Η γιαγιά μου άρχισε να περπατά 5χλμ. την ημέρα όταν ήταν 60. Σήμερα είναι 97 χρόνων και δεν έχουμε ιδέα πού είναι!

– Ο μόνος λόγος που θα μπορούσα να ξεκινήσω τζόκινγκ είναι για να ξανακούσω λαχάνιασμα…

– Γράφτηκα σε ένα γυμναστήριο πέρσι, έσκασα 400 ευρώ και δεν έχω χάσει ούτε γραμμάριο. Τι δηλαδή… πρέπει να πηγαίνω κιόλας;!

– Εγώ ξεκινάω τη γυμναστική πολύ νωρίς το πρωί, γιατί αλλιώς ο εγκέφαλός μου συνειδητοποιεί τι κάνω!!!

– Δεν γυμνάζομαι καθόλου. Αν ο Θεός ήθελε να αγγίξουμε τα δάχτυλα των ποδιών μας,

θα τα έβαζε κάπου πιο κοντά στα χέρια μας.

– Μου αρέσουν οι μακρινοί περίπατοι, ειδικά όταν τους κάνουν τα άτομα που με ενοχλούν…

– Έχω αγύμναστους μηρούς, αλλά ευτυχώς το στομάχι μου τους καλύπτει!

– Το πλεονέκτημα του να γυμνάζεσαι καθημερινά είναι ότι πεθαίνεις υγιέστερος!!!

– Δεν κάνω ποτέ τζόκινγκ. Κάνει τον πάγο να αναπηδά στο ποτήρι μου.

– Ο γιατρός μου συνέστησε να κάνω μια βόλτα με το ποδήλατο κάθε πρωί κι εγώ του απάντησα ότι θα το ήθελα πολύ, αλλά το πρόβλημα είναι, ποιός θα με σπρώχνει…

• Τι κάνει ο Παλαιοκώστας στην ταράτσα του Κορυδαλλού; – Check in.

Ενώ παρακολουθούσαν ένα θεατρικό έργο, η σύζυγος σκουντά τον άντρα της και του λέει:

– Η διπλανή μου κοιμάται

– Και είναι λόγος αυτός να ξυπνήσεις εμένα;

Ένας ταξιδιώτης ρωτά ένα χωρικό:

-Δε μου λες, έχει γεννηθεί στο χωριό σας κανένας μεγάλος άνδρας;

Ο χωρικός αφού το σκέφτεται λίγο του απαντά:

-Μπα, όλοι εδώ γεννιούνται μικροί.

Ένας πελάτης πηγαίνει στο χασάπη και του λέει θυμωμένος:

– Οι μπριζόλες που μου δώσατε χτες ήταν σκληρές σα σόλα.

– Αλήθεια, του απαντά ο χασάπης ειρωνικά, και γιατί δεν τις καρφώσατε στα παπούτσια σας;

– Δοκίμασα, αλλά στράβωναν τα καρφιά!

Πόσο θα ήθελα γοητευτική μου κυρία να ήμουν στη θέση του άντρα σας.

Δεν σας το συνιστούσα…

Ξέρετε είμαι χήρα

Δύο φίλοι συζητούν:

– Ήθελα τόσο πολύ να πάω σε αυτή τη συναυλία απόψε, αλλά βλέπεις η

γυναίκα μου βρήκε να καλέσει κάποιον βλάκα για φαγητό. Μιας και έχω ήδη πάρει εισιτήριο, θέλεις να στο δώσω να πας εσύ;

– Δε γίνεται. Απόψε είμαι καλεσμένος για φαγητό στο σπίτι σου.

Ένας μεθυσμένος οδηγός φρενάρει απότομα αλλά καθυστερημένα σε ένα φανάρι με αποτέλεσμα να συγκρουστεί με το μπροστινό του αυτοκίνητο. Αγανακτισμένος ο οδηγός του πρώτου τον ρωτάει:

– Στραβομάρα έχεις;

Γιατί, δε σε πέτυχα, απαντάει ο μεθυσμένος.

Μάθημα Αγγλικών στη Λάρισα.

Η Δασκάλα:

– Σήμερα παιδιά θα μάθουμε τσι μήνες?

Ο Γινάρς είνι Τζάναρ?.

Ο Φληβάρς είνι Φέμπραρ?

Ο Μάρτς είνι του ίδιου κι στα Ιγγλέζκα!

Η μαμά προσπαθεί να ξυπνήσει το γιόκα της πρωί πρωί για να πάει σχολείο:

-Ξύπνα γιε μου είναι ώρα να πας σχολείο.

– Δεν θέλω να πάω σχολείο θέλω να κοιμηθώ!!

-Και γιατί δεν θέλεις να πας σχολείο;

-Γιατί όλα τα παιδιά με μισούν και όλοι οι καθηγητές με μισούν!!!

-Αυτό δεν είναι δικαιολογία για να μην πας σχολείο.

-Ε και γιατί να πάω;

-Γιατί είσαι 50 χρονών και είσαι ο διευθυντής!!!

Μου δίνετε μισό κιλό φέτα;

– Βγήκε 600 γραμμάρια, να την αφήσω;

– Ναι, να την αφήσεις και να μου βάλεις μισό κιλό φέτα!

Στο συνεργείο αυτοκινήτων :

– Δεν μπόρεσα να σας φτιάξω τα φρένα γι αυτό σας δυνάμωσα την κόρνα.

Παίζει ένας τύπος τάβλι με το σκύλο του.

Περνάει ένας γνωστός του και βλέποντας το θέαμα, ρωτάει:

– Καλά ρε ξέρει ο σκύλος σου τάβλι;

– Την τύφλα του ξέρει ρε, 5-2 χάνει…

Ο Παπάς που αντιπαθούσε τους Κρητικούς….

Είναι ένας παπάς ο οποίος μόλις διορίζεται σε μια εκκλησία στην Κρήτη.

‘Έχει όμως ένα πρόβλημα … δεν γουστάρει τους Κρητικούς.

Την πρώτη Κυριακή κατά το κήρυγμα του λέει στους πιστούς….

-Θα σας μιλήσω σήμερα για την Μαρία τη Μαγδαληνή , η οποία ήταν μια

πόρνη από τα Χανιά….

Αμέσως οι πιστοί αντέδρασαν:

-Από τα Χανιά πάτερ … τι είναι αυτά που λες…κτλ

Ο παπάς όμως επέμενε.

Την επόμενη Κυριακή πάλι τα ίδια ο παπάς:

-Σήμερα θα σας μιλήσω για την παραβολή του “Ασώτου Υιού” , ο οποίος ήταν

ο γιος ενός βοσκού από το Ηράκλειο..

Αγανακτούν οι πιστοί και κάνουν παράπονα στον Μητροπολίτη. Φωνάζει αυτός

τον παπα και του λέει:

-Ξέρω ότι δεν συμπαθείς τους Κρητικούς ,προσπάθησε όμως να είσαι πιο

διακριτικός και να μην τους τη λες χύμα.

Οπότε την επόμενη Κυριακή λέει ο παπάς στους πιστούς:

-Σήμερα θα μιλήσουμε για το Μυστικό Δείπνο…

και συνεχίζει…

-Μαζεύει ο Χριστός τους μαθητές του και τους λέει “απόψε κάποιος από

εσάς θα με προδώσει” και αμέσως του απαντά ο Ιούδας: “Ιντα πες μωρέ

σύντεκνε;”

Στους Ολυμπιακούς το 2004.Ένας Κινέζος πηγαίνει στο περίπτερο και λέει:

-“@#$%^&*()(*&^%%$##@Coca Cola!”

Και ο περιπτεράς:-“Μια παγωμένη τί;!”

Νεο Ασφαλιστικό νομοσχέδιο-Είναι αναγκαίο ή προαποφασισμένο;

Πες την αποψή σου

Επιτέλους… ας πτωχεύσουμε!

Πρώτη καταχώρηση: Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010, 21:29

Πάνος Πικραμένος

Όλα δείχνουν ότι η ελληνική Πολιτεία σύντομα θα βρεθεί εμπρός στο δίλλημα, να αναλάβει τις ευθύνες της ή προς τους πολίτες της ή προς τους δανειστές της.

Είναι πλέον τοις πάσοι οφθαλμοφανές ότι ο βρόγχος του δημόσιου χρέους αντί να χαλαρώνει, σφίγγει ολοένα και περισσότερο.

Οι περιβόητες «αγορές» αγνόησαν τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ και επιβάλλουν τοκογλυφικά επιτόκια στην ήδη «ζωντανή-νεκρή» ελληνική οικονομία.

Η ελληνική κυβέρνηση θεωρητικά έχει δύο λύσεις για να βγει από το αδιέξοδο: ή να πρέπει να ζητήσει την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης ΕΕ-ΔΝΤ ή να καταφύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.
Όλοι συμφωνούν ότι και οι δύο αυτές λύσεις, που δεν διαφέρουν και πολύ μεταξύ τους, και ειδικά η δεύτερη, θα επιφέρουν τα μέγιστα δεινά στην ελληνική κοινωνία.

Θα περικοπούν οι κοινωνικές δαπάνες, θα χαθούν εκατοντάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, και το εθνικό εισόδημα θα συρρικνωθεί σε επίπεδα που θα θυμίζουν τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Αποτέλεσμα θα είναι να δυναμιτιστεί η κοινωνική συνοχή και να κλονιστεί το πολιτικό σύστημα, ίσως ακόμη και η ήδη προβληματική, ελληνική Δημοκρατία. Άδηλη δε, θα καταστεί η μοίρα όσων εθνικών θεμάτων βρίσκονται ανοικτά και υπό διαπραγμάτευση.

Όλα αυτά θα συμβούν για να πληρωθούν κατά προτεραιότητα οι δανειστές του ελληνικού Δημοσίου.

Ωστόσο, υπάρχει και μία τρίτη λύση που η ιστορική πείρα έχει αποδείξει ότι είναι η πλέον συμφέρουσα για το κοινωνικό σύνολο: η στάση πληρωμών και η επαναδιαπραγμάτευση του χρέους με στόχο την διαγραφή τουλάχιστον ενός μεγάλου μέρους του. Με δύο λόγια: η κήρυξη πτώχευσης.

Να ακολουθήσουμε το παράδειγμα της Αργεντινής

Μέχρι το 1999 η Αργεντινή ήταν το «παιδί-θαύμα» της νεοφιλελεύθερης οικονομικής ορθοδοξίας.

Είχε καταργήσει τους προστατευτικούς φραγμούς, είχε εκποιήσει πάνω από 400 κάθε είδους κρατικές επιχειρήσεις, που αποτελούσαν την ραχοκοκαλιά της οικονομίας της (χαλυβουργίες, πετροχημικές βιομηχανίες, τηλεπικοινωνίες, αερομεταφορές, τράπεζες, ασφαλιστικές κ.ά.) και είχε συνδέσει το πέζος με το δολάριο.

Στα τέλη του 2001, η κρίση οδήγησε την αργεντίνικη κοινωνία σε σημείο ανάφλεξης. Το ξέσπασμα ήλθε όταν ο κεντροαριστερός Φερνάντο ντε λα Ρούα, πνευματικό τέκνο των Τόνι Μπλερ και Μπιλ Κλίντον, απαγόρευσε την ανάληψη μετρητών από τις τράπεζες, πέραν του ποσού των 250 δολαρίων.
Ενώ εργάτες, υπάλληλοι και αγρότες μάχονταν στους δρόμους των μεγαλουπόλεων, ο ντε λα Ρούα αναγκάστηκε να διαφύγει με ελικόπτερο από την ταράτσα του προεδρικού μεγάρου για να γλυτώσει από την οργή του όχλου.

Ο νέος πρόεδρος Νέστωρ Κίρτσνερ, απλώς αρνήθηκε να πληρώσει τους δανειστές. Δεν συμπεριέλαβε ούτε έναν νεοφιλελεύθερο οικονομολόγο στο επιτελείο του και απαίτησε τη διαγραφή του χρέους.

Ακλόνητο επιχείρημα του γερμανικής καταγωγής Κίρτσνερ, ήταν οι δεκάδες νεκροί στους δρόμους των μεγαλουπόλεων, οι εργάτες που είχαν καταλάβει τα εργοστάσια και παρήγαγαν προϊόντα για λογαριασμό τους και το πλήθος που πλιατσικολογούσε και αντιμετώπιζε στους δρόμους τις δυνάμεις ασφαλείας.

Δήλωσε ορθά κοφτά στους διεθνείς τοκογλύφους ότι δεν πρόκειται να εξοντώσει τον λαό του για να πλουτίζουν τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Για να πεισθούν, όπως λέγεται, πρότεινε στους τραπεζίτες να τον συνοδεύσουν σε μία βόλτα στις φαβέλες των αργεντίνικων μεγαλουπόλεων.

Μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις, οι δανειστές και το ΔΝΤ διέγραψαν το μεγαλύτερο μέρος της οφειλής και δέχθηκαν την αποπληρωμή των υπολοίπων με χαριστικούς όρους.

Σε ό,τι αφορά τους τόκους των ληξιπρόθεσμων δανείων, αυτοί δεν αναγνωρίσθηκαν ποτέ από την Αργεντινή, παρά το ότι αρχικά είχε συμφωνήσει να τους πληρώσει.

Τα υπέρ και τα κατά

Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί μετά από μία χρεωκοπία είναι ο πρόσκαιρος αποκλεισμός από τις διεθνείς χρηματαγορές και το πλήγμα που θα δεχθεί η αξιοπιστία της χώρας μας. Όμως, η αξιοπιστία αυτή έχει ήδη εξανεμιστεί, όπως αποδεικνύουν τα τοκογλυφικά επιτόκια, που απαιτούν οι «αγορές» από την ελληνική οικονομία.

Επίσης, η πείρα έχει αποδείξει διεθνώς ότι οι «αγορές» διαθέτουν μνήμη λωτοφάγου και αυτό που τις ενδιαφέρει είναι μόνο το κέρδος. Πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι οι τραπεζίτες θα επανακάμψουν με νέες προσφορές για δάνεια, μόλις η ελληνική οικονομία αρχίσει να ανορθώνεται. Η Αργεντινή αλλά και η Ρωσία, δεν θεωρούνται πλέον αναξιόπιστοι πιστωτές, αν και στήριξαν την οικονομική τους άνθηση των τελευταίων χρόνων σε παρόμοιες «χρεωκοπίες».

Το ίδιο το ελληνικό κράτος έχει βρεθεί συχνά σε αυτή την κατάσταση, με πολιτικούς του αναστήματος ενός Ελευθερίου Βενιζέλου και ενός Σπυρίδωνος Τρικούπη να κηρύσσουν πτώχευση, στην οποία στήριξαν τη μετέπειτα ανάπτυξη της χώρας.

Σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις που θα έχει η λύση της πτώχευσης στο μέλλον της Ελλάδας στην ΟΝΕ και την ΕΕ γενικότερα, ας μιλήσουν επιτέλους οι ειδικοί. Κάποιοι πάντως υπογραμμίζουν ότι εφόσον ισοσκελίζεται ο προϋπολογισμός, δεν μπορεί υπάρξουν σοβαρές επιπτώσεις και λένε με νόημα ότι ειδικά η Γερμανία θα πρέπει να σκεφτεί πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο αποπομπής της Ελλάδας, γιατί έτσι θα ρισκάρει τη διάλυση της ευρωζώνης, χωρίς μάλιστα να έχουν ανασχεθεί οι επιθέσεις των κερδοσκόπων κατά άλλων χωρών.

Ο καθηγητής Σπύρος Μαρκέτος, αναπτύσσοντας την επιχειρηματολογία υπέρ της πτώχευσης, ήδη πριν από έναν χρόνο στην εφημερίδα «Αυγή», αναφέρει ότι από νομική άποψη τα κράτη «βρίσκονται σε ριζικά διαφορετική θέση από τις εταιρείες που χρεοκοπούν, καθώς δεν νοείται κατάσχεση σε βάρος τους ούτε υπάρχουν δικαστήρια που να μπορούν να εκδώσουν εκτελεστές αποφάσεις εναντίον τους. Αν αυτοί που κυβερνούν στʼ όνομα του λαού θελήσουν επιτέλους να προτάξουν τις δικές του ανάγκες και να βάλουν σε δεύτερη μοίρα εκείνες των δανειστών, μόνο πολιτικά μπορεί νʼ ανατραπεί η απόφασή τους…».

Όσο για τον comme il faut μικροαστικό εκσυγχρονισμό, δηλαδή τι εντύπωση θα κάνουμε στους Ευρωπαίους εταίρους μας, η απάντηση δίδεται στο ίδιο άρθρο: «Η στάση πληρωμών του δημοσίου δεν επάγεται την ηθική απαξία που επιφέρουν οι χρεοκοπίες των ιδιωτών, καθώς οφείλεται κυρίως σε παράγοντες του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος, και κατεξοχήν σε μεταβολές στις τιμές των εμπορευμάτων και τα επιτόκια, αυτό δηλαδή που συνέβη τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει μάλιστα σαφής συσχέτιση, στη μακρά διάρκεια, μεταξύ ελεύθερης διακίνησης των κεφαλαίων και εκδήλωσης καταστάσεων οι οποίες επιβάλλουν στάση πληρωμών του δημόσιου χρέους…».

Άλλωστε, ο βρεγμένος τη βροχή δεν τη φοβάται…