρολόγιο, το ποντίκι και οι οθόνες αφής αποκτούσαν ακόμα ένα σύμμαχο στην επικοινωνία με τους υπολογιστές; Κάπως έτσι σκέφτονται εκεί στην Lenovo και την Tobii και παρουσιάζουν ένα πρωτότυπο laptop με δυνατότητα eye tracking. Με πολύ απλά λόγια και μια σύντομη περίοδο εκμάθησης του συστήματος, ο υπολογιστής μπορεί να γνωρίζει το σημείο της οθόνης που κοιτάει ο χρήστης, με σημαντική ακρίβεια. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι εκτός από το συνηθισμένο κομμάτων των ερευνών που διεξάγονται έτσι και αλλιώς χρησιμοποιώντας eye tracking τεχνολογία, το πρωτότυπο της Lenovo μπορεί να χρησιμοποιήσει τα μάτια ως χειριστήριο για διάφορες εργασίες… από το πάτημα του ΟΚ σε ένα παράθυρο μέχρι εκεί που η φαντασία περιορίζει τον developer. Αν τελικά Tobii και Lenovo τα βρουν και η αγορά είναι έτοιμη να περιμένετε laptop με παρόμοιες δυνατότητες σε περίπου δύο χρόνια από τώρα.

pestaola.gr

Είναι γνωστό, σχεδόν σε όλους, το φαινόμενο των θαμπωμένων γυαλιών, όταν κάνει κρύο έξω, είτε από την ανάσα σας, είτε από τη διαφορά θερμοκρασίας όταν μπαίνετε σε ένα ζεστό μέρος.

Επιτέλους, μια ομάδα Καναδών ερευνητών από το Πανεπιστήμιο Laval δημιούργησαν μια πραγματικά μόνιμη, αντιθαμβωτική επίστρωση, που δεν είναι μόνο φιγούρα και καθόλου αποτέλεσμα.

Σε αντίθεση με τις άλλες αντιθαμβωτικές λύσεις στην αγορά, η βασισμένη σε αλκοολούχο πολυβυνίλιο αντιθαμβωτική επίστρωση, όπως ισχυρίζονται οι ερευνητές του Πανεπιστημίου Laval, χρειάζεται να εφαρμοστεί στα γυαλιά μόνο μία φορά.

Ένα πέρασμα και οποιαδήποτε διάφανη, γυάλινη ή πλαστική επιφάνεια δε θαμπώνει ποτέ. Φυσικά, αυτό ισχύει και για παρμπρίζ αυτοκινήτων, φωτογραφικούς φακούς κλπ.

Δεν είναι μαγεία φίλοι μου, είναι επιστήμη, αν και όπως είναι γνωστό κάθε επαρκώς εξελιγμένη επιστήμη, μοιάζει με μαγεία.

Η ίδια η αντιθαμβωτική επίστρωση αποτελείται από αλκοολούχο πολυβυνίλιο, το οποίο είναι μια υδρόφιλη χημική ένωση, που αναγκάζει τα μεμονωμένα σταγονίδια από τη συμπύκνωση να διασκορπιστούν.

Προτού μπορέσει να εφαρμοστεί σε μια επιφάνεια, όμως, στρώνεται πρώτα μια βάση από τέσσερα διαδοχικά στρώματα μορίων σιλικόνης, μέσω μια διαδικασίας ατμοσφαιρικού πλάσματος.

Αυτά τα στρώματα ενώνονται το ένα με το άλλο, αλλά επίσης επιτρέπουν και στο αλκοόλ να συνδεθεί μαζί τους, εξασφαλίζοντας την σκληρότητα, την αντοχή και τη διάρκεια της συνδυασμένης επίστρωσης.

Οι διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους ερευνητές και τους κατασκευαστές οπτικών έχουν ήδη ξεκινήσει.

Ακούγεται αρκετά καλό. Είναι πολύ εκνευριστικό να μπαίνεις σε ένα ζεστό κατάστημα από το κρύο και ξαφνικά να μη βλέπεις τίποτα.

Ας ελπίσουμε αυτό το υλικό να βγει στη μαζική παραγωγή σύντομα.
dailytech.gr

ΤΟΥ Γιώργου Νασµή
Οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές όπως ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Μέσι και ο Γουέιν Ρούνι (φωτογραφία) είναι πολύ καλοί στα µαθηµατικά, πιστεύουν οι ερευνητές
Αφού ανέλυσε δεκάδες ώρες ποδοσφαίρου ο αθλητικός επιστήµονας κατέληξε στο συµπέρασµα πως οι κορυφαίοι ποδοσφαιριστές όπως ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Μέσι και ο Γουέιν Ρούνι είναι πολύ καλοί στα µαθηµατικά.

«Το ποδόσφαιρο είναι τέχνη, αλλά ταυτόχρονα και επιστήµη, και κάθε παίκτης χρησιµοποιεί γεωµετρία, αεροδυναµική και τις πιθανότητες για να φτάσει το µέγιστο τηςαπόδοσής του. Ταµαθηµατικά παίζουν τόσο καθοριστικό ρόλο στο παιχνίδι, ώστε οι κορυφαίοι παίκτες συνδυάζουν τον αθλητισµό µε την επιστηµονική σκέψη για να ξεχωρίσουν από τους υπόλοιπους παίκτες», εξηγεί ο δρ Μπρέι.

ΤΑ ΦΑΟΥΛ
Για τις εκτελέσεις φάουλ από απόσταση 23 µέτρων η µπάλα πρέπει να φύγει από τοπόδι του ποδοσφαιριστήµε γωνία 16 µοιρών. Για τους δεξιοπόδαρους πρέπει να χτυπηθεί ελαφρά προς τα δεξιά ώστε να πάρει τα φάλτσα και να κατευθυνθεί µε δύναµη προς την εστία. Η αρχική ταχύτητα της µπάλας πρέπει να είναι95-115 χλµ. / ώρα και να περιστρέφεται µε 600 στροφές το λεπτό.

Ο αµυντικός της Μπέρνλι Καρλ Καρλάιλ που θεωρείται το «µεγαλύτερο µυαλό» του βρετανικού ποδοσφαίρου και είναι αριστούχος στα µαθηµατικά υποστηρίζει πως «από τον επιθετικό µέχρι τον τερµατοφύλακα στηριζόµαστε στις αρχές τηςεπιστήµης και τωνµαθηµατικών για να βελτιώσουµε την απόδοσή µας, να σουτάρουµε πιο καλά, να δίνουµε πάσες σε γωνίες ή να τοποθετούµε σωστά το τείχος».

Ο πρώην επιθετικός της Εβερτον και της ΤσέλσιΠατ Νέβιν που είναι πτυχιούχοςστις Τέχνες από τοΠανεπιστήµιο Caledonian της Γλασκώβης πιστεύει πως πολλοίείναι αυτοί που υποτιµούν το µυαλό των ποδοσφαιριστών.

«Στο σχολείο µε αποκαλούσαν Λάχανο γιατίπίστευαν πως ήµουν χαζός επειδή έπαιζα συνεχώς ποδόσφαιρο, παρά το γεγονός ότι έπαιρνα καλύτερους βαθµούς απ’ αυτούς στα διαγωνίσµατα. Θυµάµαι έναν δάσκαλο που µου είπε: «Μερικοίαπό τους καλύτερούς µου µαθητές ήταν ποδοσφαιριστές».

«Το γεγονός ότι η πλειονότητα τωνποδοσφαιριστών δεν σπουδάζει στα πανεπιστήµια δεν σηµαίνει πως είναι χαζοί. Αρκετοί από τους πιο έξυπνους ανθρώπους που έχω συναντήσει στο ποδόσφαιρο δεν είχαν ούτε απολυτήριο γυµνασίου», λέει µε έµφαση ο σχολιαστής πλέον του Channel Five. Και συνεχίζει: «Ανθρωποι σαν και µένα και τον Μπράιαν ΜακΚλερ (πρώην παίκτης της Μάντσεστερ Γ. και της Σέλτικ) θεωρούµαστε εξαιρέσεις που πήγαµε στο πανεπιστήµιο. ∆εν θεωρώ όµως τον εαυτό µου εξυπνότερο απ’ όσους έχω παίξει ποδόσφαιρο».

«Οταν παίζεις για πολλά χρόνια µπάλα σε βοηθάνα κατανοήσεις τη γεωµετρία και να αντιλαµβάνεσαι καλύτερα τον χώρο που κινείσαι. Πολλοί άνθρωποι έχουν πνευµατικές ικανότητες σε ορισµένους τοµείς και οι ποδοσφαιριστές δεν είναι κάτι διαφορετικό. Υπάρχουν άνθρωποι που πηγαίνουν στο Κέµπριτζ ή στην Οξφόρδη, αλλά δεν διαθέτουν κοινωνική νοηµοσύνη».
ta nea.gr