απ` το πεδίο της σχολικής πράξης – Αναστάσιος Τασινός

ΧΟΡΟΣ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ

(Χασάπικος, Ζεϊμπέκικος, Νησιώτικος)

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 31 Μαρτίου 2014

 Για να δείτε το βίντεο πατήστε:  ΕΔΩ

47^ο Δημοτικό Σχολείο Πατρών, τάξη Ε`, σχολικό έτος 1995-1996

Το βίντεο είναι από το μάθημα της Αισθητικής Αγωγής και αποτύπωσε όμορφες στιγμές απ` το πεδίο της σχολικής πράξης!

Οι μαθητές που βλέπουμε στο βίντεο με είχαν δάσκαλο στο Δημοτικό Σχολείο για τρία συνεχόμενα χρόνια (1994-1997), στις τάξεις Δ`, Ε` και ΣΤ`. Με μια ομάδα από αυτούς συναντήθηκα, κατόπιν πρωτοβουλίας των ιδίων, μετά δεκαέξι χρόνια, στις 23 Μαρτίου 2013 στην Πάτρα, σε μια συναισθηματικά φορτισμένη ατμόσφαιρα. Στο άρθρο μου «Το κόλπο grosso στα Ψηλά Αλώνια», περιγράφω λεπτομερώς τη συνάντηση αυτή.

Ιωάννινα 31 Μαρτίου 2014

Βίντεο από το εκπαιδευτικό μου ταξίδι

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 28 Φεβρουαρίου 2014

Έντονα έχει χαραχθεί στη μνήμη μου η μεγάλη χαρά των μαθητών μου, όταν υλοποιούσαμε σχολικές δραστηριότητες, που ξέφευγαν απ` τα πλαίσια των καθιερωμένων μαθημάτων. Μερικές από τις δραστηριότητες αυτές φρόντισα να τις καταγράψω σε βίντεο.

Πάντα είχα κατά νου να μιλήσω για τη σχολική ζωή και με τη «γλώσσα των εικόνων». Ποτέ, όμως, δε φανταζόμουν ότι  αυτό θα γινόταν μέσω ενός παγκόσμιου ιστού, που θα είχε πρόσβαση  ανά πάσα στιγμή  ο κάθε ενδιαφερόμενος.

Από το αρχείο μου ανέσυρα μερικά βίντεο, επιλέγοντας διδασκαλίες μαθημάτων, χορευτικές εκδηλώσεις, θεατρικές παραστάσεις, απαγγελίες ποιημάτων, γιορτές, ολοήμερες εκδρομές και γενικά ωραίες εικόνες από τη σχολική ζωή. Τα εν λόγω βίντεο, εκτός από τη χαρά που θα δώσουν στους παλιούς μαθητές μου, εκπέμπουν και έναν παιδαγωγικό και διδακτικό προβληματισμό. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος ανάρτησής τους στο Διαδίκτυο.

Προσωπικά, τα συγκεκριμένα βίντεο μου θυμίζουν πολύ όμορφες στιγμές από το εκπαιδευτικό μου ταξίδι!

Ιωάννινα 28 Φεβρουαρίου 2014

Ο μικρός ποιητής σίγησε !

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 1 Ιανουαρίου 2014  

Ξεφυλλίζοντας το προσωπικό αρχείο της Δημοτικής Εκπαίδευσης, ανέσυρα μια πολύ χαριτωμένη ιστορία από τα χρόνια που ήμουν Διευθυντής, με πρωταγωνιστές το Γιώργο και τη Μαρίνα, μαθητές της ΣΤ` τάξης.

Μια μέρα ήρθε στο γραφείο μου η Μαρίνα εκνευρισμένη και μου παραπονέθηκε ότι ο Γιώργος καθημερινά, εν ώρα μαθήματος, της γράφει ερωτικά ραβασάκια και τα πετάει στο θρανίο της. Μου άφησε μάλιστα και δύο ραβασάκια για να διαβάσω και απεχώρησε από το γραφείο με τη διαβεβαίωσή μου ότι θα επιληφθώ του θέματος. Πριν έρθει σε μένα, παραπονέθηκε και στη δασκάλα της, αλλά ο Γιώργος «δεν συνεμορφώθην με τας υποδείξεις»^. συνέχισε το ποιητικό του κρεσέντο.

Διαβάζοντας τα δύο ερωτικά ποιήματα του Γιώργου, εντυπωσιάστηκα από την ονειροπόλα έκφραση των αισθημάτων του σε ελεύθερο στίχο! Δεν περίμενα ποτέ ένας τόσο ζωηρός και εξωστρεφής μαθητής, που «επισκέφτηκε» αρκετές φορές το γραφείο μου για παραπτώματα, θα μου αποκάλυπτε μια τέτοια ποιητική διάσταση του χαρακτήρα του! Γι` αυτό ακολούθησε μια δεύτερη σκέψη ότι ίσως τα αντέγραψε. Παρατηρώντας, όμως, ότι τα ποιήματα είχαν ορθογραφικά λάθη και εκφραστικές διορθώσεις της τελευταίας στιγμής, επανήλθα στην πρώτη σκέψη, ότι πιθανόν να τα έγραψε και μόνος του.

Ανεξάρτητα όμως ποιος τα έγραψε, η ουσία του παρόντος άρθρου βρίσκεται στον παιδαγωγικό χειρισμό, που έχει ανάγκη ένα τέτοιο περιστατικό από το δάσκαλο.

Αξίζει να δουν το φως της δημοσιότητας τα δύο ποιήματα του Γιώργου, τα οποία είχε στολίσει και με δύο καρδούλες το καθένα.

1^ο   ΑΠΟ ΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΑΡΙΝΑ

Ένα βράδυ που σε είχα ονειρευτεί σε είδα στη σελήνη να τραγουδείς σαν αηδόνι.

Σε κοιτούσα και πέθαινα γιατί δεν ήσουν μαζί μου.

Να αγναντεύουμε τον ήλιο.

Θα σε αγαπώ όσο ο ήλιος και η σελήνη πάνε χωριστά.

2^ο  ΑΠΟ ΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΑΡΙΝΑ

Τα δύο σου μάτια τα ωραία με έχουν ξετρελάνει.

Το μαλλί σου το γλυκό με φέρνει κοντά σου.

Το πρόσωπό σου το αγγελικό με κάνει να σε αγαπώ με όλη μου την ψυχή.

Το Σάββατο θέλεις να πάμε Goody’s  στις 7:00 – 8:00 ;

Διαβάζοντας τα δύο ποιήματα, ειδικά το δεύτερο, είναι δύσκολο να μη γελάσει κανείς, με το γύρισμα που κάνει ο Γιώργος στον τελευταίο στίχο από τον ποιητικό στον πεζό λόγο, εκφράζοντας την έντονη επιθυμία του να συναντηθεί με τη Μαρίνα. Εδώ είναι ο Γιώργος που ήξερα. Στη σχολική τάξη, όμως, όταν ο εκπαιδευτικός αντιμετωπίζει τέτοιο περιστατικό, ας έχει υπόψη του, ότι απαιτείται σοβαρότητα και παιδαγωγική ευαισθησία και όχι χειρισμοί που διακωμωδούν τα αισθήματα των μαθητών. Να καταφέρει δηλαδή να χειριστεί την υπόθεση, δίχως να πληγωθεί ο ερωτευμένος μαθητής, δίχως να νιώσει ντροπή στα μάτια των συμμαθητών του και ταυτόχρονα να σταματήσει και η ενόχληση προς τη μαθήτρια. Για έναν  εκπαιδευτικό, που σέβεται τους μαθητές του και τον εαυτό του, όλα αυτά μπορούν να επιτευχθούν. Το γέλιο που μπορεί να βγάλει ένα τέτοιο περιστατικό, ο εκπαιδευτικός πρέπει να το κρατήσει μακριά από τη σχολική τάξη.

Κάλεσα ιδιαιτέρως το Γιώργο στο γραφείο μου (χωρίς βέβαια να του αποκαλύψω ότι έχω στα χέρια μου δύο ερωτικά του ποιήματα) και με πολύ ήπιο τόνο του είπα για τα παράπονα που μου έκανε η Μαρίνα. Ακολούθησε μια μικρή παύση στο λόγο μου για να δω τις αντιδράσεις του. Ο Γιώργος έδειχνε πολύ αγχωμένος. Συνέχισα στον ίδιο ήπιο τόνο λέγοντάς του, ότι καλό είναι, να σεβαστεί την επιθυμία της Μαρίνας. Η συμβουλή μου αυτή, σαν να τον βρήκε σύμφωνο και σαν να τον ηρέμησε λίγο. Μου απάντησε αποφασιστικά ότι δεν πρόκειται να της ξαναγράψει άλλο ποίημα.

Ο καημένος ο Γιώργος συμμορφώθηκε, γιατί έκτοτε η Μαρίνα δεν ξανάκανε παράπονα. Μπορεί να ενοχλήθηκε από τη δημοσιοποίηση των αισθημάτων του ή μπορεί να σεβάστηκε την επιθυμία της Μαρίνας. Όπως και να `χει η υπόθεση, το αποτέλεσμα ήταν ότι ο μικρός ποιητής σίγησε!

Ιωάννινα  1 Ιανουαρίου 2014

Ανέβηκε το Έβερεστ χωρίς πόδια!

Την ανάβαση στο Έβερεστ πέτυχε ο Νεοζηλανδός Μαρκ Ίνγκλις, παρά το γεγονός ότι πριν από πολλά χρόνια οι γιατροί χρειάστηκε να του ακρωτηριάσουν και τα δύο πόδια.

Η ανάβαση στο Έβερεστ είναι ένα επίτευγμα, που πολλοί το ονειρεύονται και λίγοι το επιτυγχάνουν. Για το Νεοζηλανδό Μαρκ Ίνγκλις, όμως, ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή απόδειξη της δύναμης της θέλησης: Ο 47χρονος άνδρας κατάφερε να ανέβει στην κορυφή του κόσμου, παρά το γεγονός ότι πριν από πολλά χρόνια οι γιατροί χρειάστηκε να του ακρωτηριάσουν και τα δύο πόδια.

Ο Ίνγκλις, ο πρώτος άνθρωπος που κατακτά το Έβερεστ χωρίς να έχει πόδια, τηλεφώνησε στη γυναίκα του το βράδυ της Δευτέρας, για να της δηλώσει ότι βρίσκεται σε υψόμετρο 8.850 μέτρων, δηλαδή στην υψηλότερη κορυφή του κόσμου. “Το ονειρευόταν αυτό όλη του τη ζωή. Πετάει στα σύννεφα”, είπε η Αν Ίνγκλις στην εφημερίδα “Νιου Ζίλαντ Χέραλντ”.

Όπως ανέφεραν τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, το ένα από τα τεχνητά μέλη του Ίνγκλις έσπασε, ενώ βρισκόταν στα 6.400 μέτρα και ο ορειβάτης αναγκάστηκε να το επιδιορθώσει πρόχειρα για να συνεχίσει την προσπάθειά του.

 Το 1982 ο Ίνγκλις έχασε και τα δύο πόδια του από το γόνατο και κάτω, επειδή υπέστη σοβαρά κρυοπαγήματα, όταν στη διάρκεια μιας χιονοθύελλας παγιδεύτηκε σε ένα σπήλαιο του όρους Κουκ της Νέας Ζηλανδίας για 14 ημέρες.

Οι πρώτοι άνθρωποι που πάτησαν στο Έβερεστ, το 1953, ήταν ο επίσης Νεοζηλανδός Έντμουντ Χίλαρι και ο σέρπα Τενζίνγκ Νοργκάι.

Πηγή : ΕΘΝΟΣ.gr (ΔΙΕΘΝΗ) 16-5-2006

Σημείωση: Ο δάσκαλος καλό είναι να διαβάζει στους μαθητές διδακτικά περιστατικά από εφημερίδες και περιοδικά – με την προϋπόθεση να σχετίζονται με την παράδοση του μαθήματος – να τα συζητάει μαζί τους και στο τέλος να τα καρφιτσώνει στον πίνακα ανακοινώσεων της τάξης, καθόσον και οι τοίχοι διδάσκουν.

Σιγά, ο Παναγής κοιμάται!

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 24 Δεκεμβρίου 2013

Σεπτέμβριο του 1980 με μια βαλίτσα στο χέρι ξεκίνησα από την Αθήνα, όπου εργαζόμουν ως αναπληρωτής δάσκαλος, για να αναλάβω υπηρεσία στη νέα μου θέση στην Κεφαλονιά ως νεοδιόριστος δάσκαλος. Με περίμενε το μονοθέσιο Δημοτικό Σχολείο Τουλιάτων, βόρεια του νησιού, ένα παραδοσιακό πέτρινο κτίριο, χτισμένο σε ένα μικρό λόφο, που εξυπηρετούσε έξι μικρούς οικισμούς.

Μπαίνοντας στο εσωτερικό του κτιρίου αντίκρισα έναν ευρύχωρο διάδρομο, στο βάθος το γραφείο του δασκάλου και από την αριστερή μεριά δύο μεγάλες συνεχόμενες αίθουσες. Η πρώτη αίθουσα ήταν οργανωμένη για τη καθημερινή διδασκαλία, ενώ η δεύτερη διέθετε θεατρική σκηνή για τις γιορτές του σχολείου. Το σχολικό έτος 1980-1981 το σχολείο είχε 24 μαθητές σε όλες τις τάξεις. Η Α` τάξη είχε δύο μαθητές, την Ελένη και τον Παναγή, στους οποίους αναφέρεται και το παρόν άρθρο.

Η Ελένη ερχόταν με τα πόδια στο σχολείο από τον πιο μακρινό οικισμό. Φορούσε  μπλε ποδιά, τα μαλλιά της ήταν πλεγμένα κοτσίδα και τα εκφραστικά της μάτια ανυπομονούσαν την καινούργια γνώση. Όταν την έπιανε καμιά ξαφνική καταιγίδα στο δρόμο, έφθανε στο σχολείο βρεγμένη μέχρι το κόκαλο και το πρόσωπό της ήταν κατακόκκινο από το κρύο. Στο σπίτι, όμως, ποτέ δεν επέστρεφε, γιατί δεν ήθελε να χάσει το μάθημα της Γλώσσας, που άρχιζε από την Α` τάξη.  Βλέποντάς την σε αυτό το χάλι η Γερασιμούλα, μαθήτρια της ΣΤ` τάξης, την έπαιρνε στη διπλανή αίθουσα που ήταν άδεια, άναβε το ηλεκτρικό καλοριφέρ και της στέγνωνε τα ρούχα. Για να μην κρυώνει την έντυνε προσωρινά με μια δικιά της ζακέτα. Μέχρι να στεγνώσουν τα ρούχα της, αναλάμβανε και το ρόλο της δασκάλας. Η αλληλοδιδακτική μέθοδος (δηλαδή οι μεγάλοι μαθητές να διδάσκουν τους  μικρούς), όταν γίνεται με τους κατάλληλους μαθητές και την ώρα που πρέπει, προσφέρει πολλά στο μονοθέσιο σχολείο.

Ο Παναγής ήταν μια άλλη περίπτωση. Μελαχρινός, αδύνατος, σκληραγωγημένος, ζωηρός, πάντα χαμογελαστός, είχε κερδίσει τη συμπάθεια όλων. Ήταν κουρεμένος με την ψιλή μηχανή κι όταν χαμογελούσε γινόταν ιδιαίτερα συμπαθητικός. Την πρώτη ημέρα που τον γνώρισα με αιφνιδίασε, όταν του έδωσα ένα μολύβι για να ζωγραφίσει και το κράτησε σαν ακόντιο. Δεν είχε πάει στο Νηπιαγωγείο και από το σπίτι δεν είχε καμιά βοήθεια. Έτσι, τα πρώτα μαθήματα μαζί του ήταν να κρατάει το μολύβι με το σωστό τρόπο.

Από τον Παναγή αποτυπώθηκε έντονα στη μνήμη μου και μια πολύ χαριτωμένη σκηνή. Όταν τέλειωνα το μάθημα της Γλώσσας με την Α` τάξη, για να μην κάνει φασαρία, του έδινα ένα μεταλλικό κόκκινο αυτοκινητάκι για να παίζει στο θρανίο. Του άρεσε πάρα πολύ αυτό το αυτοκινητάκι, γιατί πρώτη φορά έπαιζε με τέτοιο παιχνίδι. Χαλάρωνε τόσο πολύ, όταν κυλούσε τις ρόδες πάνω στο θρανίο, που μερικές φορές τον έπιανε ο ύπνος. Ο καημένος ο Παναγής ξυπνούσε πολύ πρωί, γιατί ερχόταν κι αυτός με τα πόδια στο σχολείο  από έναν μακρινό οικισμό και ο ύπνος των ολίγων λεπτών μερικές φορές του είχε γίνει απαραίτητος. Όταν ακουγόταν ένα ελαφρύ ροχαλητό στην τάξη, συνήθως συνοδευόταν και από τη φράση κάποιου μαθητή: «Σιγά, ο Παναγής κοιμάται!» Τότε όλοι οι μαθητές μιλούσαν χαμηλόφωνα, δίχως ποτέ να το έχω ζητήσει. Ο Παναγής, για το διάστημα που κοιμόταν, μας είχε «επιβάλει» τη χαμηλόφωνη μέθοδο διδασκαλίας Montessori!

Ιωάννινα 24 Δεκεμβρίου 2013

 Τα σημάδια της βίας μένουν

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 24 Δεκεμβρίου 2013

Σπούδασα στα χρόνια της αυταρχικής αγωγής και τα σημάδια της βίας μένουν έντονα αποτυπωμένα στη μνήμη μου. Θυμάμαι τους αυταρχικούς εκπαιδευτικούς, που χαιρόταν τη λεκτική και σωματική βία που ασκούσαν στους μαθητές. Ο εξωραϊσμός της βίας που έκαναν με την επένδυση ότι ήταν «για το καλό μας», ήταν υποκριτικός και εκνευριστικός! Τα σημάδια της βίας που άφησαν πίσω τους, τα βρίσκουν διαρκώς μπροστά τους, εισπράττοντας την περιφρόνηση των παλιών μαθητών τους. Είναι η «αμοιβή» που τους αξίζει!

Μεμονωμένες περιπτώσεις μαθητών, που αργότερα έβγαλαν το άχτι τους στους αυταρχικούς εκπαιδευτικούς, έχω πολλές στο μυαλό μου. Περισσότερο, όμως, ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι ομαδικές περιπτώσεις περιφρόνησης των αυταρχικών εκπαιδευτικών, που εκδηλώνονται συνήθως, όταν η εξουσιαστική σχέση εκπαιδευτικών-μαθητών παύει να υπάρχει. Τότε φαίνεται και η πραγματική παιδαγωγική σχέση που υπήρχε στην τάξη. Αξίζει να δουν το φως της δημοσιότητας δύο τέτοιες περιπτώσεις:

 Έτος 1969. Μια ομάδα δεκατριάχρονων μαθητών της Α` τάξης Γυμνασίου (μεταξύ αυτών κι εγώ) συναντήσαμε τυχαία στο δρόμο, έξω από το Γυμνάσιο του χωριού μου, το δάσκαλο που είχαμε στο Δημοτικό σχολείο. Λες και ήμασταν όλοι συνεννοημένοι, μόλις πέρασε δίπλα μας, στρέψαμε το κεφάλι στην αντίθετη κατεύθυνση. Ο δάσκαλος ενοχλημένος από την περιφρόνηση, απευθύνθηκε στον αγαπημένο του μαθητή, που πριν μερικούς μήνες τον είχε παράδειγμα προς μίμηση στο Δημοτικό Σχολείο και του είπε: «Για ποιο λόγο δεν μου λέτε καλημέρα; Και ειδικά εσύ;» Εισέπραξε ως απάντηση τη σιωπή του. Ο συγκεκριμένος δάσκαλος ενώ απολάμβανε την αυταρχική αγωγή, ήθελε να έχει και την αναγνώριση των θυμάτων του! Τι θράσος !

Έτος 1974. Μια ομάδα δεκαοχτάχρονων μαθητών (μεταξύ αυτών κι εγώ), συναντήσαμε τυχαία το καλοκαίρι στο δρόμο, έξω από το Δημαρχείο Ιωαννίνων, το φιλόλογο που είχαμε την περασμένη χρονιά. Εξουσιαστική σχέση μεταξύ μας δεν υπήρχε και ως εκ τούτου πάλι φάνηκε η πραγματική «παιδαγωγική σχέση» που υπήρχε στην τάξη. Χωρίς να είναι τίποτε προγραμματισμένο, σχηματίσαμε έναν κύκλο γύρω του, σαν να θέλαμε να μας δώσει εξηγήσεις για τη βίαιη συμπεριφορά του. Δίχως καν να τον αγγίξουμε, κιτρίνισε από το φόβο του και λίγο έλλειψε να καταρρεύσει μπροστά μας. Βλέποντας το κατάντημά του, ανοίξαμε τον κύκλο κι έφυγε τρέχοντας, γιατί ήξερε πολύ καλά τι είχε κάνει σε βάρος μας. Ήταν «μετρ» στη λεκτική βία, χωρίς όμως να υστερεί και στη σωματική βία, γι` αυτό και φοβήθηκε μήπως μιμηθούμε την πρακτική του.

Μια ημέρα, ο εν λόγω φιλόλογος, μας έφερε στην τάξη βαθμολογημένα τα γραπτά μας στα Αρχαία Ελληνικά από τις εξετάσεις του Α` εξαμήνου και μας ανακοίνωσε τους βαθμούς. Αμέσως μετά μας είπε: «Αν κάποιος έχει παράπονο από τη βαθμολογία, είμαι πρόθυμος να το συζητήσω μαζί του.» Όλοι κοιταχτήκαμε μεταξύ μας από την πρωτοφανή αυτή δημοκρατική ανακοίνωση. Σήκωσα το χέρι μου και του είπα ευθέως ότι περίμενα μεγαλύτερο βαθμό και του ζήτησα να μου δώσει το γραπτό μου στο θρανίο για να δω τα λάθη μου. Έκπληκτος διαπίστωσα ότι μου είχε διαγράψει με κόκκινο στυλό μια ολόκληρη άσκηση που ήταν σωστή και αφορούσε τις ετυμολογίες μερικών ρημάτων. Αισθάνθηκα αδικημένος. Πήρα στα χέρια μου το λεξικό ανωμάλων ρημάτων του Γεωργοπαπαδάκου, κατευθύνθηκα προς την έδρα και του είπα: «Κύριε καθηγητά, οι ετυμολογίες ρημάτων, που εσείς μου διαγράψατε ως λάθος, είναι σύμφωνες με το λεξικό ανωμάλων ρημάτων του Γεωργοπαπαδάκου» και του πρότεινα το λεξικό που είχα στα χέρια μου για να το διαπιστώσει και μόνος του. Η απάντηση που πήρα, χωρίς καν να μπει στον κόπο να ελέγξει το λεξικό, ήταν: «Πήγαινε βρε βλάκα!» Μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι. Θόλωσε το μυαλό μου. Κατάφερα, όμως, παρόλο που ήμουν 18 χρονών, να μη χάσω τον έλεγχο της κατάστασης. Τον κοίταζα επίμονα, αλλά αυτός είχε στραμμένο αλλού το βλέμμα του. Ο θρασύδειλος ένιωσε τη μεγάλη ένταση που δημιούργησε η λεκτική του βία και αμέσως άλλαξε θέμα. Ούτε που τον ένοιαξε, που έγινε ρεζίλι στην τάξη! Θέλησε ως φαίνεται να μιμηθεί κάποιον ικανό και δημοκρατικό συνάδελφό του, αλλά δεν τα κατάφερε. Ο τεκμηριωμένος αντίλογος τον αποδιοργάνωσε και έδειξε αυτό που πραγματικά ήταν: Ένας ανεπαρκής και αυταρχικός εκπαιδευτικός.

Με αυτόν τον «εκπαιδευτικό» συναντηθήκαμε πολλά χρόνια αργότερα σε ένα Νομαρχιακό συμβούλιο. Ένιωσα την ίδια περιφρόνηση που ένιωθα και τότε, δίχως όμως να υπάρχει αυτός ο έντονος θυμός μέσα μου.

Πολλοί μαθητές στα χρόνια της Αυταρχικής Αγωγής εγκατέλειψαν πρόωρα το σχολείο, εξαιτίας της σωματικής και λεκτικής βίας αυτών των «εκπαιδευτικών». Προσωπικά, τη γλύτωσα στο παρά πέντε.

Με τρεις λέξεις οι αρχαίοι Έλληνες τα είπαν όλα για την εξουσία, που ξεγυμνώνει τους ανθρώπους: «Άντρα αρχή δείκνυσι».

Σχηματικά, θα έλεγα, ζυγιάζοντας από τη μια μεριά τη σωματική βία και από την άλλη τη λεκτική βία που υπέστην ως μαθητής, η δεύτερη μου έκατσε βαρύτερη.

Τα σημάδια της βίας μένουν. Οι αυταρχικοί εκπαιδευτικοί, ας το έχουν υπόψη αυτό. Σε ανύποπτο χρόνο τους περιμένει στη γωνία η «αμοιβή» της περιφρόνησης και μάλιστα εξακολουθητικά. Αυτήν αξίζουν, αυτήν θα εισπράττουν.

Ιωάννινα 24 Δεκεμβρίου 2013

Αναρχικός θα μου γίνει αυτό το παιδί !

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 24 Δεκεμβρίου 2013  

Το περιστατικό που θα σας αφηγηθώ, έλαβε χώρα στο σπίτι ενός φιλικού μου  ζευγαριού, που είναι εκπαιδευτικοί και οι δύο.

Ήταν καλοκαίρι και καθόμασταν στην αυλή του σπιτιού τους, όταν ξαφνικά ο Λευτέρης, ο μεσαίος από τα τρία αδέλφια της οικογένειας, μαθητής της Γ` Δημοτικού, επεδίωξε να κάνει αισθητή την παρουσία του με έναν ασυνήθιστο τρόπο. Κάθισε δίπλα μας και άρχισε να χτυπά δυνατά με ένα σφυρί το τσιμέντο της αυλής, διεκδικώντας την προσοχή μας. Ο πατέρας του δεν έδινε καμιά σημασία στο θορυβώδη παιχνίδι του. Η μητέρα του, όμως, τον μάλωνε, γιατί ο θόρυβος που έκανε δυσκόλευε τη συζήτησή μας. Ο Λευτέρης, όμως, μετά την παρατήρηση άρχισε να χτυπά ακόμη δυνατότερα το σφυρί στο τσιμέντο. Εκνευρισμένη η μητέρα του γύρισε προς εμένα και μου είπε: «Αναρχικός θα μου γίνει αυτό το παιδί! Δεν καταλαβαίνει τίποτε! Και ξύλο του ρίχνω και πάλι τα ίδια!» Και για να με πειράξει συνέχισε χαριτολογώντας: «Για πες μας και συ που έχεις κάνει μετεκπαίδευση, τι να κάνουμε με αυτόν;» Ο Λευτέρης ακούγοντας τα λόγια της μητέρας του  έστρεψε ερευνητικά το βλέμμα προς το μέρος μου και περίμενε να ακούσει τι θα πω, ενώ παράλληλα εξακολουθούσε να χτυπά δυνατά το σφυρί στο τσιμέντο. Εκείνη τη στιγμή για να ανταποδώσω το πείραγμα στη μητέρα του, πήρα το μέρος του. Χαμηλόφωνα και με σοβαρό ύφος του είπα:  «Λευτέρη, συνέχισε να χτυπάς με το σφυρί, αλλά λίγο πιο σιγά για να μπορούμε να συζητάμε και εμείς.» Δεν περίμενε, ως φαίνεται, ο Λευτέρης να ακούσει αυτά τα λόγια. Ξαφνιάστηκε. Οι σφυριές έγιναν σιγανότερες και αραιότερες και ύστερα από λίγο σταμάτησαν. Ακολούθησε σιγή δευτερολέπτων και μετά ξέσπασμα όλων σε γέλια. Προς έκπληξη των γονιών του ο Λευτέρης πήρε πολύ σοβαρά την  πρότασή μου, που στην ουσία ήταν ένα αστείο που έκανα στη μητέρα του. Το αστείο αυτό όμως φανέρωσε ότι στην Παιδαγωγική, όπως εξάλλου και στη ζωή, δεν υπάρχει μόνον “μαύρο – άσπρο”. Υπάρχει και “γκρίζο”, που βρίσκουν διέξοδο οι αντιθέσεις. Στην προκειμένη περίπτωση, το “γκρίζο” της υπόθεσης ήταν ότι ο Λευτέρης θα μπορούσε να παίζει δίπλα μας, όμως, με λιγότερο θόρυβο.

Με ευκαιρία αυτό το γεγονός, η συζήτηση οδηγήθηκε στη σωστή λειτουργία της σχολικής τάξης. Καταλήξαμε στο αυτονόητο συμπέρασμα ότι οι εκπαιδευτικοί που είναι δογματικοί και αυταρχικοί, δεν έχουν ουσιαστική επικοινωνία με τους μαθητές. Αντίθετα, οι εκπαιδευτικοί που είναι διαλεκτικοί και δημοκρατικοί, οικοδομούν τις καλύτερες παιδαγωγικές σχέσεις. Το “γκρίζο”, δυστυχώς, οι αυταρχικοί εκπαιδευτικοί δεν το αντιλαμβάνονται ως μέρος της σχολικής πραγματικότητας, καθώς λειτουργούν στη λογική του “μαύρου – άσπρου”.

Πολλά πράγματα στη ζωή είναι απλά και απαιτούν απλές λύσεις. Σύνθετα γίνονται, όταν βλέπουμε τη μία όψη του νομίσματος και θέλουμε να την επιβάλλουμε χωρίς εκπτώσεις.

Ποτέ δεν ξέχασα τη σκηνή με το Λευτέρη, γιατί ήταν χαριτωμένη και διδακτική!

Για την ολοκλήρωση της ιστορίας να γράψω ότι ο Λευτέρης σήμερα εργάζεται ως καθηγητής Φυσικών και δεν έγινε αναρχικός, όπως φοβόταν η μητέρα του.

Ιωάννινα 24 Δεκεμβρίου 2013

Τα παιδιά αντιγράφουν τους μεγάλους

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 24 Δεκεμβρίου 2013   

Το περιστατικό που ακολουθεί έχει πρωταγωνιστή έναν μαθητή της Β` τάξης Δημοτικού, γιο ενός συναδέλφου μου.

Ο εν λόγω μαθητής, είχε οριστεί από τη δασκάλα του επιμελητής της τάξης. Ένα από τα καθήκοντά του ήταν στα διαλείμματα τα παράθυρα της τάξης να μένουν ανοιχτά. Σε ένα διάλειμμα η δασκάλα του παρατήρησε από την αυλή του σχολείου ότι τα παράθυρα ήταν κλειστά. Όταν χτύπησε το κουδούνι και μπήκε στην τάξη, πριν αρχίσει το μάθημα, έγινε ο εξής διάλογος με τον επιμελητή :

Δασκάλα: «Δεν είπαμε ότι στα διαλείμματα τα παράθυρα θα μένουν πάντα ανοιχτά για να μπαίνει καθαρός αέρας;»

Μαθητής: «Τα άφησα κλειστά κυρία, γιατί φοβήθηκα μην πηδήσει μέσα κανένας μαλάκας.»

Η δασκάλα έμεινε άφωνη από την άνεση με την οποία ο μικρός μαθητής χρησιμοποίησε αυτή τη λέξη! Την ίδια έκπληξη έδειξε και ο πατέρας, όταν η δασκάλα τού αφηγήθηκε το περιστατικό. Προσωπικά, δεν ένιωσα καμιά έκπληξη. Ο συνάδελφος, πριν μου αφηγηθεί το ευτράπελο γεγονός με το γιο του, είχε  ήδη χρησιμοποιήσει με άνεση την ίδια λέξη δύο φορές στη συζήτησή μας. Άρα ο μικρός μαθητής, δεν έκανε τίποτε περισσότερο, από το να μιμηθεί τον πατέρα του.

Ας έχουμε υπόψη ότι τα παιδιά αντιγράφουν τους μεγάλους. Γι` αυτό όταν διαπαιδαγωγούμε διά του κηρύγματος και όχι διά του παραδείγματος, κανείς δεν μας παίρνει στα σοβαρά. Ο θυμόσοφος λαός, όταν τα λόγια δεν συνοδεύονται από τις αντίστοιχες πράξεις, δικαίως  μας χλευάζει με τη φράση: «Δάσκαλε, που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις.»

Ιωάννινα 24 Δεκεμβρίου 2013

Να μη χάσουμε άλλο χρόνο!

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 1 Νοεμβρίου 2013

Στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 12 Σεπτεμβρίου 1999, η δημοσιογράφος Ολυμπία Λιάτσου, στο άρθρο της “Πολιτικέ, που δίδασκες”, έγραψε: «Από τα έδρανα της Βουλής βγάζουν “μαχαίρια” για το καλό της δημόσιας εκπαίδευσης. Στην πράξη όμως αυτοδιαψεύδονται, αφού δεν εμπιστεύονται οι ίδιοι το δημόσιο σχολείο: Ανεξαρτήτως παράταξης, οι πολιτικοί, κατά παράδοση, όταν πρόκειται για το μέλλον των παιδιών τους ψηφίζουν χωρίς δεύτερη σκέψη ναι στα ιδιωτικά σχολεία…..»

Στη συνέχεια του άρθρου αναφέρονται οι πολιτικοί των τεσσάρων κομμάτων  της εποχής εκείνης (μηδέ εξαιρουμένου και του τότε Υπουργού Παιδείας), που για την εκπαίδευση των  παιδιών τους  είχαν επιλέξει το Ιδιωτικό Σχολείο. Στο τέλος του άρθρου αναφέρεται και η μειοψηφία των πολιτικών, που είχαν επιλέξει το Δημόσιο Σχολείο.

Θα ήθελα παρακάμπτοντας την ονοματολογία να σχολιάσω την ουσία αυτού του άρθρου. Πιστεύω ότι οι πολιτικοί, ανεξαρτήτως αν ανήκουν στην κυβερνητική παράταξη ή στην αντιπολίτευση, θα έπρεπε να σέβονται έναν άγραφο νόμο, που θέλει τα παιδιά τους να βρίσκονται στη Δημόσια Εκπαίδευση από το Νηπιαγωγείο έως το Πανεπιστήμιο. Η τήρηση αυτού του άγραφου νόμου προσδίδει στη Δημόσια Εκπαίδευση μεγαλύτερο κύρος και επιπλέον καλυτερεύουν και οι σχέσεις των πολιτικών με τους πολίτες.

Η αντίφαση ότι αγωνίζομαι ως πολιτικός για το Δημόσιο Σχολείο, αλλά το παιδί μου το στέλνω ως γονέας στο Ιδιωτικό Σχολείο, δεν περνάει απαρατήρητη από τους πολίτες. Σε μια τέτοια περίπτωση ο λόγος των πολιτικών γίνεται αδύναμος, πλήττεται η αξιοπιστία του, ανεξαρτήτως των καλών προθέσεων που μπορεί να έχει.

Αν όλοι οι πολιτικοί επέλεγαν το Δημόσιο Σχολείο για τα παιδιά τους, πιστεύω ότι η Δημόσια Εκπαίδευση σήμερα θα ήταν σε καλύτερο δρόμο. Θα βίωναν και οι ίδιοι από πρώτο χέρι τα κακώς κείμενα και θα είχαν κι ένα λόγο παραπάνω να ενδιαφερθούν για τη διόρθωσή τους. Διαχρονικά, όμως, οι περισσότεροι πολιτικοί προτιμούν τα Ιδιωτικά Σχολεία για τα παιδιά τους.

Σε καμιά περίπτωση δεν τάσσομαι κατά της Ιδιωτικής Εκπαίδευσης. Τη θεωρώ, όμως, λαθεμένη οικογενειακή επιλογή για τους πολιτικούς, οι οποίοι πρέπει να διδάσκουν τους πολίτες διά του παραδείγματος. Το δρόμο που οι ίδιοι χαράσσουν στη Δημόσια Εκπαίδευση, πρέπει πρωτίστως να τον εμπιστεύονται για τα παιδιά τους.

Το μέλλον της πατρίδας μας ακουμπά στην Εκπαίδευση και η ενδυνάμωσή της αποτελεί την καλύτερη επένδυση για το έθνος μας. Μετά, όπως λέει ο λαός,  «το νερό θα μπει στ` αυλάκι».

Η σημερινή πολύπλευρη κρίση βαραίνει λίγο-πολύ τους περισσότερους της γενιάς της μεταπολίτευσης, που είχαν θέσεις ευθύνης στο δημόσιο βίο. Σε συνδυασμό βέβαια και με άλλες συγκυρίες, που δεν είναι του παρόντος άρθρου να αναφερθούν, μας έφεραν στη σημερινή δύσκολη κατάσταση.  Το μάρμαρο όμως της κρίσης το  πληρώνουν, ως συνήθως, αυτοί που δε φταίνε.

Είναι ολοφάνερο ότι οι χρόνιες παθογένειες της Δημόσιας Εκπαίδευσης, όπως ο κομματισμός, ο παραταξιακός συνδικαλισμός, η αναξιοκρατία, το μονοπώλιο του ενός βιβλίου (πολλές φορές κακογραμμένου) και οι καταλήψεις, την έχουν οδηγήσει στο σημερινό αδιέξοδο. Η συντεχνιακή αυτή λογική κυριάρχησε για δεκαετίες σε όλο το δημόσιο τομέα, πλήττοντας τη συνοχή του κοινωνικού ιστού. Είναι ανεπίτρεπτο τα στελέχη των δημόσιων οργανισμών  να επιλέγονται με πελατειακές σχέσεις!!! Καιρός να εκσυγχρονίσουμε το κράτος μας. Δεν πάει άλλο!

Επιτέλους τα πολιτικά κόμματα πρέπει να αφήσουν τη Δημόσια Εκπαίδευση έξω από το πεδίο των κομματικών αντιπαραθέσεων. Από κοινού να επεξεργαστούν ένα εθνικό σχέδιο ανόρθωσής της, που απαραιτήτως να περνάει μέσα από την αξιολόγηση και την αξιοκρατία. Διαφορετικά δεν πρόκειται να δούμε άσπρη μέρα στη Δημόσια Εκπαίδευση. Γνωρίζω πολύ καλά ότι η υπερκομματική αυτή πρόταση ακούγεται για τη σημερινή πραγματικότητα ανεδαφική και ρομαντική. Για το όραμα, όμως, μιας καλύτερης αυριανής Ελλάδας ακούγεται ρεαλιστική και απαραίτητη.

Αργήσαμε πολύ να υλοποιήσουμε τις αυτονόητες μεταρρυθμίσεις, που απαιτεί η Δημόσια Εκπαίδευση. Το τρένο της Ευρώπης προχωρά και εμείς αμπελοφιλοσοφούμε στον παλαιοκομματικό σταθμό. Τουλάχιστον να μη χάσουμε άλλο χρόνο! Μας αξίζει μια καλύτερη Δημόσια Εκπαίδευση! Μπορούμε να την οικοδομήσουμε όλοι μαζί!

Ιωάννινα 1 Νοεμβρίου 2013             

Φέρτε μου την κούπα !

Αναστάσιος Αγ. Τασινός

Ιωάννινα 12 Οκτωβρίου 2013

Είχα τη συνήθεια στην εκπαιδευτική μου θητεία, όταν τέλειωνε το διδακτικό μου ωράριο να αφήνω την κούραση της ημέρας σε κάποια καφετέρια και μετά να πηγαίνω στο σπίτι. Στα Γιάννενα, όταν ήμουν διευθυντής στο 8^ο Δημοτικό, το στέκι μου ήταν η καφετέρια Cream, επί της οδού Δωδώνης, απέναντι από το σχολείο. Εκεί τα λέγαμε πολλές φορές με συναδέλφους και γονείς.

Ένα μεσημέρι μόλις είχα επιστρέψει από τα Γρεβενά, που υπηρετούσα σχολικός σύμβουλος, συνάντησα στην καφετέρια μια ομάδα δασκάλων, που την προηγούμενη χρονιά ήμασταν μαζί στο 8^ο Δημοτικό Σχολείο Ιωαννίνων. Με πληροφόρησαν ότι η ομάδα μπάσκετ του πρώην σχολείου μου, κατέκτησε την πρώτη θέση στους μαθητικούς αγώνες.

Διαβάστε την συνέχεια »