Βόλος – πληροφορίες

ΒΟΛΟΣ

Ο Βόλος είναι πόλη της Θεσσαλίας, χτισμένη στον μυχό του Παγασητικού κόλπου, κοντά στην θέση της αρχαίαςΙωλκού στους πρόποδες του Πηλίου. Είναι επίσης μία από τις πιο μεγάλες πόλεις και ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της Ελλάδας. Ο μόνιμος πληθυσμός του διευρυμένου Δήμου Βόλου, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, ανέρχεται σε 144.449 κατοίκους, του πολεοδομικού συγκροτήματος Βόλου σε 125.248, ενώ η πόλη του Βόλου έχει πληθυσμό 86.046 μόνιμους κατοίκους (2011).[1]

Η προέλευση του ονόματος Βόλος δεν είναι πλήρως τεκμηριωμένη. Κατά ορισμένους, η λέξη Βόλος αποδίδεται σε παραφθορά του αρχαίου ονόματος Ιωλκός (Ιωλκός >Γιωλκός > Γώλος > Βώλος ή Βόλος). Άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι η ονομασία Βόλος προήλθε από το όνομα Φόλος, που κατά την μυθολογία ήταν πλούσιος γαιοκτήμονας της περιοχής. Κατά μία τρίτη εκδοχή (βλ. «Η επανάσταση της Θετταλομαγνησίας, του Γ. Κορδάτου), η λέξη Βώλος ή Βόλος προέρχεται από την σλαβική θεότητα «Βόλος» ή «Βέλες» και είναι αντίστοιχη της ελληνικής αρχαίας θεότητας Δήμητρα, όπως και λεγόταν η πόλη παλιότερα – «Δημητριάδα«. Τέλος, κατά μία τέταρτη εκδοχή, η ονομασία Βόλος είναι παραφθορά της ιταλικής λέξης golfo, που σημαίνει κόλπος. Γεγονός πάντως είναι ότι το τοπωνύμιο Βόλος εμφανίστηκε γύρω στον 14ο αι. και χρησιμοποιήθηκε πρώτα για το χωριό που είναι χτισμένο στους πρόποδες του Πηλίου και που σήμερα αποκαλείται Άνω Βόλος.

Η περιοχή του Βόλου, η αρχαία Μαγνησία, συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πρώτες περιοχές που κατοικήθηκαν στον ελλαδικό χώρο. Οι οικισμοί που ανακαλύφθηκαν στα κοντινά χωριά Σέσκλο και Διμήνι χρονολογούνται από την 7η χιλιετία π.Χ.

Στα νεότερα χρόνια[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Δύο χρόνια μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, με βασιλικό διάταγμα της 31ης Μαρτίου 1883 (ΦΕΚ 126), ιδρύθηκε ο Δήμος Παγασών, ο προκάτοχος του σημερινού Δήμου Βόλου. Η ανάπτυξη της νέας πόλης ήταν ραγδαία. Η βιοτεχνική και γεωργική παράδοση του Πηλίου, το λιμάνι του καθώς και τα παροικιακά κεφάλαια που εισέρρευσαν στην περιοχή ήταν μερικοί από τους παράγοντες που ευνόησαν την οικονομική εξέλιξη της πόλης με κύριες κατευθύνσεις το εμπόριο και την βιομηχανία. Η ευνοϊκή θέση και η αλματώδης οικονομική εξέλιξη της πόλης προσέλκυσαν κατοίκους και επενδυτές από άλλες περιοχές. Η σύντομη κατάληψη του Βόλου κατά την διάρκεια του ελληνοτουρκικού πολέμου του 1897 δεν είχε μακροπρόθεσμες επιπτώσεις στην ανάπτυξή του.

Το 1886, ολοκληρώθηκε η σιδηροδρομική σύνδεση του Βόλου με τη Λάρισα και την Καλαμπάκα. Το 1895 επίσης, άρχισε την λειτουργία της η σιδηροδρομική γραμμή Βόλου–Λεχωνίων, που επεκτάθηκε έως τις Μηλιές το 1904. Παράλληλα, το1892, ξεκίνησαν τα έργα διαμόρφωσης του λιμανιού που συνεχίστηκαν και μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, για να καλυφθούν οι ολοένα αυξανόμενες ανάγκες διακίνησης εμπορευμάτων. Το 1919, το λιμάνι του Βόλου ήταν το πρώτο σε εξαγωγές καπνών στην Ελλάδα, με ποσοστό εξαγωγών 30%.

Συγκεντρώνοντας όλες τις προϋποθέσεις — κεφάλαια, εργατική δύναμη, διευρυμένη εσωτερική αγορά, πρόσβαση στις πρώτες ύλες — ο Βόλος εξελίχθηκε προπολεμικά σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο. Οι κυριότεροι κλάδοι της βιομηχανίαςήταν τα τρόφιμα, το μέταλλο, ο καπνός, η υφαντουργία και η βυρσοδεψία.

Παράλληλα με την οικονομική άνθηση, αναπτύχθηκε σημαντική πολιτιστική και κοινωνική δραστηριότητα. Το 1894 θεμελιώθηκε το Δημοτικό Θέατρο, ενώ το 1896ιδρύθηκε ο Γυμναστικός Σύλλογος Βόλου. Το 1908, άρχισε να λειτουργεί το Ανώτερο Δημοτικό Παρθεναγωγείο, το οποίο διηύθυνε ο πρωτοπόρος παιδαγωγόςΑλέξανδρος Δελμούζος και που έμελλε να κλείσει βιαίως μόνον τρία χρόνια αργότερα.

Η Μικρασιατική Καταστροφή έφερε νέο αίμα στην αναπτυσσόμενη πόλη του Βόλου, την περίοδο που είχε μεγάλη ανάγκη από εργατικά χέρια. Οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία αρχικά εγκαταστάθηκαν στους άδειους χώρους της πόλης. Γύρω από την Πλατεία Ρήγα Φεραίου, έστησαν ολόκληρη παραγκούπολη, η οποία καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1930. Σιγά-σιγά, οι νέοι κάτοικοι του Βόλου μετακινήθηκαν προς τα ΒΔ προάστια της πόλης, στα «Προσφυγικά», που αργότερα αποτέλεσαν τον πυρήνα της Νέας Ιωνίας Βόλου.

Η βιομηχανική ανάπτυξη που γνώρισε ο Βόλος έως τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια δεν είχε ανάλογη συνέχεια κατά το δεύτερο μισό του 20ού αι. Μεγάλα εργοστάσια όπως η καπνοβιομηχανία Ματσάγγου, οι σιδηρουργίες Γκλαβάνη και Σταματελόπουλου, και η υφαντουργία Παπαγεωργίου έπαψαν να λειτουργούν. Η λειτουργία της Βιομηχανικής Ζώνης από το 1969 οδήγησε σε μία προσωρινή βιομηχανική άνθιση με την εγκατάσταση νέων βιομηχανιών. Όμως στα μέσα της δεκαετίας του1980, η αποβιομηχάνιση του Βόλου άρχισε να γίνεται πλέον γεγονός.

Σήμερα, στην περιοχή εξακολουθούν να λειτουργούν ορισμένες μεγάλες βιομηχανικές μονάδες, όπως το εργοστάσιο «Όλυμπος» της ΑΓΕΤ «Ηρακλής», η «Χαλυβουργία Ελλάδος» (πρώην Χαλυβουργία Θεσσαλίας), το εργοστάσιο ρητίνης PET της VPI, το εργοστάσιο χαλυβδόφυλλων της Κόντι, η COCA COLA Τρία Έψιλον (3Ε), το εμφιαλωτήριο της ΕΨΑ, η ΕΥΡΗΚΑ με τα απορρυπαντικά, το εργοστάσιο βαριάς συντήρησης-ανακατασκευής του Ο.Σ.Ε., τα μπισκότα ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ κ.ά. Ωστόσο, η οικονομία του Βόλου στηρίζεται πλέον κατά κύριο λόγο στο εμπόριο, τις υπηρεσίες και τον τουρισμό, και κατά δεύτερο λόγο στην βιοτεχνία και την βιομηχανία.

Το 1984 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας με έδρα τον Βόλο και σχολές ή τμήματα σε όλες τις θεσσαλικές πόλεις. Το Πανεπιστήμιο, το οποίο δέχτηκε τους πρώτους φοιτητές το 1989, έδωσε μία νέα πνοή στην πνευματική ζωή του Βόλου

Ο Δήμος Βόλου, έχοντας μόνιμο πληθυσμό 144.420 κατοίκους[2], ανήκει στους επτά μεγαλύτερους δήμους του ελληνικού χώρου (έβδομος στη σειρά), μετά από το Δήμο Αθηναίων (655.780 κ.), το Δήμο Θεσσαλονίκης (322.240 κ.), το Δήμο Πατρέων(214.580 κ.), το Δήμο Ηρακλείου Κρήτης (173.450 κ.), το Δήμο Πειραιώς (163.910 κ.) και το Δήμο Λαρισαίων (163.380 κ.). Αποτελεί την πρωτεύουσα του Νομού Μαγνησίας και τοποθετείται γεωγραφικά στην περιοχή της κεντρικής Ελλάδας, και ειδικότερα στο πεδινό τμήμα του νομού. Χαρακτηρίζεται από έντονες αστικές λειτουργίες, μια σημαντική παρουσία της βιομηχανίας και του τουρισμού αλλά και από ένα αξιοσημείωτο αριθμό νέων ανθρώπων, κυρίως λόγω της ύπαρξης της πλειονότητας των τμημάτων του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.

Είναι κτισμένη με μέτωπο κυρίως στον Παγασητικό κόλπο και εκτείνεται ως τις παρυφές του Πηλίου. Η σχέση της πόλης με το βουνό και τη θάλασσα έχει επιδράσει διαχρονικά δραστικά στην οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή των κατοίκων και έχει διαμορφώσει καθοριστικά την εξέλιξη του επιπέδου οικονομικής ανάπτυξης του Βόλου

πηγή wikipedia04/27/2015

 

Βόλος – Πήλιο, η εκδρομή του δικτύου Αγωγής Σταδιοδρομίας – Πληροφορίες περιοχών

Όταν ξεκινάς από Πελοπόννησο για να πας Θεσσαλικό κάμπο, έστω κι αν η πατρίδα σου είναι στα  βόρεια της χερσονησου όπως η δική μας στην Πάτρα, πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για ένα ταξίδι πολύωρο και κουραστικό. Με λεωφορείο θέλεις πέντε ώρες στο νερό. Και φυσικά οφείλεις να προβλέψεις, για το καλό όλων, μαθητών, συνοδών καθηγητών αλλά κυρίως του οδηγού, στάσεις έστω και ολιγόλεπτες ανά μιάμιση ώρες! Καλό είναι πριν γραφτεί το πρακτικό να παίρνει ο υπεύθυνος καθηγητής και την γνώμη των έμπειρων ταξιδιωτών, που δεν είναι άλλοι από τους οδηγούς. Ναι, μη βιαστείτε να σχολιάσετε ούτε να γελάσετε. Αν πάτε κόντρα στα συμφέροντα του οδηγού, ας είστε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε την απελπισία και το θυμό στα μάτια του και ενίοτε και στα χείλη του… Και ποια μπορεί να είναι αυτά τα συμφέροντα; Ε .. να φάει να πιει και να κοιμηθεί δωρεάν κι ίσως να κερδίσει και κάποια προμήθεια από τα μαγαζιά όπου θα σταθμεύσουμε( εδώ δεν είμαι σίγουρη, θα σας γελάσω)!

Οι πληροφορίες που δόθηκαν στους μαθητές ήταν τέτοιες που να μην τους βαραίνουν ανάμεσα στους φιδίσιους δρόμους και τις ανηφοριές. Προορισμός μας ο γυναικείος αγροτουριστικός συνεταιρισμός Πορταριάς Πηλίου αλλά όλα τα λεφτά το επόμενο χωριό, η Μακρυνίτσα.

Αφού διασχίσαμε αρκετούς νομούς, ανάμεσα στους οποίους Κορινθία, Αιτωλοακαρνανία, Φωκίδα, Φθιώτιδα, λίγο από Εύβοια, φτάσαμε στη Μαγνησία. Από Πορταριά δεν προλάβαμε να δούμε πολλά αφού το κύριο καθήκον μας ήταν να συναντήσουμε την καλή κυρία του συνεταιρισμού και να της πάρουμε μια συνέντευξη. Σ’ ένα παραδοσιακής αρχιτεκτονικό κτίσμα διώροφο, βρίσκεται το κατάστημα όπου διοχετεύονται τα προϊόντα του συνεταιρισμού, με κάποια δωμάτια αφιερωμένα στην οικοτεχνεία, τα υφαντά με την σχολή υφαντών και τους αργαλειούς των περασμένων αιώνων.

Επόμενος προορισμός η Μακρυνίτσα. Εκεί, απολαύσαμε το περπάτημα στα ανηφορικά δρομάκια μέχρι την κεντρική πλατεία. Στη διαδρομή υποσχεθήκαμε πως θα βγάζαμε τις καλύτερες φωτογραφίες. Μας περιμένει ένας διαγωνισμός φωτογραφίας καλύτερου τοπίου!

Τρίτη βράδυ, πρώτη μέρα της μετακίνησης και από Βόλο τίποτε δεν ξέρουμε. Μετά από μια γρήγορη περιήγηση στους κεντρικούς και παραλιακούς δρόμους  αποφασίσαμε πως η δεξιά μεριά είναι κατάλληλη για τους μικρούς μας έφηβους που πεινούσαν σα λύκοι και η αριστερή για τους μεγάλους. Θα φεύγαμε από το Βόλο χωρίς τους μεζέδες έστω που συνοδεύουν το τσίπουρο και έρχονται καταιγιστικοί, απολαυστικοί και καθόλου μίζεροι; Βόλος- τσίπουρο- συνοδευτικά ίσον κουλτούρα.

Γραμμή για το ξενοδοχείο! Μα … δεν έχουμε ύπνο! Ακόμα μια βόλτα στην πόλη, όλοι μαζί! Νιώθεις κάτι σαν τη μητέρα Τερέζα!

Νύχτα… και ο εφηβικός οργανισμός σε υπερένταση, σε υπερλειτουργία και ό,τι άλλο μαίνει σε υπερθετικό βαθμό! Και δε μένει παρά να είμαστε σε επιφυλακή δια παν ενδεχόμενο… όλη νύχτα!

Και για να καταλάβει κανείς τι εννοούμε με την εφηβική υπερλειτουργία, τελευταίοι για ύπνο και πρώτοι στην αφύπνιση! Οκτώ ακριβώς όρθιοι και στις επάλξεις… Πρωινό και κατευθείαν στην αίθουσα προβολής του ξενοδοχείου, προκειμένου να παρουσιάσουμε τις εργασίες μας στα άλλα σχολεία. Τολμώ να πω πως ήταν όλα αρκετά ενδιαφέροντα. Βότανα, κηραλοιφές, μαρμελάδες, χυλοπίτες, μερέντες, σαπούνια και άλλα που θα ανεβάσουμε σε συνδρομητικό ιντερνετικό κανάλι. Το σχολείο μας έκλεψε την παράσταση με τα βιντεάκια δια χειρός Μαρίας Μαντούκα και Ιωάννας Δελέγκου.

Κάποιοι είπαν ότι το Σιδηροδρομικό Μουσείο ήταν υπέροχο! Εμείς ίσα που προλάβαμε να χαζολογήσουμε μέσα στην πόλη αφού προτιμήσαμε να δώσουμε μια σχετική ελευθερία στους μαθητές για να απολαύσουν μικρές γωνιές μιας άλλης παραθαλάσσιας πόλης και να κάνουν τις συγκρίσεις.

Πάντα τέτοια! Και του χρόνου!

Γαλαξίδι

Το Γαλαξείδι (ή Γαλαξίδι) είναι παραθαλάσσια κωμόπολη με 1.718 κατοίκους της περιοχής Παρνασσίδας του νομού Φωκίδας, έδρα του ομώνυμου Δήμου.

Βρίσκεται στη βόρεια ακτή του Κορινθιακού κόλπου και συγκεκριμένα στη δυτική πλευρά του κόλπου της Ιτέας.

Χαρακτηρισμένος ως παραδοσιακός οικισμός από το 1978, το Γαλαξίδι έχει μια αρχοντική ομορφιά που σε ταξιδεύει.

Το λιμάνι του κουβαλά ακόμη την αίγλη από τις εποχές που ήταν γεμάτο μπρατσέρες, σκούνες και λόβερ αραγμένα αρόδου και οι γυναίκες μπάλωναν τα πανιά στα ειδικά διαμορφωμένα μονόχωρα σαλόνια του πρώτου ορόφου των αρχοντικών.

Σχεδόν έναν αιώνα μετά, η ζωή κινείται σε άλλους ρυθμούς και το Γαλαξίδι είναι πλέον μια ήσυχη κωμόπολη και ιδανικός προορισμός του σαββατοκύριακου για τους Αθηναίους.

Η ατμόσφαιρα του παρελθόντος έχει παραμείνει ανέπαφη χάρη στην αγάπη των ντόπιων για την παράδοση και η ήπια τουριστική ανάπτυξη, με μικρούς όμορφους ξενώνες σε αναπαλαιωμένα αρχοντικά και περιποιημένες ταβέρνες, προσφέρει ένα σοφιστικέ πακέτο.

Αξίζει να κάνετε τον υπέροχο περίπατο δίπλα στη θάλασσα από το κεντρικό λιμάνι προς τον πευκόφυτο λόφο της σχολής τουριστικών επαγγελμάτων ή από την άλλη πλευρά προς τον Χηρόλακα αλλά και να ανέβετε με το αυτοκίνητο στο μοναστήρι του Σωτήρα για να απολαύσετε τη θέα.

 

ΙΤΕΑ

Η Ιτέα είναι παραλιακή κωμόπολη του νομού Φωκίδας και επίνειο της Άμφισσας, με πληθυσμό 4.362 κατοίκους (απογραφή 2011).

Βρίσκεται στον Κρισαίο κόλπο (ή κόλπο της Ιτέας), στον Κορινθιακό.

Πίσω από την πόλη απλώνεται ο Ελαιώνας της Άμφισσας, με φόντο την Γκιώνα και τον Παρνασσό πάνω στον οποίο διακρίνονται οι Δελφοί και το Χρισσό.

Από την παραλία της Ιτέας κοιτώντας προς τη θάλασσα μπορεί κανείς να διακρίνει το Γαλαξίδι, ακόμα και την Πελοπόννησο. Η Ιτέα βρίσκεται νότια της Άμφισσας, βορειοανατολικά του Γαλαξιδίου και νοτιοδυτικά των Δελφών, πόλεις με τις οποίες συνδέεται οδικά.

 

 

Αξιοθέατα

Στη σημερινή θέση Γ(ου)λάς Ιτέας, βρίσκονται ερείπια Υστεροελλαδικής περιόδου και θεμέλια οικιών και αντερεισμάτων, άγνωστου οικισμού.

Στα αξιοθέατα της πόλης ανήκει η εκκλησία της «Μεταμόρφωσης του Σωτήρος», της οποίας η ανέγερση άρχισε το 1890, μεγάλο έργο για τα δεδομένα όχι μόνο εκείνης της εποχής αλλά και του σήμερα, καθώς και καταφύγια, φυσικής ομορφιάς, όπως είναι ο λόφος των Αγίων Αναργύρων, ο ελαιώνας και τα νησάκια στον κόλπο της Ιτέας.

 

 

ΑΜΦΙΣΣΑ

Άμφισσα είναι η πρωτεύουσα του νομού Φωκίδας και της τέως επαρχίας Παρνασσίδας, με πληθυσμό 6.919 κατοίκους (απογραφή 2011).

Βρίσκεται στο βόρειο άκρο του Ελαιώνα της Άμφισσας, δηλαδή του αρχαίου Κρισαίου Πεδίου, στους πρόποδες του βουνού Έλατος της Γκιώνας, ενώ ανατολικά της βρίσκεται ο Παρνασσός.

Η Άμφισσα είναι τοποθετημένη νότια της Λαμίας, βορειοδυτικά της Λιβαδειάς και των Δελφών, βορειοανατολικά της Ναυπάκτου και ανατολικά του Λιδωρικίου.

 Το επίνειό της είναι η Ιτέα, η οποία απέχει 13 χιλιόμετρα και με την οποία η Άμφισσα συνδέεται οδικά.

Αξιοθέατα

Παραδοσιακό καφενείο της πόλης

Αξιοθέατα της πόλης αποτελούν:

  • το Κάστρο των Σαλώνων ή Κάστρο της Ωριάς– όπου βρισκόταν και η ακρόπολη της αρχαίας Άμφισσας από την οποία διατηρούνται λείψανα των αρχαίων Κυκλώπειων Τειχών – με λείψανα τριών ρυθμών δόμησης, ελληνικού, ρωμαϊκού και βυζαντινού, το οποίο είναι χτισμένο εν μέρει με αρχαίο υλικό με προσθήκες ελληνιστικές, βυζαντινές, φραγκικές, και στο οποίο σώζονται ο ελληνικός περίβολος, η εσωτερική πύλη, ο βυζαντινός Πύργος της Βασίλισσας και η Φράγκικη Εκκλησία
  • η Λυκότρυπα, σκαλιστός θολωτόςΜυκηναϊκός τάφος στη βάση του λόφου Κόφινα στο ανατολικό άκρο της Άμφισσας
  • ο Βυζαντινός Ναός του Σωτήρος, χτισμένος τον 11ο αιώνα μ.Χ. σε απότομη πλαγιά, 3 χλμ μακρυά από την πόλη, με τοίχους από πωρόλιθο…κτλ

 

ΛΑΜΙΑ

Η Λαμία (αναφερόμενη από τον 8ο μέχρι το 19ο αιώνα με το όνομα Ζητούνι) είναι πόλη και πρωτεύουσα του νομού Φθιώτιδας.

Έχει πληθυσμό 52.006 κατοίκους και βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Όθρυς, κοντά στον Σπερχειό.

Ενώνει την Κεντρική με τη Βόρεια Ελλάδα, καθώς μέσω αυτής διέρχεται ο αυτοκινητόδρομος Α1, ο οποίος ενώνει την Αθήνα με τη Θεσσαλονίκη. Είναι κέντρο εύφορης αγροτικής και κτηνοτροφικής περιοχής.

Κατά τη μυθολογία, η Λαμία χτίστηκε απ’ το Λάμο, το γιο του Ηρακλή και Ομφάλης, της ακόλαστης χήρας – βασίλισσας της Λυδίας που αγόρασε απ’ τον Ερμή τον Ηρακλή.

Μια άλλη εκδοχή είναι ότι χτίστηκε απ’ τη Λαμία, τη Βασίλισσα των Τραχινίων, θυγατέρα του Ποσειδώνα. Η λέξη Λαμία ετυμολογικά συγγενεύει με το «λαιμός» ή «λάμος», που σημαίνει χάσμα, βάραθρο ή και αχόρταγος, λαίμαργος.

Ιστορικές Τοποθεσίες

Το Κάστρο της Λαμίας

Άποψη του Κάστρου και της πόλης

Τεχνικά Χαρακτηριστικά

Το οχυρωματικό σύστημα της Λαμίας αποτελούνταν από δυο ζώνες, την ακρόπολη και το τείχος της κάτω πόλης. Ο σωζόμενος οχυρωματικός περίβολος έχει κάτοψη τριγωνική και σώζεται σε καλή κατάσταση λόγω των συνεχών επισκευών. Η περίμετρός του φτάνει τα 600μ. και το ύψος του ποικίλει φτάνοντας στη ΒΔ γωνία τα 13 μέτρα. Το πάχος της τοιχοποιίας είναι κατά μέσο όρο 1,35μ. και απολήγει σε οδοντωτές επάλξεις.

Αλαμάνα

Εδώ είναι ο τόπος όπου ο Αθανάσιος Διάκος με τα παλικάρια του έπεσαν ηρωικά στις τουρκικές ορδές του Ομέρ Βρυώνη, στις 22 Απριλίου 1822 στη γέφυρα που φέρει το όνομά του.

Την επόμενη μέρα ο Αθανάσιος Διάκος τραυματισμένος θα μεταφερθεί στη Λαμία όπου θα βρει μαρτυρικό θάνατο. Επί της Εθνικής Οδού υπάρχει και το μνημείο του Διάκου προς τιμήν της μάχης της Αλαμάνας.

Θερμοπύλες

Εδώ το 480 π.χ. ο Σπαρτιάτης Βασιλιάς Λεωνίδας με τους 300 στρατιώτες μαζί με 700 Θεσπιείς και 80 Μηκυναίους απέκρουσε τον Πέρση Βασιλιά Ξέρξη κατά την εκστρατεία του στην Ελλάδα, πέφτοντας ηρωικά και κατέστησε τον τόπο αυτό Παγκόσμιο Προσκύνημα. Ο ανδριάντας του Λεωνίδα και το μνημείο των πεσόντων Θεσπιέων θυμίζουν την Τιτάνια εκείνη μάχη.

Αρχαία Ανθήλη

Βρισκόταν κοντά στην περιοχή των Θερμοπυλών και αποτελούσε την έδρα της πρώτης μορφής ένωσης των αρχαίων ελληνικών Λαών, την Αμφικτιονία.

Η αρχαιότατη εκείνη Αμφικτιονία, υπήρξε η θρησκευτική οργάνωση που αναπτύχθηκε γύρω από το ιερό της Πυλαίας Δήμητρος Αμφικτιονίδος, μετά από συγχώνευση τριών μικρότερων ενώσεων, των Τεμπών, της Ανθήλης και των Δελφών. Ήταν η πρώτη φορά που γειτονικοί, ανεξάρτητοι λαοί, ανήκαν σ’ ένα ευρύτερο σύνολο.

ΠΟΡΤΑΡΙΑ

 
Η Πορταριά, η οποία βρίσκεται στο όρος Πήλιο, είναι ένα από τα ομορφότερα και πιο παραδοσιακά χωριά της Κεντρικής Ελλάδας.

 

Το υπέροχο φυσικό τοπίο της, οι δροσερές πηγές, τα παραδοσιακά αρχοντικά και τα γραφικά καλντερίμια της, καθιστούν την Πορταριά μια από τις λίγες περιοχές, στην καρδιά της Ελλάδας, όπου ο επισκέπτης μπορεί να βρει γαλήνη και ηρεμία.

Η Πορταριά προσφέρεται για διακοπές όλο το χρόνο. Μόλις 13 χλμ. από το Βόλο και σε υψόμετρο 650μ. στο όρος Πήλιο, η Πορταριά αποτελεί αφετηρία για όσους θέλουν να εξερευνήσουν τις ορεινές ομορφιέςαυτής της περιοχής τηςΕλλάδας.
Το Πήλιο φημίζεται για τις υπέροχες παραλίες του και τις καταγάλανες θάλασσες, ιδανικές για τους ζεστούς καλοκαιρινούς μήνες. Το χειμώνα επίσης, ο αγαπημένος προορισμός των επισκεπτών είναι το χιονοδρομικό κέντρο στις Αγριόλευκες, που βρίσκεται λίγο έξω από την Πορταριά.

 

 

 

ΜΑΚΡΥΝΙΤΣΑ

Η Μακρινίτσα (και Μακρυνίτσα) είναι παραδοσιακός οικισμός του Δήμου Βόλου της Περιφέρειας Θεσσαλίας (πρόγραμμα Καλλικράτης).

Ο πληθυσμός της είναι 929 κάτοικοι σύμφωνα με την απογραφή του 2001, αρκετά μειωμένος σε σχέση με παλαιότερες δεκαετίες, αν και τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει πάλι αύξηση. Οι περισσότεροι κάτοικοί της ασχολούνται με τις τουριστικές επιχειρήσεις.

 

 Χτισμένη στις δυτικές πλαγιές του Πηλίου βόρεια του Βόλου, είναι από τα τουριστικότερα ορεινά χωριά της Ελλάδας και φημίζεται για το παραδοσιακό της χρώμα, την ιδιαίτερη πηλιορείτικη αρχιτεκτονική της και για την εξαιρετική θέα που διαθέτει προς τον Βόλο και τον Παγασητικό κόλπο. Για τον λόγο αυτό χαρακτηρίζεται «μπαλκόνι του Πηλίου».

 

Αρχιτεκτονική της περιοχής του Πηλίου

Παραδοσιακό σπίτι στην Μακρινίτσα

Τα σπίτια του Πηλίου χαρακτηρίζονται για τις πέτρινες στέγες τους και για την πλούσια ζωγραφική και ξυλογλυπτική διακόσμηση στον πάνω όροφο των κτιρίων. Τα σπίτια είναι διώροφα ή τριώροφα με χοντρούς πέτρινους τοίχους. Ο κάτω όροφος έχει λίγα ανοίγματα ενώ ο πάνω έχει πολλά παράθυρα και συχνά προεξέχει λίγο σε σχέση με τον κάτω όροφο. Τα σπίτια χαρακτηρίζονται επίσης από τα διακοσμημένα ταβάνια και τις ξυλόγλυπτες πόρτες και παραθυρόφυλλα[4].

Χαρακτηριστικό αρχοντικό της Μακρινίτσας είναι το αρχοντικό Τοπάλη που χτίστηκε το 1844 και χρησιμοποιείται σήμερα ως λαογραφικό μουσείο. Το κτίριο είναι τριώροφη οχυρωμένη κατοικία, με πολεμότρυπες και αμυντικό πυργίσκο στην στέγη του. Το αρχοντικό αυτό δόθηκε στην κοινότητα της Μακρινίτσας, από την οικογένεια Τοπάλη το 1932 για να στεγάσει το λαογραφικό μουσείο, το οποίο σήμερα έχει περισσότερα από 1500 εκθεματα[5]

 

 

Δανία: Μία άλλη πραγματικότητα!

dania-09Και να που βρίσκομαι πάλι πίσω στην πραγματικότητα ή μήπως να πω στην Ελληνική πραγματικότητα;

Δεν θέλω να είμαι αγνώμων και αχάριστη μιας και σε άλλα ταξίδια έχω επισκεφθεί προορισμούς όπου δεν θα ήθελε να ζει κανείς, όμως μιλώντας για Ευρώπη… δεν είμαι τόσο σίγουρη ότι η Ελλάδα είναι η μαγική χώρα που θέλουμε να πιστεύουμε. Τελευταία, σχεδόν όπου πάω μία σκέψη έρχεται και κόβει το μυαλό μου στα δύο σαν κεραυνός: «Κι εδώ πιο ωραία από την Ελλάδα είναι!»

Άλλη μια σκέψη που ξεστόμισα από την πρώτη μέρα των ετεροχρονισμένων καλοκαιρινών διακοπών μου ήταν: «Ζούμε στην κόλαση και δεν το ‘χουμε καταλάβει!»

Όχι, δεν θεωρώ ότι είμαι υπερβολική και ίσα- ίσα που αγαπώ την Ελλάδα αλλά δεν μπορώ να μην συγκρίνω την αγάπη των άλλων πολιτισμών για τη χώρα τους, το περιβάλλον της, το τοπίο, την κοινωνία τους. Κόλαση είναι να ζεις σε μία χώρα, με υπέροχη φυσική ομορφιά, με τεράστιες δυνατότητες που όχι απλά κανείς δεν νοιάζεται να αξιοποιήσει αλλά καταστρέφει. Ξεκινώντας από το Μόναχο, με στάση σε ένα μικρό χωριό της Γερμανίας… το Freising, όπου απόλαυσα το τοπικό φεστιβάλ και τους απίστευτους κήπους με μικρές λιμνούλες κατέληξα στην Κοπενχάγη όπου έμεινα μία εβδομάδα, «πετάχτηκα» σε άλλες πόλεις της Δανίας, πήρα το τρένο για Σουηδία… ξαναγύρισα και σαν τελευταίο μου σταθμό βίωσα τη Ζυρίχη και την δική της πραγματικότητα…

Η Δανία όμως ήταν ένα γερό χαστούκι που θα νιώθω κάθε φορά που αντικρύζω την δική μας πραγματικότητα. Και είναι να απορεί κανείς πώς χώρες που μετρούν λίγους αιώνες έχουν πολιτισμό, υπέροχες κοινωνίες και πρόνοια που εμείς, παρότι σαν Έλληνες αρεσκόμαστε να λέμε ότι τον εφηύραμε κατά μία έννοια, σήμερα δεν μπορούμε ούτε να τον ακουμπήσουμε.


dania-12
Από που να ξεκινήσω και τι να αφήσω απ’ έξω; Σίγουρα σαν κλίμα η Ελλάδα είναι ευνοημένη μιας και ο ήλιος σου φτιάχνει τη διάθεση, όμως στην Κοπεγχάγη παρά το κρύο και τη ‘μουντίλα’ που μπήκε για τα καλά με το Σεπτέμβρη, όπου κι αν κοιτάξεις, παρά τα σκούρα χρώματα και τον κλαψιάρη ουρανό δεν σε πιάνει κατάθλιψη και δεν βλέπεις καταθλιπτικά πρόσωπα γύρω σου. «Δεν έχουμε φτωχούς» μου είπαν. «Η πρόνοια παρέχει επιδόματα, αρκεί να πας να το δηλώσεις και να κάνεις αιτήσεις για δουλειά. Το κράτος δεν σε αφήνει έτσι, αρκεί να θέλεις να κάνεις κάτι. Σου παρέχει επίδομα αρκετό για ενοίκιο και έξοδα διατροφής. Κι αν σπάνια δεις κάποιον να ζητιανεύει στο μετρό, είναι επειδή βαριέται- δεν έχει δικαιολογία». 

Οι κάτοικοι φυσικά, όταν δουλεύουν πληρώνουν τους φόρους τους από ένα εισόδημα και πάνω, ενώ η ασφάλιση, οι παροχές υγείας και οι παιδεία είναι δωρεάν για όλους. Τελειώνοντας το σχολείο, τη βασική εκπαίδευση, μπορείς να πάρεις από 1-3 χρόνια διάλειμμα, να σκεφτείς τι θα κάνεις (αν θες). Φυσικά επιλέγεις της σχολή της αρεσκείας σου και όχι απλά μπαίνεις δωρεάν αλλά πληρώνεσαι κιόλας. Τα 5000 kroners* (η Δανία δεν έχει αλλάξει νόμισμα) αρκούν για να νοικιάσεις διαμέρισμα και να καλύψεις τα έξοδα διατροφής. Με μία part time δουλειά, μπορείς να είσαι άνετα αν θες να ζεις μόνος διαφορετικά υπάρχει η λύση του συγκατοίκου, που φέρνει τα έξοδα στο μισό.

αρχείο λήψης (9)
Δουλεύεις δεν δουλεύεις, σπουδάζεις δεν σπουδάζεις, η φωλιά του πατρικού δεν σε χωράει μετά τα 20 το ανώτερο. Δεν σημαίνει πως η γονείς σου δεν σε αγαπούν και δεν είναι κοντά σου- απλά ενισχύουν την ανεξαρτητοποίησή σου! Τα παιδιά τα αναλαμβάνει το κράτος και το μεγαλύτερο ποσοστό φυσικά έχει πανεπιστημιακή μόρφωση την οποία απολαμβάνει μιας και το κίνητρο είναι διπλό.

Ατάκα που άκουσα σε άπειρες συζητήσεις; «Δεν καταλαβαίνουμε γιατί δεχτήκατε τόσο εσείς όσο και άλλες μεσογειακές χώρες να αλλάξετε το νόμισμά σας σε ευρώ. Η δραχμή ήταν υγιέστατη. Και όχι απλά αλλάξατε σε ένα νόμισμα που δεν ήταν προσαρμοσμένο στα δικά σας οικονομικά δεδομένα αλλά κάνατε την αλλαγή χωρίς ισοτιμία, με απλή ανατίμηση και στρογγυλοποίηση. Μην αναρωτιέστε γιατί καταστραφήκατε. Εμάς δεν μας άγγιξε η κρίση, απλά την ακούμε στις ειδήσεις…» Ε, ναι τι να τους πεις; Πως το μπουκαλάκι με το νερό το κάναμε 50 λεπτά από 50 δραχμές;

dania-14Και ελαφρύνοντας το κλίμα… πάμε στην αρχιτεκτονική. Φαρδιοί, τεράστιοι δρόμοι, πεντακάθαροι, με απόλυτη ησυχία και τάξη τόσο για αυτοκίνητα όσο και για πεζούς με έμφαση στα ποδήλατα. Ναι, είναι η χώρα του ποδηλάτου. Όλοι έχουν ποδήλατο. Από 3χρονα παιδιά μέχρι 90χρονοι. Υπάρχουν ειδικοί ποδηλατόδρομοι, ξεχωριστές διαβάσεις για τα ποδήλατα, σεβασμός. Δεν μπλέκονται με τους πεζούς ούτε φυσικά και με τα αυτοκίνητα. Με το ποδήλατο πας παντού και καλύπτεις αρκετές αν όχι όλες τις διαδρομές. Επίσης σε κάθε βαγόνι των τρένων και του μετρό υπάρχουν θέσεις που ασφαλίζουν τα ποδήλατα. Παντού υπάρχουν πάρκινγκ ποδηλατων, πάρκινγκ που μπορούν να χωρέσουν εκατοντάδες ποδήλατα.

Αν όχι στο κέντρο, τότε σίγουρα στα προάστια τα σκιουράκια, οι κύκνοι, οι γλάροι- ακόμη και κάστορες είδα- είναι πραγματικότητα. Στις σκεπές των πολυκατοικιών τα τούβλα είναι διαμορφωμένα έτσι ώστε να βρίσκουν καταφύγιο πουλιά. Στις περισσότερες μονοκατοικίες έχουν σπιτάκια για τα πουλιά. Αδέσποτο δεν βλέπεις! Στο ενοίκιο συμπεριλαμβάνεται το ρεύμα, το νερό, συχνά και το ίντερνετ. Όταν ανακυκλώνεις συσκευασίες από αλουμίνιο, πλαστικό και γυαλί έξω από τα σούπερ μάρκετ- σε ειδικά μηχανήματα- σου επιστρέφουν ένα kroner ανά συσκευασία. Σκουπίδια δεν έβλεπα πουθενά. Κάδοι πλην της ανακύκλωσης στις γειτονιές δεν υπήρχαν. Πήρα τηλέφωνο την κοπέλα που με φιλοξενούσε ρωτώντας που να πετάξω τα σκουπίδια. Γέλασε. Με ένα ειδικό μοχλό που διαθέτει το κάθε διαμέρισμα, απλά ανοίγεις την πόρτα του διαμερίσματος και στο διάδρομο (στο 1 μέτρο) είναι κάτι σαν κλίβανος. Περιποιημένο με μεταλλικό πορτάκι σαν τζάκι εξωτερικά, χωρίς να μυρίζει… ανοίγεις πετάς και κλείνεις. Τα σκουπίδια καίγονται και αξιοποιούνται ενεργειακά.

Απόλυτα αρμονική αρχιτεκτονική ανά περιοχή, που επαναλαμβάνω παρά το μουντό καιρό σε κάνει να αισθάνεσαι όμορφα αφού αντικρύζεις μία καλάισθητη πόλη με όμορφα κτίσματα, περιποιημένα πλακόστρωτα, μεγαλοπρεπή ανάκτορα, μουσεία και μνημεία, άνετες περιοχές για ψώνια. Καθαρά κανάλια, ανεξάντλητο πράσινο και χαμογελαστά πρόσωπα. Κάθεσαι στα πάρκα, βγάζεις παπούτσια, απολαμβάνεις τον ήλιο, το τοπίο… ακόμη και μόνος. Παραλίες, πεδιάδες, πάρκα παντού! Κανείς δεν σε στραβοκοιτάζει. Περπατάς τη νύχτα και δεν φοβάσαι ακόμη κι αν δεν υπάρχει ψυχή. Κόρνα δεν ακούς παρά μόνο αν είναι μεγάλη ανάγκη. Όλα κυλούν ήσυχα και παντού σε αντιμετωπίζουν με σεβασμό.

dania-37Μουσεία υποδειγματικά, μία γυάλινη βιβλιοθήκη από τις μεγαλύτερες στον κόσμο χτισμένη σχεδόν πάνω στο νερό. Εκκλησίες κάθε θρησκείας, οι κήποι του Tivoli, τα κανάλια που μπορείς να εξερευνήσεις με μίνι- κρουαζιέρα παίρνοντας μια πιο σφαιρική γεύση της Κοπεγχάγης. Μικρά καφέ, ενδιαφέροντα μπαράκια, εστιατόρια… Οι πολίτες ενισχύουν τις βιολογικές καλλιέργειες και τους τοπικούς παραγωγούς- μάλιστα μπορώ να πω πως έφαγα τα πιο νόστιμα φρούτα και λαχανικά της ζωής μου. Είναι όλα λίγο ακριβά βέβαια, αλλά υπάρχει άλλη αντιστοιχία μισθών.

Το κλίμα είναι το ίδιο και στη Σουηδία, την οποία μπορείς να επισκεφθείς με τρένο από την Κοπεγχάγη. Το έκανα. Παρόμοια κατάσταση αν και δεν έχει τα ίδια αξιοθέατα με τη Δανία, ούτε τον ίδιο γεωγραφικό πλούτο. Παρόλα αυτά σε επίπεδο οργάνωσης είναι πάνω κάτω το ίδιο. Η Κοπενχάγη όμως είναι μία πόλη πραγματικά όμορφη. Πολύ πιο όμορφη και προσεγμένη. Από τις ωραιότερες της Ευρώπης, που αξίζει να επισκεφθεί και να μελετήσει κανείς. Οι άνθρωποι καθόλου κρύοι αλλά πραγματικά ανοιχτοί και ζεστοί, ως επί το πλείστον καλοπροαίρετοι σε κερδίζουν.

Και αναρωτιέσαι: Εμείς γιατί όχι; Εμείς γιατί έτσι; Τι φταίει στην κουλτούρα του Έλληνα και πετάει τα σκουπίδια όπου να ‘ναι; Γιατί χτίζουμε εκτρωματικούς όγκους από μπετόν παντού; Γιατί τόσος θόρυβος; Γιατί καίμε τα δάση μας κάθε καλοκαίρι; Γιατί ενώ έχουμε ένα τόσο υπέροχο κλίμα και μία τόσο προνομιακή θέση στο χάρτη δεν αξιοποιούμε τίποτα; Γιατί επεκτείνουμε το χάος στο οποίο ζούμε;

Ευτυχώς η στάση μου στη Ζυρίχη, έκανε το πέρασμα από την ηρεμία της Κοπεγχάγης στην ελληνική πραγματικότητα πιο ήρεμο. Αφού τρελάθηκα με την ακρίβεια πληρώνοντας 25 ευρώ για ένα αποσυμφορητικό μύτης και panadol, αφού έδωσα 16 ευρώ στα Mac Donalds για 2 chicken burger και μία Fanta και δεν είδα και τίποτα το τόσο ενδιαφέρον σε αυτή την απόλυτα βιομηχανοποιημένη πόλη κάνοντας πάνω-κάτω κάθε μέρα, πήρα το κρύωμά μου και επέστρεψα… 



*1 ευρώ = περίπου 7 kroners

Ζυρίχη

πηγή  http://inews24gr.blogspot.gr

Το αρχοντικό και γραφικό Γαλαξείδι

375px-Galaxidi_harbor_dsc06344 Το Γαλαξίδι, ανήκει στον νομό Φωκίδος και είναι κτισμένο στη θέση της αρχαίας Οιάνθης, πάνω σε μικρές χερσονήσους, περιτριγυρισμένο από θάλασσα και διαφόρων ειδών παραλίες.
Βρίσκεται κοντά στην Αμφισσα και είναι παλιό εμπορικό λιμάνι που όμως με την διάνοιξη του ισθμού παραγκωνίστηκε. Παρ’ όλα αυτά ο επισκέπτης, έχει ακόμα την ευκαιρία να θαυμάσει τα παραδοσιακά αρχοντικά, που σου δίνουν την εντύπωση πως ο χρόνος σταμάτησε την εποχή της ακμής του.  Μετρά 1.718 κατοίκους.

Χαρακτηρισμένος ως παραδοσιακός οικισμός από το 1978, το Γαλαξίδι έχει μια αρχοντική ομορφιά που σε ταξιδεύει.

Το λιμάνι του κουβαλά ακόμη την αίγλη από τις εποχές που ήταν γεμάτο μπρατσέρες, σκούνες και λόβερ αραγμένα αρόδου και οι γυναίκες μπάλωναν τα πανιά στα ειδικά διαμορφωμένα μονόχωρα σαλόνια του πρώτου ορόφου των αρχοντικών.

Σχεδόν έναν αιώνα μετά, η ζωή κινείται σε άλλους ρυθμούς και το Γαλαξίδι είναι πλέον μια ήσυχη κωμόπολη και ιδανικός προορισμός του σαββατοκύριακου για τους Αθηναίους.

Η ατμόσφαιρα του παρελθόντος έχει παραμείνει ανέπαφη χάρη στην αγάπη των ντόπιων για την παράδοση και η ήπια τουριστική ανάπτυξη, με μικρούς όμορφους ξενώνες σε αναπαλαιωμένα αρχοντικά και περιποιημένες ταβέρνες, προσφέρει ένα σοφιστικέ πακέτο.

Αξίζει να κάνετε τον υπέροχο περίπατο δίπλα στη θάλασσα από το κεντρικό λιμάνι προς τον πευκόφυτο λόφο της σχολής τουριστικών επαγγελμάτων ή από την άλλη πλευρά προς τον Χηρόλακα αλλά και να ανέβετε με το αυτοκίνητο στο μοναστήρι του Σωτήρα για να απολαύσετε τη θέα.

375px-Greece_location_map.svg