Με αφορμή τον εορτασμό της γιορτής της μητέρας, αξιοποιήσαμε το βιβλίο του Stephen Hogtun “Βαθιά” που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Μέσα σε πολλές εικόνες και προσεκτικά μικρό κείμενο, όπου καμιά λέξη δεν περισσεύει, βιώνουμε ένα ταξίδι ενηλικίωσης που μπορεί να έχει αφετηρία ένα μικρό φαλαινάκι αλλά αποτελεί το ταξίδι όλων μας και τη σχέση με τον/την φροντιστή/στριά μας.
Μητρότητα… Η βαθιά αγάπη, η βαθιά δύναμη, η βαθιά προσπάθεια, η ακόμα βαθύτερη υπομονή, η βαθιά περηφάνια για το πλάσμα που δημιούργησες, όχι αποκλειστικά γιατί το γέννησες αλλά γιατί το έφερες ως εδώ που είναι σήμερα… “Γιατί όσο βαθιά κι αν είναι η θάλασσα, δεν υπάρχει τίποτε πιο βαθύ, από την αγάπη της μητέρας”.
Όλο κ πιο εύκολα πια, αναγνωρίζουμε πώς ο ρόλος της μητέρας είναι ο πιο ιδιαίτερος, ξεχωριστός, πολυσύνθετος και σημαντικός ρόλος που αναλαμβάνουμε. Τόσο μας συμπαρασύρει που ενώ έχουμε συχνά τα σωστά λόγια για τα παιδιά μας, ξεχνάμε να τα ακούμε εμείς οι ίδιοι.
Η κάρτα, λοιπόν, για τη μητέρα μας (ή τ@ν καλύτερ@ φροντιστ@ μας) εκτός από τα δικά μας λόγια αγάπης, υπενθυμίζει ό,τι πιο φροντιστικό μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος για την αυτοφροντίδα του.
“Πάρε μια ανάσα. Κάνε μια βουτιά βαθιά. Πάντα υπάρχει κάπου η γαλήνη.”
Σήμερα, ας πάρουμε μια ανάσα κι ας κοιτάξουμε τα παιδιά μας, όλου το κόσμου τα παιδιά. Κι εκεί, ας βρούμε τη γαλήνη!
Πορεία Διδασκαλίας
1. Μεγαλόφωνη ανάγνωση του κειμένου και προβολή των εικόνων του μέσω προβολικού συστήματος ώστε να είναι πιο ευδιάκριτες και να επιτρέπουν περισσότερες δυνατότητες παρατήρησης από το σύνολο της τάξης.
2. Συζήτηση – παραλληλισμός με τη σχέση φροντιστή – παιδιού στη σύγχρονη εποχή. Εντοπισμός στιγμών του βιβλίου με τα προσωπικά μας βιώματα.
3. Δημιουργία κάρτας για το πρόσωπο που μας φροντίζει. Σε ένα χαρτόνι εκτυπώνουμε το φύλλο εργασίας που βρίσκουμε εδώ. Έπειτα τα παιδιά χρωματίζουν τα στοιχεία τους και τα τοποθετούν σε ένα χρωματιστό χαρτόνι Α4, διπλωμένο κατά πλάτος ώστε να γίνει κάρτα. Στο εξώφυλλο μπαίνει το σχέδιο με τις φάλαινες ενώ στο εσωτερικό κολλάνε τα λόγια του βιβλίου. Τα έξτρα κοχύλια μπορούνε να κολληθούνε στον βυθό του εξωφύλλου. Στον διαθέσιμο χώρο τα παιδιά σημειώνουν το μήνυμά που θέλουνε αυτά να δώσουν στο αγαπημένο τους πρόσωπο.
Να σημειώσω εδώ πως το βιβλίο μιλάει πολύ ξεκάθαρα για τη σχέση μητέρας και παιδιού. Όλο και περισσότερο, όμως, στις μέρες μας, έχουμε παιδιά που ζούνε σε ποικίλες μορφές οικογενειών και είναι απαραίτητο να βιώσουν ότι η δραστηριότητα τα αφορά όλα. Γι’ αυτό κατά τη διάρκεια της δράσης επιλέγω συνειδητά να μιλήσω για φροντιστή/στρια αλλά και για τον μητρικό ρόλο τους. Ακόμη κι αν κάποια έρθουν σε δύσκολη θέση, είναι η ευκαιρία μας να τους δείξουμε πως κάθε μορφή συναισθήματος είναι καλοδεχούμενη και πως πρέπει να τη βιώσουν προκειμένου να την κατανοήσουν και να την αποδεχτούν. Φυσικά κάποιες περιπτώσεις είναι πιο ιδιαίτερες από κάποιες άλλες, αλλά ο ρόλος μας ως εκπαιδευτικοί μας δίνει τη δυνατότητα να αναγνωρίσουμε ποιες δράσεις είναι κατάλληλες για την τάξη μας και σε ποιες στιγμές.
Φωτογραφικό υλικό της δράσης εδώ.